Πρόσωπα

Γράφει ο Γιώργος Μυτιληνός

Αν υπήρξε ένας φωτογράφος που άφησε ανεξίτηλα ως επαγγελματίας τα ίχνη του στην πόλη της Καβάλας, αυτός αδιαμφισβήτητα ήταν ο Δημήτρης Τσακίρης. Είχα την πολύτιμη τύχη να τον επισκέπτομαι συχνά στον χώρο του, αρχικά στην οδό Φιλελλήνων και μεταγενέστερα στην οδό Φιλικής Εταιρείας, απέναντι από το ΙΚΑ, γνωρίζοντας μάλιστα ότι αφ’ ενός μεν ο ίδιος επέλεγε πολύ αυστηρά τους δικούς του ανθρώπους και αφ’ ετέρου δεν επέτρεπε τον οποιοδήποτε να τον πλησιάζει εύκολα. Ακόμη και τους υποψήφιους πελάτες του από τους οποίους και βιοπορίζονταν ως επαγγελματίας. Ο Δημήτρης Τσακίρης είχε τους δικούς του κανόνες συμπεριφοράς. Υπήρξε ευγενής, αριστοκρατικός και στέρεος στις αντιλήψεις του αλλά δεν επέτρεπε κανένα να του σπαταλάει τον χρόνο και μάλιστα μέσα στο μαγαζί του. Οι κοινωνικές αντιδράσεις του είχαν πάντα το στοιχείο της ακριβούς στόχευσης, της πρωτογενούς έμπνευσης αλλά και της τολμηρότητας. Έτσι, δεν δίστασε να αντιστρέψει τις φωτογραφίες της βιτρίνας του, προκαλώντας αίσθηση στην τοπική κοινωνία, όταν ένα λιμνάζον δημοτικό έργο εμπόδιζε την προσβασιμότητα στο μαγαζί του ή όταν έδειξε την πόρτα της εξόδου σε στενό του φίλο, που τόλμησε να ρωτήσει ποιο είναι το μοντέλο μιας βραβευμένης φωτογραφίας του.

Ο Δημήτρης Τσακίρης γεννήθηκε στην Ξάνθη τον Οκτώβριο του 1933. Τον ίδιο χρόνο η οικογένειά του μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα με τις γυμνασιακές του σπουδές, έμαθε την τέχνη της ζωγραφικής πλάι στον πατέρα του Ευάγγελο Τσακίρη, γνωστό σημαντικό ζωγράφο της εποχής, συνεχίζοντας παράλληλα τις σπουδές του στη σχολή σχεδίου και ζωγραφικής ABC.

Το 1950, γοητευμένος από την τέχνη της φωτογραφίας, απεφάσισε να μαθητεύσει πλάι σε δυο σπουδαίους  φωτογράφους πορτρέτου της Θεσσαλονίκης, τον Γεώργιο Κεσσίνη και τον Θωμά Νικολέρη. Το 1954 συμμετείχε για πρώτη φορά σε πανελλήνιο διαγωνισμό φωτογραφίας, αποσπώντας το πρώτο του καλλιτεχνικό βραβείο. Το 1958, όπως ο ίδιος ισχυρίζονταν, «αυτοεξορίστηκε» στην Καβάλα, όπου και έστησε το πρώτο του φωτογραφικό ατελιέ. Το 1961, κέρδισε το δεύτερο βραβείο φωτογραφίας στο «Φεστιβάλ Νέων της Μόσχας». Το 1962, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος του ανέθεσε όλη τη φωτογραφική δουλειά του θεάτρου και έτσι έγινε ο «φωτογράφος των καλλιτεχνών». Ο Δημήτρης Τσακίρης έχει φωτογραφίζει μεγάλους καλλιτέχνες, μεταξύ αυτών μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας και της μουσικής. Από το 1968 ως το 1985 παρακολούθησε πλήθος σεμιναρίων φωτογραφίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1979, διετέλεσε πρόεδρος

κριτικής επιτροπής διαγωνισμού φωτογραφίας που διοργάνωσε η Νομαρχία Καβάλας. Το 1980 διετέλεσε μέλος κριτικής επιτροπής πανελληνίου διαγωνισμού ασπρόμαυρης φωτογραφίας της ΛΕ.Φ.ΚΙ. Θεσσαλονίκης και το 1984 η KODAK στην φωτογραφική έκθεση Photopia, τον τίμησε αναρτώντας στο περίπτερό της πορτραίτα του. Τον επόμενο χρόνο, 1985, παρουσίασε εκ νέου φωτογραφίες του στη Photopia (Περίπτερο της Hasselblad), τραβηγμένες μάλιστα με φωτογραφική μηχανή Hasselblad.

Το 1985 εισήλθε στην οικογένεια της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας (ΕΦΕ) στην Αθήνα. Το 1986 διετέλεσε πρόεδρος κριτικής επιτροπής φωτογραφίας STUDIO του Σ.Κ.Φ. Πειραιώς. Μέσα στον ίδιο χρόνο προήδρευσε  κριτικής επιτροπής και πάλι φωτογραφίας STUDIO των φωτογράφων της Θεσσαλονίκης. Το Νοέμβριο του 1986 συμμετείχε ως εκθέτης στην έκθεση φωτογραφίας «Τα Διεθνή Χρυσά και Αργυρά των Ελλήνων Φωτογράφων» στο  Ινστιτούτο Γκαίτε των Αθηνών. Στις 20 Μαΐου 1987 δίδαξε  φωτιστικές αξίες στη σύγχρονη φωτογραφία, στους φωτογράφους της Θεσσαλονίκης και απένειμε τα διπλώματα τους. Στις 12 Νοεμβρίου 1987 προήδρευσε κριτικής επιτροπής πανελληνίου διαγωνισμού φωτογραφίας με θέμα: «Τουριστική Φωτογραφία» με διοργανωτή τη Νομαρχία Καβάλας. Τον Ιούνιο του 1986 αποφάσισε να παρουσιάσει έργα του σε διεθνείς διαγωνισμούς. Απέσπασε συνολικά σε διαγωνισμούς του εσωτερικού και του εξωτερικού, (13) χρυσά, αργυρά και χάλκινα μετάλλια, (12) τιμητικά διπλώματα και (43) αναρτήσεις. Αξιοσημείωτη η παρουσία του στην 125^η έκθεση φωτογραφίας του Εδιμβούργου, όπου δεν απονέμονται βραβεία και η ανάρτηση θεωρείται διάκριση, με τη συμμετοχή (894) φωτογράφων από (43) χώρες και (3.574) έργα. Με τη συμβολή του φέρνει την Ελλάδα πρώτη σε ποσοστό επιτυχίας αναρτηθέντων έργων με δική του προσωπική επιτυχία 75% (τρία έργα στα τέσσερα).

