Χρονόμετρο

    OΜΙΛΙΑ ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΚΛΙΔΗ: Για τον Καβαλιώτη Πόντιο Νικοπολίτη Υπουργό Σταύρο Νικολαΐδη

    Δημοσιεύτηκε στις

    Αφιέρωμα στον αείμνηστο Πόντιο πολιτικό και ανθρωπιστή, στην κατάμεστη αίθουσα της Μεγάλης Λέσχης

     

     

    Εκδήλωση μνήμης πραγματοποιήθηκε σήμερα στην κατάμεστη αίθουσα της Μεγάλης Λέσχης, με ομιλητή τον πρώην Γιάννη Τσακλίδη για τον Καβαλιώτη Πόντιο Νικοπολίτη Υπουργού Σταύρου Νικολαΐδη. Την εκδήλωση οργάνωσε το Κέντρο Πολιτισμού Νικοπόλεως Πόντου Ελλάδος σε συνεργασία με τον Επιμελητήριο Καβάλας

     

    Ποιός ήταν ο Υπουργός Σταύρος Νικολαϊδης

     

    Ακολουθεί η έρευνα του Γιώργου Μυτιλινού για το ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΟ για το βίο και την πολιτεία του μεγάλου πόντιου πολιτικού που άφησε το δικό του στίγμα την πολιτική ιστορία του τόπου μας.

     

    Αφιέρωμα στον αείμνηστο Πόντιο πολιτικό και ανθρωπιστή: Σταυρό στον Σταύρο Νικολαΐδη

     

    Γράφει ο Γιώργος Μυτιληνός

     

     

    Πάντα έψαχνα την ευκαιρία και την αφορμή να γράψω για τον μεγάλο Πόντιο πολιτικό άνδρα Σταύρο Νικολαΐδη.Ο Σταύρος Νικολαΐδης βέβαια δεν ήταν ο οποιοσδήποτε πολιτικός. Ήταν ευεργέτης της περιοχής μας και διατηρούσε ιδιαίτερους ισχυρούς δεσμούς με τον τόπο μας και ειδικότερα με οικογένειες της Άνω Λεύκης. Οι οικογένειες αυτές του ήταν φυσικά πολύ γνωστές, αφού προέρχονταν από την γενέτειρά του τη Νικόπολη του Πόντου και εγκαταστάθηκαν εκεί ως πρόσφυγες. Κάθε φορά κάτι με εμπόδιζε, κάτι δεν πήγαινε καλά και κάτι ανέστειλε τους τελικούς μου συνειρμούς για να καθίσω να γράψω. Τελικά τα κατάφερα. Δύο αναπάντεχα γεγονότα, τελείως πρόσφατα, μου έδωσαν επιτέλους το έναυσμα να το κάνω. Το πρώτο είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό εύρημα σε παλαιοπωλείο της Συμπρωτεύουσας, εκεί όπου συνηθίζω να περιφέρομαι ατέλειωτες ώρες όταν την επισκέπτομαι. Σκοπός μου τι άλλο; Να εντοπίσω κάποιο σημαντικό βιβλίο για να αγοράσω. Κάνοντας λοιπόν έναν περίπατο μέσα στα γεμάτα από χιόνι πεζοδρόμιά της, εντόπισα στη βιτρίνα ένα ψηφοδέλτιο του κόμματος των Φιλελευθέρων στην Καβάλα των εκλογών του 1946. Ιστορικά και πολιτικά άκρως ενδιαφέρουσα χρονιά.

     

     

    Δεύτερο γεγονός απετέλεσε ένα εντελώς παράδοξο συμβάν των εκλογών του 1964, το οποίο έλαβε χώρα στην ιδιαίτερη πατρίδα μου την Καλλιράχη της  Θάσου. Μου το εξιστόρησε παλαιότερα ο ίδιος ο παππούς μου Γιώργος Μυτιληνός και αργότερα μου το επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο πατέρας μου, ο οποίος βρέθηκε συμμετέχων ενεργά στα τοπικά προεκλογικά και μετεκλογικά γεγονότα εκείνης της αναμέτρησης. Οι εκλογές είχαν διεξαχθεί τον Φλεβάρη του 1964 και τις κέρδισε η Ένωση Κέντρου με το εντυπωσιακό ποσοστό 53% περίπου. Ο Σταύρος Νικολαΐδης εξελέγη βουλευτής της Ενώσεως Κέντρου στο Νομό Καβάλας, μαζί με τους Θεόδωρο Μανωλόπουλο και Λεόντιο Λυμπέρη. Μάλιστα πέτυχε σημαντική λήψη σταυρών προτίμησης, πολλοί εκ των οποίων προέρχονταν όλως παραδόξως από τα εκλογικά τμήματα της Καλλιράχης, ενός τόπου ο οποίος δεν διέθετε Ποντιακό στοιχείο, ούτε για δείγμα. Όμως ούτε και ο ίδιος προεκλογικά επισκέφτηκε το χωριό μου ή υποσχέθηκε κάτι σημαντικό στους πατριώτες μου. Το εκλογικό παράδοξο θέλησε να διαλευκάνει ο ίδιος ο αείμνηστος πολιτικός ταξιδεύοντας με καΐκι της εποχής (της εφοπλιστικής κοινοπραξίας των Πενταφτίκηδων!!!) μέχρι την Καλλιράχη. Στο μόλο δε τον υποδέχθηκε κανείς, αφού δεν ειδοποίησε για το ταξίδι του αλλά και στην όψη ελάχιστοι τον αναγνώρισαν. Βλέπετε η εικονική διάδοση της πληροφορίας δεν είχε ακόμη αρχίσει να εμφανίζεται. Στην πλατεία του χωριού μου αναζητεί τον κομματάρχη της Ενώσεως Κέντρου, δηλαδή τον παππού μου, το οποίον όμως ούτε κατ όνομα γνώριζε. Βλέπετε ο παππούς μου είχε το προνόμιο και τη δυνατότητα  να ομιλεί τηλεφωνικά με τον ίδιο τον Γέρο της Δημοκρατίας και να τον επισκέπτεται στο σπίτι του στο Καστρί, αλλά να μην έχει ακόμη φροντίσει να δημιουργήσει διαπροσωπικές επαφές και με τον Σταύρο Νικολαΐδη. Στο «δημοκρατικό» καφενείο της πλατείας του χωριού μου στην άνω Καλλιράχη σιγά – σιγά συγκεντρώνονται οι φίλοι και ψηφοφόροι του κόμματος που μερικές μέρες πριν κατήγαγε περίτρανη νίκη. Το τι διημείφθη στο τραπέζι μεταξύ βουλευτού και κατοίκων ψηφοφόρων θα σας το αναπτύξω στη συνέχεια. Κρίνω πριν απαραίτητο να σας παρουσιάσω το σύντομο βιογραφικό του μεγάλου αυτού πολιτικού άνδρα, ενός ευγενούς αμαλγάματος ανθρωπισμού, εντιμότητας, συνέπειας, ήθους και πολιτικής οξυδέρκειας. Μάλιστα θα δανειστώ τις ιστορικές αναφορές του αείμνηστου Αχιλλέα Καραγκιοζόπουλου, ο οποίος αν και αντιθέτων πολιτικών πεποιθήσεων έστω και αναλογιζομένης της χρονικής διαφοράς των 40 και πλέον χρόνων, έπλεξε και προέβαλε πολλές φορές το εγκώμιό του.

    «Είναι γνωστόν ότι πολλοί δρόμοι και πλατείες της πόλης μας φέρουν ονόματα, μεταξύ άλλων, ηρώων των αγώνων του έθνους, καλλιτεχνών, ιστορικών αλλά και διακεκριμένων πολιτικών.

    Τον λαό του Νομού Καβάλας υπηρέτησε επί σειρά ετών ως κοινοβουλευτικός άνδρας ο αείμνηστος υπουργός και βουλευτής Σταύρος Νικολαΐδης.

    Ο Σταύρος Νικολαΐδης γεννήθηκε το 1892 στα Αλούτζια της Νικόπολης του Πόντου και με την ανταλλαγή των πληθυσμών Ελλάδος – Τουρκίας εγκαταστάθηκε στη Καβάλα.

    Κατά τα νεανικά του χρόνια σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και δίδαξε στο Ορντού και μετά στην Κριμαία. Δίδαξε στη σχολή της ελληνικής παροικίας στη Συμφερούπολη. Σπούδασε επίσης Νομικά και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Ήρθε στην Αθήνα το 1923, όπου ανέλαβε τη διεύθυνση της Σχολής Μεγαρέως. Λίγα χρόνια μετά, αποφάσισε να ασχοληθεί με τα κοινά. Εξελέγη βουλευτής Καβάλας για πρώτη φορά στις εκλογές του 1926 με την Ένωση Φιλελευθέρων και επανεξελέγη με το κόμμα των Φιλελευθέρων το 1928, το 1932, το 1933, το 1946, το 1951, το 1956 (με τη Δημοκρατική Ένωση) και τέλος, το 1963 και το 1964 με την Ένωση Κέντρου.

     

     

    Από το 1926 ως το θάνατο του (15 Μαΐου 1967) εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής του νομού μας.

    Το 1945 διετέλεσε Υπουργός Εργασίας επί Κυβερνήσεως Ν. Πλαστήρα και μετέπειτα έγινε υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας του Θεμιστοκλή Σοφούλη (1947 – 1950). Η προσφορά του ως βουλευτή και υπουργού υπήρξε γόνιμη ιδιαίτερα προς τον προσφυγικό κόσμο, που τον ανέδειξε σε επίλεκτο δημόσιο άντρα.

    Ωστόσο εκτός από την πολιτική ασχολήθηκε και με τη συγγραφή. Έργα του με ευρύτατο πεδίο αναφορών κοσμούν  όλες τις βιβλιοθήκες της χώρας.  Δημοσίευσε ακόμη, κατά καιρούς, πλήθος άρθρων σε εφημερίδες και περιοδικά. Ο Σταύρος Νικολαϊδης υπήρξε μέλος πολλών Ποντιακών σωματείων και επιτροπών ενώ  πρωτοστάτησε ως βασικός παράγοντας και σύμβουλος για να κατοχυρωθεί νομικά το αυτοδιοίκητο και το αυτοτελές του Πανελλήνιου Ιερού Ιδρύματος της ιεράς μονής της Παναγίας Σουμελά.

    Δυστυχώς, μέχρι σήμερα, παρά τις προσπάθειες που κατέβαλαν επιφανείς πολιτικοί και παράγοντες του τόπου μας, ώστε να δοθεί σε ένα δρόμο ή πλατεία της πόλης μας το όνομα του Σταύρου Νικολαΐδη, αυτό δεν κατέστη δυνατό.»

    Στις συζητήσεις που ακολούθησαν στο καφενείο της Καλλιράχης, ο παππούς μου εξήγησε στον αείμνηστο πολιτικό πως η σταυροδοσία στο πρόσωπό του ήταν αποτέλεσμα συλλογικής απόφασης πολλών εκλογέων που λήφθηκε κατά την προεκλογική περίοδο με γνώμονα την εντιμότητά του και το πολιτικό του ήθος. Αυτή η απόφαση ως εκ τούτου στερούνταν ιδιοτέλειας και οποιουδήποτε προσωπικού οφέλους. Τους ευχαρίστησε από καρδιάς ενώ δεν παρέλειψε να σημειώσει τοπικά προβλήματα και να μεθοδεύσει αργότερα τη λύση τους. Ο γηραιός πολιτικός δεν τους ξέχασε.

     

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα

    Oμιλία Γιάννη Τσακλίδη για τον Καβαλιώτη Πόντιο Νικοπολίτη Υπουργό Σταύρο Νικολαϊδη.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Πρόσκληση 

    Σας προσκαλούμε στην τιμητική εκδήλωση του Καβαλιώτη Πόντιου Νικοπολίτη Υπουργού Σταύρου Νικολαίδη την Τετάρτη 6 Μαρτίου 2024 στην Μεγάλη Λέσχη του Δήμου Καβάλας και ώρα 20.00 .

     

    Ομιλητής:τ.Υπουργός ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ Γιάννης Τσακλίδης.

    Οργάνωση:Κέντρο Πολιτισμού Νικοπόλεως Πόντου Ελλάδος.

    Συνδιοργάνωση:Εμπορικό Επιμελητήριο Καβάλας

     

     

    Ποιός ήταν ο Υπουργός Σταύρος Νικολαϊδης:

    Στις 14 Μαΐου 1967, τρεις εβδομάδες μετά την επιβολή του στρατιωτικού πραξικοπήματος, πεθαίνει άρρωστος βαριά ο Πόντιος πολιτικός Σταύρος Νικολαΐδης και η κηδεία του την επομένη έγινε με την παρουσία λίγων συγγενών του.

    Με την ανταλλαγή των πληθυσμών ήλθε στην Αθήνα, γνωρίστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ασχολήθηκε με την πολιτική, και από το 1928 έως το 1964 εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Καβάλας, έξι φορές με το Κόμμα Φιλελευθέρων και τη Δημοκρατική Ένωση (του Γεωργίου Παπανδρέου) και δύο φορές (1963 και 1964) με την Ένωση Κέντρου (Γ. Παπανδρέου). Χρημάτισε για μια πενταετία υπουργός Προεδρίας και Δημοσίων Έργων στις κυβερνήσεις Πλαστήρα, Διομήδη και Σοφούλη από το 1945 έως το 1950.

    Έχει συνδέσει το όνομα του, κατά τη διάρκεια της υπουργίας του στο Δημοσίων Έργων το 1949-50, με τις συμβάσεις των δημοσίων υπαλλήλων ως μέλος Επιτροπής (μετείχαν ο Κων. Τσάτσος και άλλοι δύο υπουργοί), αλλά και την υδροδότηση της Αθήνας, συνδέοντας τα νερά της λίμνης Υλίκης με εκείνα του Μαραθώνα, λύνοντας για τα επόμενα σαράντα χρόνια το πρόβλημα ύδρευσης της Αθήνας, η οποία ολοένα και περισσότερο μεγάλωνε, σε έκταση και πληθυσμό…

    Τάσος Κ. Κοντογιαννίδης

     

    http://www.pontosnews.gr

     

    Κατηγορία: Slider, Ειδήσεις, Πολιτική, Πρόσωπα

    Η Βούλα Πατουλίδου στην Καβάλα.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ο Δήμος Καβάλας σας προσκαλεί σε  μια εκδήλωση με θέμα : “Γυναίκα και Πολιτική” με κεντρική ομιλήτρια την Ολυμπιονίκη και πολιτικό Βούλα Πατουλίδου. 

     

     

    Foto:neoskosmos.com

    Κατηγορία: Slider, Ειδήσεις, Η πόλη που αγάπησα, Πρόσωπα

    Η καβαλιώτισσα Αντιγόνη Βαλάκου έφυγε σαν σήμερα: Η κορυφαία θεατρίνα, με την έμφυτη ευγένεια που μετέφερε και στο σινεμά

    Δημοσιεύτηκε στις

     

     

    Η έμφυτη ευγένεια, η σεμνότητα, η διακριτικότητα και το υψηλό αίσθημα ευθύνης, δεν ταιριάζουν εύκολα με τον χώρο του θεάματος και ειδικά με το σινεμά. Πόσο δε μάλλον όταν τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι εμφανή ακόμη και στον καθρέφτη της Αντιγόνης Βαλάκου, της «θεατρίνας», όπως προτιμούσε να την αποκαλούν. Μιας ιδιαίτερης προσωπικότητας στη θεατρική τέχνη, που πίσω από τον εύθραυστο χαρακτήρα στο σανίδι ή στα κινηματογραφικά πλατό, αναδείκνυε τον δυναμισμό της, τις αισθητικές απαιτήσεις της, διεκδικώντας την καλλιτεχνική ποιότητα, ακόμη και κόντρα στην εμπορικότητα ή την εύκολη δημοφιλία.

