Χρονόμετρο
Xristos Gakis

    Συνοικίες και προσωπικότητες: Ο Βύρων, η Μεταμόρφωση και η περίπτωση του Ανέστη Μανίτσα.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ο Ανέστης Μανίτσας ήταν Εκκλησιαστικός Επίτροπος της δεκαετίας του 1950 – 1960, αφού την εποχή εκείνη δεν γινόταν αλλαγή στους επιτρόπους των Ορθοδόξων ναών. Αρχικά ήταν επίτροπος στην ενορία της Αγίας Παρασκευής και έπειτα στην ενορία της Μεταμορφώσεως. Ήταν Μικρασιατικής καταγωγής και διέθετε μπακάλικο στην γειτονιά του Βύρωνα.

    Μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την εγκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων στην Ελληνική επικράτεια, επομένως και στην Καβάλα, η Ελληνική Κυβέρνηση έκτισε προσφυγικούς οικισμούς και σπίτια συγκεκριμένης αρχιτεκτονικής στην Καβάλα. Τα ‘’Χίλια’’ (και τα ‘’Δεκαοκτώ’’) είχαν ανοικοδομηθεί στην ευρύτερη ενορία της Μεταμορφώσεως. Ήταν ομοιόμορφα οικοδομήματα, διώροφα και τριώροφα, και φιλοξενούσαν πολλές οικογένειες. Πέραν των λιθόκτιστων αυτών κτηρίων είχαν οικοδομηθεί και πολλά ξύλινα σπιτάκια ακανόνιστα δίχως συγκεκριμένου αρχιτεκτονικού σχεδίου. Ήταν σε κοντινή απόσταση το ένα με το άλλο, και ένα στενό δρομάκι λίγων μέτρων διαγράμμιζαν την περιοχή. Διέθεταν έναν με δύο οντάδες και μια μικρή κουζίνα. Σε αυτά τα ξύλινα σπιτάκι, καθώς επίσης, και των λιθόκτιστων γεννήθηκαν, παντρεύτηκαν και πέθαναν άνθρωποι, γενιές και αναμνήσεις στην λήθη του χρόνου. Η ‘’Πρόνοια’’ μετά ολίγων ετών αποφάσισε να γκρεμίσει αυτά τα ξύλινα σπιτάκια και έτσι παραχώρησε οικόπεδα στην περιοχή της Καλαμίτσας. Η ενορία τότε της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος με αίτημά της, ανέστειλε την κατεδάφιση ορισμένων τούτων σπιτιών για να τα χρησιμοποιήσει για προσωρινή διαμονή απόκληρων ανθρώπων. Όταν, όμως, αποψιλώθηκε και το τελευταίο ξύλινο σπίτι, η ενορία της Μεταμορφώσεως αντιμετώπισε μεγάλο πρόβλημα με τους αστέγους και απόκληρους. Την λύση τότε έδωσαν οι μετανάστες της Γερμανίας, όπου με την μετανάστευσή τους άδειασαν τα σπίτια τους και τα παραχώρησαν στην ενορία τους. Με αυτήν την κίνησή τους δεν έμεινε πλέον κανένας στους δρόμους και κανένας άστεγος δίχως φροντίδα.

    Έτσι, λοιπόν, και η οικογένεια του κ. Μανίτσα εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Βύρωνα και στην παραπάνω ενορία. Εκεί έφτιαξε το μπακάλικό του και περιπαικτικά έλεγε σε όσους ήθελαν να τον φωτογραφίσουν: ‘’άδικα με φωτογραφίζετε… στο τέλος θα τις χάσετε’’. Η παρακάτω ιστορία χαρακτηρίζει τον ΑΝΘΡΩΠΟ Ανέστη Μανίτσα, με πόσο αφοσίωση εργαζόταν για τον συνάνθρωπό του.

    -Αφέντη Ανέστη, σε παρακαλώ, θα σε στείλω την γριά Παρθένα. Ό,τι ζητήσει

    να της δώσεις. Την Κυριακή που θα ανοίξουν την λειψανοθήκη θα σε πληρώσουν οι γυναίκες του Φιλοπτώχου.

    Την Κυριακή άνοιξαν οι κυρίες την λειψανοθήκη. Μέτρησαν τα λιγοστά κέρματα, τα οποία ήταν για τους φτωχούς, και πήγαν στον κ. Ανέστη για να πληρώσουν τα τρόφιμα της γριάς Παρθένας. Όταν τα είδε ο κυρ Ανέστης είπε: ‘’Κρατείστε τα. Σήμερα δεν είχε πολλά χρήματα η λειψανοθήκη. Αφήστε τε για άλλη φορά’’.

    Φυσικά, η άλλη φορά έγινε άλλη μια παρόμοια ιστορία. Ο κυρ Ανέστη έλεγε και νομίζω πως πρέπει να το κρατήσουμε ως ηθικό δίδαγμα: ‘’Ένα μάθημα πήρα στην ζωή μου και με το έδωσε η εκκλησία. Καλύτερα να δίνω, παρά να παίρνω. Δεν με άφησε ποτέ ο Θεός’’.

    Ο Ανέστης Μανίτσας, πέραν της φιλανθρωπίας του στον συνάνθρωπό του, ήταν ένας άνθρωπος που είχε πάντα να διηγηθεί κάποια ιστορία πόνου, της ανθρωπιάς και της πλούσιας ανθρωπίνης καρδιάς.

     

    Το παρόν άρθρο αποτελεί βιβλιογραφία διαφόρων βιβλίων και αφιερώνεται στην μνήμη όλων εκείνων των αφανών ανθρώπων, οι οποίοι χαμηλοφώνως έδρασαν στην αγαπημένη τους συνοικία τους.

     

    Τάσος Κυριακίδης

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Η πόλη που αγάπησα

    Θάσος: Ανακαλύψτε και… αγαπήστε το πράσινο νησί του βορειοανατολικού Αιγαίου

    Δημοσιεύτηκε στις

       Αν έπρεπε κάποιος να περιγράψει το νησί της Θάσου μόνο με φράσεις θα ήταν αρκετές οι: Άπλετο φως. Καθαρές θάλασσες. Πανέμορφες παραλίες. Πέτρινα χτίσματα. Λευκό μάρμαρο. Μνήμες και παραδόσεις. Μία ευκαιρία για απόδραση.

     

    Η Θάσος κατά γενική ομολογία παραμένει το πιο πράσινο νησί του Αιγαίου, παρά τις μεγάλες και καταστροφικές πυρκαγιές των τελευταίων ετών, που είχαν ως αποτέλεσμα να χαθεί ένα μεγάλο μέρος του δασικού πλούτου του νησιού. Με το πεύκο να φτάνει μέχρι το κύμα και την ελιά να καλύπτει κάθε σπιθαμή καλλιεργήσιμης γης. Τόπος με ευλογημένα «σωθικά», γεμάτα μεταλλεύματα, αλλά και πετρέλαιο στη θάλασσά του, καθώς ο Πρίνος, αποτελεί τα τελευταία σαράντα χρόνια συνώνυμο των ελληνικών πετρελαίων, αφού μέχρι σήμερα στον θαλάσσιο κόλπο υπάρχει το μοναδικό κοίτασμα όπου συνεχίζεται η εξόρυξη του μαύρου χρυσού.

     

       Από το εντυπωσιακό Υψάριο στις μαγευτικές παραλίες

     

    Διοικητικά η Θάσος, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας. Βρίσκεται σε απόσταση 10 χλμ. απέναντι από τα παράλια της ανατολικής Μακεδονίας, σε μικρή απόσταση από την Κεραμωτή και τις εκβολές του Νέστου.

     

    Το ψηλότερο σημείο του νησιού, είναι το Υψάριο (ή Ψαριό όπως το λένε οι ντόπιοι), με ύψος 1.127 μ., η κορυφή της μεγάλης οροσειράς που διασχίζει το νησί. Στο Υψάριο τα τελευταία χρόνια διοργανώνεται το Αστροκάμπινγκ, όπου συμμετέχουν πολλά άτομα που έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ενδιαφέρουσες δράσεις αλλά και εργαστήρια με αντικείμενο την παρατήρηση του ουράνιου θόλου, την οργανωμένη φωτογράφηση, τη μελέτη αντικειμένων καθώς και εκδηλώσεις αφιερωμένες στα παιδιά.

     

    Γύρω από το Υψάριο απλώνονται οι δαντελένιες ακτές του νησιού. Η Θάσος, αποτελεί έναν ενιαίο δήμο, με πρωτεύουσα το Λιμένα. Εκεί, όπως και στα Λιμενάρια, υπάρχουν όλες οι υπηρεσίες για την εξυπηρέτηση του κοινού αλλά η κάθε τοπική κοινότητα κρύβει τις δικές του ομορφιές.

       Πλούσια ιστορία

     

    Τα ευρήματα των ανασκαφών αποδεικνύουν ότι η Θάσος κατοικούνταν ήδη από την Νεολιθική εποχή. Αργότερα εποικίστηκε από τους Φοίνικες, που εκμεταλλεύονταν τα ορυχεία χρυσού και σιδήρου και την πλούσια ξυλεία της. Οι πρώτοι Έλληνες έφτασαν στη Θάσο τον 7ο αιώνα π.Χ. από την Πάρο. Οι Πάριοι άποικοι, έμαθαν από τους Φοίνικες την εξόρυξη των μετάλλων και τη βιοτεχνία, εκμεταλλεύτηκαν την ξυλεία των δασών και τα αμπέλια του νησιού, ανέπτυξαν εμπορικές και πολιτισμικές σχέσεις με την Αθήνα, τις Κυκλάδες και τις άλλες ελληνικές αποικίες, στα παράλια της Μακεδονίας και της Θράκης. Η σημερινή Καβάλα ήταν στην αρχαιότητα αποικία των Θασίων. Ο επισκέπτης μπορεί πλέον να θαυμάσει στο σύνολό της την πλούσια ιστορία του νησιού στο σύγχρονο αρχαιολογικό μουσείο που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στη βόρεια Ελλάδα με σημαντικά εκθέματα και τον γιγάντιο Κούρο στην είσοδό του.

     

       Ο Λιμένας

     

    Η Θάσος σήμερα είναι ένας πανέμορφος τουριστικός τόπος, με υπερσύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες τεσσάρων και πέντε αστέρων, πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια, άρτιο οδικό δίκτυο, κέντρο υγείας και άμεση πρόσβαση στη στεριά, χάρις στα πλοία και το ιπτάμενο δελφίνι, που ξεκινούν από το λιμάνια της Καβάλας και της Κεραμωτής.

     

    Πρωτεύουσα του νησιού είναι ο Λιμένας. Μια μικρή, γραφική κοινότητα, με χαμηλά σπίτια και κεραμιδένιες σκεπές. Είναι η κοινότητα στην οποία διαδραματίζονται τα σημαντικότερα γεγονότα στο νησί. Ο Λιμένα ξυπνά μνήμες από μια άλλη εποχή αφού η αρχαία πόλη συνυπάρχει αρμονικά με τη σύγχρονη. Παντού μέσα στο Λιμένα υπάρχουν διάσπαρτα αρχαιολογικά ευρήματα. Ο επισκέπτης καθώς κάνει βόλτα στους στενούς δρόμους ανακαλύπτει μοναδικής ομορφιάς εικόνες.

     

       Ο γύρος του νησιού… εμπειρία

     

    Οι επισκέπτες που θέλουν να περιηγηθούν οδικώς το νησί έχουν δύο δυνατότητες. Η πρώτη, είναι να ξεκινήσουν από τον Λιμένα ακολουθώντας το δρόμο δυτικά, με κατεύθυνση τα Λιμενάρια. Η δεύτερη, να ξεκινήσουν από τον Λιμένα και προχωρώντας ανατολικά, να φτάσουν ως τον Ποτό και το Θεολόγο. Ακολουθώντας την πρώτη διαδρομή, ο επισκέπτης βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού που είναι πολυσύχναστο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ορεινές πανέμορφες Τοπικές Κοινότητες. Δεν λείπουν οι εκπληκτικές παραλίες, με τις ατελείωτες αμμουδιές και τα καταπράσινα δάση που αγκαλιάζουν τις πλαγιές των βουνών. Στην πλευρά αυτή, βρίσκονται το Ραχώνι, ο Πρίνος, το Καζαβίτι, ο Σωτήρας, η Καλλιράχη, οι Μαριές, τα Λιμενάρια και το Πευκάρι. Στα περισσότερα από αυτά τα χωριά, υπάρχουν οι Σκάλες στην παραλία, που αποτελούν τόπο έλξης τους καλοκαιρινούς μήνες.

     

       Στο… «λαβωμένο» Καζαβίτι

     

    Ακολουθώντας τον ανηφορικό δρόμο που ξεκινά από τον Πρίνο (ή Καλύβια για τους ντόπιους), ο επισκέπτης φτάνει στο Μικρό και Μεγάλο Καζαβίτι. Ίσως το πιο γραφικό και πιο πράσινο (πριν την καταστροφική πυρκαγιά του 2016) χωριό της Θάσου, χτισμένο στις πλαγιές ενός λόφου.

     

    Το Μικρό και το Μεγάλο Καζαβίτι ήταν πραγματικά ένας επίγειος παράδεισος που δυστυχώς έχει «λαβωθεί» σε μεγάλο βαθμό από τη μεγάλη καταστροφική πυρκαγιά το Σεπτέμβριο του 2016. Το μικρό παραδοσιακό καφενεδάκι κάτω από τον αιωνόβιο πλάτανο στην ανηφορική πλακόστρωτη πλατεία, που ψήνει ελληνικό καφέ στη χόβολη και σερβίρει κρύο νερό από την πηγή της πλατείας, είναι μια από τις απολαύσεις που όλοι πρέπει να ζήσουν.

     

    Ο επισκέπτης καθώς περπατάει ανακαλύπτει έναν τόπο γεμάτο πεύκα και πλατάνια, θάμνους έναν τόπο απαράμιλλης ομορφιάς. Σπίτια χαμηλά, πετρόχτιστα, με αυλές και σκεπές από πελεκημένη πέτρα. Εκεί, ξεκουράζεσαι στη δροσιά που χαρίζουν τα δέντρα και αποκοιμάσαι έχοντας στα αυτιά σου το θρόισμα των φύλλων τους.

     

    Ευτυχώς, ακόμα και σήμερα, το Μικρό και Μεγάλο Καζαβίτι είναι ένας προορισμός που πρέπει όλοι να επισκεφθούν ερχόμενοι στη Θάσο. Είναι ένα μικρό Πήλιο. Και μπορεί για πολλούς από τους τουρίστες το παραδοσιακό χωριό της Παναγίας να παραμένει αυτό που κεντρίζει το ενδιαφέρον τους, ωστόσο το Καζαβίτι αποτελούσε και αποτελεί έναν τόπο ασύγκριτης ομορφιάς.

     

       Τα κοσμοπολίτικα Λιμενάρια

     

    Πρόκειται για ένα μεγάλο χωριό που αναπτύχθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα. Το λιμάνι των Λιμεναρίων, άρχισε να αποκτά εμπορική σημασία, από το 1903, όταν άρχισαν να φορτώνονται εκεί ορυκτά που εκμεταλλευόταν μια μεγάλη ξένη εταιρία. Η έδρα της εταιρίας, είναι ένα μεγάλο κτίριο, γνωστό ως «Παλατάκι» που βρίσκεται πάνω από το γραφικό λιμανάκι των ψαράδων. Η ανάπτυξη όμως του χωριού, οφείλεται κατά κύριο λόγο στον τουρισμό. Τους θερινούς μήνες, τα Λιμενάρια γεμίζουν και οι παραλίες σφύζουν από κόσμο.

     

       Η άγρια ομορφιά του νησιού

     

    Από τα μεγαλύτερα προνόμια της Θάσου, θεωρούνται οι μοναδικές φυσικές της ομορφιές, που όμοιές τους δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο νησί του Αιγαίου. Τοπία εκπληκτικά, δάση και σπηλιές, χαράδρες, ελαιώνες και γραφικές παραλίες.

     

    Η περιήγησή ξεκινά από την παραλία της Μακρύαμμου και συνεχίζεται στην Παναγία, τη Χρυσή Αμμουδιά, την Ποταμιά, τα Κοίνυρα, την Αλυκή, την Αστρίδα, τον Ποτό και τον Θεολόγο. Το άγριο φυσικό τοπίο με τις απότομες καταπράσινες χαράδρες και τις καταπληκτικές ακρογιαλιές, έρχεται σε αντίθεση με την ήρεμη ομορφιά, το απαλό αγκάλιασμα θάλασσας και στεριάς στις άβαθες ακτές στα νότια του νησιού.

     

       Το λευκό… χρυσάφι

     

    Η πυκνή βλάστηση εντυπωσιάζει με πλατάνια, βελανιδιές, κέδρους και πεύκα, ενώ το έδαφος είναι πλούσιο σε μάρμαρο. Το φημισμένο λευκό μάρμαρο της Θάσου είναι ξακουστό σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που οι περισσότερες εξαγωγές γίνονται σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της βόρειας Ευρώπης. Με λευκό μάρμαρο Θάσου είναι στρωμένο το σημαντικότερο μουσουλμανικό προσκύνημα, η Μέκκα. Πάντως, η πολύχρονη και σε ορισμένες φορές αλόγιστη εξόρυξη αυτού του πλούσιου φυσικού υλικού έχει πληγώσει ανεπανόρθωτα το νησί, κάτι που ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει δια γυμνού οφθαλμού παρατηρώντας με προσοχή.

     

       Η αρχοντική Μακρύαμμος

     

    Είναι μια πανέμορφη γραφική παραλία, που βρίσκεται στα ανατολικά του Λιμένα. Είναι ένας πανέμορφος γραφικός ήσυχος κόλπος κοντά στην πόλη, με κρυστάλλινα νερά, περικυκλωμένος από καταπράσινα πεύκα. Η ακτή είναι αμμώδης και οργανωμένη, ιδανική για ατελείωτες ώρες μπάνιου και ηλιοθεραπείας. Στην παραλία, υπάρχει μια σύγχρονη τουριστική μονάδα με μπανγκαλόου από τις πρώτες που δημιουργήθηκαν στη χώρα στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Τα μικρά γραφικά σπίτια σπαρμένα μέσα στις φυλλωσιές των δέντρων αποτελούν ένα ιδανικό μέρος για ξεκούραστες διακοπές.

     

       Η Χρυσή Αμμουδιά της Παναγίας

     

    Ορεινό χωριό και δημοφιλής προορισμός για πολλούς τουρίστες. Η Παναγία διακρίνεται για τα μεγάλα πλατάνια στην πλατεία τα πολλά τρεχούμενα νερά και τα γραφικά καφενεία όπου σερβίρεται ελληνικός καφές ψημένος στη χόβολη και παραδοσιακό γλυκό κουταλιού καρυδάκι. Σημαντική είναι η εκκλησία της Παναγίας , που είναι άμεσα συνδεδεμένη με την κοινωνική και οικονομική ζωή του χωριού.

     

    Στην Παναγία, βρίσκεται μια από τις πιο γνωστές παραλίες του νησιού. Η Χρυσή Αμμουδιά, μια πραγματικά ατελείωτη χρυσή παραλία, με λεπτή άμμο, που αφήνει άφωνους όσους την επισκέπτονται για πρώτη φορά.

     

    Η θάλασσα συναντά την ιστορία στην Αλυκή

     

    Μια από τις ωραιότερες τοποθεσίες της Θάσου είναι η Αλυκή. Εδώ βρίσκεται ένας αρχαιολογικός χώρος στον οποίο υπάρχουν αρχαία και μεσαιωνικά μνημεία. Τα σπουδαιότερα είναι το ιερό, οι λατρευτικές σπηλιές και τα λατομεία μαρμάρων. Ο οικισμός της Αλυκής έζησε όμως τα μεγαλύτερα χρόνια ακμής στους μέσους χρόνους. Από την εποχή αυτή σώζονται τα ερείπια από δύο βασιλικές εκκλησίες. Τα λατομεία και ο οικισμός, εγκαταλείφθηκαν τον 7ο μ.Χ. αιώνα, λόγω πειρατικών επιδρομών. Όμως ο οικισμός ξαναγεννήθηκε μετά από πολλά χρόνια. Σήμερα το μαγευτικό αυτό κομμάτι έχει μεταμορφωθεί. Τα καθάρια νερά του κόλπου, αποτελούν μια ανεπανάληπτη φυσική πισίνα, ανάμεσα σε πεύκα, ελαιόδεντρα και μνημεία και συγκεντρώνει πάρα πολύ κόσμο.

     

       Ο τουριστικός Ποτός

     

    Είναι ένα από τα πιο γνωστά τουριστικά θέρετρα του νησιού. Η ανάπτυξη είναι πρωτοφανής. Οικοδομικός οργασμός και επιχειρηματική δραστηριότητα μεγάλη. Ωραία και πολυτελή ξενοδοχεία αλλά και ενοικιαζόμενα δωμάτια που έχουν κατασκευαστεί, εξυπηρετούν τον μεγάλο αριθμό των επισκεπτών.

     

    Ο παραδοσιακός Θεολόγος

     

    Η ιστορία του Θεολόγου ξεκινά από τους προϊστορικούς χρόνους και είναι τόσο παλιά που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Είναι κτισμένος στο κέντρο της Θάσου. Τα άφθονα και καθαρά νερά, η πυκνή βλάστηση και η απόμερη τοποθεσία όπου βρίσκεται το χωριό, είναι ο λόγος που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν εδώ μοναχοί από το Άγιο Όρος. Ο οικισμός είναι χτισμένος αμφιθεατρικά. Τα παραδοσιακά σπίτια του Θεολόγου, χτισμένα παράλληλα προς την κλίση του εδάφους έχουν σχήμα ορθογώνιο ή τετράγωνο. Τα σπίτια στεγάζονταν με τοπική πέτρα και όχι κεραμίδια.

     

    Παραδοσιακές συνταγές σε γλυκά και ψάρια

     

    Στη Θάσο, όπως και στα περισσότερα νησιά του Αιγαίου, ο επισκέπτης μπορεί να γευτεί ολόφρεσκο ψάρι. Οι ντόπιοι προτιμούν το «λιόκαφτο», ψάρι ψημένο στον ήλιο και το σκουμπρί κομμένο στη μέση και ψημένο στα κάρβουνα. Ιδιαίτερα αγαπητό είναι το λιαστό χταπόδι που συνοδεύει ιδανικά το τσίπουρο και το ούζο.

     

    Από τα παραδοσιακά φαγητά, ξεχωρίζουν τα λάχανα μαγειρεμένα με ντομάτα, κρεμμύδια και λάδι. Άλλα γνωστά προϊόντα του νησιού είναι οι γευστικότατες θασίτικες ελιές (πράσινες ή μαύρες), το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, το καθαρό μέλι και βέβαια δυο από τα πιο ονομαστά παραδοσιακά γλυκά κουταλιού, το καρυδάκι και το συκαλάκι, αλλά και το θασίτικο σαραγλί.

     

    Ανακαλύψτε το… δικό σας νησί

     

    Η Θάσος έχει αστείρευτες και απίστευτες ομορφιές. Σε κάθε στροφή του δρόμου ο επισκέπτης ανακαλύπτει και μια εντυπωσιακή παραλία. Μπορεί να μην περιγράφεται στους τουριστικούς οδηγούς, ούτε να διαφημίζεται από τους ντόπιους. Είναι όμως η παραλία που ανακαλύπτει ο επισκέπτης, η δική του παραλία και τη συνδυάζει με την καλοκαιρινή εξόρμησή του, έναν όμορφο έρωτα, μια ξεκούραστη μέρα δίπλα στη θάλασσα, μια όμορφη ανάμνηση για τον χειμώνα που έρχεται.

     

    (ΣΣ: Επισυνάπτονται φωτογραφίες που έχει παραχωρήσει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο δήμος Θάσου)

    ΑΠΕ-ΜΠΕ – του ανταποκριτή μας Β. Λωλίδη

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Η πόλη που αγάπησα

    «Ψηλά» και φέτος η παραλία της Αλυκής στην Θάσο

    Δημοσιεύτηκε στις

    Μπορεί να έχουμε «καεί» ήδη από τις υψηλές θερμοκρασίες, αλλά η τουριστική σεζόν δεν έχει ξεκίνησε, ούτε για την Καβάλα, ούτε για την Θάσο. Αυτό το Σαββατοκύριακο μας τα χάλασε και ο καιρός. Ωστόσο, χθές υπήρχε συνωστισμός την παραλία της Αλυκής στην Θάσο, αποδεικνύονταν την διαχρονική της αξία της παραλίας, παντός καιρού κυριολεκτικά. Σε απόσταση 500 μέτρων, και από τις δύο πλευρές του δρόμου ήταν τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και στην παραλία, που είναι και μικρή, γινόταν πανικός.

     

    Βέβαια δεν είναι καμία τυχαία παραλία, ξεχωρίζει για την φυσική ομορφιά της, την μοναδική γαλαζοπράσινη θάλασσα και το μοναδικό αρχαιολογικό ενδιαφέρον που διαθέτει η περιοχή. Στο ακρωτήριο το σπάνιο λατομείο, που βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια του νερού. Να θυμίσουμε ότι εδώ έγινε και η εξόρυξη όλων των όγκων λευκού μαρμάρου, οι οποίοι με πλοία μεταφέρθηκαν μέχρι την Αμφίπολη για την οικοδόμηση του περιβόλου, του μνημείου και των γλυπτών του Καστά.

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Η πόλη που αγάπησα

    Η ιστορία συναντάει το φυσικό περιβάλλον και την καλοκαιρινή ξεγνοιασιά στους Αμμόλοφους και τη χερσόνησο του Βρασίδα (φωτογραφίες)

    Δημοσιεύτηκε στις

    Όταν όλη η ατμόσφαιρα μυρίζει καλοκαίρι. Όταν κάθε εικόνα του μυαλού γεμίζει με θάλασσα, ήλιο, ατελείωτες αμμουδιές για χαλάρωση και παιχνίδι, τότε, το μυαλό αρχίζει να ταξιδεύει σε δημοφιλείς ελληνικούς τουριστικούς προορισμούς που αναμφισβήτητα διαθέτουν ασύγκριτα όμορφες παραλίες. Υπάρχουν όμως και κάποιοι προορισμοί που αν και δεν φιγουράρουν στις πρώτες σελίδες των τουριστικών οδηγών ωστόσο αποτελούν μέρη απαράμιλλής φυσικής ομορφιάς, που πάντα θα γοητεύουν όσους τα επιλέγουν. Είναι προορισμοί αγαπημένοι που συνδέονται με αγαπημένες αναμνήσεις και μικρές αποδράσεις από την καθημερινότητα.

     

    Για να ανακαλύψει κάποιος αυτούς του προορισμούς αρκεί ένα ταξίδι 15 χιλιομέτρων από την πόλη της Καβάλας, 40 χλμ. από την πόλη της Δράμας, 70 χλμ. από την πόλη των Σερρών και 140 χλμ. από την πόλη της Θεσσαλονίκης. Στο τέλος αυτού του ταξιδιού ο επισκέπτης θ’ ανακαλύψει την απόλυτη φυσική ομορφιά μιας ακτογραμμής και μιας χερσονήσου που μπορεί να μην είναι από τις πιο πολυδιαφημισμένες της χώρας, αλλά σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή. Ο λόγος για τους Αμμόλοφους και τη χερσόνησο του Βρασίδα στα λεγόμενα γυαλοχώρια του Δήμου Παγγαίου και πιο συγκεκριμένα στη Νέα Πέραμο.

     

    Οι Αμμόλοφοι είναι μια εντυπωσιακή παραλία δυτικά της Καβάλας, στα διοικητικά και γεωγραφικά όρια του Δήμου Παγγαίου που κάθε χρόνο αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων τουριστών από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία καθώς η απόσταση με τη χρήση της Εγνατίας οδού σχεδόν εκμηδενίζεται. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι για τους ντόπιους οι Αμμόλοφοι είναι η παραλία των τεσσάρων νομών και των δυο χωρών. Κι όχι άδικα αν αναλογιστεί κάποιος ότι την επιλέγουν για τα καλοκαιρινά τους μπάνια επισκέπτες από την Καβάλα, τη Δράμα, τις Σέρρες και τη Θεσσαλονίκη και εσχάτως εκατοντάδες Βούλγαροι επισκέπτες που κάθε Κυριακή καταφθάνουν με ειδικά ναυλωμένα τουριστικά λεωφορεία από τις γειτονικές βουλγαρικές πόλεις προκειμένου ν’ απολαύσουν στιγμές δροσιάς, κοσμοπολίτικης διάθεσης, ξεκούρασης και χαλάρωσης σ’ ένα ιδανικό περιβάλλον που θυμίζει ακόμα και Καραϊβική.

     

    Οι τρεις πανέμορφοι κολπίσκοι των Αμμόλοφων είναι σίγουρο ότι θα ικανοποιήσουν και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη. Από τα ομορφότερα μέρη για κολύμπι, στην αρχή της ακτογραμμής των Αμμόλοφων, και αφού διασχίσετε έναν χωματόδρομο ενός χιλιομέτρου είναι η κατάφυτη χερσόνησος του Βρασίδα, στη Νέα Πέραμο, κάτω από τα ερείπιά της βυζαντινής Ανακτορούπολης.

     

       Ο στρατηγός Βρασίδας και το μπάνιο στη σκιά του κάστρου

     

    Η περιοχή της αρχαίας Οισύμης και αργότερα βυζαντινής Ανακτορούπολης συνδέθηκε άρρηκτα και με το όνομα του μεγάλου στρατηγού της αρχαίας Σπάρτης, του Βρασίδα, που έδρασε κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου και διακρίθηκε για τις στρατηγικές του ικανότητες. Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, τον Απρίλιο του 422 π.Χ. η ανακωχή Αθήνας και Σπάρτης τερματίστηκε και το επόμενο καλοκαίρι οι Αθηναίοι, ετοιμάζονταν να επιτεθούν στην Αμφίπολη. Ο Βρασίδας αντιλήφθηκε αμέσως τις προθέσεις τους να επιτεθούν, και τους αιφνιδίασε με ξαφνική έφοδο. Οι Αθηναίοι υπέστησαν πανωλεθρία, από τους Σπαρτιάτες όμως σκοτώθηκαν μόνο επτά άτομα, ένας εκ των οποίων ήταν ο Βρασίδας. Τάφηκε στην Αμφίπολη με τιμές. Η τοποθεσία που σκοτώθηκε ο Βρασίδας είναι μια κατάφυτη χερσόνησος, που γειτνιάζει με τα ερείπια της αρχαίας Οισύμης, στην οποία οι κάτοικοι τα νεότερα έδωσαν το όνομα του Σπαρτιάτη στρατηγού «χερσόνησος Βρασίδα». Έτσι, κράτησαν ζωντανό ένα κομμάτι της ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου που διαδραματίστηκε στη βόρεια Ελλάδα.

     

    Σήμερα, η χερσόνησος του Βρασίδα είναι χαρακτηρισμένη ως αρχαιολογική περιοχή που διαθέτει απαράμιλλη φυσική ομορφιά και υπέροχες καταγάλανες παραλίες που κάθε καλοκαίρι συγκεντρώνουν πλήθος λουόμενων. Εδώ ο επισκέπτης θ’ απολαύσει το μπάνιο του στη σκιά του βυζαντινού κάστρου της αρχαίας Οισύμης, ενώ τα ελαιόδεντρα και τ’ αμπέλια φτάνουν μέχρι τη θάλασσα δημιουργώντας πανέμορφες εικόνες που ξεκουράζουν τις αισθήσεις.

     

    Ένα νέο Super Paradise γεννιέται

     

    Οι Αμμόλοφοι, αυτή η πανέμορφη αλυσίδα καθαρών ακρογιαλιών εκτείνονται σε μήκος 15 χλμ. με διαυγή, κρυστάλλινα και ρηχά νερά, που αποτελούν πραγματικό στολίδι της περιοχής, προσφέροντας στιγμές διασκέδασης, μέσα από πληθώρα θαλάσσιων σπορ. Εδώ ο επισκέπτης θ’ απολαύσει το μπάνιο του σε μια μαγευτική θάλασσα μπορεί να πιεί τον καφέ ή το ποτό του, ακόμα και να γευματίσει ελαφρά σ’ ένα από τα οργανωμένα beach bar που υπάρχουν, ενώ όταν ο καιρός το επιτρέπει διακρίνεται μέχρι και ο Άθως. Στους Αμμόλοφους ο επισκέπτης θα συναντήσει πολύ και ενδιαφέρον κόσμο αλλά μπορεί να ζήσει μέχρι και ένα νέο Super Paradise χορεύοντας στους dance ρυθμούς του καλοκαιριού.

     

    Την τελευταία δεκαετία η περιοχή των Αμμολόφων αναμορφώθηκε ριζικά χάρη στις προσπάθειες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να συνδυάσει την επιχειρηματικότητα και την τουριστική ανάπτυξη με το σεβασμό προς τη φύση, την προστασία του περιβάλλοντος και τη διαφύλαξη της πολιτιστικής κληρονομιάς καθώς ολόκληρη η περιοχή των Αμμολόφων είναι χαρακτηρισμένη ως αρχαιολογική ζώνη. Στο πλαίσιο αυτό κατασκεύασε ομοιόμορφες ξύλινες λυόμενες κατασκευές όπου στεγάζονται τα beach bar της περιοχής, αποκατέστησε την ηλεκτροδότηση, βελτίωσε το οδικό δίκτυο και δημιούργησε χώρους στάθμευσης

     

    Οι πολυάριθμοι επισκέπτες που θα επισκεφθούν τα «γυαλοχώρια» του Δήμου Παγγαίου έχουν επίσης τη δυνατότητα να επιλέξουν ανάμεσα σε εκλεκτούς ψαρομεζέδες σε μια από τις πολλές παραθαλάσσιες ταβέρνες της Νέας Περάμου ή της Νέας Ηρακλείτσας, που βρίσκεται ακριβώς δίπλα. Να δοκιμάσουν εκλεκτά κρασιά της περιοχής και το τσίπουρο που παρασκευάζεται με την παραδοσιακή μέθοδο της απόσταξης από τους δεκάδες αμβυκούχους που λειτουργούν τα καζάνια τους στο Δήμο Παγγαίου. Τόσο η παραλία της Νέας Περάμου όσο και της Νέας Ηρακλείτσας προσφέρονται για απογευματινούς περιπάτους, για βόλτες με ποδήλατα αλλά και για καφέ δίπλα στη θάλασσα. Στη Νέα Ηρακλείτσα υπάρχει οργανωμένη μαρίνα για τον ελλιμενισμό τουριστικών σκαφών.

     

    Καθώς σουρουπώνει οι Αμμόλοφοι μεταμορφώνονται σε μια μαγική εικόνα. Οι τελευταίες παρέες μαζεύουν ξύλα για τη φωτιά που θα ζεστάνει ελαφρά τη δροσιά της νύχτας, θα φωτίσει τον ουρανό με τα εκατομμύρια άστρα. Ένα άστρο είναι και οι Αμμόλοφοι στην απεραντοσύνη του σύμπαντος. Οι ήχοι της rege και της latin θα γεμίσουν την ατμόσφαιρα. Η κιθάρα της παρέας κρατάει συντροφιά στον παφλασμό του κύματος. Ακόμα και η νύχτα στους Αμμόλοφους είναι μια μεγάλη πρόκληση, γεμάτη ερωτισμό.

     

       Το φυσικό περιβάλλον των Αμμολόφων

     

    Το φυσικό περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής των Αμμόλοφων, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και διακρίνεται για την ιδιαίτερη γραφικότητα, τη μοναδικότητα και το αναλλοίωτο του διαμορφωμένου τοπίου.

     

    Το τοπίο αυτό παρουσιάζει εντυπωσιακές εναλλαγές μεταξύ αμμοθινών διαφόρου μεγέθους και σχήματος, απέραντων παραλιών με ψιλή άμμο, συμπλεγμάτων βραχωδών ακτών, κολπίσκων και μικρών όρμων, μικρών χερσονήσων, καλλιεργούμενων εκτάσεων από αμπέλια και ελιές και φυσικών υψωμάτων καλυμμένων με χαμηλή βλάστηση.

     

    Στο σύνολο αυτό εντάσσονται σχετικά αρμονικά λιγοστές παραθεριστικές κατοικίες και κάποια μικρά παρεκκλήσια. Η υπάρχουσα βλάστηση είναι σημαντική και εκτός των καλλιεργειών, των διαφόρων φυτεύσεων στα ιδιόκτητα κτήματα και της βλάστησης των υψωμάτων, καθώς παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα χαμηλά, ανθοφόρα και μη, φυτά και θάμνους που φύονται πάνω στις αμμοθίνες και χρήζουν προστασίας και ανάδειξης.

     

    Η πανίδα της περιοχής είναι επίσης ενδιαφέρουσα και περιλαμβάνει ποικιλία ερπετών, πτηνών, ψαριών και εντόμων συντελώντας στη δημιουργία οικοσυστήματος με αρμονική ισορροπία. Η θαλάσσια αύρα που πνέει συχνά στην περιοχή τους καλοκαιρινούς μήνες συντελεί στη φυσική δροσιά και στη μείωση των υψηλών θερμοκρασιών κατά τις περιόδους καύσωνα.

     

    ΑΠΕ-ΜΠΕ – του Β. Λωλίδη

    Οι φωτογραφίες έχουν παραχωρηθεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ από τον Δήμο Παγγαίου

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Η πόλη που αγάπησα

    Η πλατεία Καπνεργάτη και η ιστορία της

    Δημοσιεύτηκε στις

    Η σημερινή δημοτική αρχή θα πρέπει να μην ξεχνάει ότι η πλατεία Καπνεργάτη, ως όνομα και ως αρχιτεκτονική διαμόρφωση είναι ένας χώρος αγώνων και όχι περιπάτου και αναψυχής, οπότε κάθε επέμβαση ανάπλασης δεν θα πρέπει να αλλοιώσει τον αρχικό της χαρακτήρα.

     

    Γράφει ο Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

     

     

     

    Στα σχέδια της Δημοτικής Αρχής Καβάλας είναι μέχρι το Σεπτέμβριο να έχει αναπλαστεί η πλατεία Καπνεργάτη με βάση μελέτη που συντάχθηκε στα πλαίσια ενός αρχιτεκτονικού διαγωνισμού. Η τελευταίες πληροφορίες θέλουν να υπάρχει σοβαρό πρόβλημα και να ματαιώνεται το έργο, ωστόσο έστω και έτσι η υπόθεση αυτή δίνει μια αφορμή να μιλήσουμε για την πλατεία και την ιστορία της. Με αφορμή αυτό αξίζει να θυμίσουμε ορισμένα γεγονότα που συνδέονται άμεσα με τον συγκεκριμένο χώρο που τα τον βαραίνει η μνήμη πάρα πολλών γεγονότων.

     

    Στο συγκεκριμένο χώρο παλαιότερα υπήρχε ένα πλατάνι, δίπλα στο ρέμα της Κασσάνδρου – σήμερα έχει κλείσει και διέρχεται κάτω από την ομώνυμη οδό – στο οποίο επί Οθωμανικής περιόδου γίνονταν οι εκτελέσεις δια απαγχονισμού. Ήταν ένα σημείο που βρισκόταν περίπου στο κέντρο της πόλης, έτσι όπως αυτή άρχισε να διαμορφώνεται μετά το 1864 όταν επετράπη η επέκταση εκτός των τειχών της χερσονήσου της Παναγίας.

     

    Στα μέσα του περασμένου αιώνα περίπου, διαμορφώθηκε εκεί δημοτικός χώρος στάθμευσης, το δημοτικό αμαξοστάσιο του Δήμου Καβάλας. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980 από εκεί ξεκινούσαν κάθε πρωί τα απορριμματοφόρα για τις γειτονιές της πόλης. Το 1984 σε μια σύσκεψη που συγκάλεσε ο τότε δήμαρχος Λευτέρης Αθανασιάδης, μετά από προεργασία της συνεργάτης του Βάσως Καρασάββα και στην οποία μετείχαν απόμαχοι καπνεργάτες με επικεφαλής τον Γιώργο Πέγιο προτάθηκε στο σημείο του δημοτικού αμαξοστάσιου να κατασκευαστεί ένα μνημείο για τα χιλιάδες θύματα των καπνεργατικών αγώνων, το οποίο θα βρίσκεται μπροστά από την δημοτική καπναποθήκη, η οποία από τότε προορίζονταν για πολιτιστικό κέντρο . Όπως και έγινε, ικανοποιώντας έτσι και ένα πάγιο αίτημα της Αριστεράς. Σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού επιλέχθηκε και ήρθε στην Καβάλα ο γλύπτης Δημήτρης Αρμακόλλας, ο οποίος είδε το χώρο και είχε πολλές συζητήσεις με τους καπνεργάτες για να μπορέσει να κατανοήσει και να συμπυκνώσει σε ένα γλυπτό όλη την αγωνία, την προσπάθεια επιβίωσης και τους σκληρούς αγώνες των καπνεργατών. Ο σχεδιασμός δεν περιορίστηκε μόνο στο γλυπτό αλλά και στην διαμόρφωση όλης της πλατείας. Στόχος του Δημήτρη Αρμακόλλα ήταν ο χώρος να είναι ελεύθερος για συγκεντρώσεις και επιπλέον το γλυπτό να είναι ορατό από όλα τα σημεία. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έγιναν άλλες κατασκευές, πάρα μόνο λίγα παγκάκια αν θέλει κάποιος να ξαποστάσει. Ουσιαστικά η πλατεία Καπνεργάτη φτιάχτηκε όχι μόνο για να είναι ένας χώρος μνήμης αλλά και με ρόλο στην σύγχρονη ιστορία και τους αγώνες των ανθρώπων της Καβάλας. Θα μπορούσε ίσως κάτω από άλλες συνθήκες να είναι ένα χώρος ανοιχτής έκφρασης και ελεύθερου διαλόγου των πολιτών.

     

    Τον Οκτώβριο του 1986, την ημέρα της επετείου της 28ης, πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του μνημείου και της πλατείας από τον τότε διοικητή του ΟΑΕΔ Θεόδωρο Κατσανέβα και από εκείνη την στιγμή η Καβάλα, η πρώτη καπνούπολη των Βαλκανίων,  απέκτησε ένα χώρο τιμής και αναγνώρισης των αγώνων για μια καλύτερη ζωή. Πρωταγωνιστές οι χιλιάδες καπνεργάτες που από τον 19ο αιώνα αγωνίστηκαν στη πόλη αυτή για τα εργατικά δικαιώματα. Αξίζει να σημειώσουμε ότι την επομένη η είδηση υπήρχε όχι μόνο στα τοπικά ΜΜΕ αλλά στο σύνολο του αθηναϊκού Τύπου καθώς ήταν το πρώτο μνημείο για τους Καπνεργάτες στην Ελλάδα.

     

    Το γλυπτό απεικονίζει δύο καπνεργάτες που κρατάνε στα χέρια τους φύλλα καπνού και έχουν ανάμεσα τους μια καπνεργάτρια, όλοι κρατάνε τα χέρια του σφιχτά. Πράξη που υποδηλώνει την ενότητα των καπνεργατών στους σκληρούς αγώνες που έδωσαν. Και οι τρείς φιγούρες είναι ανεβασμένες σε ένα μαρμάρινο βάθρο. Για το Λευτέρη Αθανασιάδη ήταν χρέος τιμής αυτό το μνημείο και γι’ αυτό αποτέλεσε από τις προτεραιότητες της δημαρχιακής του θητείας, Στην φωτογραφία ο Λευτέρης Αθανασιάδης, η Βάσω Καρασάββα, ο γλύπτης Δημήτρης Αρμακόλας και ο αντιδήμαρχος Μάρκος Βέργης.

     

    Όλα τα παραπάνω είναι χρήσιμα γιατί η σημερινή δημοτική αρχή θα πρέπει να μην ξεχνάει ότι η πλατεία Καπνεργάτη, ως όνομα και ως αρχιτεκτονική διαμόρφωση είναι ένας χώρος αγώνων και όχι περιπάτου και αναψυχής, οπότε κάθε επέμβαση ανάπλασης δεν θα πρέπει να αλλοιώσει τον αρχικό της χαρακτήρα.

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Η πόλη που αγάπησα

    Νοσταλγία για τη Δράμα που χάθηκε και αγάπη για τη Δράμα που υπάρχει, μέσα από τις σελίδες ενός καλαίσθητου φωτογραφικού λευκώματος της ΑμΚΕ ΚΥΚΛΩΨ

    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Η έκδοση ενός καλαίσθητου και ιδιαίτερα επιμελημένου φωτογραφικού λευκώματος αποτελεί πάντα αντικείμενο κριτικής και σχολιασμού από τους αναγνώστες του. Αποτελεί όμως αντικείμενο αναγνώρισης και θαυμασμού όταν αυτή η εκδοτική προσπάθεια είναι μια αναγνωρισμένη συλλογική δουλειά. Μια δουλειά που στοχεύει στην ανάδειξη του ανθρώπου ως φορέα δημιουργίας, ανάπτυξης, εξέλιξης και «φύλακα» της πολιτιστικής, πνευματικής και κοινωνικής κληρονομιάς ενός τόπου.

    Σε αυτήν την κατηγορία συμπεριλαμβάνεται το καθόλα εξαιρετικό φωτογραφικό λεύκωμα με τίτλο «Φωτογραφίες της Δράμας και του υπέροχου κόσμου της»  που εξέδωσε η Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία (ΑμΚΕ) ΚΥΚΛΩΨ στον πυρήνα της οποίας βρίσκονται δραστήριοι άνθρωποι της τοπικής κοινωνίας της ακριτικής Δράμας.

    Χωρίς καμία ουσιαστική χρηματοδότηση από φορείς του δημόσιου ή του ευρύτερου δημόσιου τομέα, οι συντελεστές της εκδοτικής προσπάθειες κατάφεραν με πολύ ζήλο, συνέπεια, επιμελημένη δουλειά αλλά πάνω απ’ όλα με αγάπη για τη Δράμα και τους ανθρώπους της να δημιουργήσουν ένα βιβλίο που όχι μόνο εντυπωσιάζει στο αισθητικό μέρος του αλλά συναρπάζει με την πληρέστατη και ταυτόχρονα συνοπτική καταγραφή των ιστορικών δεδομένων της περιοχής. Αποτέλεσμα, ένα σύγχρονο και ολοκληρωμένο χρηστικό βιβλίο που συγκεντρώνει τον πλούτο της ιστορίας, της λαογραφίας, του πολιτισμού, των παραδόσεων, της αρχιτεκτονικής, των εκδηλώσεων και τέλος της βιοποικιλότητας αυτού του πραγματικά όμορφου τόπου.

    Εμπνευστής και επιμελητής αυτής της σημαντικής εκδοτικής πρωτοβουλίας είναι ένας σύγχρονος ευπατρίδης από τη Δράμα, ένας λάτρη της φωτογραφίας, ο Άρης Θεοδωρίδης, από τους σημαντικότερους σήμερα Έλληνες ναυπηγούς – μηχανικούς. Xάρη στην άριστη συνεργασία με τον καταξιωμένο επίσης Δραμινό φωτογράφο Κώστα Βιδάκη έφεραν εις πέρας ένα εκδοτικό εγχείρημα δίνοντας ταυτόχρονα και το στίγμα τους για το τους σκοπούς και τους στόχους της νεοσυσταθείσας εταιρείας, της ΚΥΚΛΩΨ.

    Διασώζοντας το «μαρμάρινο σπίτι»

    Η επικοινωνία με τον φωτογράφο και δασοπόνο Κώστα Βιδάκη και τον επίκουρο καθηγητή πληροφορικής του ΤΕΙ ΑΜΘ Δημήτρη Καραμπατζάκη, που είναι μέλος της ΚΥΚΛΩΨ, συνέπεσε με μια σημαντική πρωτοβουλία της εταιρείας για την εκ βάθρων ανακατασκευή ενός από τα λιγοστά σωζόμενα πλέον αρχοντικά της Δράμας του συγκροτήματος Αναστασιάδη ή αλλιώς το «μαρμάρινο σπίτι» όπως συνηθίζουν να το αποκαλούν οι ντόπιοι, λόγω της ιδιαίτερης τοιχοδομής του από πελεκητούς μαρμάρινους κύβους και των εξαιρετικής αρχιτεκτονικής μαρμάρινων κιόνων (και όχι μόνο) στην είσοδο του αρχοντικού με τις λεπτομέρειες των λιονταριών στη βάση τους.

    Το συγκρότημα Αναστασιάδη εκτός από το αρχοντικό συμπεριλαμβάνει την καπναποθήκη και τη μοναδική αυλή του μπροστά στις πηγές της Αγίας Βαρβάρας. Μετά από πολλά χρόνια εγκατάλειψης οι χώροι αυτοί με τις πρωτοβουλίες της ΑμΚΕ ΚΥΚΛΩΨ θα αξιοποιηθούν για πολιτιστικές δράσεις

    Το σημαντικό αυτό βήμα γιορτάστηκε με την προκήρυξη ενός διαγωνισμού φωτογραφίας με θέμα τη φωτογράφηση των χώρων του συγκροτήματος δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε φωτογράφους της Δράμας αλλά και σε πολλούς κατοίκους να διαβούν το κατώφλι του αρχοντικού και ίσως για πρώτη φορά να δουν από κοντά το εσωτερικό του αφήνοντας τη μνήμη να κάνει ένα ταξίδι μέσα στον 20ο αιώνα.

    Η δύναμη και η ομορφιά της φωτογραφίας

    Στην ερώτηση γιατί η εταιρεία συστήθηκε στον κόσμο της Δράμας μέσα από το φωτογραφικό λεύκωμα ο Δημήτρης Καραμπατζάκης υπογραμμίζει μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ «το βιβλίο πάντα συγκινεί όλες τις ηλικίες, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ένα λεύκωμα. Πιστεύουμε ότι αποτελεί τη βάση για να υλοποιηθούν πολλά άλλα δρώμενα μέσα από τα οποία θα αναδειχθεί η Δράμα και ο πλούτος της στη ζωή και τη φύση. Εξάλλου, αυτό εξυπηρετεί αρχικά το λεύκωμα, με τις φωτογραφίες του βγάζει από την αφάνεια την άγνωστη εικόνα της Δράμας».

    «Επιδίωξή μας ήταν», συνεχίζει ο Κώστας Βιδάκης, «η ανάδειξη της φωτογραφικής τέχνης. Θέλαμε μέσα από αυτό το βιβλίο οι ντόπιοι, οι συμπολίτες μας, να γνωρίσουν τον τόπο τους. Να γνωρίσουν τα άγνωστα στοιχεία της πόλης και της υπαίθρου, συνήθως αθέατα, που βρίσκονται πολύ κοντά τους. Το βιβλίο αυτό αποτελεί τεκμήριο αγάπης για τον τόπο και τους ανθρώπους του».

    Τόσο ο Κώστας όσο και ο Δημήτρης υπογραμμίζουν ότι η διαδικασία συγγραφής, η επιμέλεια και έκδοση του λευκώματος ήταν ένα παιχνίδι εικόνων, λέξεων και συναισθημάτων που βρήκαν την κορύφωσή τους όταν το βιβλίο αυτό κυκλοφόρησε και άγγιξε της καρδιές των ανθρώπων που βρήκαν μέσα σε αυτό ένα κομμάτι της ζωής τους, της οικογενειακής ιστορίας τους.

    Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι το φωτογραφικό λεύκωμα δεν έχει εμπορική εκμετάλλευση. Οι άνθρωποι του ΚΥΚΛΩΨ αποφάσισαν να διαθέσουν το λεύκωμα σε τρεις φορείς: την Εναλλακτική Κοινότητα Πελίτι, το Σύλλογο Παραπληγικών Νομού Δράμας και την Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, οι οποίοι μπορούν να το εκμεταλλευτούν εμπορικά και με τα έσοδα που θα έχουν να στηρίξουν οικονομικά τις κοινωνικές δράσεις τους.

    Η πολυσέλιδη αυτή έκδοση δεν δίνει μόνο μια πανοραμική εικόνα της διαχρονικής φυσιογνωμίας της πόλης και της περιφέρειας της Δράμας αλλά όπως σημειώνει ο Κώστας Βιδάκης «αποκαλύπτει πόσο ελκυστική υπήρξε η Δράμα με τις πηγές και τα νερά της ως «μοντέλο» για πολλούς και σημαντικούς φωτογράφους από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα».

    Το φωτογραφικό υλικό, που προέρχεται από αρχεία Δραμινών συλλεκτών αλλά εμπλουτίζεται και από πολλές υπέροχες σύγχρονες φωτογραφίες του Κώστα Βιδάκη και του Νίκου Πέτρου, συνοδεύεται από σύντομα εισαγωγικά κείμενα και λεζάντες που συμβάλλουν στη χρονολόγηση, την ιστορική αξιοποίηση και την αισθητική αποτίμησή του, ενώ το λεύκωμα προλογίζει ο πρόσφατα εκλιπόντας Άγγελος Δεληβοριάς. Και παρότι το βιβλίο προβάλλει εμφαντικά τη Δράμα, δεν έχει χαρακτήρα ούτε διαφημιστικό, ούτε τουριστικό, είναι ένα άκρως χρηστικό και ενημερωτικό βιβλίο που  αποτυπώνει στις σελίδες του τη νοσταλγία για τη Δράμα που χάθηκε και την αγάπη για τη Δράμα που υπάρχει.

     

    ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΩΛΙΔΗΣ – ΑΠΕ ΜΠΕ

    Ο Δραμινός φωτογράφος Κώστας Βιδάκης

    Δημήτρης Καραμπατζάκης και Θανάση Παπανδρίκος, μέλη της ΚΥΚΛΩΨ

    Το αρχοντικό Αναστασιάδη ή αλλιώς «μαρμάρινο σπίτι»

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Η πόλη που αγάπησα

    ΑΛΛΙΩΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ: Το χωριό Παλιά Καβάλα…της Καβάλας

    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Είναι ένα από τα ωραιότερα χωριά του Ν. Καβάλας. Μπορείτε να πάτε από τον Αμυγδαλεώνα και εναλλακτικά από Ν. Καρβάλη, μέσω Χαλκερού.

    Η π. Καβάλα κοιτά τις πλαγιές των βουνών και τα τρεχούμενα νερά κυριαρχούν σε κάθε γειτονιά.

    Ήταν από πάντα διάσημη για την ευωδιαστή της ρίγανη και τις ξακουστές ταβέρνες με σούβλες και ψητά (σήμερα λειτουργούν τρεις).

    Εδώ ξεκινά το «μονοπάτι νερού» που καταλήγει στις καμάρες και την Παναγία της Καβάλας.

    Στον παλιό ανακαινισμένο νερόμυλο σε ειδυλλιακό τοπίο γίνεται κάθε Ιούνιο το εναλλακτικό μουσικό φεστιβάλ wood water wild.

    Τριγύρω από το χωριό υπάρχουν χωμάτινες πίστες και διαδρομές για moto cross, οχήματα 4 Χ4 και ποδηλασία ΜΤΒ.

    Για όσους το «λέει η καρδιά τους» μπορούν να φτάσουν στην Καβάλα ακολουθώντας τα περίπου 8 χλμ από το μονοπάτι.

    Μην ξεχάσετε φεύγοντας να περιηγηθείτε στο οινοποιείο Λαλίκος και να φωτογραφίστε το ξωκλήσια στην δυτική έξοδο.

    Η θέα σε Θάσο και θάλασσα από την διαδρομή προς Καρβάλη είναι πανοραμική και πανέμορφη.

     

    σε συνεργασία με τις ΑΛΛΙΩΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Η πόλη που αγάπησα

    ΑΛΛΙΩΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ: Την Κυριακή… θα λείπω στα Άβδηρα

    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Αυτή τη φορά θα τα δω διαφορετικά.

    Θα προσπαθήσω να κινηθώ ως τουρίστας στον τόπο μας.

    Θα φτάσω πρωί και θα πιω Ελληνικό καφεδάκι στην πλατεία.

    Θα χαλαρώσω χαζεύοντας ράθυμα την ηρεμία του χωριού.

    Θα φωτογραφήσω το πολύχρωμα «Σπίτι του Αμερικάνου» και θα ρωτήσω ξανά για την ιστορία του.

    Θα περπατήσω μέχρι το αρχοντικό Παμουκτόσγλου και θα ζητήσω τα κλειδιά να το επισκεφτώ.

    Θα ψάξω για το στοιχειωμένο δωμάτιο που έμενε η γριά ιδιοκτήτρια.

    Θα αναζητήσω όμορφες γειτονιές και θα προσκυνήσω την Αγ. Παρασκευή.

    Θα μπω στο κελάρι του Τάσου Καρακώστα και θα δοκιμάσω το φετινό κρασί ροζέ.

    Θα μάθω για αμπέλια και αρχαίες ποικιλίες και θα ζητήσω μυστικά για σωστή γευσιγνωσία.

    Θα κάτσω για φαγητό στο «Χωριό» και θα γίνω μέλος της Θρακιώτικης κουζίνας.

    Θα κάνω βόλτα στο αρχαιολογικό μουσείο και θα γίνω ένα με την ιστορία.

    Για το τέλος θα αφήσω το καλύτερο :

    Θα ανεβώ το ηλιοβασίλεμα στον Αι Θανάση και θα δω από ψηλά την ομορφιά της πλάσης.

    Θα φανταστώ καράβια στη θάλασσα και τον Δημόκριτο να με περιμένει να μιλήσουμε.

    Θα χαιρετήσω τα Άβδηρα και θα υποσχεθώ ότι θα έρθω και πάλι……

     

    ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΛΙΩΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Η πόλη που αγάπησα

    Η «Αράχοβα» της Ξάνθης : Λειβαδίτης

    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Ο Λειβαδίτης είναι το ψηλότερο χωριό της Ξάνθης. Φωλιάζει στα περίπου 1200 μ. στην κεντρική Ροδόπη.

    Αποτελεί βάση για εξερεύνηση στις ομορφιές του παρθένου δάσους Χαιντού, στο Αρκουδόρεμα και το γεφύρι του Λεωνίδα. Από εδώ θα περάσετε για να πάτε στην ψηλότερη κορυφή της Ροδόπης, το Γυφτόκαστρο (1850).

    Ο Λειβαδίτης ήταν τόπος που κατέφτασαν κάποτε πρόσφυγες Καραμανλήδες και Καππαδόκες. Βρήκαν τον δικό τους παράδεισο ανάμεσα στα βουνό με καθαρό αέρα και μακριά από τα θυμίσματα του ξεσηκωμού.

    Έφτιαξαν, δούλεψαν, προσπάθησαν. Ο χρόνος έκανε τον κύκλο του και το χωριό ερήμωσε, με τους περισσότερους να φεύγουν στα ξένα και τις πόλεις για δουλειά.

    Σήμερα η ταβέρνα «Καππαδόκας» έμεινε να θυμίζει το παρελθόν.

    Μετά τις γευστικές δοκιμές με φασολάδα και βουνίσιο λουκάνικο, ξεκινήστε προς το δασικό χωριό στην περιοχή Ερύμανθος και μπείτε στον μυστικό κόσμο του δάσους.

    Περπατήστε, σκαρφαλώστε, τρέξτε και μυρίστε.

    Ο Λειβαδίτης σήμερα διεκδικεί την επάνοδό του.

    Με έναν εντυπωσιακό καταρράκτη, αγώνες βουνού, ορεινή ποδηλασία, rapel και τοξοβολία, ψάχνει την ταυτότητα της σύγχρονης εποχής.

    Δεν θέλει και πολύ να ερωτευτείς το μέρος. Αρκεί να του δώσετε την ευκαιρία….

     

    ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΛΙΩΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Η πόλη που αγάπησα

    3 από τα ωραιότερα χωριά της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης

    Δημοσιεύτηκε στις 0
    • Άβδηρα Ξάνθης

    Όταν βλέπεις το χωριό από πάνω, φαίνεται στον ορίζοντα η θάλασσα. Σε χαμηλό λόφο με πανοραμική  θέα τα Άβδηρα σε κερδίζουν γρήγορα. Η πλατεία σε καλεί για χαλάρωση και καφεδάκι. Το βράδυ έχουν σειρά τα τσίπουρα από τα ρακοκάζανα του οικισμού. Οπωσδήποτε θα δείτε την γειτονιά της Αγ. Παρασκευής και το διπλανό λαογραφικό μουσείο, που είναι το ωραιότερο σημείο. Αξίζουν το παλιό ανακαινισμένο υδραγωγείο, το «σπίτι του Αμερικάνου» και ιδιαίτερα το επισκέψιμο αρχοντικό Παμουκτσόγλου. Μην ξεχάστε ότι το αρχαιολογικό ανήκει στα κορυφαία περιφερειακά μουσεία.

     

    • Μεσορόπη Καβάλας

    Θεωρείτε το «μπαλκόνι του Παγγαίου» και είναι το ωραιότερο χωριό του. Το πιο γραφικό σημείο βρίσκεται στη γειτονιά του πέτρινου σχολείου και του εργαστηρίου με χαλβά και ταχίνι του Φλώρου.

    Στην πλατεία θα καθίσετε πρωί και βράδυ. Δείτε τις εκκλησιές που πέρασε ο πατροκοσμάς Αιτωλός και ακολουθήστε για λίγο το μονοπάτι προς την κορυφή του Παγγαίου.

     

    • Βώλακας Δράμας

    Είναι η «Αράχωβα της Δράμας», καθώς αποτελεί το πλησιέστερο χωριό στο χιονοδρομικό κέντρο του Φαλακρού. Ξενώνες, ταβέρνες και ατμόσφαιρα χειμωνιάτικου θέρετρου. Θα φάτε οπωσδήποτε τα διάσημα λουκάνικα και θα περπατήστε στα λιβάδια του βουνού. Για τους ανήσυχους υπάρχει και η εναλλακτική διαδρομή προς Ποταμούς και λίμνες του Νέστου.

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Η πόλη που αγάπησα