Ο Δημήτρης Τσακίρης ήταν πολύ δεμένος με την ΕΦΕ. Αποκορύφωση αυτής της αγάπης ήταν και η δωρεά προς αυτήν ενός συγχρόνου στην εποχή του εμφανιστή εγχρώμων και ασπρόμαυρων φωτογραφιών. Δωρεά που έκανε ιδιαίτερη αίσθηση στα μέλη της Εταιρείας και σήμερα ακόμη βρίσκεται σε χρήση στα οργανωμένα σεμινάρια σκοτεινού θαλάμου στην ΕΦΕ.

Ήταν νυμφευμένος, και η Αυστριακή σύζυγός του, του χάρισε δύο κόρες, την Μαρία και την Ευαγγελία, επίσης πολύ καλές φωτογράφοι. Του άρεσε η κλασική μουσική και ιδιαίτερα ο Beethoven. Έφυγε νεότατος από την ζωή και ενώ η καλλιτεχνική του και η διεθνής του πορεία βρίσκονταν στο απόγειό της. Το 1988, η Διεθνής Ομοσπονδία Φωτογραφικής Τέχνης (FIAP) τον τίμησε με τον καλλιτεχνικό τίτλο Artist FIAP.

«Για την οδό Κωστή Παλαμά ο Μπάμπης ο κουρέας είναι παρελθόν, καθώς έκλεισε μετά από 62 χρόνια ανελλιπούς λειτουργίας.»

«Η οδός Κωστή Παλαμά, από τη στιγμή που ο Μπάμπης απολύθηκε από τον στρατό, έμελλε να γίνει το μόνιμο στέκι του. Η επιγραφή λιτή: «Κουρείον ο Μπάμπης», στον αριθμό 5 της οδού (πρώην οδός Φουάτ, η οποία μετονομάστηκε επί δημαρχίας Βαγγέλη Ευαγγελίου). Πρόκειται για ένα κουρείο γνωστό σε όλο τον «πολιτισμένο και μη» κόσμο!». Η Κωστή Παλαμά έχασε το Μπάμπη γιατί έκλεισε μετά από 62 χρόνια το κουρείο που είναι σημείο αναφοράς της πόλης για περισσότερο από μισό αιώνα!

Το «Χ» πριν από χρόνια είχε γράψει ότι «Εκεί βρίσκεται για 50 ολόκληρα χρόνια (σ.σ. σήμερα είναι 62 χρόνια) ο συμπαθής Μπάμπης. Και συνεχίζει, όπως ο ίδιος εξομολογείται, για ειδικούς και μόνο λόγους, ακόμα και υπεράνω των δυνάμεών του. Στο κουρείο του υπάρχουν πελάτες που τον επισκέπτονται δεκαετίες ολόκληρες. Ο παλαιότερος εξ αυτών, ο μπάρμπα-Γιάννης —σήμερα σε πολύ προχωρημένη ηλικία— περνάει ανελλιπώς μία φορά το μήνα για κούρεμα ή ξύρισμα εδώ και μισό αιώνα» αυτά γράφτηκαν τον Οκτώβριο του 2013 στο «Χ», το οποίο φιλοξένησε πρώτο ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ που υπέγραφε ο Γιώργος Μυτιληνος

Και συνεχίζει εκείνο το αφιέρωμα «Ωστόσο, ο Μπάμπης δεν είναι απλώς ένας επαγγελματίας· είναι ένας άνθρωπος με αρχές. Όπως αποκαλύπτει, έχει διώξει από το μαγαζί του περισσότερους από 1.000 ανθρώπους οι οποίοι δεν επέδειξαν την κατάλληλη συμπεριφορά. Απαιτεί κόσμια στάση από τους πελάτες του, όπως ακριβώς και ο ίδιος στέκεται απέναντί τους «τύπος και υπογραμμός».

Ένα κουρείο με «φιλοσοφία»

Ο Μπάμπης Κοντζολάκης δεν είναι τυχαίο πρόσωπο στην τοπική κοινωνία. Είναι ένας ενεργός πολίτης και γνωστός οικολόγος, ερωτευμένος με τη φύση, τα λουλούδια, τη θάλασσα και τον ουρανό. Οι περίπατοί του στο δάσος συνοδεύονται από φωτογραφίες που εκπλήσσουν ακόμα και τους επαγγελματίες του είδους. Παράλληλα, παρακολουθεί με ενδιαφέρον όλα τα δρώμενα της πόλης, ενώ ο αθλητισμός κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά του.

Στο κουρείο του, οι πληροφορίες για τα τεκταινόμενα της πόλης διαχέονται «αυτόματα» από τους πελάτες. Ο ίδιος, όμως, είναι αυστηρός: απαγορεύει το κουτσομπολιό, ενώ αντίθετα ενθαρρύνει ελεύθερα τον αυτοσαρκασμό.

Για τον Μπάμπη, το κουρείο αποτελεί ολόκληρη φιλοσοφία. Μέσα σε αυτόν τον χώρο:

• Ανοίγονται ανθρώπινες καρδιές.
• Ο πόνος απαλύνεται και το χαμόγελο ανθίζει.
• Οι ψυχές εξομολογούνται.

Παρά την οικειότητα, ο ψυχισμός του ίδιου παραμένει ένα μυστήριο. Όπως λέει, ούτε πέντε άνθρωποι σε όλη την πόλη δεν έχουν καταφέρει να «διαβάσουν» τη δική του ψυχή. Είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Ένας αξεπέραστος μύθος

Τελικά, ο Μπάμπης ο κουρέας κατάφερε να δημιουργήσει γύρω από το όνομά του έναν αξεπέραστο μύθο. Ενέπνευσε πολιτικούς, ποιητές, ζωγράφους, δημοσιογράφους, μέχρι και σκιτσογράφους. Οι φίλοι του αριθμούν χιλιάδες — όσες και οι καθημερινές «καλημέρες» που δέχεται από το παράθυρο του κουρείου του.