    Η Αντιγόνη Βαλάκου, προσπαθούσε συνεχώς να βελτιώνει το πηγαίο ταλέντο της, αξιοποιώντας τον μελωδικό λόγο της, τη σεμνή παρουσία της, τη δραματική μορφή της, εμπλουτίζοντας τις δραματικές πτυχές των ρόλων της, βάζοντας σχεδόν επώδυνα στο πετσί της τους χαρακτήρες είτε στην ελληνική τραγωδία, είτε στο ξένο δραματικό ή ελληνικό ρεπερτόριο.

    Πριν από δέκα χρόνια, στις 12 Νοεμβρίου του 2013, η Αντιγόνη Βαλάκου θα έφευγε από τούτο τον μάταιο κόσμο, αφήνοντας πίσω της τις λιγοστές αλλά ξεχωριστές εμφανίσεις της στη μεγάλη οθόνη και την θεατρική παρακαταθήκη της, την αύρα μίας τεράστιας θεατρίνας, όταν έπρεπε να αναμετρηθεί με ιερά τέρατα και σε έναν χώρο ιδιαίτερα κλειστό, απαιτητικό που δεν χαριζότανε σε αποτυχίες.

    Από την φτώχεια στον Βεάκη

    Γεννημένη στην Καβάλα στις 24 Μαρτίου του 1930, θα έχει δύσκολα και φτωχικά παιδικά χρόνια, μέχρι να εγκατασταθεί, με την οικογένειά της, στην Αθήνα σε ηλικία 16 χρόνων. Το πάθος της για την ηθοποιία ήταν τόσο μεγάλο, που πριν τελειώσει το σχολείο, φοίτησε ταυτόχρονα και στο «Θεατρικό Σπουδαστήριο» του σημαντικού θεατράνθρωπου Βασίλη Ρώτα, ενώ το 1949 άρχισε και τις πρώτες εμφανίσεις στον θίασο του Αιμίλιου Βεάκη στο έργο «Νυφιάτικο τραγούδι». Το πηγαίο ταλέντο της αναγνωρίστηκε άμεσα και θα την καλέσει στον θίασό της η Κυρία Κατερίνα και λίγο μετά ο θίασος Μανωλίδου – Αρώνη – Χατσίσκος, για να διακριθεί ως ενζενί.

    Τα επόμενα χρόνια θα συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, όπου υποδύθηκε σημαντικούς ρόλους σε έργα, όπως «Χειμωνιάτικο παραμύθι», του Σαίμπηρ, «Δρόμος του Ποταμιού» του Μπέρναρντ Σο και «Κολόμπ» του Ανουίγ, ενώ το 1955 θα ερμηνεύσει την Οφηλία στον «Άμλετ», συνεργαζόμενη με το Θέατρο Εθνικού Κήπου.

    Αν και είχε κάνει τις πρώτες της εμφανίσεις στον κινηματογράφο, ο οποίος δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης στους θεατρικούς κόλπους εκείνη την εποχή, θα συνεχίσει να παίζει στο απαιτητικό Εθνικό Θέατρο, γνωρίζοντας την επιτυχία ως Μαίρη Ουόρεν, στη «Δοκιμασία» του Άρθουρ Μίλερ ή ως Ισμήνη, στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Τεράστιες επιτυχίες έκανε και στο θέατρο Μουσούρη και ειδικά ως «Άννα Φρανκ», στο ομώνυμο έργο.

    Οι ουρανοί είναι… δικοί της

    Το 1952 θα την δει σε κάποια παράσταση ο Ντίνος Δημόπουλος και θα την πάρει από το χέρι για να την πάει στον Φίνο. Θα πρωταγωνιστήσει πριν γίνει 23 χρόνων στο συμπαθητικό, ρομαντικό μελόδραμα, «Οι Ουρανοί Είναι Δικοί μας», του Δημόπουλου, δίπλα στον Αλέκο Αλεξανδράκη και τον Λάμπρο Κωνσταντάρα. Το 1955 θα πρωταγωνιστήσει στο βουκολικό δράμα «Γκόλφω», σε σκηνοθεσία του Ορέστη Λάσκου, μια εισπρακτική επιτυχία, η οποία θα την καταστήσει αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια. Το 1957, θα συμπρωταγωνιστήσει σε μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες, το συγκινητικό «Αμαξάκι», για την Ελλάδα που χάνεται, δίπλα στον τεράστιο Ορέστη Μακρή, τον Βασίλη Αυλωνίτη και τον Στέφανο Στρατηγό, ερμηνεύοντας τον ρόλο μιας ορφανής, αθώας κοπέλας, ερωτευμένης που παρασύρεται από τα ωραία λόγια και τα συναισθήματά της.

    Και Αρετούσα και Ιφιγένεια

    Ωστόσο, η Βαλάκου δεν έχει σταματήσει στιγμή από το θεατρικό σανίδι. Το 1958 θα τιμηθεί με το Βραβείο Μαρίκα Κοτοπούλη, ενώ την ίδια χρονιά θα συγκροτήσει δικό της θίασο. Θα παίξει συνολικά σε περισσότερα από 120 θεατρικά έργα, παραδίδοντας μαθήματα υποκριτικής δεινότητας ως Μαρία Στιούαρτ, Έντα Γκάμπλερ, Ιουλιέτα, Μπερνάρντα Άλμπα, Αρετούσα. Παράλληλα θα τιμήσει και το αρχαίο ελληνικό θέατρο ως Ηλέκτρα, Αντιγόνη, Ιφιγένεια, Κασσάνδρα και πολλούς άλλους ρόλους, που θα μείνουν ανεξίτηλοι στη μνήμη όσων τους παρακολούθησαν.

     

     

     

    Αγαπούσε και παρατηρούσε τους ανθρώπους

    Η Αντιγόνη Βαλάκου, μπορεί να μην είχε το απαραίτητο επιδερμικό σεξαπίλ για μια ενζενί, διέθετε όμως κάτι το αέρινο, μια εσωτερική δύναμη, μια εκφραστικότητα, μία ελκυστικότατη αθωότητα, μια κρυμμένη ορμή, που μπορούσε να μεταδώσει και να περάσει στον θεατή στο θέατρο και στο σινεμά, παρά τις περιορισμένες δυνατότητές του. Με μεγάλη παιδεία, η Βαλάκου ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε τους ανθρώπους και όπως είχε εξομολογηθεί της άρεσε να παρατηρεί τους καθημερινούς ανθρώπους, τις συμπεριφορές τους τις αντιδράσεις τους, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που μπορούν να συνδέσουν την υποκριτική με την πραγματικότητα, αλλά και τα όνειρα που είναι απαραίτητα τόσο για τη ζωή όσο και για την τέχνη.

    Χαμένα Όνειρα

    Το 1961 θα πρωταγωνιστήσει δίπλα στον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, στο ενδιαφέρον φιλμ «Χαμένα Όνειρα», σε ένα από τα λιγοστά δράματα του Αλέκου Σακελλάριου, που υπέγραψε και το σενάριο, μαζί με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο (από δικό τους θεατρικό έργο). Μια ιστορία για αυτό που λέει και ο τίτλος της ταινίας, με το πρωταγωνιστικό ζευγάρι, να βλέπει να περνά η ζωή από μπροστά του, διαψεύδοντας τις προσδοκίες του και παραμένοντας στη μιζέρια, μη μπορώντας να αλλάξουν τη μοίρα τους. Αν ο Σακελλάριος δεν υπέκυπτε στην ευκολία κάποιων μελοδραματισμών και ορισμένων δραματικών ή κωμικών κλισέ, ίσως να είχε κάνει την καλύτερη ταινία του. Αντιθέτως, οι δυο πρωταγωνιστές και ειδικά η Βαλάκου δεν θα παραδοθούν στους μελοδραματισμούς και θα κρατήσουν το ενδιαφέρον της ταινίας ως το τέλος.

    Σεμνή για πάντα

    Θα ακολουθήσουν δυο δραματικές ταινίες του Νέστορα Μάτσα («Αθώα ή Ένοχη;» και «Ο Μετανάστης»), που με δυσκολία μπορούμε σήμερα να θυμηθούμε, παρά τα ευπρόσωπα καστ, ενώ θα εμφανιστεί για τελευταία φορά στο σινεμά, σε μία ταινία μικρού μήκους, «Το Νανούρισμα», του Βαγγέλη Καλαμπάκα, αποδεικνύοντας ότι είχε τόλμη και κουράγιο, αλλά και απεριόριστη εμπιστοσύνη στους νέους ανθρώπους.

    Η σεμνότητά της την ακολούθησε και στην προσωπική της ζωή. Δεν απασχόλησε ποτέ τον Τύπο, ενώ στα ψιλά πέρασε ακόμη και ο γάμος της με τον χειρουργό Αντώνη Τόμπλερ το 1960. Ένας γάμος που θα σβήσει αθόρυβα έπειτα από λίγα χρόνια, καθώς συνοδεύτηκε και από την απώλεια ενός παιδιού.

    Η Αντιγόνη Βαλάκου, που υπήρξε καθηγήτρια υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από το 1982 έως το 2007, μεταδίδοντας τις γνώσεις της στα νέα παιδιά, που αγαπούσε σαν δικά της, θα λάβει ακόμη μία τιμητική διάκριση, καθώς το Θέατρο Παλλάς στην Καβάλα θα μετονομαστεί σε Θέατρο Αντιγόνης Βαλάκου.

    Συμφιλιωμένη με τον θάνατο, θα αφήσει, ήσυχα, την τελευταία της πνοή σε ηλικία 83 χρόνων, στον Ευαγγελισμό, όπου νοσηλευόταν, αφήνοντάς μας ως παρακαταθήκη πέρα από την ερμηνευτική της δεινότητα, αξίες όπως η ευγένεια, η ταπεινότητα, την αγάπη για τους ανθρώπους.

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα

    Ξάνθη: Επίσκεψη στο σπίτι του Μάνου Χατζιδάκι την ημέρα της γέννησής του   

    Δημοσιεύτηκε στις

     

     

    Μια μέρα σαν σήμερα το 1925 γεννιέται ο άνθρωπος που με το μουσικό του έργο, το προσωπικό του ύφος και τον ουσιαστικό λόγο του, κατάφερε να μεταβάλλει την ελληνική και διεθνή μουσική σκηνή. Στις 23 Οκτωβρίου 1925 γεννιέται ο Μάνος Χατζιδάκις. Κάθε χρόνο, η μέρα αυτή θυμίζει το πόσο προικισμένος και ταλαντούχος ήταν αυτός ο κορυφαίος Έλληνας μουσικοσυνθέτης και πόσο η μουσική του επηρέασε καταλυτικά τη σκέψη και την έκφραση χιλιάδων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

     

    Κατά ορισμένους γεννήθηκε στην πόλη με τα χίλια χρώματα, στην Ξάνθη, κατά άλλους μετακόμισε μικρό παιδί στην Ξάνθη λόγω των επαγγελματικών δραστηριοτήτων του πατέρα του. Η ουσία είναι πάντως πως ένα μέρος της ενδιαφέρουσας ζωής και του πολυσήμαντου έργου του, βρίσκονται σήμερα αποτυπωμένα στον μοναδικό χώρο όπου έζησε και ανακάλυψε τις πρώτες μουσικές νότες, στις παρυφές της παλιάς πόλης της Ξάνθης. Ο λόγος για τον σημερινό Πολύωρο Τέχνης και Σκέψης, το εντυπωσιακό αρχοντικό «Grand Maison», την οικία του Μάνου Χατζιδάκι όπως είναι πλέον γνωστό. Καθώς ο επισκέπτης διαβαίνει την κεντρική είσοδο του κτιρίου νιώθει δέος και θαυμασμό για τον πλούσιο αρχιτεκτονικό διάκοσμο του κτιρίου, τις εντυπωσιακές τοιχογραφίες και οροφογραφίες, τα μωσαϊκά δάπεδα και τα υαλοστάσια. Το κτίριο αυτό, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά, είναι ένα ανεκτίμητο έργο τέχνης και ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο αποτελεί πλέον στολίδι μεγάλης αξίας για την πόλη της Ξάνθης.

     

    Ο αείμνηστος νομάρχης Ξάνθης και μετέπειτα περιφερειάρχης Γιώργος Παυλίδης ήταν ο άνθρωπος που το 2000 έθεσε τις βάσεις για την αποκατάσταση του κτιρίου με την ευκαιρία της ανάδειξης του μεγάλου δημιουργού σε προσωπικότητα του 20ου αιώνα για την Ξάνθη. Σήμερα, είκοσι τρία χρόνια μετά, οι τοπικές αρχές και οι πολίτες νιώθουν περήφανοι που η πόλη προσφέρει ως παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές και τους πολυάριθμούς επισκέπτες της έναν χώρο υψηλής αρχιτεκτονικής και πολιτιστικής αξίας, ικανό να φιλοξενήσει πλειάδα αξιόλογων εκδηλώσεων.

     

     

    Τα βυζαντινά ακούσματα του Μάνου

     

    Ο πρόεδρος της Επιτροπής Διαχείρισης του Πολυχώρου Μιχάλης Πουσπουρίκας μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ αναφέρεται στην εξαιρετική και πολύχρονη δουλειά που έγινε προκειμένου το κτίριο αυτό να ανακαινιστεί εκ βάθρων και δεκαετίες μετά να αποκαλύψει την κρυμμένες ομορφιές του. Ακριβώς απέναντι από το σπίτι του Μάνου Χατζιδάκη, βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Βλάσση χτισμένη το 1825. Σύμφωνα με την παράδοση ο Μάνος μικρός συνήθιζε να κάθεται στο παράθυρο και να πετάει έξω κουταλάκια του γλυκού. Οι ήχοι που δημιουργούνταν από την πτώση των κουταλιών αποτέλεσαν σύμφωνα με ορισμένους βιογράφους του τα πρώτα μουσικά ακούσματα. «Όταν ο Σταύρος Ξαρχάκος επισκέφθηκε το σπίτι», θυμάται ο κ. Πουσπουρίκας, «προχώρησε προς το παράθυρο, το άνοιξε και αντίκρισε την εκκλησία. Ένιωσε πολύ μεγάλη συγκίνηση όταν διαπίστωσε που οφείλονταν πραγματικά αυτή η ιδιαίτερη χροιά στη μουσική του Μάνου. Γύρισε και μας είπε αφοπλιστικά: «Τώρα κατάλαβα που οφείλονται τα βυζαντινά στοιχεία στις μουσικές του Μάνου. Από τη κυριακάτικη Θεία Λειτουργία του Αη Βλάσση…».

     

     

     

    Η ιστορία του μεγάλου σπιτιού

     

    Μια επίσκεψη στους εντυπωσιακούς χώρους του κτιρίου αποτελεί τροφή για σκέψη, συλλογισμό, προβληματισμό, αναζήτηση, ανταλλαγή απόψεων πάνω σε θέματα που σχετίζονται με την πολιτιστική ανάπτυξη όχι μόνο της Ξάνθης αλλά και της πατρίδας μας γενικότερα. Είναι ένας χώρος όπου πλέον συναντιούνται πολίτες για να συνθέσουν μια «Νέα Αφήγηση», κάτω από τη γόνιμη και αποφασιστική επίδραση του οικουμενικού μουσικού έργου του Μάνου Χατζιδάκι.

     

    Το κτίριο χτίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα, την ίδια περίοδο που έγινε και η βίλα Αλλατίνη στην Θεσσαλονίκη, και όπως εξηγεί η δραστήρια Ξανθιώτισσα ξεναγός και μουσειολόγος Νατάσα Μιχαηλίδου μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ «το κτίριο, ήταν ιδιοκτησία του Ισαάκ Δανιέλ, ενός Εβραίου ο οποίος ήταν ανάμεσα στους πιο πλούσιους ανθρώπους εκείνης της εποχής. Το επάγγελμά του ήταν χρηματιστής και ταυτόχρονα ασχολούταν με το καπνεμπόριο και τις μεσιτείες. Αγόρασε το κτίριο και το έκτισε σε δυο φάσεις. Είναι ίσως το πλέον χαρακτηριστικό δείγμα αποτύπωσης της κοσμοπολίτικης αντίληψης της Ξάνθης. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το σπίτι χτίσθηκε σε προνομιακή θέση, πάνω σε ύψωμα, για να έχει θέα σε όλη την έκταση της τότε πόλης. Σήμερα, δυστυχώς, η θέα έχει περιοριστεί πολύ λόγω των πολυκατοικιών που έχουν ανεγερθεί».

     

    Μετά το θάνατο του Ισαάκ Δανιέλ, το κτίριο πέρασε στα χέρια των παιδιών του, επειδή όμως δεν ήταν σε θέση να πληρώσουν το φόρο κληρονομιάς, το υπουργείο Οικονομικών πήρε το κτίριο και το μετέτρεψε στην εφορία της εποχής. Έπειτα, όταν ο εμφύλιος έλαβε τέλος παραχωρήθηκε στο στρατό και ήταν το φρουραρχείο της πόλης.

     

     

     

    Η ζωή του Χατζιδάκι στο σπίτι

     

    Ο μεγάλος δημιουργός Μάνος Χατζιδάκις γεννήθηκε στην Ξάνθη στις 23 Οκτωβρίου 1925. Ο πατέρας του Γεώργιος Χατζηδάκις εγκαθίσταται στην πόλη όπου ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου. Εκείνη την εποχή η Ξάνθη ζει τη μεγάλη άνθηση του καπνεμπορίου και οι εμπορικές συνεργασίες που αναπτύσσονται με καπνεμπορικούς οίκους του εξωτερικού δημιουργούν ένα γόνιμο οικονομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μπορούσε να εργαστεί ο Γεώργιος Χατζιδάκις.

     

    Η οικογένεια Χατζιδάκι νοικιάζει τον δεύτερο όροφο του διατηρητέου κτιρίου «Grand Maison». Κατά ορισμένους ο Μάνος γεννήθηκε σε αυτό, ενώ κατά κάποιους άλλους πέρασε ορισμένα από τα παιδικά του χρόνια. Σε κάθε περίπτωση όμως στο σπίτι αυτό ο Χατζιδάκις ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι στο μαγικό κόσμο της μουσικής χάρη στο μεγάλο πιάνο που υπήρχε στο σπίτι και στα μαθήματα που πήρε από την αρμένισα δασκάλα μουσικής ‘Αννα Αλτουνιάν. Στον ίδιο δρόμο που βρίσκονταν το αρχοντικό, στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου, υπήρχε και το μοναδικό ιδιωτικό σχολείο της Ξάνθης όπου ο Μάνος έλαβε τα πρώτα μαθήματα. Το 1932 η οικογένεια Χατζιδάκι εγκαθίσταται οριστικά στην Αθήνα.

     

    Σήμερα, στο δεύτερο όροφο του κτιρίου, παλιές φωτογραφίες του Μάνου Χατζιδάκι και της οικογενείας του, της αρμένισσας δασκάλας του, όπως επίσης παρτιτούρες των έργων του, ιδιόχειρες μουσικές σημειώσεις και λιγοστά προσωπικά αντικείμενα μαρτυρούν το πέρασμα του μεγάλου Έλληνα μουσικοσυνθέτη από τους χώρους του σπιτιού που αναμφισβήτητα σημαδεύτηκε από την παρουσία του.

     

    Ο Μιχάλης Πουσπουρίκας μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ υπογραμμίζει τις τεράστιες δυνατότητες που έχει πλέον το επιβλητικό αυτό κτίριο, συμβάλλοντας στη συνολικότερη πολιτιστική και καλλιτεχνική αναγέννηση της πόλης δια μέσου των πρωτοβουλιών που αναλαμβάνει και των προγραμμάτων που οργανώνει και υλοποιεί ο Πολυχώρος Τέχνης και Σκέψης. «Θέλουμε να δώσουμε βήμα και ερεθίσματα στους νέους ανθρώπους», τονίζει με έμφαση και προσθέτει: «επιδιώκουμε οι νέοι άνθρωποι να επισκεφθούν το κτίριο, να πάρουν εκείνα τα κίνητρα και τα ερεθίσματα για να αναπτύξουν τις σκέψεις τους, να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους. Μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις δούλεψε με τους νέους ανθρώπους, τους ενθάρρυνε στα πρώτα τους βήματα, ήθελε να ακουστεί η φωνή τους και να παρουσιαστεί η δουλειά τους. Πίστευε στους νέους ανθρώπους και τους στήριζε έμπρακτα».

     

    ΑΠΕ-ΜΠΕ – του ανταποκριτή μας Β. Λωλίδη

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

    Καβάλα: Όταν η Αντζελίνα Τζολί «συνάντησε» τη Μαρία Κάλλας.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Τα τελευταία 24ωρα, η Αντζελίνα Τζολί βρίσκεται στην Ελλάδα για τα γυρίσματα ταινίας που είναι αφιερωμένη στη ζωή και το έργο της Μαρίας Κάλλας.

     

     

     

    Ωστόσο, οι δυο αυτές διάσημες γυναίκες, η αξέχαστη ντίβα της όπερας και η πολυβραβευμένη σταρ του Χόλυγουντ, συνυπάρχουν με έναν ιδιαίτερο τρόπο στον ίδιο χώρο εδώ και δέκα χρόνια, χάρη στα κέρινα ομοιώματά τους που φιλοτέχνησε ο καλλιτέχνης Θόδωρος Κοκκινίδης.

     

     

     

    Στο μουσείο κέρινων ομοιωμάτων, στα Κηπιά Καβάλας του δήμου Παγγαίου, οι φιγούρες των δυο γυναικών συγκεντρώνουν τα βλέμματα των επισκεπτών, που δεν κρύβουν το θαυμασμό τους για το αποτέλεσμα. Μάλιστα, το ομοίωμα της Κάλλας βρίσκεται ακριβώς δίπλα σε αυτό του Αριστοτέλη Ωνάση.

     

    Το κέρινο ομοίωμα της Μαρίας Κάλλας φιλοτεχνήθηκε το 2004, την αποτυπώνει στην πιο ώριμη ηλικία της και έχει αναφορές στις τελευταίες εμφανίσεις της, που είχαν πραγματοποιηθεί το 1973 και το 1974. Σε αυτή την ηλικία θα την υποδύεται στην ταινία και η Αντζελίνα Τζολί.

     

     

     

     

    Το κέρινο ομοίωμα της Αντζελίνας Τζολί φιλοτεχνήθηκε το 2013 και είναι εμπνευσμένο από την ταινία «The Tourist», όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον Τζόνι Ντεπ, το κέρινο ομοίωμα του οποίου επίσης εκτίθεται στο μουσείο του Θοδωρή Κοκκινίδη.

     

    Β. Λωλίδη

    Κατηγορία: Slider, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα

    Ερμής ο Αμφιπολίτης

    Δημοσιεύτηκε στις

     

    Σε ένα ψηφιδωτό που το χαρακτηρίζει μοναδική πλαστικότητα μορφών για το τέλος του τέταρτου αιώνα.

    Η ελεύθερη κίνηση του Ερμή, η χρήση μη συμβατικής έκφρασης στο πρόσωπό του, που ξεφεύγει από την κλασική απόδοση χαρακτηριστικών και θυμίζει πραγματικό πρόσωπο, καθιστούν το ψηφιδωτό πρωτοποριακό για την εποχή του.

    Ο καλλιτέχνης τόλμησε να κάνει την υπέρβαση και να ξεφύγει από την άκαμπτη στατικότητα των μορφών που συναντάμε στα ψηφιδωτά της Πέλλας της ίδιας περιόδου.

    Η τεχνική παρουσιάζει επίσης μοναδικά χαρακτηριστικά καινοτομίας που δεν απαντώνται σε κανένα γνωστό ψηφιδωτό που έχει ως τώρα βρεθει.

    Χρησιμοποιείται ασφαλώς το βότσαλο ως δομική μονάδα ψηφίδας, κάτι που είναι και χαρακτηριστικό των πρώτων ψηφιδωτών, όμως η σχέση των ψηφίδων μεταξύ τους είναι και πάλι πρωτοποριακή. Αφήνεται κενό, χρωματισμένο και με τέτοιες διαστάσεις που είναι ικανό να προσδώσει την ελευθερία στο βλέμμα να καθορίσει το περίγραμμα των μορφών και το περιεχόμενο του αντικειμένου. Καθώς το μάτι ταξιδεύει από σημείο σε σημείο στο ψηφιδωτό, η ταχύτητα του βλέμματος προσδίδει ειδική εντύπωση στο αντιληπτικό αισθητήριο του θεατή. Λεπτομέρειες που φανερώνονται όταν το μάτι αφήνεται ελεύθερο να περιπλανηθεί κι όταν δεν εστιάζει σε αυτές.

    Θα έλεγε κανείς ότι οι Πλατωνικές θεωρίες περί Ιδεών, Μορφών και απεικόνισης του Αοράτου μέσα από καθορισμένες υλικές σχέσεις μετουσιώνονται με έναν ιδιαίτερα μυστικό τρόπο στο ψηφιδωτό της Αμφίπολης. Μας μαθαίνει ο Ερμής πως να χρησιμοποιούμε τον έσω οφθαλμό μας αποτυπώνοντας την ιδέα της εικόνας στην ψυχή μας.

    Ξεχωριστές αντιθέσεις, διαχρωματικά συμπυκνώματα και πυκνώματα συνθέτουν μια αέναη και διαρκή κίνηση στο αθέλητο-ηθελημένο ταξίδι της Περσεφόνης προς το επέκεινα.

    Το μικρόν και το μέγα συνομιλούν, συνθέτοντας, αντιμάχονται με σκοπό ακόμα άγνωστο σε εμάς. Ίσως ο Ερμής να μας δείχνει που πρέπει να κοιτάξουμε. Μας οδηγεί στο σωστό μέρος.

    Ένα μεταφυσικό έργο τέχνης σχεδιασμένο να εξυπηρετεί βαθιά θρησκευτικές ανάγκες και διεργασίες. Τα κίνητρα και οι αρχές της τέχνης αυτής καθόρισαν την μετέπειτα χριστιανική αγιογραφία και την κοσμική αναγέννηση.

    Ένα έργο τέχνης που αναμφίβολα θα του άξιζε η παγκόσμια αναγνώριση μέσα από εργασίες και αναλύσεις των ειδικών.

     

     

    ΠΗΓΗ:

    Τα Ἀπόῤῥητα του Τύμβου Καστά

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

    Σεφ έκανε μαθήματα κεραμικής για να κατασκευάζει και τα πιάτα στα οποία σερβίρει τις δημιουργίες του    

    Δημοσιεύτηκε στις

     

     

     

     

    «Χαϊδεύει» με τα χέρια του τον πηλό, ενώ αυτός περιστρέφεται στον τροχό, για να του δώσει το σχήμα που επιθυμεί. Όταν είναι έτοιμο, το κόβει με ένα σύρμα και αφού στεγνώσει, σκαλίζει τα σχέδια που φαντάστηκε στο πλαίσιο γύρω του και το σφραγίζει με το λογότυπό του, για να ψηθεί, να σταθεροποιηθεί και να υαλωθεί. Το πιάτο που προέκυψε, δεν κατασκεύασε κάποιος κεραμίστας, αλλά ένας …σεφ. Ο Γιώργος Παπαδόπουλος, όταν εμπνέεται ένα πιάτο, είναι εκατό τοις εκατό δικό του, από το σκεύος, το περιεχόμενο, μέχρι την τελευταία πινελιά στη γεύση.

     

    «Όταν εμπνέομαι μία συνταγή, οραματίζομαι και το κατάλληλο πιάτο το οποίο στο οποίο θα στηθεί, ώστε να δένουν απόλυτα η γεύση με τη συνολική εικόνα. Άλλωστε πιστεύω πως εξίσου σημαντικό ρόλο με το φαγητό, παίζει και το σκεύος στο οποίο σερβίρεται», δηλώνει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο executive chef Γιώργος Παπαδόπουλος. «Όταν λοιπόν επισκέφτηκα ένα εργαστήριο κεραμικής στη Θεσσαλονίκη για να παραγγείλω τα πιάτα πάνω στα οποία θα σερβίρω τις δημιουργίες μου για τη νέα μου συνεργασία με ξενοδοχείο της Χαλκιδικής, εντυπωσιάστηκα τόσο από τη διαδικασία, που ζήτησα να μου δείξουν πώς γίνεται», εξηγεί.

     

    Με μεγάλη προθυμία οι έμπειροι κεραμίστες έδωσαν τα φώτα τους στον 48χρονο σεφ, ο οποίος, αφού απέκτησε τις βάσεις και μετά από πολλά πειράματα, σχεδιάζει πλέον και κατασκευάζει ο ίδιος το κάθε πρώτο πιάτο για τα φαγητά του, και έπειτα δίνει το σχέδιο για παραγωγή. «Φιλοδοξώ τουλάχιστον ένα από τα εστιατόρια του ξενοδοχείου στο οποίο εργάζομαι, να σερβίρει το σύνολο του μενού, σε πιάτα που έχω εμπνευστεί και κατασκευάσει εγώ», επισημαίνει.

     

    Ο Γιώργος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Δράμα. Σε ηλικία 15 ετών, αμέσως μετά το γυμνάσιο, γράφτηκε σε σχολή τουριστικών επαγγελμάτων στην Κρήτη, ενώ η επαγγελματική του σταδιοδρομία ήταν ανέλπιστα στρωτή. «Εργάστηκα σε πολύ μεγάλες αλυσίδες ξενοδοχείων, αρχικά από τον κατώτερο βαθμό, ως γ’ μάγειρας και κατέληξα να γίνω executive chef», λέει. Βέβαια, στην πορεία της καριέρας του, ανακάλυψε ότι o προπάππος του διατηρούσε ταβερνείο στα παράλια της Οινόης, στον Εύξεινο Πόντο και μάλιστα ήταν ο μοναδικός στην περιοχή που είχε χαβιάρι.

     

    Μετά από μία μακρά διαδρομή σε ξενοδοχεία σε Ευρώπη, Τουρκία, Ρωσία και Αμερική, επέστρεψε από τον Καναδά στην Ελλάδα, για να διευθύνει τα εστιατόρια πολυτελούς ξενοδοχείου στην Κασσάνδρα, γιατί …σαν τη Χαλκιδική δεν έχει. «Ήδη από πέρυσι ανήκω στο δυναμικό του ξενοδοχείου, το οποίο λόγω της πανδημίας δεν άνοιξε. Αυτή ωστόσο, ήταν για μένα μία δημιουργική περίοδος, στην οποία έκανα την προετοιμασία, αναζητώντας μικρούς παραγωγούς και ποιοτικά ελληνικά προϊόντα, ώστε πριν λίγες εβδομάδες που ανοίξαμε να είμαστε απόλυτα έτοιμοι», εξηγεί, τονίζοντας ότι οι περιοχές της Ελλάδας όπου παράγονται τα προϊόντα που αποτελούν τα υλικά των συνταγών του, καθοδηγούν την έμπνευσή του και για τον σχεδιασμό των πιάτων του (ως σκεύη).

     

    Το ξενοδοχείο στο οποίο εργάζεται έχει 81 μάγειρες σε έξι εστιατόρια, το καθένα εκ των οποίων εξειδικεύεται σε κάτι διαφορετικό. Ο ίδιος, είναι ο επικεφαλής όλων των σεφ. «Εκτός από το fine dining, στο οποίο έχουμε premium κοπές κρεάτων, όλα τα υπόλοιπα εστιατόριά μας, δουλεύουν μόνο με ελληνικά προϊόντα», τονίζει ο κ. Παπαδόπουλος.

     

    Οι καλές κριτικές των φιλοξενούμενων στα εστιατόρια στα οποία ηγείται, του δίνουν δύναμη και πολλαπλασιάζουν την όρεξη για δημιουργία. Ως ανταπόδοση, ο 48χρονος σεφ τα τελευταία χρόνια δημιούργησε τη φιλοσοφία της γευστικής μνήμης. «Ουσιαστικά παίρνω παλιές συνταγές από φαγητά που τρώγαμε στην κουζίνα της γιαγιάς ή της μαμάς και τα μεταφέρω στη σύγχρονη εποχή. Για παράδειγμα η μνήμη που έχω από τις πατάτες γιαχνί, που έτρωγα μικρός συνοδεία φέτας, είναι ένα από τα πιάτα μου, ακριβώς ίδιο με εκείνη τη γεύση, αλλά εντελώς διαφορετικό στην όψη. Φέρνω τις πατάτες με μία σύγχρονη τεχνική σε σφαιροποίηση, κάνω το τυρί σε πούδρα και τη σάλτσα λίγο διαφορετικά και αυτομάτως η παρουσίαση γίνεται …μοντέρνα», τονίζει, αποκαλύπτοντας ότι πρόκειται να σχεδιάσει με ιδιαίτερη αγάπη ένα πιάτο που θα φιλοξενεί και αυτή τη συνταγή. «Για το συγκεκριμένο αγαπημένο μου πιάτο, θέλω να σχεδιάσω ένα σκεύος που θα είναι επίσης εμπνευσμένο από μνήμες της παιδικής μου ηλικίας», αναφέρει.

     

     

     

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

    Καβάλα: Με πινέλα και χρώματα μεταμορφώνει ζωγραφικά κάθε επιφάνεια μεταφέροντας μηνύματα και συναισθήματα

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ήταν το 2008, όταν η μικρότερη κόρη του τον προέτρεψε να ζωγραφίσει την τάξη του λυκείου όπου φοιτούσε. Έκτοτε, ο Γιάννης Κανίογλου δεν σταμάτησε ούτε μια μέρα να κάνει αυτό που ξέρει και αγαπά από μικρός: να εκφράζεται με πινέλα και χρώματα! Μπορεί να σπούδασε ηλεκτρονικός και επί σειρά ετών να εργάστηκε στον ΟΤΕ, ωστόσο η μεγάλη του αγάπη, η τέχνη μέσα από την οποία εκφράζεται και με την οποία μπορεί να ασχοληθεί για ώρες ολόκληρες, είναι η ζωγραφική.

     

    Τα τελευταία δεκατρία χρόνια, ο Γιάννης Κανίογλου έγινε συνώνυμο της δημιουργικής διάθεσης, της αγάπης του για τα παιδιά, της επικοινωνίας που αναπτύσσει μαζί τους μεταλαμπαδεύοντάς τους τα οφέλη που προσφέρει η ζωγραφική.

     

    Την ίδια στιγμή, χάρη στην υπομονή που τον διακρίνει, την αγάπη του για το περιβάλλον αλλά και την ανάγκη του να εξωτερικεύσει συναισθήματα και σκέψεις που αποτελούν εφαλτήριο για την αναβάθμιση των δημόσιων χώρων, ξεκίνησε να ζωγραφίζει εξωτερικές επιφάνειες ομορφαίνοντας τις γειτονιές και προσδίδοντας σ’ αυτές ταυτότητα και χαρακτήρα.

     

    Σήμερα, σχολεία όλων των βαθμίδων στην Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας, αλλά και στη Σαντορίνη, παιδικοί σταθμοί, νηπιαγωγεία, ΚΑΠΗ, κοινωφελή ιδρύματα αλλά και δημόσιοι ανοιχτοί χώροι κοσμούνται από ζωγραφικά έργα του. Είναι ένας ευγενής και ιδιαίτερα δραστήριος άνθρωπος που ζει στις Ελευθερές Καβάλας του δήμου Παγγαίου. Μετά την εθελούσια αποχώρησή του από την υπηρεσία αφιέρωσε όλο τον χρόνο του στη ζωγραφική. Είναι πραγματικά εντυπωσιακές οι ζωγραφικές εικόνες που συναντάει κάποιος σε σχολεία και οι οποίες φιλοτεχνήθηκαν αφιλοκερδώς με την καθοδήγηση του ίδιου αλλά πάντα με την ενεργό συμμετοχή των παιδιών ή και των εκπαιδευτικών.

     

    «Ποτέ δεν ζωγραφίζω μόνος», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιάννης Κανίογλου και εξηγεί: «η συμμετοχή των ανθρώπων του φορέα που με καλεί είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μένα ώστε το τελικό αποτέλεσμα να αποτελεί συλλογική προσπάθεια, που θα έχει και παιδευτικό χαρακτήρα. Όταν με καλούν σε ένα σχολείο, για παράδειγμα, αρχικά θα μιλήσω στα παιδιά για το τι θέλουν να ζωγραφίσουν, για τις ιδέες που έχουν. Θα συζητήσουμε για την τέχνη και μαζί θα καταλήξουμε στην τελική ιδέα. Στη συνέχεια όλοι μαζί, δηλαδή οι μαθητές, οι γονείς ή και οι εκπαιδευτικοί, θα μεταφέρουμε στους τοίχους της τάξης ή τους τοίχους του σχολείου, αυτό που εμπνευστήκαμε. Μόνο έτσι τα παιδιά γίνονται κοινωνοί του έργου τους και το προστατεύουν».

     

     

     

    Η ζωγραφική σε απελευθερώνει

     

     

     

    «Είναι σημαντικό», επισημαίνει ο κ. Κανίογλου, «μέσα από τη ζωγραφική να στέλνεις μηνύματα και να δίνεις τη δυνατότητα στους άλλους να εκφράζονται. Από τις πιο ξεχωριστές δουλειές ήταν αυτή που είχε γίνει στο Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων στην Ελευθερούπολη, όπου εκεί συνεργάστηκα εξαιρετικά με τους τροφίμους όλων των ηλικιών, αλλά και τα στελέχη. Το αποτέλεσμα αυτής της συλλογικής δουλειάς ήταν μαγικό. Είναι ξεχωριστό συναίσθημα μέσα από τη ζωγραφική να δίνεις στον άλλον την αίσθηση της ελευθερίας, ζωγραφίζοντας για παράδειγμα πατερίτσες πεταμένες στο γρασίδι, όταν στην πραγματικότητα ο δημιουργός της ζωγραφιάς είναι καθηλωμένος σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο».

     

    Από τις πιο όμορφες ζωγραφικές δουλειές που θυμάται είναι στη Σαντορίνη, όταν τον κάλεσαν τρεις φορείς για να ζωγραφίσει το λύκειο της Θήρας, το γυμνάσιο του Εμπορίου και το δημοτικό σχολείο του Ακρωτηρίου, ενώ έχει δεχθεί μια ακόμα πρόσκληση από τον δήμο Σαντορίνης για να φιλοτεχνήσει εξωτερικούς δημόσιους χώρους στο νησί.

     

    Οι δημιουργικές ανησυχίες του Γιάννη Κανίογλου δεν περιορίζονται μόνο στη ζωγραφική σε μεγάλες επιφάνειες. Όντας ο ίδιος λάτρης της φύσης, αλλά και της υγιεινής ζωής, τα τελευταία χρόνια ζωγραφίζει και σε επιφάνειες που παρουσιάζουν ιδιαιτερότητες μεταμορφώνοντας κυριολεκτικά υλικά που θα οδηγούνταν στην καταστροφή. Έτσι, χάρη στη διάθεση, τη φαντασία και την αγάπη του για το περιβάλλον ζωγραφίζει πάνω σε παλιά σκεύη και έπιπλα, σε κουπιά, σκάφες, θαλασσόξυλα, κορμούς δέντρων κ.α.

     

    «Είμαι υπέρμαχος της επανάχρησης των υλικών. Θεωρώ ότι τίποτα δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένο. Μέσα από τέτοιες δράσεις και τεχνικές δίνεις πάλι ζωή σε αντικείμενα που υπό άλλες συνθήκες θα είχαν πεταχτεί. Η επαναχρησιμοποίηση των ανακυκλώσιμων υλικών είναι μια πράξη σεβασμού στο περιβάλλων και τη ζωή», αναφέρει χαρακτηριστικά.

     

     

     

    • Τις φωτογραφίες παραχώρησε ο κ. Κανίογλου
    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

    Οι χαρταετοί στην τέχνη             

    Δημοσιεύτηκε στις

     

     

     

     

    Καθαρή Δευτέρα διαφορετική για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά λόγω πανδημίας, με lockdown και ουκ ολίγες δυσοίωνες σκέψεις να επελαύνουν. Μια δόση ευεξίας φέρνει η χρωματική αύρα χαρταετών που ξεχειλίζουν από πάθος για ζωή ανοίγοντας ένα παράθυρο αισιοδοξίας.

     

    Το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, με την ευκαιρία του εθίμου της Καθαρής Δευτέρας, παρουσιάζει χαρταετούς από τη νεοελληνική ζωγραφική. Οι εικόνες συνοδεύονται από περιγραφή των έργων από τους ίδιους τους ζωγράφους, ενώ την επιμέλεια του θέματος έκανε η δημοσιογράφος Νατάσσα Δομνάκη.

     

     

     

    Χαρταετός του Αλέξη Ακριθάκη (1939-1994)

     

    Με την οριστική επιστροφή του στην Ελλάδα το 1984, ο θρυλικός καλλιτέχνης ζωντανεύει με τους χαρταετούς του τις βιωμένες χαρές παιδικών αναμνήσεων. Υποδέχεται την άνοιξη του 1985 με μια έκθεση χαρταετών. Σε κάποιο από τα πολυάριθμα ημερολόγια του σημειώνει: «Ένα μήνα, τουλάχιστον, πριν από την Καθαρή Δευτέρα αρχίζαμε δουλειά… τρέχαμε στις ρεματιές για να βρούμε καλάμια-αγοράζαμε λαδόκολλες χρωματιστές και σπάγκους. Όσο θυμάμαι τα χρόνια εκείνα δεν μου έτυχε Καθαρή Δευτέρα που να μην είχα πάνω από (10) δέκα χαρταετούς. Άλλος πήγαινε μακριά, άλλος ψηλά, άλλος με ξυράφια και πάντα ανάλογα του αέρα τους ζυγιάζαμε έτσι ώστε να πετάνε με διάφορους τρόπους. Υπάρχουν τεχνικές πονηριές που ο κάθε κατασκευαστής τις κρατάει μυστικές. Να τον κάνεις να πετάει μόνο ψηλά ή πάλι χαμηλά και μακριά, να έχεις πολλούς χαρταετούς κι ανάλογα με τον αέρα να τους χρησιμοποιείς».

     

    ΑΚΡΙΘΑΚΗΣ, εκδ. ΙΤΑΝΟΣ, Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου

     

     

    Χαρταετοί στην Ακρόπολη (1952) του Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα (1906-1994)

     

    «Τα έργα μου της εποχής εκείνης είναι σαν σιωπηλές συμφωνίες από γεωμετρικά σχήματα και φωτεινά χρώματα.

     

    Είναι αφηρημένες αρχιτεκτονικές συνθέσεις όπου συνδυάζονται κομμάτια από βράχους, σπίτια, τοιχοδομίες, σκαλοπάτια, μαντρότοιχοι, ουρανός, θάλασσα και όπου τα κινούμενα στοιχεία είναι πουλιά, σύννεφα και χαρταετοί».

     

    Ν. Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Λόγος για την Ύδρα, περ. Ευθύνη, τεύχος 158, Φεβρουάριος 1985

     

     

     

    Χαρταετός Όπυς Ζούνη (1941-2008) – Ακρυλικό σε ξύλινη κατασκευή

     

    «Από το 1987 καταπιάνομαι με πολύγωνα και μελετώ από τότε ποικίλες μορφές εξαγώνων. Το 1988 όμως σκέφτηκα ένα ακανόνιστο οκτάγωνο που για μένα είναι η ανάκληση του χαρταετού. Επιδίωξα την ανάλυση των εσωτερικών σχημάτων και χρωμάτων με συμμετρικές λύσεις πάνω στα τρίγωνα που σχηματίζονται από ευθείες που ξεκινούν από το χρωματικό κέντρο βάρους του οκταγώνου και καταλήγουν στις κορυφές του, υποβάλλοντας έτσι μια δυναμική αίσθηση. Καθένα απ’ αυτά τα οκτάγωνα είναι αυτόνομο αλλά μπορεί να δημιουργήσει με άλλα δύο, τέσσερα ή έξι μια επίτοιχη εγκατάσταση».

     

    Όπυ Ζούνη, τάξη στο χάος Ordo ab Chao. Έκδοση 2016, συνοδευτική της ομώνυμης αναδρομικής έκθεσης στο Μουσείο Μπενάκη, σχεδόν δέκα χρόνια μετά τον θάνατο της κορυφαίας εκπροσώπου της γεωμετρικής αφαίρεσης στην ελληνική τέχνη

     

     

     

     

    Χαρταετός (1959) του Αλεξανδρινού ζωγράφου Γιάννη Μαγκανάρη (1918-2007)

     

    Ο επίσης Αλεξανδρινός, Στρατής Τσίρκας σημείωνε για το έργο του Μαγκανάρη: «Πέτρες, νερά και σύννεφα είναι για τον Μαγκανάρη τα κεφάλαια ενός κώδικα που καταγράφει την πορεία του ανθρώπου πάνω στη γη, σημεία φυγής και στήριξης σε μια προοπτική που διαρκώς αλλάζει με την παρέμβαση της τέταρτης διάστασης: του χρόνου».

     

     

    Κούλουμα (1950) του Σπύρου Βασιλείου (1902-1985)

     

    Το τραπέζι με τους μεζέδες της Σαρακοστής, έργο του μπάρμπα Σπύρου όπως τον αποκαλούσαν φίλοι και θαυμαστές του, φέρνει στο νου τα καθιερωμένα Κούλουμα στο σπίτι του ζωγράφου, στην οδό Ουέμπστερ αρ.5, δίπλα στου Φιλοπάππου με τους χαρταετούς, ορόσημο της Καθαρής Δευτέρας στην Αθήνα.

     

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα