Εφημερίδα Χρονόμετρο

Ελληνικά σανδάλια, χειροποίητα με στυλ

Δημοσιεύτηκε στις 0

Όταν βλέπεις τις δημιουργίες της, αμέσως σου έρχεται στο μυαλό «ελληνικό καλοκαίρι» και «νησιά». Η Greek Chic Handmades δημιουργήθηκε από την Ελευθερία Τυράκη στα τέλη του 2012. Εργαζόταν ως ηχολήπτρια σε έναν από τους μεγαλύτερους, μέχρι πριν από λίγο καιρό, ραδιοφωνικούς σταθμούς της Αθήνας. Όταν η κρίση χτύπησε την πόρτα του, η Ελευθερία αποφάσισε να κάνει ένα πάθος της πραγματικότητα.

Άρχισε να ασχολείται με τη δημιουργία μιας συλλογής με χειροποίητα σανδάλια «που σχεδιαστικά, αλλά κυρίως ποιοτικά, θα διέφεραν κατά πολύ από τα λεγόμενα “τουριστικά”. Στη συνέχεια προστεθήκαν τα αξεσουάρ, οι τσάντες και τα περικάρπια».

«Από τότε μέχρι σήμερα, παραμένω απόλυτα πιστή στον αρχικό μου στόχο» λέει η Ελευθερία στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. «Τα προϊόντα μου είναι φτιαγμένα στο χέρι, με τα καλύτερα υλικά και δίνω μεγάλη σημασία στη λεπτομέρεια. Τα σχέδια είναι μοναδικά και τα σανδάλια άνετα. Τι να το κάνεις το κομψό, άλλωστε, αν δεν είναι άνετο;».

Τις δημιουργίες της, της εμπνέεται από «το λατρεμένο ελληνικό καλοκαίρι και την πλούσια ελληνική παράδοση. Πηγή έμπνευσης που δεν στερεύει». Τα σχέδια τα επιμελείται η ίδια, προσωπικά, από την αρχή ως το τέλος. Υπάρχουν όμως, και «κάποιοι λίγοι, αλλά εξαιρετικά ικανοί εξωτερικοί συνεργάτες για την παραγωγή, με τους οποίους μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος για την ποιότητα».

Η αλλαγή επαγγελματικού προσανατολισμού και η έναρξη δικής της επιχείρησης μέσα στην κρίση, ασφαλώς και δεν ήταν κάτι εύκολο. «Τα εμπόδια είναι πολλά για όλους μας. Τα ζούμε καθημερινά και τα ξέρουμε. Προσπαθώ με θετική ενέργεια και σκληρή δουλειά να ανταποκριθώ και να συνεχίσω να κάνω αυτό που λατρεύω: να προσφέρω αυθεντικά και μοναδικά προϊόντα, άριστης ποιότητας σε γυναίκες που θέλουν να ξεχωρίζουν».

Οι γυναίκες που κάνουν αγορές από την Greek Chic Handmades είναι κυρίως από το εξωτερικό, ενώ τον τελευταίο χρόνο αρχίζουν να γνωρίζουν και να επιλέγουν τα προϊόντα της γυναίκες από την Ελλάδα. Και είναι όλων των ηλικιών. «Από τις μικρές που τα θέλουν για το prom (χορός αποφοίτησης) έως τις μεγαλύτερες που τα αγοράζουν για τις διακοπές τους ή ακόμη και για το γάμο του παιδιού τους».

Η άνοιξη και το καλοκαίρι, είναι οι εποχές με τις περισσότερες παραγγελίες και αγορές, που γίνονται μέσω ίντερνετ. Οι δημιουργίες της Ελευθερίας υπάρχουν ήδη σε κάποιες μικρές μπουτίκ στο εξωτερικό, ενώ από φέτος το καλοκαίρι θα τις βρίσκει ό,ποια γυναίκα ενδιαφέρεται σε επιλεγμένα καταστήματα σε ελληνικά νησιά.

«Απευθύνομαι στη σύγχρονη γυναίκα που εκτιμά και αγαπά το χειροποίητο προϊόν. Θέλει να ξεχωρίζει με κάτι μοναδικό, θέλει να είναι κομψή και ταυτόχρονα να νιώθει άνετα. Η ανταπόκριση ήταν πολύ καλή εξ’ αρχής, ειδικά στο εξωτερικό, και χαιρόμαστε που έχουμε πιστές πελάτισσες, τις οποίες φροντίζουμε με τα προϊόντα μας να μην απογοητεύουμε ποτέ. Οι περισσότερες από τις δικές μας πελάτισσες επιλέγουν κυρίως τα πιο “θηλυκά” σανδάλια, όπως και τα νυφικά. Μας προτιμούν γι αυτή την τόσο ξεχωριστή μέρα της ζωής τους και αντιλαμβάνεστε πόσο μας τιμά αυτό και πόσο μας ικανοποιεί, διότι ξέρουμε ότι έχουμε περάσει από σκληρές εξετάσεις. Οι νύφες δεν αποφασίζουν… επιπόλαια».

Όσον αφορά το προϊόν που έχει «σημαδέψει» τη GreekChic Handmades, είναι αναμφίβολα το σανδάλι με δέρμα και ύφασμα, σε μίνιμαλ γραμμές: «Αυτή είναι η “υπογραφή” μας, αυτή ήταν η βασική μας πρόταση με την οποία εμφανιστήκαμε στην αγορά και θα μου επιτρέψεις να πω ότι προκάλεσε έναν κεραυνοβόλο έρωτα που θα κρατάει για χρόνια, διότι φροντίζω να τον… ανανεώνω. Με έντονο πάθος και νέα σχέδια».

Η νέα κολεξιόν, όπως παρουσιάστηκε σε εκθέσεις του Παρισιού και της Αθήνας, έχει ήδη «ανέβει» στην ιστοσελίδα της Ελευθερίας. «Σε γενικές γραμμές, δούλεψα πολύ για τη γαμήλια σειρά, παρουσιάζω μια νέα σειρά με φίλντισι, ραμμένα στο χέρι και πρόσθεσα μια κάζουαλ σειρά για σικ εμφανίσεις στην πόλη, στο νησί, στην παραλία. Οπουδήποτε».

Οι δημιουργίες της Ελευθερίας «φωνάζουν» Ελλάδα και όπως είναι αναμενόμενο οι περισσότερες πελάτισσές της είτε έχει τύχει να γνωρίζουν την Ελλάδα γιατί την έχουν επισκεφθεί, είτε όσες δεν την έχουν επισκεφθεί, ονειρεύονται να το κάνουν σύντομα.

 

Κωνσταντίνα Μίχα

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Οικονομία, Πρόσωπα

Ο ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΑ ΜΕΡΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΑΡΙΣΤΗ ΦΟΡΜΑ ΚΑΙ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟ «Χ»: «Πιστεύω σ’ έναν λαό πατέρα παντοκράτορα!!!»

Δημοσιεύτηκε στις 0

Λίγο πριν από την αυριανή του εμφάνιση στο «Ρέμα» της Δράμας στο πλαίσιο του show «Μουνιάλ», ο αειθαλής Τζιμάκος, μιλά μεταξύ άλλων, για τις τελευταίες συναυλίες του στη βόρεια Ελλάδα πριν αυτή καταληφθεί από τον Ερντογάν, τη μονοδιάστατη σεξουαλικότητα του Αλέξη, το βεβαρημένο παρελθόν του Κούλη και τον «υπόγειο» τρόπο με τον οποίο συνεχίζουν να προχωρούν οι Έλληνες εν μέσω μνημονίων

 

Συνέντευξη στον Άγγελο Καλόγρηα (angelos.kalogrias@gmail.com)

 

 

 

 

Είναι μια κατηγορία μόνος του όχι μόνον στο χώρο της ελληνόφωνης ροκ, αλλά και της ελληνικής μουσικής γενικότερα, μια και είναι προφανές πως η ταμπέλα ροκ τον «περιορίζει». Οι στίχοι του είναι η καλύτερη απόδειξη ότι «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει», ενώ στο μουσικό κομμάτι είναι τόσο πολυδιάστατος ώστε επί της ουσίας να είναι υποτιμημένο από αρκετούς ακροατές. Δεν φοβήθηκε να τα βάλει με τον οποιοδήποτε όσο ισχυρός κι αν ήταν κι αυτό προκάλεσε μεγάλες έχθρες, αλλά ακόμα πιο μεγάλη αγάπη από τους απλούς ανθρώπους που δεν έπαψαν να τον ακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια. Σε κάθε περίπτωση, μια συζήτηση μαζί του αποτελεί μια ευκαιρία – εν προκειμένω δημοσιογραφική – που με μια κουβέντα «δεν χάνεται»! Φίλες και φίλοι αναγνώστες, συγχωρέστε την όποια υπερβολή, αλλά αυτή συνοδεύει κάθε όνειρο που κάποια στιγμή γίνεται πραγματικότητα: Μια συνέντευξη με τον Τζίμη Πανούση!!!

 

– Για αρκετά χρόνια οι φανατικοί θαυμαστές του Τζίμη Πανούση και των «Μουσικών Ταξιαρχιών», διψούσαν για κάποια συναυλία σ’ αυτά τα μέρη. Που χρωστάμε την καλή μας τύχη κι έπειτα από το καλοκαιρινό πέρασμα από την Κεραμωτή Καβάλας, μέσα σε λίγους μήνες επιστρέφετε για εμφανίσεις στην περιοχή;

 

 «Ναι, αρχίζουμε να βγαίνουμε και στη βόρεια Ελλάδα, είναι κάποιες τελευταίες επετειακές συναυλίες πριν να πάρει την βόρεια Ελλάδα ο Ερντογάν, απ’ ότι μαθαίνουμε, αυτές είναι οι πληροφορίες, επειδή εγώ ασχολούμαι και με μεταφυσικά θέματα, έχουμε πληροφορίες, ένας μεγάλος σεισμός θα γίνει τον Απρίλιο και μετά η βόρεια Ελλάδα θα προσαρτηθεί, κυρίως η Θράκη και θα κατεβαίνει ο Ερντογάν, έτσι είναι το σχέδιο της Παγκοσμιοποίησης! Και ανεβαίνουμε απάνω τώρα γιατί εγώ και τα “Πεταμένα Λεφτά”, που είναι το γκρουπ, προσπαθούμε να αντισταθούμε στην καινούργια λαίλαπα της κυβέρνησης της Αριστεράς που προσπαθεί να επιτεθεί, θα έλεγα μέσα σε εισαγωγικά, στους ομοφυλόφιλους! Εγώ είμαι ομοφυλόφιλος, που στην εφηβεία μου έγινα λεσβία, με αποτέλεσμα να μ’ αρέσουν οι γυναίκες και να φαντάζω κανονικός! Αλλά κανονικά είμαι ομοφυλόφιλος, ανήκω στην ομοφυλόφιλη κοινότητα και τώρα, μας αντιμετωπίζει με ένα νομοσχέδιο που το πάει στο Υπουργείο Παιδείας, δήθεν για σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών, αντιμετωπίζει τους ομοφυλόφιλους ως περίεργα ζώα, ως ΑμεΑ, ως ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Έχω να δηλώσω λοιπόν ότι εμείς οι ομοφυλόφιλοι είμαστε κανονικοί άνθρωποι όπως όλοι οι άλλοι και δεν έχουμε καμία ανάγκη ειδικής μεταχείρισης.»

 

– Γνωρίζουμε πως η έκπληξη είναι κύριο στοιχείο για τα… «Πανούσια» show διαχρονικά. Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να αποφύγουμε τον πειρασμό και να ρωτήσουμε, τι θα παρακολουθήσουν όσοι βρεθούν στο «Ρέμα» αύριο;

 

 «Το show λέγεται “Μουνιάλ”, είναι μια παρήχηση του “Μουντιάλ” και είναι ένα αμφίδρομο show όπως είναι όλα τα show μας, δηλαδή ότι δώσει ο κόσμος θα πάρει! Τίποτα, να, κάτι βίντεο θα έχουμε εκεί..!»