Οι τυχερότεροι από αυτούς μυούνται τακτικά στο δικό του φιλοσοφικό στέκι στην οδό Κωστή Παλαμά, κάτω από το αστραποβόλημα των καλογυαλισμένων ψαλιδιών του».

Αυτά προς το παρών περισσότερα στο «Χ» της Τρίτης 3 Φεβρουαρίου με εκτενείς αναφορές και σπάνιο φωτογραφικό υλικό.

Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, του Κέντρου Διαφύλαξης Αγιορειτικής Κληρονομιάς (Κε.Δ.Α.Κ.), Θεσσαλονίκη 2000.

«Όσο κι αν ο σύγχρονος κόσμος αποφεύγει να αντλήσει κάποιο ανθρωπολογικό νόημα από τα Χριστούγεννα, που για τις χριστιανικές κοινωνίες είναι ένα μήνυμα αγάπης, τόσο αυτό το μήνυμα θα ηχεί πιο δυνατά ως αναγκαιότητα και ως έλλειμμα στις ψυχές των ανθρώπων», επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής Χριστιανικής Γραμματείας, Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ, Χρήστος Αραμπατζής.

Επιπρόσθετα, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι «Τα Χριστούγεννα, ως εορτή, έρχονται να υπενθυμίσουν ένα κεφαλαιώδους σημασίας γεγονός για την ανθρωπότητα. Στην ιστορία των πολιτισμών δεν υπήρξε ποτέ, έξω από το Ευαγγέλιο, η περιγραφή της εισόδου της του Θεού ως «σαρκωμένης αγάπης» στην Ιστορία. Μιας αγάπης, όμως, όχι αυτοαναφορικής και άρα φυλακισμένης, αλλά μιας αγάπης που αγκαλιάζει τα πάντα και εκδηλώνεται ως «έσχατη ταπείνωση», ως κάθοδος της άχρονης και άπειρης θείας υπόστασης του Λόγου μέσα στην ευτέλεια της ανθρώπινης ιστορικής πραγματικότητας».

Αναλυτικά, η οπτική του κυρίου Χρήστου Αραμπατζή επί του θέματος της Γέννησης του Χριστού και της συνειδητοποίησης της ανθρώπινης πραγματικότητας:

Οι ημέρες των Χριστουγέννων δίνουν πάντα μια αφορμή για να αναψηλαφήσουμε τον «έσω άνθρωπο» και να αναρωτηθούμε για το νόημα της ανθρώπινης ζωής και της συνύπαρξής μας με τους άλλους.

Όσο κι αν ο σύγχρονος κόσμος αποφεύγει να αντλήσει κάποιο ανθρωπολογικό νόημα από τα Χριστούγεννα, που για τις χριστιανικές κοινωνίες είναι ένα μήνυμα αγάπης, τόσο αυτό το μήνυμα θα ηχεί πιο δυνατά ως αναγκαιότητα και ως έλλειμμα στις ψυχές των ανθρώπων.

Η καθημερινότητά μας, η οποία καθίσταται ολοένα και πιο πολύπλοκη λόγω των επεκτεινόμενων δυνατοτήτων επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης, απαιτεί από όλο και περισσότερους ανθρώπους τη συνειδητοποίηση και την αντιμετώπιση όχι μόνον των δικών τους αντιφάσεων, αλλά και αυτών του περιβάλλοντός τους.

Οι συλλογικές καταστροφές είναι πάντα το άθροισμα άλυτων επιμέρους προβλημάτων των εσωτερικών αντιφάσεων και αγκυλώσεων του ανικανοποίητου του ανθρώπου, που όσο μεγαλώνει τόσο πιο αυτοκαταστροφικό γίνεται.

Ένα ανικανοποίητο που επιτείνεται καθώς αυτό που επιζητεί εκ της φύσεώς του ο άνθρωπος είναι η «έκφραση και η απόλαυση της αγάπης». Ο άνθρωπος έχει προικιστεί με την ικανότητα να αισθάνεται και να εκπέμπει την αγάπη, ως χαρακτηριστικό της ύπαρξής του, ως το μεγάλο και ανεξήγητο μυστήριο της φύσης του και της ιστορικής του δράσης.

Τα Χριστούγεννα, ως εορτή, έρχονται να υπενθυμίσουν ένα κεφαλαιώδους σημασίας γεγονός για την ανθρωπότητα. Στην ιστορία των πολιτισμών δεν υπήρξε ποτέ, έξω από το Ευαγγέλιο, η περιγραφή της εισόδου της του Θεού ως «σαρκωμένης αγάπης» στην Ιστορία. Μιας αγάπης, όμως, όχι αυτοαναφορικής και άρα φυλακισμένης, αλλά μιας αγάπης που αγκαλιάζει τα πάντα και εκδηλώνεται ως «έσχατη ταπείνωση», ως κάθοδος της άχρονης και άπειρης θείας υπόστασης του Λόγου μέσα στην ευτέλεια της ανθρώπινης ιστορικής πραγματικότητας.

Μόνο μέσα στο Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού κηρύττεται αυτή η αδιαφιλονίκητη αλήθεια της ενανθρώπισης του ίδιου του Θεού, ως έκφραση της απόλυτης αγάπης προς τον άνθρωπο, ώστε αυτός να λυτρωθεί από τα δεσμά του φόβου του θανάτου, μιμούμενος αυτή την αγάπη, αρνούμενος όσα τον καθηλώνουν στην αυτάρεσκη αυτοαναφορικότητα. Όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται, ο θάνατος ως το έσχατο όριο της ανθρώπινης συνειδητότητας βρίσκει την αναίρεσή του μόνο στην ελπίδα της αγαπητικής σχέσης που θεμελιώνεται στον ίδιο τον Χριστό και εκδηλώνεται ως «φυσική» συνέπεια στον συνάνθρωπο. Η νοηματοδότηση αυτής της σχέσης θεμελιώνεται στο γεγονός της Γέννησης του Χριστού, της εισόδου του Θεού μέσα στην ιστορία και στη δυνατότητα που προσφέρει στον άνθρωπο να εκφράσει την αγάπη ως γνώρισμα και θεμέλιο της ύπαρξής του.

Πολύ εύστοχα ένας από τους μεγάλους αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Μάξιμος Ομολογητής (7ος αι.) χαρακτήρισε τη Γέννηση του Χριστού ως το προαιώνιο μυστήριο της δημιουργίας του ανθρώπου.

Οι άνθρωποι έλαβαν διά της δημιουργίας το «απλώς είναι». Αλλά το δέχθηκαν εν όψει του τελικού αιτίου προς το «ευ είναι», το οποίο θα πραγματοποιηθεί διά της ενσάρκωσης. Το «απλώς είναι» παραμένει κάτι ατελές, δεν είναι παρά μια σκιά σε σύγκριση με το «ευ είναι» που μονίμως αναζητά ο άνθρωπος και του προσφέρεται μέσα από τη Γέννηση του Χριστού. Μέσα σε αυτό το γεγονός ο άνθρωπος παραδίδεται στο απόλυτο μυστήριο που ονομάζουμε Θεό, ανανεώνεται και ανακαινίζεται ικανοποιώντας τη λαχτάρα του να γευτεί τη μακαριότητα και την ευδαιμονία.

Η αγαπημένη ενότητα CosmoClassical επιστρέφει και φέτος στα δρώμενα του Cosmopolis Festivalκαι της Καβάλας σε ένα πλαίσιο φιλόδοξο και ανανεωμένο με την παραγωγή του θρυλικό έργου La Bohèmeτου Τζάκομο Πουτσίνιστις 6 και 7 Δεκεμβρίου στο Μουσικό Σχολείο Καβάλας με τη συμμετοχή περισσότερων από 120 ηθοποιών, μουσικών και συντελεστών από όλο τον κόσμο.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Διευθυντής του Μουσικού Σχολείου Καβάλας, κύριος Ιωάννης Κακάρας, μίλησε για τη συνεργασία με το CosmopolisFestival, για τα Μουσικά Σχολείακαι τη συμμετοχή των μαθητών του Μουσικού Σχολείου Καβάλας σε αυτή τη μεγάλη γιορτή της μουσικής και των τεχνών.

Ερώτηση Ι: Η πορεία σας έχει συνδεθεί με τα Μουσικά Σχολεία. Τι είναι αυτό που τα κάνει ξεχωριστά και τι προσφέρουν σε μαθητές, γονείς και την κοινωνία γενικότερα;

«Τα Μουσικά Σχολεία είναι μοναδικά γιατί συνδυάζουν τη γενική και την μουσική παιδεία, προσφέροντας στους μαθητές μια ολιστική εκπαίδευση που ενθαρρύνει την καλλιτεχνική έκφραση, τη δημιουργικότητα καθώς και την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων μέσα από τη συνεργασία και την ομαδικότητα. Τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να καλλιεργήσουν τις μουσικές τους δεξιότητες, να εκφραστούν με ποικίλους τρόπους και να αναπτύξουν ομαδικό πνεύμα μέσα από ορχήστρες και χορωδίες.

Οι γονείς βλέπουν τα παιδιά τους να εξελίσσονται σε ένα περιβάλλον που ενθαρρύνει τον σεβασμό και αποδέχεται τη διαφορετικότητα. Δηλώνουν ασφαλείς που τα παιδιά τους αναπτύσσονται σε ένα σχολείο με πολύ χαμηλά ποσοστά σχολικού εκφοβισμού. 

Συνεισφέρουν ουσιαστικά στην πολιτιστική ανάπτυξη και στη διάδοση της μουσικής τέχνης. «Διδάσκουν» κοινωνική συνείδηση και πνευματική καλλιέργεια συμβάλλοντας θετικά στον πολιτισμό μας. Επιπλέον, οι εκδηλώσεις και οι συναυλίες που οργανώνονται από τα Μουσικά Σχολεία φέρνουν κοντά την κοινωνία, ενισχύοντας τη συνοχή και την αλληλεπίδραση μεταξύ των πολιτών.

Αυτός ο συνδυασμός γενικής και μουσικής παιδείας κάνει αυτά τα σχολεία πραγματικά ξεχωριστά και αναντικατάστατα.»

Ερώτηση ΙΙ: Μιλήστε μας για τη συμμετοχή του Μουσικού Σχολείου Καβάλας στην όπερα La Boheme, στο φιλόδοξο πρότζεκτ του Cosmopolis Festival στο πλαίσιο της ενότητας Cosmo Classical.

«Η συμμετοχή του Μουσικού Σχολείου Καβάλας στην όπερα «LaBoheme» στο πλαίσιο του Cosmopolis Festival είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για τους μαθητές να βιώσουν τη μαγεία της όπερας. Το φιλόδοξο αυτό πρότζεκτ που εντάσσεται στην ενότητα CosmoClassical, επιδιώκει να συνδυάσει τη μουσική παράδοση με σύγχρονες δημιουργικές προσεγγίσεις.

Οι μαθητές του σχολείου θα έχουν την ευκαιρία να συνεργαστούν με επαγγελματίες καλλιτέχνες και να συμμετάσχουν σε πρόβες και παραστάσεις, αναπτύσσοντας έτσι τις μουσικές τους ικανότητες και την καλλιτεχνική τους έκφραση. Η συμμετοχή αυτή προάγει την καλλιτεχνική ανάπτυξη των μαθητών, προσφέροντάς τους τη δυνατότητα να μοιραστούν τη σκηνή με καταξιωμένους καλλιτέχνες και να παρουσιάσουν τη δουλειά τους σε ένα ευρύτερο κοινό. Πιστεύουμε πως αυτή η εμπειρία θα τους μείνει αξέχαστη και θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης για την καλλιτεχνική τους πορεία στο μέλλον.»

Ερώτηση IΙΙ: Είστε ένας άνθρωπος, ο οποίος είναι ιδιαίτερα ενεργός στα πολιτιστικά της πόλης τόσο με την ιδιότητα του Διευθυντή του Μουσικού Σχολείου, όσο και προσωπικά. Πώς αξιολογείτε τα πεπραγμένα του CosmopolisFestival και όσα έχει προσφέρει στην Καβάλα τα τελευταία χρόνια.

«Αξιολογώντας τα πεπραγμένα του, μπορώ να πω ότι το φεστιβάλ έχει προσφέρει σημαντικά στην πολιτιστική ζωή της πόλης μας. Αρχικά, η ποικιλία των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων και η συμμετοχή καταξιωμένων καλλιτεχνών έχουν ενισχύσει την πολιτιστική ταυτότητα της Καβάλας, προσελκύοντας όχι μόνο τοπικό κοινό αλλά και επισκέπτες από άλλες περιοχές. Το φεστιβάλ έχει δημιουργήσει μια πλατφόρμα για νέους καλλιτέχνες, δίνοντάς τους την ευκαιρία να εκφραστούν και να αναδείξουν το ταλέντο τους. Επιπλέον, η προώθηση της συνεργασίας μεταξύ διαφόρων πολιτιστικών φορέων και οργανώσεων έχει συμβάλει στην ανάπτυξη μιας ισχυρής κοινότητας. Οι εκπαιδευτικές δράσεις και τα εργαστήρια που διοργανώνονται στο πλαίσιο του φεστιβάλ παρέχουν σημαντική εκπαίδευση και εμπειρία στους συμμετέχοντες. Συνολικά, το Cosmopolis Festival έχει αναδείξει την Καβάλα ως έναν δυναμικό πολιτιστικό προορισμό και πιστεύω ότι η συνέχιση αυτής της προσπάθειας θα είναι καθοριστική για την ανάπτυξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής μας.»

Εισιτήρια online:

https://www.more.com/music/festival/christmas/la-boheme-an-opera-project-by-csf/

Καβάλα – Φυσικό σημείο προπώλησης:

Κέντρο Πληροφόρησης Επισκεπτών (πρώην Ε.Ο.Τ), Ίωνος Δραγούμη με Ελ. Βενιζέλου. (18:00 – 20:00 Δευτέρα με Παρασκευή από 11.11.2024)

Πληροφορίες: +306945 801028 (18:00 – 20:00 Δευτέρα με Παρασκευή)

Ανοικτό κάλεσμα εθελοντών μέχρι και τις 17 Νοεμβρίου:

https://cosmopolisfestival.gr/gine-ethelontis/

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του CosmopolisFestival: https://cosmopolisfestival.gr/

Xθες Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2024, πραγματοποιήθηκε συνάντηση της ερευνήτριας κας. Αναστασίας Ιατρού, με τον Δήμαρχο Θάσου κ. Ελευθέριο Κυριακίδη, παρουσία του Αντιδημάρχου Διοικητικών Υπηρεσιών κ. Ιωάννη Γεωργίου και της Αντιπροέδρου του Οργανισμού Τουρισμού κας. Λαμπρινής Φωκά.

Η κα. Αναστασία Ιατρού, ένα νέο παιδί από τον τόπο μας, την Θάσο, είναι υποψήφια διδάκτορας, η πρωτοποριακή επιστημονική εργασία της οποίας, με τίτλο «Structural and Functional Analysis of the Clonotypic B Cell Receptor Immunoglobulin in Splenic Marginal Zone Lymphoma» έλαβε το τιμητικό βραβείο “2024 ASH Abstract Achievement Award” και επιλέχθηκε να παρουσιαστεί ως προφορική ανακοίνωση στο 66ο Ετήσιο Συνέδριο της Αμερικανικής Αιματολογικής Εταιρείας, που θα διεξαχθεί στις 7-10 Δεκεμβρίου στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια.

Η επιλογή της εργασίας της κας. Αναστασίας Ιατρού για προφορική ανακοίνωση και η απονομή του “ASH Abstract Achievement Award” αποτελεί αναγνώριση της επιστημονικής σημασίας της έρευνάς της και σπουδαία διεθνή διάκριση για το Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Βιοεπιστημών και την επιστημονική ομάδα του κ. Κώστα Σταματόπουλου και της κας. Αναστασίας Χατζηδημητρίου.

Το ερευνητικό έργο αφορά στη λεπτομερή δομική και λειτουργική ανάλυση του κλωνοτυπικού B κυτταρικού υποδοχέα σε ασθενείς με σπληνικό λέμφωμα οριακής ζώνης. Η μελέτη ρίχνει φως στους μοριακούς μηχανισμούς που καθορίζουν τη βιολογία και την παθογένεση αυτού του λεμφώματος, ενώ τα ευρήματά της ανοίγουν νέες προοπτικές για στοχευμένες θεραπευτικές παρεμβάσεις.

Οι ερευνητές ελπίζουν πως τα αποτελέσματα της μελέτης θα προσφέρουν πολύτιμα δεδομένα για την κατανόηση και θεραπεία του σπληνικού λεμφώματος οριακής ζώνης, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη καινοτόμων θεραπευτικών στρατηγικών για την αντιμετώπιση της νόσου.

Μετά το πέρας της συνάντησης, ο Δήμαρχος Θάσου κ. Ελευθέριος Κυριακίδης δήλωσε τα εξής:
«Είναι άκρως τιμητικό για τον τόπο μας η ανάδειξη ενός νέου ανθρώπου σε μια τόσο ξεχωριστή θέση μεταξύ χιλιάδων άλλων συναγωνιστών επιστημόνων σε παγκόσμιο επίπεδο.

Σκέψη της Διοίκησης του Δήμου ενόψει της διακρίσεως αυτής είναι να εκκινήσουμε το θεσμό των «πρεσβευτών» της Θάσου, αρχής γενόμενης από μία νέα διακεκριμένη θάσια επιστήμονα».

Γραφείο Δημάρχου

Μεταξύ άλλων, χτες, ο Περιφερειάρχης ΑΜΘ, κ. Χριστόδουλος Τοψίδης, μαζί με τον Αντιπεριφερειάρχη της ΠΕ Έβρου, κ. Ευάγγελο Πουλιλιό, υποδέχτηκαν το Διοικητή της 1ης Στρατιάς, Αντιστράτηγο κ. Δημόκριτο Κωνσταντάκο, με τον οποίον συζήτησαν θέματα που αφορούν στο στρατό και στην εθνική άμυνα.

“Η ασφάλεια της περιοχής μας αποτελεί ένα ζήτημα υψίστης σημασίας για τη Διοίκηση μας και βρίσκεται πολύ ψηλά στην ατζέντα μας.” δήλωσε ο κ. Τοψίδης

Μια έκθεση μαρμαρογλυπτικής και σχεδίου στην καρδιά του ιστορικού εμπορικού κέντρου της πόλης της Δράμας, συνδέει αλλά ταυτόχρονα και διαχωρίζει ερεθίσματα κι εικόνες, απλά πράγματα και έργα τέχνης. Όλα αυτά μέσα από τη ματιά ενός ταλαντούχου καλλιτέχνη, του μαρμαρογλύπτη Γιώργου Αγάλλου. Δεν είναι άλλωστε τυχαίος και ο τίτλος της έκθεσης: «ΠΑΡΕΙΔΩΛΙΑ/ΣΜΙΛΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ», που φιλοξενείται στην GALLERY 13.

Ο Γιώργος Αγάλλου, μέσα από την έκθεσή του «ταξιδεύει» τον επισκέπτη μέσα σε ένα ψυχολογικό φαινόμενο, κατά το οποίο ένα δυσδιάκριτο ή ασαφές εξωτερικό ερέθισμα εκλαμβάνεται «εσφαλμένα» ως ευκρινές και πλήρως αναγνωρίσιμο. Εξάλλου, αυτό σημαίνει και ο όρος «παρειδωλία». Από το πρόθημα «παρά» (αντί, εκτός αλλά και σε αντίθεση με) και το αρχαίο ελληνικό ουσιαστικό «είδωλον», που σημαίνει μη πραγματική εικόνα, αναπαράσταση, ομοίωμα.

Στο έργο του καλλιτέχνη, που τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στη Δράμα, το «πράγμα» μετουσιώνεται σε μία αυθεντική προσωπική επιθυμία δημιουργίας ενός «προσώπου». Αναζητώντας την πρώτη ύλη του σε παραλίες και κοίτες ποταμών, βρίσκει την κατάλληλη φόρμα που θα πυροδοτήσει την επιθυμία του για να τη σμιλεύσει. Κάθε πέτρα είναι μοναδική και αφηγείται μία μικρή ιστορία. Κάθε έργο αποτελεί πολύτιμη ψηφίδα της εικαστικής πορείας του δημιουργού, και ως σύνολο, την ενιαία σύνθεση της εικαστικής του έκφρασης.

«Μία πέτρα είναι ριγμένη κάπου, στην κοίτη ενός ποταμού, στην ακτή μιας παραλίας χωρίς καμιά επιθυμία να αλλάξει. Πότε όμως αυτή αποκτά “συνείδηση” και μετουσιώνεται σε έργο τέχνης;» αναρωτάται ο ιδρυτής της GALLERY 13 και επιμελητής της έκθεσης, Δημήτρης Γούδας. Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ δίνει και την απάντηση: «Είναι η στιγμή που θα μπει στο οπτικό πεδίο της ευαίσθητης ματιάς ενός παρατηρητή και θα κινητοποιήσει τον εσωτερικό του κόσμο ή απαιτείται η σμίλευση και η επεξεργασία της, έτσι ώστε να διαμορφωθεί το καλλιτεχνικό δημιούργημα; Η έκθεση του Γιώργου Αγάλλου εγκαινιάζει τη νέα χειμερινή σεζόν στην GALLERY 13 και πραγματικά χαιρόμαστε γι’ αυτή τη συνεργασία που προσέλκυσε πολύ κόσμο και κυρίως νέους ανθρώπους. Ευχαριστώ όλους για την στήριξη, όπως ευχαριστώ και το Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη για την ευγενική χορηγία των κρασιών στα εγκαίνια της έκθεσης. Πιστεύω ότι ο οίνος αποτελεί πλέον βασικό συστατικό του πολιτισμού της Δράμας σε αυτή τη μακρά ιστορική παράδοση στην παραγωγή εκλεκτού και αναγνωρίσιμου κρασιού».

Ποιος είναι ο Γιώργος Αγάλλος

Γεννημένος στην Αθήνα του 1979 και μεγαλωμένος στο Παλαιό Φάληρο, ασχολήθηκε με τον χώρο των κόμικς από τα πρώτα χρόνια του γυμνασίου, ενώ παράλληλα η αγάπη του για την αρχαιοελληνική γλυπτική τον οδήγησε στη σχολή Μαρμαρογλυπτικής της Τήνου, από όπου και αποφοίτησε το 2003 με δάσκαλο τον Ιωάννη Μανιατάκο.

Στην Τήνο συνέχισε να ζει και να εργάζεται για 15 χρόνια. Εργάστηκε στην 2η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και στη Δήλο. Στη Δράμα έφτασε το 2016, αναλαμβάνοντας ως μαρμαρογλύπτης την οργάνωση καλλιτεχνικού εργαστηρίου σε βιομηχανία μαρμάρου. Έχει συμμετάσχει σε συμπόσια γλυπτικής, art residency και εικαστικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Β. Λωλίδη

Αφιέρωμα στον αείμνηστο Πόντιο πολιτικό και ανθρωπιστή, στην κατάμεστη αίθουσα της Μεγάλης Λέσχης

Εκδήλωση μνήμης πραγματοποιήθηκε σήμερα στην κατάμεστη αίθουσα της Μεγάλης Λέσχης, με ομιλητή τον πρώην Γιάννη Τσακλίδη για τον Καβαλιώτη Πόντιο Νικοπολίτη Υπουργού Σταύρου Νικολαΐδη. Την εκδήλωση οργάνωσε το Κέντρο Πολιτισμού Νικοπόλεως Πόντου Ελλάδος σε συνεργασία με τον Επιμελητήριο Καβάλας

Ποιός ήταν ο Υπουργός Σταύρος Νικολαϊδης

Ακολουθεί η έρευνα του Γιώργου Μυτιλινού για το ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΟ για το βίο και την πολιτεία του μεγάλου πόντιου πολιτικού που άφησε το δικό του στίγμα την πολιτική ιστορία του τόπου μας.

Αφιέρωμα στον αείμνηστο Πόντιο πολιτικό και ανθρωπιστή: Σταυρό στον Σταύρο Νικολαΐδη

Γράφει ο Γιώργος Μυτιληνός

Πάντα έψαχνα την ευκαιρία και την αφορμή να γράψω για τον μεγάλο Πόντιο πολιτικό άνδρα Σταύρο Νικολαΐδη.Ο Σταύρος Νικολαΐδης βέβαια δεν ήταν ο οποιοσδήποτε πολιτικός. Ήταν ευεργέτης της περιοχής μας και διατηρούσε ιδιαίτερους ισχυρούς δεσμούς με τον τόπο μας και ειδικότερα με οικογένειες της Άνω Λεύκης. Οι οικογένειες αυτές του ήταν φυσικά πολύ γνωστές, αφού προέρχονταν από την γενέτειρά του τη Νικόπολη του Πόντου και εγκαταστάθηκαν εκεί ως πρόσφυγες. Κάθε φορά κάτι με εμπόδιζε, κάτι δεν πήγαινε καλά και κάτι ανέστειλε τους τελικούς μου συνειρμούς για να καθίσω να γράψω. Τελικά τα κατάφερα. Δύο αναπάντεχα γεγονότα, τελείως πρόσφατα, μου έδωσαν επιτέλους το έναυσμα να το κάνω. Το πρώτο είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό εύρημα σε παλαιοπωλείο της Συμπρωτεύουσας, εκεί όπου συνηθίζω να περιφέρομαι ατέλειωτες ώρες όταν την επισκέπτομαι. Σκοπός μου τι άλλο; Να εντοπίσω κάποιο σημαντικό βιβλίο για να αγοράσω. Κάνοντας λοιπόν έναν περίπατο μέσα στα γεμάτα από χιόνι πεζοδρόμιά της, εντόπισα στη βιτρίνα ένα ψηφοδέλτιο του κόμματος των Φιλελευθέρων στην Καβάλα των εκλογών του 1946. Ιστορικά και πολιτικά άκρως ενδιαφέρουσα χρονιά.

Δεύτερο γεγονός απετέλεσε ένα εντελώς παράδοξο συμβάν των εκλογών του 1964, το οποίο έλαβε χώρα στην ιδιαίτερη πατρίδα μου την Καλλιράχη της  Θάσου. Μου το εξιστόρησε παλαιότερα ο ίδιος ο παππούς μου Γιώργος Μυτιληνός και αργότερα μου το επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο πατέρας μου, ο οποίος βρέθηκε συμμετέχων ενεργά στα τοπικά προεκλογικά και μετεκλογικά γεγονότα εκείνης της αναμέτρησης. Οι εκλογές είχαν διεξαχθεί τον Φλεβάρη του 1964 και τις κέρδισε η Ένωση Κέντρου με το εντυπωσιακό ποσοστό 53% περίπου. Ο Σταύρος Νικολαΐδης εξελέγη βουλευτής της Ενώσεως Κέντρου στο Νομό Καβάλας, μαζί με τους Θεόδωρο Μανωλόπουλο και Λεόντιο Λυμπέρη. Μάλιστα πέτυχε σημαντική λήψη σταυρών προτίμησης, πολλοί εκ των οποίων προέρχονταν όλως παραδόξως από τα εκλογικά τμήματα της Καλλιράχης, ενός τόπου ο οποίος δεν διέθετε Ποντιακό στοιχείο, ούτε για δείγμα. Όμως ούτε και ο ίδιος προεκλογικά επισκέφτηκε το χωριό μου ή υποσχέθηκε κάτι σημαντικό στους πατριώτες μου. Το εκλογικό παράδοξο θέλησε να διαλευκάνει ο ίδιος ο αείμνηστος πολιτικός ταξιδεύοντας με καΐκι της εποχής (της εφοπλιστικής κοινοπραξίας των Πενταφτίκηδων!!!) μέχρι την Καλλιράχη. Στο μόλο δε τον υποδέχθηκε κανείς, αφού δεν ειδοποίησε για το ταξίδι του αλλά και στην όψη ελάχιστοι τον αναγνώρισαν. Βλέπετε η εικονική διάδοση της πληροφορίας δεν είχε ακόμη αρχίσει να εμφανίζεται. Στην πλατεία του χωριού μου αναζητεί τον κομματάρχη της Ενώσεως Κέντρου, δηλαδή τον παππού μου, το οποίον όμως ούτε κατ όνομα γνώριζε. Βλέπετε ο παππούς μου είχε το προνόμιο και τη δυνατότητα  να ομιλεί τηλεφωνικά με τον ίδιο τον Γέρο της Δημοκρατίας και να τον επισκέπτεται στο σπίτι του στο Καστρί, αλλά να μην έχει ακόμη φροντίσει να δημιουργήσει διαπροσωπικές επαφές και με τον Σταύρο Νικολαΐδη. Στο «δημοκρατικό» καφενείο της πλατείας του χωριού μου στην άνω Καλλιράχη σιγά – σιγά συγκεντρώνονται οι φίλοι και ψηφοφόροι του κόμματος που μερικές μέρες πριν κατήγαγε περίτρανη νίκη. Το τι διημείφθη στο τραπέζι μεταξύ βουλευτού και κατοίκων ψηφοφόρων θα σας το αναπτύξω στη συνέχεια. Κρίνω πριν απαραίτητο να σας παρουσιάσω το σύντομο βιογραφικό του μεγάλου αυτού πολιτικού άνδρα, ενός ευγενούς αμαλγάματος ανθρωπισμού, εντιμότητας, συνέπειας, ήθους και πολιτικής οξυδέρκειας. Μάλιστα θα δανειστώ τις ιστορικές αναφορές του αείμνηστου Αχιλλέα Καραγκιοζόπουλου, ο οποίος αν και αντιθέτων πολιτικών πεποιθήσεων έστω και αναλογιζομένης της χρονικής διαφοράς των 40 και πλέον χρόνων, έπλεξε και προέβαλε πολλές φορές το εγκώμιό του.

«Είναι γνωστόν ότι πολλοί δρόμοι και πλατείες της πόλης μας φέρουν ονόματα, μεταξύ άλλων, ηρώων των αγώνων του έθνους, καλλιτεχνών, ιστορικών αλλά και διακεκριμένων πολιτικών.

Τον λαό του Νομού Καβάλας υπηρέτησε επί σειρά ετών ως κοινοβουλευτικός άνδρας ο αείμνηστος υπουργός και βουλευτής Σταύρος Νικολαΐδης.

Ο Σταύρος Νικολαΐδης γεννήθηκε το 1892 στα Αλούτζια της Νικόπολης του Πόντου και με την ανταλλαγή των πληθυσμών Ελλάδος – Τουρκίας εγκαταστάθηκε στη Καβάλα.

Κατά τα νεανικά του χρόνια σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και δίδαξε στο Ορντού και μετά στην Κριμαία. Δίδαξε στη σχολή της ελληνικής παροικίας στη Συμφερούπολη. Σπούδασε επίσης Νομικά και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Ήρθε στην Αθήνα το 1923, όπου ανέλαβε τη διεύθυνση της Σχολής Μεγαρέως. Λίγα χρόνια μετά, αποφάσισε να ασχοληθεί με τα κοινά. Εξελέγη βουλευτής Καβάλας για πρώτη φορά στις εκλογές του 1926 με την Ένωση Φιλελευθέρων και επανεξελέγη με το κόμμα των Φιλελευθέρων το 1928, το 1932, το 1933, το 1946, το 1951, το 1956 (με τη Δημοκρατική Ένωση) και τέλος, το 1963 και το 1964 με την Ένωση Κέντρου.

Από το 1926 ως το θάνατο του (15 Μαΐου 1967) εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής του νομού μας.

Το 1945 διετέλεσε Υπουργός Εργασίας επί Κυβερνήσεως Ν. Πλαστήρα και μετέπειτα έγινε υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας του Θεμιστοκλή Σοφούλη (1947 – 1950). Η προσφορά του ως βουλευτή και υπουργού υπήρξε γόνιμη ιδιαίτερα προς τον προσφυγικό κόσμο, που τον ανέδειξε σε επίλεκτο δημόσιο άντρα.

Ωστόσο εκτός από την πολιτική ασχολήθηκε και με τη συγγραφή. Έργα του με ευρύτατο πεδίο αναφορών κοσμούν  όλες τις βιβλιοθήκες της χώρας.  Δημοσίευσε ακόμη, κατά καιρούς, πλήθος άρθρων σε εφημερίδες και περιοδικά. Ο Σταύρος Νικολαϊδης υπήρξε μέλος πολλών Ποντιακών σωματείων και επιτροπών ενώ  πρωτοστάτησε ως βασικός παράγοντας και σύμβουλος για να κατοχυρωθεί νομικά το αυτοδιοίκητο και το αυτοτελές του Πανελλήνιου Ιερού Ιδρύματος της ιεράς μονής της Παναγίας Σουμελά.

Δυστυχώς, μέχρι σήμερα, παρά τις προσπάθειες που κατέβαλαν επιφανείς πολιτικοί και παράγοντες του τόπου μας, ώστε να δοθεί σε ένα δρόμο ή πλατεία της πόλης μας το όνομα του Σταύρου Νικολαΐδη, αυτό δεν κατέστη δυνατό.»

Στις συζητήσεις που ακολούθησαν στο καφενείο της Καλλιράχης, ο παππούς μου εξήγησε στον αείμνηστο πολιτικό πως η σταυροδοσία στο πρόσωπό του ήταν αποτέλεσμα συλλογικής απόφασης πολλών εκλογέων που λήφθηκε κατά την προεκλογική περίοδο με γνώμονα την εντιμότητά του και το πολιτικό του ήθος. Αυτή η απόφαση ως εκ τούτου στερούνταν ιδιοτέλειας και οποιουδήποτε προσωπικού οφέλους. Τους ευχαρίστησε από καρδιάς ενώ δεν παρέλειψε να σημειώσει τοπικά προβλήματα και να μεθοδεύσει αργότερα τη λύση τους. Ο γηραιός πολιτικός δεν τους ξέχασε.

Πρόσκληση 

Σας προσκαλούμε στην τιμητική εκδήλωση του Καβαλιώτη Πόντιου Νικοπολίτη Υπουργού Σταύρου Νικολαίδη την Τετάρτη 6 Μαρτίου 2024 στην Μεγάλη Λέσχη του Δήμου Καβάλας και ώρα 20.00 .

Ομιλητής:τ.Υπουργός ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ Γιάννης Τσακλίδης.

Οργάνωση:Κέντρο Πολιτισμού Νικοπόλεως Πόντου Ελλάδος.

Συνδιοργάνωση:Εμπορικό Επιμελητήριο Καβάλας

Ποιός ήταν ο Υπουργός Σταύρος Νικολαϊδης:

Στις 14 Μαΐου 1967, τρεις εβδομάδες μετά την επιβολή του στρατιωτικού πραξικοπήματος, πεθαίνει άρρωστος βαριά ο Πόντιος πολιτικός Σταύρος Νικολαΐδης και η κηδεία του την επομένη έγινε με την παρουσία λίγων συγγενών του.

Με την ανταλλαγή των πληθυσμών ήλθε στην Αθήνα, γνωρίστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ασχολήθηκε με την πολιτική, και από το 1928 έως το 1964 εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Καβάλας, έξι φορές με το Κόμμα Φιλελευθέρων και τη Δημοκρατική Ένωση (του Γεωργίου Παπανδρέου) και δύο φορές (1963 και 1964) με την Ένωση Κέντρου (Γ. Παπανδρέου). Χρημάτισε για μια πενταετία υπουργός Προεδρίας και Δημοσίων Έργων στις κυβερνήσεις Πλαστήρα, Διομήδη και Σοφούλη από το 1945 έως το 1950.

Έχει συνδέσει το όνομα του, κατά τη διάρκεια της υπουργίας του στο Δημοσίων Έργων το 1949-50, με τις συμβάσεις των δημοσίων υπαλλήλων ως μέλος Επιτροπής (μετείχαν ο Κων. Τσάτσος και άλλοι δύο υπουργοί), αλλά και την υδροδότηση της Αθήνας, συνδέοντας τα νερά της λίμνης Υλίκης με εκείνα του Μαραθώνα, λύνοντας για τα επόμενα σαράντα χρόνια το πρόβλημα ύδρευσης της Αθήνας, η οποία ολοένα και περισσότερο μεγάλωνε, σε έκταση και πληθυσμό…

Τάσος Κ. Κοντογιαννίδης

http://www.pontosnews.gr

Ο Δήμος Καβάλας σας προσκαλεί σε  μια εκδήλωση με θέμα : “Γυναίκα και Πολιτική” με κεντρική ομιλήτρια την Ολυμπιονίκη και πολιτικό Βούλα Πατουλίδου. 

Foto:neoskosmos.com