 

– Εδώ και μερικά χρόνια έχουμε κάθε λίγο επανενώσεις παλιών μεγάλων συγκροτημάτων και έτσι αρκετοί ακροατές κρατάνε αποστάσεις από κάτι τέτοια, θεωρώντας πως πρόκειται για τις λεγόμενες «αρπαχτές». Που ακριβώς τοποθετείται η επαναφορά των «Μουσικών Ταξιαρχιών» στο προσκήνιο το προηγούμενο διάστημα; Γιατί χρειαζόταν ο Τζίμης Πανούσης, κάτι τέτοιο; Ήταν η νοσταλγία; Ήταν κάτι άλλο; Ήταν πολλά άλλα;

 

 «Όχι, απλοί είναι οι λόγοι, δηλαδή, βασικά δεν έχουμε σταματήσει να είμαστε φίλοι και να παίζουμε, ανεξάρτητα του ότι δεν δουλεύαμε μαζί, κάναμε παρέα και παίζαμε μαζί και ο βασικός λόγος της επανένωσης ήτανε ότι άρχισαν να πεθαίνουνε κάποια παιδιά, δηλαδή πέθανε ο μπασίστας μας, πέθανε ο ντράμερ, ε και λέμε “πριν πεθάνουμε όλοι ας βρεθούμε να παίξουμε”! Αυτός είναι ο λόγος, δημογραφικός..!»

 

– Μια πρόκληση για ένα καλλιτέχνη που έχει «πολλά χρόνια στο κουρμπέτι» είναι να μπορεί να κάνει – να το πούμε λαϊκά – «γκελ», στη νέα γενιά… Κάνουν «γκελ», τα «Κάγκελα παντού», «Αχ, Ευρώπη» ή ο «Νεοέλληνας» στα παιδιά του internet και του mp3; Τι αποκομίζετε από την επαφή σας με τους νεαρούς ακροατές;

 

«Ναι, πρέπει να σας πω πως το κοινό δεν αλλάζει, το κοινό είναι ίδιο πάντα και ή έχεις αποδοχή ή δεν έχεις. Εγώ βλέπω τώρα μέσο όρο στις συναυλίες που κάνουμε με τις “Μουσικές Ταξιαρχίες”, 22 – 23 χρονών παιδιά, έρχονται νέα παιδιά και μας ακούνε! Γιατί όταν παίζεις σε συναυλίες μεγάλες που είναι και όρθιοι, δύσκολα εμείς της ηλικίας μου, εμείς υποβασταζόμενοι έχουμε εκεί τα stand των μικροφώνων και κρατιόμαστε για να μην πέσουμε κάτω που είμαστε εξηντάρηδες, αλλά ο κόσμος από κάτω για να αντέξει στη συναυλία πρέπει να είναι νέος! Και βλέπουμε έτσι να έρχονται νέα παιδιά κι αυτό μας χαροποιεί ιδιαίτερα βέβαια.»

 

– «Γράφω στιχάκια με κάποιο χιούμορ». Μήπως ήταν κάπου μονόδρομος αυτό; Και μήπως ήταν τόσο σοβαρό το νόημα των στίχων, ώστε το χιούμορ να είναι το μόνο όχημα για να περάσουν στο κοινό, πράγματα αβάσταχτα όπως για παράδειγμα η διαπίστωση ότι «γίνανε οι μάγκες φεμινίστριες με ταγάρια»;

 

«Έχεις δίκιο, αυτός είναι ο τρόπος μου, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, αλλά δεν το κάνω επί τούτου. Δηλαδή δεν σκέφτομαι ότι “πρέπει να γίνει αυτό”. Και πρέπει να σου πω ότι δίνω περισσότερη σημασία στη μουσική και λιγότερη σημασία στους στίχους. Δηλαδή, όταν χτίζω ένα τραγούδι είναι 80% μουσική, όπως και στον κινηματογράφο, δίνω περισσότερη σημασία στον σκηνοθέτη παρά στο σενάριο. Το σενάριο μπορεί να είναι οτιδήποτε, ο σκηνοθέτης παίζει ρόλο, όπως κι εδώ τώρα η μουσική όπως θα την παρουσιάσουμε, η μελωδία, νομίζω πως αυτό παίζει τον ρόλο και ότι στίχους κι αν βάλεις δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία.»

 

– Ωστόσο, πολλοί ακροατές στέκονται αρκετά παραπάνω στους στίχους σας, έστω κι αν μια αλήθεια είναι πως γίνονται δύσκολα αντιληπτοί…

 

«Ο κόσμος πάντα καταλαβαίνει περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. Ο κόσμος είναι ο θεός μου, εγώ πιστεύω σ’ έναν λαό πατέρα παντοκράτορα!».

Ο ΤΖΙΜΑΚΟΣ ΕΞΗΓΕΙ ΓΙΑΤΙ Ο ΝΥΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ:

 

«Ο Αλέξης Τσίπρας, έχει μονοδιάστατη σεξουαλική ζωή»

 

 

 

– Η Ελλάδα ήταν και παραμένει μια χώρα αντιθέσεων, ωστόσο φαίνεται πως αυτές οι αντιθέσεις δούλεψαν για μας μια χαρά για χρόνια και χρόνια. Π.χ. Τζίμης Πανούσης, ένα  rock ‘n’ roll όνομα, μ’ ένα ολίγον τι βουκολικό επίθετο! Τα μνημόνια που θεωρητικά τουλάχιστον στοχεύουν στο να μας βάλουν «σε μια σειρά», μήπως τελικά μάς αποσυντονίζουν, αφού οι αντιθέσεις μάλλον μάς πάνε περισσότερο;

 

«Μόνον έτσι μπορούμε να πορευθούμε κι έτσι θα συνεχίσουμε, έτσι θα συνεχίσουμε με τις αντιθέσεις μας. Τώρα, η προσπάθεια που γίνεται δεν είναι μόνον στην Ελλάδα. Πρέπει να πούμε πως όποιος λαός έχει έναν πολιτισμό κι έχει ενδιαφέρον, έχει χτυπηθεί ας πούμε από τους περίεργους τραπεζίτες… Δηλαδή και το Ιράκ, από όπου ξεκίνησε ο πολιτισμός, από την Μεσοποταμία, το Αφγανιστάν, τη Συρία τώρα… Πρέπει να σας πω ότι στο Ιράκ, ας πούμε, υπήρχε ένας τέτοιος πολιτισμός – έχω επισκεφθεί τις χώρες αυτές – όπως οι λαϊκές αγορές όπου δίπλα στους πάγκους με τα πορτοκάλια υπήρχαν και πάγκοι με βιβλία! Διαβάζανε οι άνθρωποι στο Ιράκ περισσότερο απ’ όσο διαβάζουν οι Σκανδιναβοί! Ήτανε πρώτοι οι Ιρακινοί και μετά οι Σκανδιναβοί! Λοιπόν αυτό, δεν αρέσει επειδή θέλουν καταναλωτές κατά μόνας στο σπίτι τους και μάλιστα και ομοφυλόφιλους, οι οποίοι να μην κάνουν και παιδιά για να μην υπάρχει οικογένεια, γιατί ενοχλεί έστω και αυτός ο μικρός θύλακας, ο πολιτιστικός. Θέλουν να είναι κατά μόνας καταναλωτές για να μην αντιδρούν σε τίποτα. Αυτό λοιπόν, είμαστε μέρος ενός παγκόσμιου σχεδίου, εγώ είμαι συνωμοσιολόγος, αυτή είναι η δουλειά μου βασικά! Είμαι συνωμοσιολόγος και να σας πω ότι – αν θέλετε κάποιες πληροφορίες – η Σελήνη δεν είναι πλανήτης, είναι διαστημόπλοιο εξωγήινων που μας παρακολουθούν! Αυτό είναι αλήθεια όσο κι αν ακούγεται… δεν έχουμε πάει ποτέ στο Φεγγάρι, είναι παραμύθια όλα αυτά, θα τα πούμε στο πρόγραμμα, εγώ θα μιλήσω για την κτηνοβασία στο πρόγραμμα, για σημαντικά θέματα! Ξέρεις ότι μας παραδόθηκε, όπως μας παραδόθηκε και η Θεωρία της Σχετικότητος, η οποία έκανε ένα μεγάλο άλμα τότε στην Επιστήμη, τώρα τα λεγόμενα “έξυπνα τηλέφωνα”, είναι κι αυτό ένα πράγμα που μας δόθηκε από κάπου αλλού, γιατί δεν δικαιολογείται αν ρωτήσεις οποιοδήποτε επιστήμονα – γιατί κι εγώ έχω κάποιες γνώσεις – δεν δικαιολογείται, βιντεόφωνο περιμέναμε να το έχουμε μετά από τριάντα χρόνια, όχι να το έχουμε από το ’17 και το ‘15!!! Είναι κάποια πράγματα που είναι ερήμην μας..! Θέλω να σας πω πάντως πως όλη η πορεία μας έχει ξεκινήσει από το εξής: Πάμε καλά! Γιατί – ένα αισιόδοξο μήνυμα – ο Έλληνας είναι “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα”,  τώρα έχουμε περάσει στο “να ψοφήσει ο γείτονας, να του πάρουμε την κατσίκα για να φάμε”! Αυτό είναι ένα θετικό βήμα μπροστά!»

     

– Μια και μιλάμε για αντιθέσεις, ο πρωθυπουργός μας δεν ζει την απόλυτη αντίθεση; Από τις φιλοσοφικές συζητήσεις για τον Μαρξ και τον Λένιν παρέα με τον Καρανίκα, στο κλείσιμο της «αξιολόγησης» με τον Σόιμπλε και την Μέρκελ και στη συνδιαχείριση των μεταναστευτικών ροών – και του Αιγαίου ίσως – με τον σουλτάνο Ερντογάν! Πως αντέχει αυτός ο άνθρωπος;

 

«Το θέμα είναι πως τον αντέχουμε εμείς! Αυτός έχει καβαλήσει το καλάμι στην ουσία, είναι ανεπαρκής για αυτή τη δουλειά, αλλά δεν υπάρχει κάποιος που να είναι επαρκέστερος. Πρέπει να πούμε πως δεν υπάρχει κάποια άλλη λύση. Ο Αλέξης… εγώ τον συμπονώ γιατί έχει μια έτσι… μονοδιάστατη σεξουαλική ζωή, η Περιστέρα η γυναίκα του τον έχει απ’ τα 14 από δίπλα, όταν ήταν στην ΚΝΕ ας πούμε, τον είχε από κοντά, τον «ψάρεψε» για να τον προσηλυτίσει, με αποτέλεσμα όταν έχεις έτσι μια σεξουαλική εμπειρία έτσι κάπως… δεν μπορείς να κυβερνήσεις κι έναν λαό! Αυτό είναι το μεγάλο του ελάττωμα, αλλά υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχει ο Νίκος ο Φίλης, που τον πιστεύω! Έχουμε κάνει και την “Φιλική Εταιρία”, θα διαβάσατε, δεν ξέρω αν έχετε διαβάσει, με την “Φιλική Εταιρία” προσπαθούμε να ‘ρθει ο Φίλης πίσω!»

 

– Το ενδεχόμενο του περάσματος της σκυτάλης από τον Αλέξη και τον Πάνο, στον Κούλη και ποιος ξέρει σε ποιον ακόμα, παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον, επιστημονικό ή άλλο;

 

«Κανένα ενδιαφέρον δεν παρουσιάζει, είναι άχρηστα άτομα, δηλαδή. Αν κι ο Κούλης, προσωπικά τού έχω μια συμπάθεια, του Κούλη, γιατί είναι γιος του Τέρη του Χρυσού, όπως έχω αποκαλύψει παλαιότερα και κάνει “μπαμ” όταν κοιτάξεις το βλέμμα του, είναι ο γιος του Τέρη του Χρυσού, ο οποίος τον έχει κάνει με την λεγόμενη αδελφή του, την Ντόρα, που είναι μάνα του! Η Ντόρα η Μπακογιάννη, είναι μάνα του! Έχει δηλαδή πολύ βεβαρημένο παρελθόν, έχει αυτή τη βιλάρα στο Παρίσι… δεν πρόκειται, δεν τον εμπιστεύονται και οι Γερμανοί ξέρετε! Πήγαν να του δώσουν μια καφετιέρα εκεί να τον λαδώσουνε με τη “Siemens” βέβαια, δεν νομίζω ότι είναι… τη δουλειά την κάνει μια χαρά ο Αλέξης και θα συνεχίσει να την κάνει γιατί πάει πολύ καλά!»

 

– Δηλαδή θα τον έχουμε για πολύ καιρό ακόμα στο κεφάλι μας τον Αλέξη!

 

«Ναι, δύο χρόνια τουλάχιστον, ναι!».

ΕΝΩ «Ο ΛΑΚΚΟΣ ΜΕ Τ’ ΑΣΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΤΖΙΜΗ ΠΑΝΟΥΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΤΟ…

 

Οι Έλληνες θα συνεχίσουν να πορεύονται με τον δικό τους τρόπο, τον «υπόγειο»

 

 

 

– Η κυκλοφορία των χειρότερων σεναρίων για το μέλλον της Ελλάδας, είναι κάτι με το οποίο είμαστε μπολιασμένοι όλα αυτά τα χρόνια. Αλήθεια ως πότε θα κρατήσει «η ανακωχή των ενοίκων» και πόσο θα αντέξουνε τελικά ο Μάρκος κι Τσιτσάνης – αν και δεν έχουν κάνει ούτε ένα βίντεοκλιπ;

 

 «Νομίζω ότι αντέχουμε, αντέχουμε με τον δικό μας τρόπο, τον “υπόγειο”. Κοιτάξτε, δεν είναι σώνει και καλά η πραγματικότητα αυτή που παρουσιάζεται από τα “Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης”, αυτή είναι μια εικόνα πλασματική, δεν έχει να κάνει καθόλου με την πραγματικότητα, βλέπουμε καθημερινά σχεδόν τις δημοσκοπήσεις και τις μετρήσεις να πέφτουν έξω, ο κόσμος πια δεν “τσιμπάει”, δεν απαντάει ή απαντάει ψέματα, όπως κάνουμε μια προσπάθεια πολλά χρόνια από το ραδιόφωνο εδώ στην Αθήνα, να μην απαντάμε στους καλλωπιστές, στους δημοσκοπιστές ή να απαντάμε πάντα ψέματα. Εγώ απαντάω ψέματα πάντα, μόνιμα στις δημοσκοπήσεις γιατί το μόνο καλό που έχουν οι εκλογές και όλα αυτά είναι το σασπένς, είναι σαν να πηγαίνεις σ’ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα και να ξέρεις πως θα έρθει 2 – 1! Ε, δεν έχει νόημα να το δεις όσο και καλό να είναι. Δηλαδή είμαστε ενάντια σ’ αυτές τις προβλέψεις, τις δήθεν επιστημονικές σε εισαγωγικά. Εμείς θα προχωρήσουμε υπόγεια, ήδη η Ελλάδα δουλεύει, δουλεύει με το “μαύρο χρήμα”, ο μεγάλος εχθρός είναι οι τράπεζες, μην ακούτε από δω κι από κει τα κομματόσκυλα που είναι υπάλληλοι των τραπεζών και οι τράπεζες οι οποίες τράπεζες δεν κάνουνε την δουλειά τους. Δηλαδή εγώ αν θέλω να κάνω μια δουλειά τώρα δεν μπορώ! Δεν μπορώ δηλαδή να πάω να πάρω κάποια χρήματα, να ξεκινήσω μια δουλειά, να δουλέψουν τριάντα άνθρωποι. Δεν γίνεται, δεν δουλεύει τίποτα γιατί δεν δουλεύουν οι τράπεζες, αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Κι αντί να επιτεθούμε όλοι εκεί, μας παρασύρουν τα κομματόσκυλα και κάνουμε άλλα αντ’ άλλων. Νομίζω ότι… ένα απλό παράδειγμα, αυτά τα POS που λένε. Ξέρετε ότι έχουν υπερδεκαπλάσια προμήθεια  οι ελληνικές τράπεζες από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές; Αυτό δεν το λέει κανείς βέβαια γιατί παίρνουν μίζες και δεν τα λένε τα ραδιόφωνα. Ο μεγάλος εχθρός λοιπόν είναι οι τράπεζες. Αν καταφέρουμε… γιατί τους δίνουμε πάρα πολλά λεφτά για την λεγόμενη ανακεφαλαιοποίηση και αυτά τα λεφτά πρέπει να μας τα δώσουνε πίσω, αλλιώς δεν έχει νόημα, η τράπεζα αυτή είναι η δουλειά της, να παίρνει χρήματα και να τα δανείζει. Αν δεν δανείζει δεν είναι τράπεζα.»

 

– Ξέρουμε πως «ο Στάλιν σκέφτεται για εμάς στο Κρεμλίνο»… Μήπως μπορούμε να μάθουμε τι σκέφτεται για εμάς ο Ντόναλντ Τραμπ, στον Λευκό Οίκο; Ή έστω ο Δημήτρης Κουτσούμπας, στον Περισσό;

 

 «Ο Ντόναλντ σκέφτεται τον Γκούφυ, τον δικό μας εδώ τον Αλέξη! Ο δε εδώ Κουτσούμπας, είναι ένας ανεκδιήγητος τύπος. Ξέρετε αυτοί εδώ έχουνε πάρει – είναι, εγώ τους λέω Ιεχωβάδες του Περισσού – έχουνε πάρει τις σφραγίδες αυτές, δεν ξέρω πως τις πήρανε στα χέρια τους, έχουνε διαλύσει το συνδικαλιστικό κίνημα. Κανονικά με αυτές τις οικονομικές συνθήκες και την κατάντια της εργατικής τάξης, θα έπρεπε ένα κομμουνιστικό κόμμα τώρα να έχει 30% και έχει ούτε 5%! Στα ίδια χάλια είναι και η Εκκλησία που κάνει παρόμοια δουλειά. Και η Εκκλησία θα έπρεπε να έχει ουρές να πούμε… Αν και έχει καλό φαΐ στις εκκλησίες, έτσι μαθαίνω! Μαθαίνω ότι έχουν πολύ καλά συσσίτια! Δεν  ξέρω εκεί πάνω εσείς πως πάτε, αλλά εμείς εδώ έχουμε καλά συσσίτια! Πολύ gourmet το φαΐ εδώ!»

 

– Πλησιάζοντας στο τέλος της συνέντευξης, ρωτάμε, μετά από μια μεγάλη πορεία στα μουσικά πράγματα της χώρας, ποιος είναι ο δρόμος σας για τη συνέχεια; Πόσο βαθύς είναι «ο λάκκος με τ’ αστεία» του Τζίμη Πανούση;

 

«Ο λάκκος με τ’ αστεία δεν έχει πάτο, όπως δεν έχει πάτο κι εδώ το μέλλον το ελληνικό. Να κοιτάξουμε να διασκεδάσουμε με το χάλι μας. Έχω ένα τραγούδι που λέω “όλα είναι ψέματα, όλα συμβαίνουν μεσ’ στο κεφάλι μας και διασκεδάζουμε το μαύρο χάλι μας”.»

 

– Μια τελευταία ερώτηση: Πότε θα τελειώσει η εποχή του Νταλάρα, του Πάριου και της Αλεξίου στην Ελλάδα και… θα σταματήσουν να περιοδεύουν ποτέ οι “Scorpions”;;;

 

«Δεν νομίζω να τελειώσει ποτέ… Τουλάχιστον, δεν νομίζω να το προλάβουμε εμείς… Τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, ίσως… Ξέρετε, κακό σκυλί – που λένε – ψόφο δεν έχει..!».

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα

Αλεξάνδρου Μάντη επιτύμβιον

Δημοσιεύτηκε στις 0

Αλέξανδρε, φίλε ακριβέ, συμφοιτητή και συνάδελφε εκλεκτέ.

 

Με δάκρυα στα μάτια και θλίψη στην ψυχή σ’ αποχαιρετίσαμε. Χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο, που αγαπούσαμε, χάσαμε έναν άνθρωπο που αγαπούσε και χαιρόταν τη ζωή. Που ήταν τρυφερός μ’ αυτούς που αγαπούσε και πονετικός μ’ αυτούς που είχαν ανάγκη. Που στάθηκε στο πλευρό πολλών δικών μας και τους κράτησε το χέρι στον πόνο τους μέχρι τέλους. Χάσαμε ένα συνάδελφο, επιστήμονα κι ερευνητή που γνωρίσαμε, ξεχωρίσαμε και κατατάξαμε πρώτον μεταξύ μας: πρώτον στο πανεπιστήμιο, πρώτον στην αρχαιολογική υπηρεσία, πρώτον στην επιστήμη, πρώτον στην Ελλάδα, πρώτον και στο εξωτερικό.

 

Ο Αλέξανδρος αγαπούσε τα μνημεία, ζούσε με τα μνημεία, ζούσε για τα μνημεία. Γνώριζε τα μνημεία. Τα γνώριζε με τις αισθήσεις, την όραση και την αφή, όπως καλά τον δίδαξε ο Γεώργιος Δεσπίνης. Τα περιέγραψε με λόγο λιτό και περιεκτικό, όπως τον έμαθε από τον Γεώργιο Μπακαλάκη. Κι αυτόν τον λόγο τον πέρασε στο χαρτί με τον ορθολογισμό του Nikolaus Himmelmann αλλά και την ευαισθησία και γλαφυρότητα του Μανόλη Ανδρόνικου.

 

Οι δάσκαλοι αυτοί βρήκαν στον Αλέξανδρο έναν νέο επιστήμονα έτοιμο και δεκτικό στη γνώση. Τη φλόγα που έκαιγε μέσα του την καλλιέργησαν, την δυνάμωσαν. Κι η φλόγα αυτή με την λογική και τον νου του Αλέξανδρου μορφοποιήθηκε στην «ιδέα» του μνημείου, κατά την πλατωνική περιγραφή. Το ιδεατό αυτό μνημείο, που κάθε φορά ερευνούσε ο Αλέξανδρος, επιχειρούσε σε όλη του την ζωή να αναδημιουργήσει και στην πραγματικότητα. Γι’ αυτό και μπόρεσε να ανασυνθέσει μνημεία, να τα συμπληρώσει και να τα αποκαταστήσει. Στον Παρθενώνα, μνημείο που μελέτησαν για αιώνες οι καλύτεροι αρχαιολόγοι του κόσμου, ο Αλέξανδρος εύρισκε τα κενά της έρευνας και τα συμπλήρωνε, εύρισκε και κολλούσε κομμάτια στα αετώματα, τη ζωφόρο, τις μετόπες.

 

Ο Αλέξανδρος μας άφησε επιστημονικό έργο μεγάλο σε μέγεθος και σπουδαίο, αξεπέραστο σε ποιότητα. Ανοίξτε σε όποια σελίδα θέλετε στα γραπτά του, καλύτερα αυτά στην μητρική μας γλώσσα. Θα βρείτε την καθαρότητα της σκέψης και την ακρίβεια της διατύπωσης στα αυστηρά επιστημονικά έργα, την ευχάριστη περιγραφή και τον ρέοντα, γλαφυρό λόγο σε άλλα έργα. Γι’ αυτό ξαναδιαβάστε το βιβλίο του για τον Humphrey Payne. Ό,τι από το έργο του δεν πρόφτασε να δημοσιεύσει ο ίδιος, εμείς που το ξέρουμε υποσχόμαστε ότι θα βρούμε τον τρόπο να το παραδώσουμε στην επιστημονική κοινότητα.

 

Φίλε, συνάδελφε κι αδελφέ Αλέξανδρε, τα σκοτάδια που τώρα πορεύεσαι μην τα φοβάσαι, η ψυχή σου θα γίνει άστρο να τα φωτίζει, κι εμείς θα το βλέπουμε και θα κρατάμε ζωντανή τη μνήμη σου μέχρι να σε συναντήσουμε.

 

Ζήσης Μπόνιας

Επίτιμος έφορος αρχαιοτήτων

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα

ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ – ΝΕΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΓΓΑΙΟΡΕΙΤΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ: Ο Σείριος Σαββαΐδης, θα εμφανιστεί αύριο το βράδυ στο καφέ μπαρ “Nils” της Δράμας

Δημοσιεύτηκε στις 0

Στη διάρκεια της συναυλίας ο νεαρός ερμηνευτής θα παρουσιάσει υλικό από το σύνολο της προσωπικής του δισκογραφίας, ενώ θα ακολουθήσουν μέσα στο Γενάρη, ακόμα τέσσερις εμφανίσεις

 

 

 

Νέα χρονιά και νέες καλλιτεχνικές προκλήσεις για τον Σείριο Σαββαΐδη, ο οποίος πρόκειται να πραγματοποιήσει την πρώτη του συναυλία για το 2017, αύριο Παρασκευή 6 Ιανουαρίου, Ημέρα Θεοφανίων, στις 10 το βράδυ στο bar “Nils” της Δράμας (οδός Πατριάρχου Διονυσίου 29, τηλ. 25211 03733).

 

Στη διάρκεια της βραδιάς ο νεαρός καλλιτέχνης θα παρουσιάσει μερικές από τις καλύτερες στιγμές της προσωπικής του δισκογραφίας. Παράλληλα αυτό είναι το άνοιγμα για μια μικρή περιοδεία που θα πραγματοποιήσει μέσα στον τρέχον μήνα και περιλαμβάνει τους ακόλουθους σταθμούς: «Καφέ Αμάν» – Σέρρες (Παρασκευή 13/01/2017), «Τσαλαπετεινός» – Καβάλα (Δευτέρα 16/01/2017), «Υπόγειο» – Θεσσαλονίκη (Τετάρτη 18/01/2017) και “Pub Corral” – Ελευθερούπολη (Παρασκευή 20/01/2017).

 

Βιογραφικά στοιχεία του Σείριου Σαββαΐδη

 

Ο Σείριος Σαββαΐδης, είναι μουσικός, τραγουδοποιός και ερμηνευτής του έργου του. Γεννήθηκε στην Καβάλα στις 10 Μαρτίου του 1982. Διδάχτηκε πρακτικά μουσική από τα επτά του χρόνια μπουζούκι και κιθάρα. Το 2002 δημιούργησε με τον Στράτο Πατλαμάζογλου τους “Μωβάστρο” με τους οποίους συνέθεσε και ηχογράφησε έξι δίσκους έως το 2013 οπότε η μπάντα έπαυσε να δραστηριοποιείται. Από τότε ασχολείται αποκλειστικά με την προσωπική του καριέρα στο πλαίσιο της οποίας έχει να παρουσιάσει πέντε άλμπουμ. Έχει πραγματοποιήσει πολλές συναυλίες κυρίως στη βόρεια Ελλάδα αλλά και στο νότο.

 

Σείριος Σαββαΐδης – Προσωπική δισκογραφία

 

– Magic Trampoline (2008)

– Το αξιακό σύστημα των άστρων (2013)

– Το αξιακό σύστημα των άστρων – ζωντανή ηχογράφηση (2014)

– Πλανωδία (2015)

– Ο Γάμος της Γουέντυ (2016)

 

 

Άγγελος Καλόγρηας

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα

Το «ύστατο χαίρε» στον πρόεδρο του Σωματείου Ναυτικών Γιώργο Πετρούδη

Δημοσιεύτηκε στις 0

Ο αείμνηστος Γιώργος Πετρούδης, που «έφυγε» στις 27 Δεκεμβρίου 2016 σε ηλικία 63 ετών ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της συντονιστικής επιτροπής αγώνα των συνεργαζόμενων συνταξιουχικών οργανώσεων Καβάλας

 

 

 

Με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του προέδρου του Σωματείου Ναυτικών Γιώργου Πετρούδη, οι Συνεργαζόμενες Συνταξιουχικές Οργανώσεις Καβάλας ΙΚΑ – ΟΑΕΕ – ΝΑΥΤΙΚΩΝ – ΔΗΜΟΣΙΟΥ – Β.Φ.Λ. προχώρησαν στην ακόλουθη συλλυπητήρια ανακοίνωση:

 

«Στις 27-12-2016 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 63 ετών ένα από τα ιδρυτικά μέλη της συντονιστικής επιτροπής αγώνα των συνεργαζόμενων συνταξιουχικών οργανώσεων Καβάλας, μετά από τη μάχη που έδωσε με την επάρατο νόσο αφήνοντας φτωχότερο το συνδικαλιστικό κίνημα

 

Ο Γιώργος Πετρούδης, πρόεδρος του σωματείου ναυτικών όλα αυτά τα χρόνια, πρωτοστάτησε για την ανασυγκρότηση του συνταξιουχικού κινήματος  και ιδιαίτερα για τη συγκρότηση της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα της πόλης μας. Η προσφορά  του στο κίνημα ήταν ανεκτίμητη και ανιδιοτελής. Ήταν ανήσυχος για την πορεία του κινήματος ενώ πάντα αναρωτιόταν και προσπαθούσε να πάει μπροστά το σωματείο και το κίνημα. Συνεπώς, όλα αυτά τα χρόνια δεν έλειψε από κανέναν αγώνα ενάντια στις αντιλαϊκές-αντεργατικές πολιτικές όλων των κυβερνήσεων όπως ακριβώς αρμόζει σε έναν ταξικό συνδικαλιστή. Βρισκόταν πάντα μπροστά και με συνέπεια στο μετερίζι του αγώνα.

 

Ακόμη και όταν τον ταλαιπωρούσε η υγεία του ήθελε και ήταν πάντα παρών. Δεν έλλειψε ακόμη και από την πανελλαδική απεργία στις 8 Δεκεμβρίου. Δυστυχώς όμως δεν κατάφερε να πάρει μέρος στο πανελλαδικό συλλαλητήριο των συνταξιούχων στις 15 Δεκέμβρη στην Αθήνα.

 

Ο Γιώργος συμμετείχε σε όλες τις κινητοποιήσεις πάντα με το χαμόγελο. Ήταν ασυμβίβαστος με την αδικία, αγωνίστηκε με αυταπάρνηση για έναν κόσμο δίκαιο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

 

Η ανεκτίμητη προσφορά του είναι παρακαταθήκη για όλη την συντονιστική επιτροπή.

Δίνουμε το λόγο μας ότι θα συνεχίσουμε αυτήν την πορεία.

 

Καλό σου ταξίδι Γιώργο!».

Κατηγορία: Slider, Πρόσωπα

Στην Παλμύρα με την Μαριάννα Κορομηλά: Ένα ταξίδι στο παρελθόν και μια «κλεφτή ματιά» στο μέλλον!

Δημοσιεύτηκε στις 0

Γράφει ο Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

 

Μερικές φωτογραφίες που είχα δει όταν ήμουν μαθητής, της αρχαίας Παλμύρας, ανήγαγαν την πόλη αυτή σε μια μυθική διάσταση, στο μυαλό μου. Διαβάζοντας δε την ιστορία της Ζηνοβίας και το που μπόρεσε να φτάσει, από μια όαση της Συρίας μέχρι την απόλυτη δόξα και στην συνέχεια όμηρος της Ρώμης, έπλαθα στο μυαλό μου ακόμη πιο μυθικές εικόνες γι’ αυτή την πόλη «νησί», μέσα στην απεραντοσύνη της συριακής ερήμου.

 

Με αυτές τις σκέψεις υποδέχθηκα την ομιλία της Μαριάννας Κορομηλά την Παρασκευή το βράδυ, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Αρχαιολογικού Μουσείου Καβάλας, φιλοξενούμενη του Συλλόγου Επιστημόνων Γυναικών Καβάλα. Η ομιλήτρια, ζώντας αυτά που περιέγραφε και με αφηγήσεις γεμάτες από τα αρώματα της ερήμου και την νοσταλγία που προκαλεί η ένδοξη πορεία στο παρελθόν πόλεων και ανθρώπων, μας ταξίδεψε πολλούς αιώνες πίσω, από την χαραυγή του αποικισμου της όασης, την λαμπρή πορείας της φημισμένης πόλης του εμπορίου, της Παλμύρας, μέχρι την ηρωική της πτώση και μαζί το τέλος της ως μιας ακμάζουσας πόλης.

 

Ωστόσο, το εξαιρετικό στην ομιλία της κ. Κορομηλά δεν ήταν μόνο η ευρυμάθεια της και οι πλούσιες εικόνες με τις οποίες πλημμύρισε την αίθουσα, σαγηνεύοντας το ακροατήριο, αλλά το γεγονός ότι εμπλούτιζε την αφήγηση της με γεγονότα και καταστάσεις πιο κοντινά στους δικούς μας χρόνους.

 

Τιμή στο επιχειρείν

 

Ένα από τα καταπληκτικά στοιχεία της ομιλίας της κ. Κορομηλά, ήταν η παρουσίαση του πλούτους της Παλμύρας, η οποία αποτυπώνεται και στα οικοδομήματα, τα οποία αν και λεηλατημένα και τραυματισμένα, από την δράση των Ισλαμιστών, αντέχουν και στέκονται αγέρωχα απέναντι στους αιώνες μάρτυρες του μεγάλου πλούτου αυτής της πολιτείας. Μια εικόνα που συμπληρώθηκε από τις τιμές με τις οποίες περιέβαλε αυτή η πόλη, αυτούς στους οποίους όφειλε την ευημερία της, τους εμπόρους! Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι στην κεντρική οδό με τους κίονες – και από τις δύο πλευρές του κεντρικού δρόμου, συνολικού μήκους 1.200 μέτρων-, υπήρχε σε κάθε κίονα μια εξοχή επάνω στην οποία μπορούσε ο κάθε έμπορος ή επιχειρηματίας που είχε προσφέρει στην πόλη, με τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες – φόρους και δωρεές –  να τοποθετήσει την προτομή του. Εκεί που σε άλλες πόλεις, στόλιζαν τα κεντρικά σημεία με αγάλματα θεών και ηρώων, στην Παλμύρα η θέση αυτή ανήκε στους επιχειρηματίες!!!

 

 

Από τον Μέγα Αλέξανδρο στον ISIS

Ένα δεύτερο σημαντικό στοιχείο, είναι η διαπίστωση ότι η πόλη της Παλμύρας άρχισε να αναπτύσσεται και να ξεχωρίσει, όταν μετά την απελευθέρωση της Ασίας από τον Περσικό ζυγό, γνώριζε τα προνόμια της αυτονομίας που της πρόσφερε ο νέος επικυρίαρχος, ο Μακεδόνας Βασιλιάς Μέγας Αλέξανδρος και την ίδια πολιτική συνέχισε και ο διάδοχος του ο Σέλευκος ο Νικάνωρ όπως και οι διάδοχοί του. Μάλιστα για να υπογραμμίσει η κ. Κορομηλά, πόσο ζωντανή είναι η ελληνιστική παρουσία στην περιοχή, δεν αρκέστηκε μόνο στα ιστορικά στοιχεία της παρουσίας και της επιρροής του ελληνικού πολιτισμού στους ελληνίζοντες κατοίκους της ακόμη και μέχρι τον 11 αιώνα, αλλά μας μετέφερε και ένα πρόσφατο περιστατικό.

 

Πριν μερικά χρόνια οργάνωσε η κ. Κορομηλά, μια εκδρομή στην Συρία και ένας σταθμός αυτού του ταξιδιού ήταν και η Παλμύρα. Στο ταξίδι αυτό ήθελε να συμμετέχει και ένας ηλικιωμένος κύριος για τον οποίον είχε σοβαρές επιφυλάξεις, αν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει στις προκλήσεις και της δυσκολίες των απαιτητικών διαδρομών, αλλά με την επιμονή του κατάφερε να την μεταπείσει και τελικά συμμετείχε.

 

Όταν έφτασε η αποστολή στην Παλμύρα, ήταν πάρα πολύ συγκινημένος ο εν λόγω κύριος, όπως μας διηγήθηκε η κ. Κορομηλά και κάποια στιγμή τους είπε την παρακάτω ιστορία: Ήταν στην διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ως αξιωματικούς του ελληνικού στρατού έφτασε στην Συρία επικεφαλής ενός λόχου ελλήνων στρατιωτών, μαζί με τον γαλλικό στρατό. Όταν έφτασαν στην Παλμύρα στρατοπέδευσαν. Κάποια στιγμή ακούει φασαρία και έρχεται ένας γάλλος αξιωματικός που του ζητάει να τον ακολουθήσει. Πηγαίνουν σε ένα χώρο που ήταν μαζεμένοι οι φύλαρχοι των Βεδουίνων και άλλων φυλών της συριακής ερήμου, οι οποίοι μόλις είδαν τον Έλληνα αξιωματικό, έπεσαν στο χώμα και τον προσκυνούσαν. Βγήκε από την έκπληξη όταν του είπαν οι μεταφραστές ότι οι ντόπιοι μόλις έμαθαν ότι ήρθαν Έλληνες είπαν: «Επιτέλους ξαναγύρισαν οι Έλληνες στην έρημο»!!! Οι λαοί της ερήμου είχαν ανάμνηση της ελληνικής παρουσίας και της ελευθερίας που βίωσαν τόσους αιώνες μετά!

 

Ως επίλογος, μια ματιά στο μέλλον

 

Η παρουσίαση της κ. Κορομηλά με επίκεντρο την Παλμύρα, εμπλουτισμένη με γεγονότα του απώτερου και πιο πρόσφατου παρελθόντος αλλά και σημερινά, όπως ο αποκεφαλισμός του αρχαιολόγου Χαλέντ αλ-Ασάαντ  που αποκεφαλίστηκε από του Ισλαμιστές μπροστά στην είσοδο του Αρχαιολογικού Μουσείου της Παλμύρας, αλλά και συνολικά η δράση του ISIS σε ένα χώρο με λαμπρό ελληνικό παρελθόν, μας μετέφερε την εικόνα μιας Συρίας που σήμερα βασανίζεται αλλά στο παρελθόν δεν είχε καμία σχέση με τον σκοταδισμό του Ισλάμ και το ζοφερό κλίμα της Μέσης Ανατολής. Μιας Συρίας η οποία ενδεχομένως μετά τον πόλεμο θα μπορούσε να αναδυθεί ως μια χώρα με βάση τα στοιχεία του παρελθόντος και με δομικό υλικό, όχι μόνο τον αραβικό πολιτισμό, αλλά και τα ελληνικό και χριστιανικό παρελθόν της. Όσοι έχουν μελετήσει την ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων του, αλλά και την χριστιανική εικόνα που έχει διασωθεί και μέσα από το γνωστό βιβλίο ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ αντιλαμβάνονται σε τι αναφέρομαι.

 

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα

Έφυγε από τη ζωή ο Μιχάλης Παπαδόπουλος, φτωχότερη η αθλητική οικογένεια της πόλης μας.

Δημοσιεύτηκε στις 0

Στην αγκαλιά του Μπέλα Πάλφυ ο «Ρετσίνας» των γηπέδων!!!

 

Γράφει ο Γιώργος Μυτιληνός

 

Ο Μιχάλης Παπαδόπουλος, ο αγαπημένος «Ρετσίνας» των φιλάθλων του ΑΟΚ, έφυγε από τη ζωή την περασμένη Παρασκευή, ανήμερα 28ης Οκτωβρίου. Να λέει ίσως κάτι και γι αυτόν η ένδοξη αυτή ημέρα του θανάτου του; Ίσως, αφού ο Μιχάλης αναμφισβήτητα συγκαταλέγεται και αυτός στους ήρωες του τοπικού μας ποδοσφαίρου που αγαπήθηκε από τους φιλάθλους όσο κανένας άλλος. Γεννήθηκε στην Καβάλα από γονείς Ποντίους της Τραπεζούντας. Η μπάλα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του από μικρός. Έτσι, το 1958 και σε πολύ μικρή ηλικία, έβγαλε δελτίο στον Ηρακλή Καβάλας, που εκείνο τον καιρό είχε προπονητή τον μακαρίτη τον Πάγκαλο. Το ταλέντο του άρχισε να συζητείται γρήγορα στα ποδοσφαιρικά πράγματα της πόλης.  Άριστη τεχνική κατάρτιση, αντίληψη του χωροχρόνου στο γήπεδο καθώς επίσης και πολύ παλικαριά με τσαμπουκά μπροστά στον οποιοδήποτε. Με λίγα λόγια τόλεγε η καρδιά του Μιχάλη στο γήπεδο!

 

Το παρατσούκλι «Ρετσίνας»

Μέχρι το 1963 ο Μιχάλης Παπαδόπουλος έπαιζε μπάλα στον τοπικό Ηρακλή. Προπονητής τότε στην ομάδα ήταν ο Ντόλκος. «Εγώ τότε δούλευα στα έργα κατασκευής της ιχθυόσκαλας» έλεγε ο Μιχάλης. Ο Ντόλκος αγαπούσε πολύ το ψάρεμα και καθημερινά την ίδια ώρα, θάταν 12:30 με 13:00, έπαιρνε τις πετονιές του και έρχονταν κάπου εκεί κοντά για να ψαρέψει. «Σχεδόν πάντα μας τσάκωνε όλους τους εργάτεςστο φαγητό. Ο καθένας μας κάτι θα έτρωγε η κάτι θα έπινε. Κάποια στιγμή φορτωμένος όπως ήταν με το κασελάκι του γεμάτο πετονιές, με βλέπει για άλλη μια φορά στον καφενέ στην ίδια θέση πίσω από το χώρο τηςιχθυόσκαλας.»Γυρίζει και μου λέει: πάλι εδώ σε βρίσκω ρε Ρετσίνα! «Τι τόθελε, αυτό ήταν, το παρατσούκλι αυτό έγινε το αγαπημένο όλων των φιλάθλων.»

retsinas-2

Επίπονη πορεία μέχρι την καταξίωση

Στη στρατιωτική του θητεία ο Μιχάλης Παπαδόπουλος βρίσκεται στην Αθήνα. Η ομάδα του ο Ηρακλής τον παραχωρεί με υποσχετική στους Αμπελοκήπους. Στο μεταξύ στην Καβάλα γίνονται κοσμοϊστορικά πράγματα και η ένωση του Ηρακλή, των Φιλίππων και της ΑΕΚ σε ΑΟΚ είναι γεγονός.

Ο Μιχάλης θεωρείται ξεχασμένος απ όλους. Επανερχόμενος στην Καβάλα, πηγαίνει στην προπόνηση και ο Αντώνης Γεωργιάδης τον διώχνει από το γήπεδο, λέγοντάς του ότι δεν βρίσκεται στα πλάνα του. Με πλαστό δελτίο μπαίνει στην οικογένεια της τοπικής Νεάπολης και παίζει για ένα χρόνο εξαιρετική μπάλα, εντυπωσιάζοντας τους Καβαλιώτες φιλάθλους.

Το 1969, ο ΑΟΚ έχει προπονητή τον Στέφανο Πετρίτση. Ο νέος προπονητής αναζητάει τον Μιχάλη. Τον βλέπει και αποκτάει βαρύνουσα άποψη γι αυτόν. Προφανώς διακρίνει στον παίχτη την τεχνική, την μαχητικότητα και το πάθος. Δηλώνει στη διοίκηση ότι τον χρειάζεται. Εκείνη τη χρονιά η ομάδα είναι ενισχυμένη με τους Χαραλαμπίδη, Μαχαιρίδη, Τάτση και διεκδικεί την άνοδο στην Α΄ Εθνική κατηγορία. Ο Μιχάλης στην προσπάθεια αυτή της ανόδου, δεν είναι ακόμη βασικός και παίζει κάποια παιγνίδια σαν αλλαγή. Στο τέλος της περιόδου ο ΑΟΚ είναι πρωταθλητής. Οι απαιτήσεις της ομάδας για έναν προπονητή με Ευρωπαϊκές περγαμηνές είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία. Ο Σέρβος ΜπέλαΠάλφυ αναλαμβάνει την ομάδα και επιτέλους βάζει κάποια πράγματα στη θέση τους όσον αφορά το ρόστερ της ομάδας. Έρχεται σε αντίθεση με τον αείμνηστο Βλάχο – μεγαλοπαράγοντα τότε του ΑΟΚ – και στηρίζει τον Μιχάλη στην μεταξύ τους κόντρα. Ο Μιχάλης Παπαδόπουλος γίνεται βασικός και με το παιγνίδι του βγάζει μάτια. Παίρνει μόνιμα το νούμερο 10 στην ομάδα, σαν επιτελικός μέσος αλλά και με ουσιαστικές ανασταλτικές υποχρεώσεις. Είναι τυπικός στα καθήκοντά του και υπάκουος στον προπονητή του, τον οποίο και λατρεύει. Μάλιστα ο Πάλφυ έλεγε πολύ συχνά στους παίχτες: «Όλοι σας δεν έχετε δεν έχετε την ψυχή ενός Ρετσίνα».Η φυσική του κατάσταση και η αντοχή του θεωρούνται απαράμιλλα προσόντα για τον Μιχάλη. Η ντρίπλα του και παλικαριά του στο γήπεδο, είναι κάποια χαρακτηριστικά του στοιχεία που ακόμη και σήμερα, πολλά χρόνια μετά, συζητούνται από τους παλιούς φιλάθλους της ομάδας. Μάλιστα πολλοί σήμερα τον έχουν μαζί με τον Κώστα Πάτσα και σαν το πρότυπο του αγνού και καθαρού ποδοσφαιριστή.

retsinas-3

Πολλές οι αναμνήσεις της καριέρας του

Από την καριέρα του Μιχάλη Παπαδόπουλου δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοεπιλέξει για να αφηγηθεί. Ο ίδιος, όταν πριν από μερικά χρόνια τον κάλεσα στο «Χ», μου εξιστόρησε κάποια αξιοσημείωτα κομμάτια της ποδοσφαιρικής του παρουσίας.

  • Θυμάμαι, μου έλεγε, όταν παίζαμε ένα πολύ σημαντικό παιγνίδι με τον Παναθηναϊκό στο Εθνικό. Εκείνη την εποχή η Αθηναϊκή ομάδα ήταν πολύ δυνατή καθώς πολύ δυνατοί ήμασταν και μείς στην έδρα μας. Είχαμε κερδίσει 1 – 0 με γκολ από πέναλτι του μακαρίτη του Καραμπετάκη. Την μπάλα είχε ο Αντώνης ο Αντωνιάδης, παίκτης με άριστη τεχνική κατάρτιση, δεινός γκολτζής και από τους καλύτερους φορ διαχρονικά στην ιστορία του Ελληνικού πρωταθλήματος. Ο Αντώνης είχε ύψος 1.93, διέθετε φοβερό εκτόπισμα και ως εκ τούτου ήταν αδύνατο σε Έλληνα ποδοσφαιριστή να τον τζαρτζάρει. Είχε τη μπάλα στην κατοχή του κάπου στη μεσαία περιοχή και επιχειρούσε κατεβασιά μόνος. Τρέχω κοντά του, απλώνω το πόδι μου και ένας φοβερός θόρυβος ακούστηκε από τη σύγκρουση των ποδιών μας. Η κόντρα θα μείνει αξέχαστη. Ο Αντώνης έπεσε στο χόρτο και ταυτόχρονα έχασε και την μπάλα. Τα χειροκροτήματα στην κερκίδα δεν έλεγαν να σταματήσουν.
  • Παίζαμε μια χρονιά στην καυτή έδρα της Τούμπας. Αν θυμάμαι καλά, είχαμε χάσει τότε με 2-0. Ο Μήτσος ο Παρίδης είχε την μπάλα στα πόδια και επιχειρούσε επικίνδυνη καταβεσιά προς την εστία μας. Στο τέλος μάλιστα, αφού πέρασε τους πάντες και τα πάντα, ντριπλάρει και το τερματοφύλακά μας τον Γιώργο Παντελάκο, ο οποίος όμως την τελευταία στιγμή με υπερένταση του κλέβει την μπάλα μέσα από τα από τα πόδια. Ο Παρίδης όμως προς έκπληξη των πάντων τον κλωτσάει. Τότε τρέχω προς το μέρος του με άγριες διαθέσεις. Το παίρνουν μυρωδιά οι Κούδας, Θεοφανίδης και Φουντουκίδης και τρέχουν και αυτοί προς το μέρος μου για να σώσουν τον Παρίδη. Εδώ αξίζει να σημειώσω ότι οι αμυντικοί Θεοφανίδης και Φουντουκίδης ήταν οι πλέον σκληροτράχηλοι και σωματώδεις του πρωταθλήματος. Κανείς δεν τους ζύγωνε. Η σύγκρουσή μου και με τους δύο θα μείνει αξέχαστη. Τελικά με μια ακατανόητη μαεστρία του διαιτητή όλοι γλυτώσαμε την κόκκινη κάρτα, ενώ εγώ για να φύγω από το γήπεδο, πέρασαν δύο ολόκληρες ώρες. Κάποιοι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ, κάνα δύο χιλιάδες θάτανε, με περίμεναν έξω από το γήπεδο για τα ευνόητα! Την επομένη ο Αρίσταρχος Φουντουκίδης έκανε δηλώσεις στο τύπο, λέγοντας πως για πρώτη φορά στη ζωή του, του επιτίθεται άνθρωπος, μέσα ή έξω από το γήπεδο και μάλιστα με τέτοιο σωματότυπο. Θα πρέπει να έχει τελικά πολύ θάρρος αυτός ο κοντός κατέληγε ο παίχτης του ΠΑΟΚ.
  • Με το διεθνή άσσο του Ολυμπιακού Γιώργο Δεληκάρη είχα μόνιμη και ιστορική κόντρα. Παίζαμε στο γήπεδο Γ. Καραϊσκάκης και χάναμε 4-0. Οι Πειραιώτες προς το τέλος του παιγνιδιού, μας παρακαλούσαν να φάμε άλλα δύο γκολ, ώστε να περάσουν τον Άγιαξ και να βγουν πρωταθλητές Ευρώπης με την καλύτερη επίθεση. Τους λέω μέσα στο παιγνίδι: Τι λέτε ρε ρεμάλια και με τι πρόσωπα θα γυρίσουμε εμείς στην Καβάλα; Γίνονται αυτά τα πράγματα; Ο Δεληκάρης, δεινός εξτρέμ διεθνών προδιαγραφών, εκείνη τη μέρα έκανε σκόνη το δικό μας τον Γιάννη Μπουγατσά. Δεν λέω πολύ καλός παίχτης ο Γιάννης, βρέθηκε όμως άγνωστο πως, σε πολύ κακή μέρα. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, έπαιζε δίπλα του την μπάλα για 20 μέτρα με κεφαλιές και ο Γιάννης τον έβλεπε χωρίς να μπορεί να κάνει το παραμικρό. Οδυνηρή στιγμή. Σκασμένος γυρίζω και του φωνάζω: Κόψτον ρε Γιάννη!!!Και ο Δεληκάρης με αφέλεια στρέφεται προς το μέρος μου λέγοντας: Έλα ρε να με κόψεις εσύ!!! Ήμουν αποφασισμένος για όλα. Τα επόμενα λεπτά ο Δεληκάρης σταμάτησε να παίζει και σέρνονταν στο χορτάρι. 30.000 κόσμος στις κερκίδες έριχνε τις χειρότερες κατάρες στο πρόσωπό μου. Τελικά ο Θρύλος δεν ξεπέρασε τον Άγιαξ και έμεινε δεύτερος.

retsinas-1

Η μεγαλύτερη αναγνώριση

«Θα μου επιτρέψεις να σου εκμυστηρευτώ κάτι και θα παρακαλούσα να μην θεωρηθεί αυτό ως αλαζονικό εκ μέρους μου», τόνισε ο Μιχάλης σε μια αποστροφή της συνέντευξης που του έπαιρνα.«Είναι κάτι που θα το θεωρώ για πάντα ως την υπέρτατη τιμή στο πρόσωπό μου. Πριν από κάθε αγώνα, η διοίκηση μας έταζε ένα πριμ νίκης, όπως συμβαίνει εξ άλλου και με όλες τις ομάδες σ όλο τον κόσμο. Στην ουσία, πρόκειται για μια νόμιμη δωροδοκία, προκειμένου η ομάδα να παίξει με όλες της δυνάμεις και να κερδίσει. Βέβαια παρ όλο το κίνητρο του πριμ, δεν καταφέρναμε πάντα να κερδίσουμε. Μετά λοιπόν την ήττα, με παρέμβαση του προπονητή μας του Πάλφυ, η διοίκηση έδινε το πριμ σε μένα και τον Κώστα τον Πάτσα!!! Πείτε μου θα μπορούσε να υπάρχει μεγαλύτερη τιμή για ένα ποδοσφαιριστή που μοχθούσε επί 90 λεπτά στο γήπεδο;»

 

Ευτύχησα όπως προείπα ως συνεργάτης του «Χ» να πάρω την τελευταία συνέντευξη στον Μιχάλη Παπαδόπουλο και ταυτόχρονα να τον εντάξω αυτοδίκαια ανάμεσα στους αξιόλογους ανθρώπους αυτού του τόπου. Δεν το μετάνιωσα και οι πάντες με δικαίωσαν.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

Αλέκος Κοχλιαρίδης: «Το ευχαριστώ θέλει γενναιότητα»

Δημοσιεύτηκε στις 0

του Γιώργου Ροδάκογλου

Ο άνθρωπος  «στυλοβάτης» που στήριξε ουσιαστικά  το οργανωτικό πλαίσιο μέσα  στο οποίο πραγματοποιήθηκε η ανασκαφή στον τύμβο Καστά,  δεν είναι άλλος από τον Αλέκο Κοχλιαρίδη.

Σε ηλικία μόλις 17 ετών ήταν ένας απλός εργάτης και μαθητής  του Δημήτρη Λαζαρίδη,  ενώ στη συνέχεια ήταν ο στενός και βασικός συνεργάτης της Κατερίνας Περιστέρη.

Πολλοί για να το ξεχωρίζουν  τον αποκαλούν  «ο μικρός Αλέκος», αφού  έχει το ίδιο όνομα και επίθετο με τον ξαδέρφο του, που υπήρξε ο προηγούμενος αρχιφύλακας της περιοχής.

Το χαρακτηριστικό  για το οποίο και διακρίνεται  είναι η ειλικρίνεια και η ευθύτητα  του, αλλά  κυρίως  ότι ο  λόγος του αποτελεί  συμβόλαιο. Μετρημένος και λιτός,  χωρίς πολλά «μουχαμπέτια» όπως λέει και ο ίδιος .

Οργανωτικός και μεθοδικός,  έβαλε πολλές φορές «πλάτη», ώστε να ξεπεραστούν πολλά εμπόδια από την έναρξη της ανασκαφής.

Μάλιστα  την περίοδο του 2015 όταν με υπαιτιότητα της ανασκαφέως  δεν ανανεώθηκαν  οι συμβάσεις των εργαζομένων, στη φύλαξη,  παρά την κατ’ εξαίρεση εντολή από το ΥΠ.ΠΟ,  ο ίδιος για  έναν ολόκληρο χειμώνα πέραν των άλλων υπηρεσιακών υποχρεώσεων του, φυλούσε μέρα νύχτα τον τύμβο Καστά,  ώστε  να μη «χτυπηθεί»  ο τάφος από τους αρχαιοκάπηλους.

Παρα ταύτα,  ορισμένοι έκλεισαν τα μάτια, στο αθόρυβο, αλλά πολύ σημαντικό έργο του,  όχι μόνο  της συγκεκριμένης περιόδου, αλλά και των  όσων προσέφερε επί σειρά ετών .

Ο Αλέκος Κοχλιαρίδης συνδυάζοντας την ιδιότητα του αρχιφύλακα,  με  αυτή  του Πρόεδρου του Δημοτικού διαμερίσματος  Αμφίπολης, κατάφερνε πάντα  να δίνει  λύσεις και να προσπερνάει  όσα προβλήματα προέκυπταν.

Αναγνωρίζοντας  τις ικανότητες του, όσοι  τον  ξέρουν  από τα παιδικά τους  χρόνια, καταμαρτυρούν σήμερα,  όχι μόνο ότι η προσφορά του στην ανασκαφή του Τύμβου Καστά  είναι πολύ σημαντική αλλά και κάτι άλλο, ότι  χωρίς τον Αλέκο Κοχλιαρίδη, η Κατερίνα Περιστέρη δεν θα μπορούσε να εξελίξει καμία αρχαιολογική έρευνα.

Με τη δική του παρότρυνση και επιμονή ξεκίνησαν οι ανασκαφές στο Γυμνάσιο και στη συνέχεια  η αρχαιολογική προσπάθεια  πήρε κατεύθυνση  προς τον τύμβο Καστά, «Η Κατερίνα ήταν ένα άνθρωπος που άκουγε» σημειώνει δυο χρόνια μετά την ανακάλυψη του μεγαλοπρεπούς Μακεδονικού μνημείου,«εγώ ήμουν δίπλα στο Λαζαρίδη ως εργάτης και εκείνη ως βοηθός του. Οι δυο μας  είμαστε τυχεροί  που συνεχίσαμε το όνειρο του».

Και ενώ  η συνεργασία τους  υπήρξε άψογη έως ένα σημείο,  στην πορεία και ειδικότερα  τους τελευταίους δώδεκα μήνες, όλα  δείχνουν ότι κάτι έχει αλλάξει.

«Κατά κάποιο τρόπο κάτι δεν πήγε καλά. Αλλά σ αυτό πρέπει να απαντήσει η κυρία Περιστέρη» λέει σήμερα ο κύριος Κοχλιαρίδης, ενώ στο ερώτημα αν ο ίδιος κρατάει κάποια απόσταση  από τη διάσημη ανασκαφέα απατάει: «Αυτό είναι αλήθεια».

Ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του στρατιώτη ταγμένο στις αρχαιότητες, της ιστορική Αμφίπολης, ενώ πάντα αποδίδει τα εύσημα σε εκείνους που το αξίζουν.

«Ας μην αυταπατόμαστε, ότι βλέπουμε σήμερα το οφείλουμε στο Λάκη Σαλτζίδη. Δεν είναι μυθεύματα, ούτε υπερβολές όλα αυτά. Είναι ο άνθρωπος ο οποίος βρήκε και έσκαψε το μνημείο. Αυτός ήταν ο πρωτεργάτης που πάλευε μέσα στις λάσπες, τη βροχή και το τσουχτερό κρύο του χειμώνα. Αυτή είναι η αλήθεια. Οι ικανότητες του είναι ιδιαίτερες, γνωρίζει τα χώματα, αυτό είναι το μυστικό του.  Έχει τη γνώση.  Με το Λάκη γνωριζόμαστε από παιδιά.  Νάνε καλά αυτός ο λεβέντης που προσέφερε τόσα πολλά σ αυτήν την ανασκαφή».

Αναπολώντας τις  πρώτες  ημέρες  των αρχαιολογικών ερευνών «ο μικρός Αλέκος» δηλώνει: « Ήταν ημέρες γιορτής για όλους μας. Αυτό που ζήσαμε ήταν ανεπανάληπτο».

Το μυαλό του  Αλέκου Κοχλιαρίδη όμως το «βασανίζει» ακατάπαυστα μια ανεκπλήρωτη επιθυμία του κι αυτή δεν είναι άλλη από τη  συνέχιση των ανασκαφών. Χαρακτηριστικό είναι ότι  σε κάθε συζήτηση μαζί του, εκφράζει πάντα  την βεβαιότητα ότι μια  συνέχιση της ανασκαφής,  θα είναι εκείνη που φέρει στο φώς πολλά και σημαντικότερα  ευρήματα.

«Είμαστε στρατιώτες, αν χρειαστεί να ριχτούμε στη μάχη θα το κάνουμε. Ακόμη δεν τελείωσε τίποτα για μας. Η ανασκαφή πρέπει να συνεχιστεί .Πρέπει να ξέρουμε τι άλλο έχει μέσα ο τύμβος Καστά και στη συνέχεια η γύρω περιοχή. Οι μελέτες των  επιστημόνων, μας δείχνουν το δρόμο. Οποιοσδήποτε όμως ανασκαφέας εγκατασταθεί  εδώ, θα πρέπει να έχει τον απαιτούμενο σεβασμό  προς το μνημείο προς την τοπική  κοινωνία προς τον αρχιφύλακα και τους εργάτες».

Ιεραρχώντας τα ζητήματα που απασχολούν το μνημείο, όχι μόνο ως αρχιφύλακας αλλά και ως Πρόεδρος του Δημοτικού διαμερίσματος Αμφίπολης, βάζει στην πρώτη θέση το θέμα της επισκεψιμότητας με προτεραιότητα στα άτομα τρίτης ηλικίας .

«Οι παππούδες δεν θα προλάβουν να  δουν το μνημείο του τόπου που έχουν μεγαλώσει.  Πιστεύω ότι το υπουργείο και η Γ.Γ. Μαρία  Βλαζάκη θα βοηθήσουν προ αυτήν κατεύθυνση και θα δουν με ευαισθησία το συγκριμένο θέμα. Θα είναι καλό  αν έχουμε κάποιες ώρες για συγκεκριμένους ανθρώπους. Δεν νομίζω ότι είναι δύσκολο».

Ανατρέχοντας στα παιδικά του χρόνια ο κύριος Κοχλιαρίδης αναπολεί την εποχή του Λαζαρίδη  που λειτουργούσε χωρίς να είναι αποκομμένος από την κοινωνία , ενώ θεωρεί πως τα πατήματα  του ακολουθεί σήμερα  και ο αρχιτέκτονας και καθηγητής Μιχάλης Λεφαντζής.

«Ο Λαζαρίδης ήταν ένας και μοναδικός. Με τον υπουργό, υπουργός και με τον εργάτη, εργάτης. Ήταν φίλος με όλους. Από 17 χρονών δεν με άφηνε ποτέ,  συνέχεια μου μιλούσε για τις αρχαιότητες. Ο Λαζαρίδης αγάπησε πραγματικά την περιοχή. Ο Λαζαρίδης ήταν ένας.

Το παν είναι αυτό, όσο ψηλά και αν βρίσκεσαι να μη ξεχνάς  και τον τελευταίο εργάτη. Ακόμη  και αυτός έχει κάτι  να σου πει, κάτι να σου προσφέρει, έστω ένα χαμόγελο.

Τον  τρόπο με τον οποίο δούλευε ο Λαζαρίδης τον βλέπω τώρα στο πρόσωπο του Μιχάλη Λεφαντζή.

Αυτό το αντιλαμβάνεται  σήμερα η τοπική κοινωνία και το εκτιμά. Η προσωπικότητα και το ήθος είναι αυτό που μετράει. Εγώ προσωπικά  περιμένω  πολλά από τον Μιχάλη και  όλοι είμαστε σίγουροι ότι θα ανταποκριθεί πλήρως.

Όσο  για την κυρία Περιστέρη εύχομαι να σταθεί κοντά στην ανασκαφή και κοντά στην τοπική κοινωνία. Να δει λίγο τα πράγματα διαφορετικά. Έχει αρκετούς φίλους ο οποίοι στεναχωριούνται».

 

Ο Αλέκος Κοχλιαρίδης σημειώνει  ότι η ανασκαφή στον τύμβο Καστά  ήταν η αφορμή μιας νέας αρχής που αφορά στην αλλαγή της νοοτροπίας των κατοίκων της περιοχής.

«Την τοπική κοινωνία την άκουσα και την ακούω. Το 90 % σέβεται  σήμερα τα αρχαία. Όποιος κάτοικος βρει κάτι  θα το αφήσει και θα μας καλέσει να το παραλάβουμε. Άρα η τοπική κοινωνία αγαπάει την αρχαιολογία, αρκεί να της δώσουμε την ευκαιρία να συμμετέχει σ’ αυτήν την προσπάθεια. Εγώ στη γενιά μου είπα ότι πρέπει να βάλουν πλάτη για την περιοχή. Έτσι έγινε και ο πρώτος πολιτιστικός σύλλογος μετά από εκατοντάδες  χρόνια. Η Αμφίπολη είναι ένας ευλογημένος τόπος. Αυτό μου το είχε πει, γιατί  το πίστευε και το πιστεύει η Λίνα Μενδώνη η πρώην Γ. Γ του υπουργείου και αυτό ήταν που μας έδινε τότε τη  δύναμη, ότι  μέσα από την προσπάθεια της κάτι θα αλλάξει προς τη θετική  κατεύθυνση στην περιοχή μας.

Σήμερα  όμως μπορώ να πω ότι το μόνο που βλέπω να παίρνει «σάρκα και οστά», είναι η δημιουργία  του πρώτου συνεδριακού κέντρου που θα γίνει στην Αμφίπολη. Είναι μια σημαντική  προτεραιότητα του δημάρχου μας  Κώστα Μελίτου και με κατεύθυνση την ανάπτυξη   θα βοηθήσει πάρα πολύ. Πρέπει όλοι οι επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων  να έχουν μια βάση, να μπορούν να μελετήσουν,  να γίνονται ημερίδες και ενημερωτικά σεμινάρια και αυτός ο χώρος θα είναι το παλιό σχολείο της Αμφίπολης. Με την ιδιότητα του  αρχιφύλακας θέλω να επισημάνω και το εξής ,ότι είναι πολύ σημαντικό ο δήμαρχος να στηρίζει με οποιοδήποτε τρόπο  τον τύμβο Καστά».

Τέλος για  τον Αλέκο Κοχλιαρίδη, αυτό που περισσεύει όπως λέει και ο ίδιος, από τις έως τώρα συνεργασίες του, είναι τα παράπονα, ίσως γιατί τελικά όλοι διαπίστωσαν και  σεβάστηκαν την εμπειρία του, αλλά κυρίως την ικανότητα του να χειρίζεται αποτελεσματικά  τις δύσκολες  καταστάσεις.

«Η Λίνα Μενδώνη ανταποκρίθηκε πλήρως σε όλα όσα της ζήτησα. Δεν έχω παράπονο, όπως  και από την κυρία Βλαζάκη και νομίζω ότι η προσπάθειες της για την Αμφίπολη θα είναι αυτές που προσδοκούμε και εμείς. Η Πέπη Μάλαμα  από τη θέση της προϊσταμένης της Εφορίας Αρχαιοτήτων Σερρών, πιστεύω ότι προσπαθεί πάρα πολύ και  νομίζω ότι θα έρθει ο καιρός που θα βοηθήσει πολύ την περιοχή.

Όσο για  το  «απλό ευχαριστώ» που με ρωτάς αν το έχω ακούσει, θα σου πω το εξής: Σε μια ανασκαφή  το  ακούς από τους ανθρώπους που συνεργάζεσαι . Αυτό το θέμα  όμως Γιώργο  είναι πολύ λεπτό  και αυτός που θα στο πει πρέπει να έχει μια γενναιότητα».

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΦΗΜΗΣ ΣΟΠΡΑΝΟ ΣΟΝΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ ΣΤΟ «Χ»: «Τραγουδώντας στην εκδήλωση “Δρόμοι βυζαντινοί” κάνω ένα ταξίδι στις ρίζες μου»

Δημοσιεύτηκε στις 0

Ανάμεσα σε άλλα η κ. Θεοδωρίδου, μίλησε για την δεξαμενή ταλέντου που συνάντησε στο Μουσικό Σχολείο Καβάλας, τονίζοντας πως η Πολιτεία έχει υποχρέωση να στηρίξει την πολύ μεγάλη προσπάθεια που κάνουν τόσο οι μαθητές, όσο και οι δάσκαλοι τους

 

 

 

Μια πληθωρική φωνή «επιστράτευσε» ο Δήμος Καβάλας για την υποστήριξη της υποψηφιότητας του αρχαιολογικού χώρου των Φιλίππων για ένταξη στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Ο λόγος για την διεθνούς φήμης σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου, που έχοντας την υποστήριξη του Μουσικού Σχολείου Καβάλας και μιας σειράς πολιτιστικών και εκπαιδευτικών φορέων του τόπου, επρόκειτο χθες το βράδυ, να αποτελέσει το επίκεντρο της μουσικής παράστασης με τίτλο «Δρόμοι Βυζαντινοί», την οποία σκηνοθετεί η Κόνυ Ζίκου, με τον Θεόδωρο Ορφανίδη, να καθοδηγεί μουσικά την Ορχήστρα Mobile. Η Βεροιώτισσα υψίφωνος, λίγη ώρα πριν τραγουδήσει στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, μίλησε για τις εντυπώσεις που αποκόμισε από το νεανικό μουσικό δυναμικό της περιοχής, αλλά και για την δυναμική που δίνει η κουλτούρα στην Ελλάδα, ακόμη και μέσα στη δίνη αυτής της πρωτοφανούς και πολυεπίπεδης κρίσης.

 

Συνέντευξη στον Άγγελο Καλόγρηα

 

– «Δρόμοι βυζαντινοί» στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων! Θα θέλαμε να μας μιλήσετε για την πρόκληση του παντρέματος της δικής σας κλασικής παιδείας με την βυζαντινή μουσική παράδοση.

 

«Στην πραγματικότητα το άπαν της μουσικής προέρχεται από την βυζαντινή και αρχαιοελληνική παράδοση, οπότε παρά τις προφανείς διαφορές που υπάρχουν με την κλασική μουσική, την ίδια στιγμή υπάρχει ξεκάθαρη σύνδεση και σχέση. Σε καθαρά προσωπικό επίπεδο, για εμένα είναι ένα ταξίδι στις ρίζες, μια και θυμάμαι τις εποχές που παιδάκι ακόμη πήγαινα στην εκκλησία, άκουγα τους ψαλμούς και έψελνα κι εγώ!»

 

– Αυτές τις μέρες είχατε την ευκαιρία να έρθετε σε επαφή με τα παιδιά του Μουσικού Σχολείου Καβάλας. Ποιες οι εντυπώσεις που αποκομίσατε από αυτή τη νέα γενιά μουσικών;

 

«Ομολογουμένως οι εντυπώσεις μου είναι άριστες, αφού είχα την ευκαιρία να συναντήσω παιδιά γεμάτα ταλέντο, αλλά και δίψα για μάθηση. Είναι ιδιαιτέρως θετική η παρουσία του διευθυντή του σχολείου Γιάννη Κακάρα, ο οποίος δουλεύει σκληρά ώστε να υπάρχει το κατάλληλο έδαφος για να αξιοποιήσουν οι μαθητές τις δυνατότητες τους. Φυσικά το ζήτημα είναι και η στήριξη από την Πολιτεία, γιατί οι προσπάθειες μας όσο φιλότιμες κι αν είναι δεν αρκούν. Για παράδειγμα η δωρεά της Μουσικής Βιβλιοθήκης είναι ένα βήμα, αλλά η Πολιτεία οφείλει να δώσει σε αυτά τα παιδιά τα εφόδια για να πετύχουν τους στόχους τους.»

 

– Χάρη στην καλλιτεχνική σας ιδιότητα, έχετε την ευκαιρία να ταξιδεύετε σε όλο τον κόσμο. Ποια η πορεία του κλασικού τραγουδιού διεθνώς και ποια στην Ελλάδα; Έχουμε κάνει βήματα προόδου, αν θέλετε, πλησιάσαμε ή και φτάσαμε τα διεθνή στάνταρ;

 

«Σίγουρα η κλασική μουσική είναι κομμάτι της κουλτούρας των Ευρωπαίων, οπότε πολύ φυσιολογικά έχουν προχωρήσει και προοδεύσει σε εκπληκτικό βαθμό! Δεν είναι όμως μικρή και η πρόοδος που έχει να επιδείξει η Ελλάδα! Ίσα – ίσα θα έλεγα πως έχουν γίνει πολύ σημαντικά βήματα υπό δύσκολες συνθήκες και ως εκ τούτου είμαι πολύ αισιόδοξη για το μέλλον της κλασικής μουσικής στη χώρα μας!»

 

– Δυστυχώς η ερώτηση για την κρίση που περνά η χώρα δεν θα μπορούσε να λείψει. Ποια η επίδραση της στο δικό σας χώρο; Αλήθεια, τι λένε οι ξένοι συνάδελφοι σας για το ελληνικό ζήτημα;

 

«Είναι μια αλήθεια πως η Ελλάδα της κρίσης, δίνει πρωτοσέλιδα στις ευρωπαϊκές εφημερίδες εδώ και πολύ καιρό. Οι απόψεις των ξένων διίστανται, με πολλούς να είναι υπέρ της Ελλάδος, αλλά και αρκετούς άλλους να δηλώνουν κατά. Σε κάθε περίπτωση ο θαυμασμός των Ευρωπαίων για την κουλτούρα μας είναι καθολικός! Κάπου εκεί όμως υπάρχουν πολλά που θα πρέπει να κάνουμε και εμείς τόσο για το πολιτιστικό, όσο και για το τουριστικό μας προϊόν που είναι πιο χαμηλά από εκεί που θα έπρεπε.»

 

– Ολοκληρώνοντας, ζητούμε να μας κάνετε ένα σχόλιο για την πόλη της Καβάλας, την οποία για λίγες μέρες έστω, είδατε από κοντά…

 

«Ειλικρινά έχω εντυπωσιαστεί! Η Καβάλα είναι ένα στολίδι, ένα διαμάντι! Ότι και να πω είναι λίγο! Εύχομαι να έχω την ευκαιρία να επιστρέψω στην πόλη σας σύντομα!».

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΤΟΜΑΗ ΣΤΟ «Χ»: «Η Ελλάδα είναι η πρώτη και μοναδική χώρα, που μετά το τέλος του πολέμου, απέδωσε τις εβραϊκές περιουσίες»

Δημοσιεύτηκε στις 1

Η κ. Τομαή, βρέθηκε στην Καβάλα με αφορμή την εκδήλωση – παρουσίαση της νέας έκδοσης του Υπουργείου Εξωτερικών με τίτλο «Οι Έλληνες Δίκαιοι των Εθνών»

 

 

 

Η διευθύντρια του Ιστορικού και Διπλωματικού Αρχείου του Υπουργείου Εξωτερικών, Φωτεινή Τομαή, μετά από μια πολυετή έρευνα, επιμελείται την νέα έκδοση του ΥΠ.ΕΞ., «Οι Έλληνες Δίκαιοι των Εθνών». Πρόκειται για τον τελευταίο τόμο της τριλογίας, που αναφέρεται στην ιστορική διαδρομή των εβραϊκών κοινοτήτων της χώρας μας, την καταστροφή τους με το Ολοκαύτωμα και τη διάσωση δεκάδων συμπολιτών μας από Έλληνες Χριστιανούς.

 

Η κ. Τομαή βρέθηκε χθες στην Καβάλα, στο πλαίσιο της παρουσίασης της έκδοσης, η οποία πραγματοποιήθηκε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη «Βασίλης Βασιλικός» και μίλησε στο «Χ» για το πόσο επίκαιρο είναι αυτό το σύγγραμμα, πως αποδίδεται ο όρος «Δίκαιοι» και ποιοι τον φέρουν, ενώ ξεκαθαρίζει και τα θολά σημεία που υπάρχουν μέχρι τις μέρες μας για την απόδοση των εβραϊκών περιουσιών.

 

 

– Τι σημαίνει ο όρος «Δίκαιοι των Εθνών» και αποκαλούνται έτσι οι Έλληνες;

 

«Δεν αποκαλούνται “Δίκαιοι” μόνο οι Έλληνες, αλλά όλοι οι πολίτες της Ευρώπης, οι οποίοι συνέβαλαν στη σωτηρία Εβραίων, αλλά και στον Ιάπωνα πρόξενο Σουγκιχάρα, ο οποίος έσωσε πολλούς Εβραίους στη Λεττονία, δίνοντας τους ψεύτικα διαβατήρια, με τα οποία τους γλίτωσε από τους εκτοπισμούς. Ο τίτλος, λοιπόν, δίδεται σε μη Εβραίους, οι οποίοι έσωσαν Εβραίους από το Ολοκαύτωμα στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1953 ιδρύθηκε το Yad Vashem ένα ίδρυμα στα Ιεροσόλυμα, που σημαίνει “ένα σπίτι κι ένα όνομα”, με πρόεδρο που το αξίωμα του εξισούται με εκείνο ενός υπουργού. Αυτό το ίδρυμα, αφού λάβει προφορικές μαρτυρίες Εβραίων, που διασώθηκαν, τις διασταυρώνει με μεγάλη επιμέλεια, μια διαδικασία, που δεν κρατά λιγότερο από έναν χρόνο, ώστε να εξακριβωθεί ο ρόλος που διαδραμάτισαν συγκεκριμένοι άνθρωποι στη σωτηρία Εβραίων. Η μαρτυρία περνά από έλεγχο μιας επιτροπής, με πρόεδρο έναν συνταξιούχο ανώτατο δικαστικό, που σήμερα στα δικά μας δεδομένα θα μπορούσαμε να το αναγάγουμε στο επίπεδο προέδρου επί τιμή του Αρείου Πάγου, για να αποδοθεί τελικά στους ανθρώπους που το αξίζουν ο τίτλος του “Δικαίου”.. Είναι ο υψηλότερος τίτλος, που δίνει το κράτος του Ισραήλ σε έναν ξένο υπήκοο. Οι Έλληνες, που πήραν αυτόν τον τίτλο είναι 327 και αναλόγως με τον πληθυσμό της χώρας μας, θεωρείται από τους μεγαλύτερους στην Ευρώπη, αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι στη Γαλλία των 65 εκατομμυρίων έχουν αναγνωριστεί 2.500 ως “Δίκαιοι”».

 

– Πόσο δύσκολη ήταν η έρευνά σας, αλλά και η συνεργασία σας με το «Yad Vashem» για να προχωρήσει αυτή η έκδοση;

 

«Δεν ήταν εύκολη η συνεργασία μου, καθώς χρειάστηκε να παρέλθει ένα διάστημα 5 ετών, ώστε να μου εμπιστευτεί ο πρόεδρος του Ιδρύματος για λογαριασμό του ΥΠ.ΕΞ. τους φακέλους των Ελλήνων “Δικαίων”! Δυστυχώς, το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδας διέθετε μόνο λίγους εξ αυτών. Πάντως, χαίρομαι που καθυστέρησε αυτή η έρευνα, καθώς το βιβλίο κυκλοφόρησε στον απόλυτα κατάλληλο χρόνο με την εκδήλωση ρατσιστικών κι αντισημιτικών επεισοδίων σε όλη την Ευρώπη. Ομολογουμένως, εξαιρετική υπήρξε η συμβολή του τέως πρέσβη του Ισραήλ στη χώρα μας και πολύ ισχυρού άνδρα του Ισραήλ, Άριε Μέκελ».

 

– Υπήρχαν πολλές μαρτυρίες μέσα στους φακέλους, που έμοιαζαν με γεγονότα που λέμε ότι τα συναντάμε μόνο σε ταινίες;

 

«Ναι, πράγματι υπήρξαν πολλές. Δεν ξέρω ποια να πρωτοθυμηθώ. Τη στιγμή αυτή μου έρχεται στον νου η περίπτωση ενός χωροφύλακα στην Καρδίτσα, που για να σώσει Εβραίους, τους έκρυψε στα κρατητήρια, λέγοντας στους Γερμανούς ότι είναι κλέφτες κι ότι τους κρατά για ανακρίσεις μέχρι να τους βρει ένα πιο ασφαλές καταφύγιο ή ενός άλλου συμπατριώτη μας στο Θησείο, που έσωσε εν μέσω καταιγισμού πυροβολισμών και με κίνδυνο της ζωής του το ανάπηρο σε καρότσι μιας ολόκληρης οικογένειας Εβραίων, που έκρυβαν στην αυλή τους. Επίσης, συγκινητική ήταν η αυτοθυσία του αντάρτικού, με την Εθνική μας Αντίσταση να γράφει πραγματικά από τις πιο ένδοξες σελίδες της για τη διάσωση των Εβραίων. Οι Έλληνες δεν είμαστε ρατσιστές κι αν η Ελλάδα χρεώνεται σήμερα ότι απώλεσε το 86% των Εβραίων της, δεν πρέπει να διαφευγει από τον σημερινό ερευνητή ότι τούτο οφείλεται στη μαζική εξόντωση της μεγαλύτερης Σεφαραδίτικης κοινότητας, εκείνη της Θεσσαλονίκης, που υπάκουσε τον Ραβίνο της και δε βγήκε στα βουνά, δε ζήτησε καταφύγιο για να κρυφτεί, με αποτέλεσμα να εξοντωθεί στη μεγαλύτερη πλειοψηφία της. Οι άνθρωποι εκείνοι πήγαν ως πρόβατα επί σφαγήν. Αντιθέτως, σε όποια μέρη της χώρας μας οι Ραβίνοι συνεργάστηκαν με τις αστυνομικές αρχές και τις Μητροπόλεις, εκεί οι Εβραίοι διασώθηκαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Αναφέρω ως παραδείγματα τις κοινότητες της Ζακύνθου, του Βόλου και της Αθήνας».

 

– Πότε έγινε ουσιαστική δουλειά, ώστε να έρθουν στο φως άγνωστες πτυχές και πληροφορίες για το Ολοκαύτωμα;

 

«Πρωτ’ απ’ όλα, όταν άρχισαν τα ίδια τα θύματα να μιλάνε. Κι αυτό, γιατί, είτε ντρεπόντουσαν γι’ αυτό που τους συνέβη και δεν ήθελαν ούτε τα παιδιά τους να μάθουν γι’ αυτή τους την ταπείνωση, αλλά κι επειδή κάποιοι τους νόμιζαν τρελούς για όσα απίθανα τους διηγούντο ότι τους συνέβησαν. Ένας άλλος παράγοντας ήταν η πτώση του τείχους του Βερολίνου και του άνοιγμα επτασφράγιστων αρχείων είτε στις χώρες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης είτε και στην ίδια τη Γερμανία κι αναφέρω ως παράδειγμα τα αρχεία στην γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν, που περιέχουν 55 εκατομμύρια φακέλους συνολικά 17 εκατομμυρίων θυμάτων του Ναζισμού. Για το άνοιγμα τους, οι Γερμανοί προέβαλαν σθεναρή αντίσταση».

 

– Με το μεταναστευτικό – προσφυγικό, είναι επίκαιρο αυτό το βιβλίο; Οι Έλληνες σήμερα είναι οι σύγχρονοι «Δίκαιοι των Εθνών»;

 

«Είναι απόλυτα επίκαιρο το συγκεκριμένο βιβλίο κι έρχεται σε μια εποχή που αναβιώνει ο αντισημιτισμός και ο ρατσισμός, με αφορμή το προσφυγικό. Επίσης, καταδεικνύει την ωραιότητα της ελληνικής ψυχής. Η Ελλάδα έκανε πάρα πολλά για τους Εβραίους της. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η χώρα μας έσωσε τον πατέρα του τέως προέδρου του Ισραήλ, Σιμόν Πέρες, Γιτζάκ Πέρσκι, ο οποίος έφτασε στη χώρα μας ως εθελοντής στη βρετανική RAF. Σκοπός της έκδοσης είναι η πλήρης αποκατάσταση της αλήθειας. Η Ελληνική Αντίσταση δεν περιορίζεται στη Μάχη της Κρήτης, που μαζί με εκείνη του Στάλινγκραντ έκριναν την πορεία και την έκβαση του πολέμου. Είναι ένα ολόκληρο έπος ανδρείας και θάρρους, σελίδες του οποίου ανήκουν και στη διάσωση των Εβραίων της χώρας μας. Σε ότι αφορά, το προσφυγικό, το οποίο θέσατε, θα σας έλεγα ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συμπαραβάλλεται με το Ολοκαύτωμα, που είναι το ειδεχθέστερο ποτέ διαπραχθέν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, παρά μόνο στον βαθμό που επιδιώκει να αναδείξει της ελληνικής ψυχής. Μοιραία, λοιπόν, βλέποντας κανείς ιερείς να βουτάνε στα νερά για να σώσουν τους πρόσφυγες, τον απλό κόσμο να κάνει το ίδιο, τον φούρναρη να μοιράζει ψωμιά, θυμάται τους απλούς ανθρώπους και τους Μητροπολίτες που έσωσαν τους Εβραίους στη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Αν έπρεπε να αποδώσουμε σε κάποιους σήμερα τον τίτλο του “Δικαίου”, αυτοί θα ήταν οι Έλληνες της Λέσβου, το παράδειγμα των οποίων έχει φτάσει σε πολλά διαφορετικά μέρη του πλανήτη μας».

 

– Τελικά, τι ισχύει για το περιβόητο θέμα των εβραϊκών περιουσιών;

 

«Πρέπει να τελειώνουμε και με αυτό το κεφάλαιο, επιτέλους. Όπως αναφέρεται μέσα στην έκδοση, η Ελληνική Πολιτεία από την πρώτη μετακατοχική κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου το 1944, με το Νόμο 846 απέδωσε τις εβραϊκές περιουσίες στους κατόχους τους και για όσους εξ αυτών δεν κατέλειπαν απογόνους μέχρι τέταρτου βαθμού και πάλι οι περιουσίες τους δε γύρισαν στο κράτος, σας θυμίζω εδώ τη χαρακτηριστική έκφραση του πρωθυπουργούς Πλαστήρα “η Ελλάδα είναι κράτος φτωχόν, αλλά έντιμον”, αλλά στον νεοσυσταθέντα ΟΠΑΙΕ (Οργανισμός Περιθάλψεως & Αποκατάστασης Ισραηλιτών Ελλάδος) για την περίθαλψη των απόρων Εβραίων της χώρας. Η Ελλάδα είναι η πρώτη και μοναδική χώρα, που μετά το τέλος του πολέμου απέδωσε τις περιουσίες στους άτυχους κατόχους τους. Όλοι αυτοί οι νόμοι αναφέρονται μέσα στην έκδοση, με τελευταίο τον νόμο Αλογοσκούφη, που παμψηφεί εψήφισε το ελληνικό κοινοβούλιο για την αποζημίωση της ισραηλιτικής κοινότητας Θεσσαλονίκης με 10 εκατομμύρια ευρώ για την απαλλοτρίωση του ισραηλιτικού νεκροταφείου της πόλης, που καταστράφηκε από τους Ναζί, και τούτο αυτό το γεγονός ότι ήδη είχε αρχίσει η οικονομική κρίση στη χώρα μας».

 

 

 

Δημήτρης Μπουντάς

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα