Εφημερίδα Χρονόμετρο
header banner

Γιάννης Κότσιρας: Είναι πολύ δύσκολο όταν ζεις στο κουρνιαχτό να μπορέσεις να το περιγράψεις

Δημοσιεύτηκε στις 0

Η Ευρώπη έχει εξελιχθεί σε γερμανική επικράτεια επισημαίνει ο γνωστός τραγουδιστής

 

Της Σοφίας Μανδηλαρά

 

Ο Γιάννης Κότσιρας δεν χαρίζεται. Δεν είναι τραγουδιστής της μπαλάντας, κυρίως δεν του αρέσουν οι ταμπέλες. Λατρεύει τα παραμύθια αλλά όχι τα ψέματα. Με περισσότερα από 20 χρόνια εμπειρίας στο τραγούδι μιλάει στο “Πρακτορείο” για τα τάλεντ σόου, την ΑΕΠΙ, το ραδιόφωνο, το λάιφσταιλ που δεν κατέρρευσε και περιμένει στη γωνία. Τοποθετείται όμως και πολιτικά, για την Ευρώπη και το ευρώ, γιατί όπως λέει ο ίδιος «οι καλλιτέχνες από τους ανθρώπους αντλούμε δύναμη. Οφείλουμε αυτό να το επιστρέφουμε, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που ο απλός πολίτης δεν έχει φωνή». Ας ακούσουμε τη μελωδική αλλά αυστηρή φωνή του Γιάννη Κότσιρα.

 

– Έχετε αυτοπροσδιοριστεί ως λαϊκός τραγουδιστής. Ποιος είναι κατά τη γνώμη σας ο πυρήνας του λαϊκού τραγουδιού;

 

– Αυτό είμαι. Από εκεί ξεκίνησα. Και πάντα θα πιστεύω ότι ένας λαϊκός τραγουδιστής μπορεί να πει τα πάντα. Η ουσία του λαϊκού τραγουδιού είναι ότι είτε αγκαλιάζει τον λαό, είτε μιλάει για τον λαό και εκφράζει τα βαθύτερα του συναισθήματα. Λαϊκό μπορεί να είναι και ένα ηχητικά ποπ τραγούδι ή ηχητικά έντεχνο. Ένα από τα ωραιότερα λαϊκά τραγούδια που έχω πει είναι «Το τσιγάρο». Είναι βαρύ, καθαρό, σταθερό λαϊκό τραγούδι. Για μένα λαϊκό είναι αυτό που μπορεί να μπει σε όλα τα σπίτια, που μπορεί να το τραγουδήσει μια γυναίκα, ένας άνδρας, ένα παιδί.

 

– Ωστόσο, την περισσότερη επίκριση την έχει δεχτεί ο λαϊκός δίσκος σας και ο «Φύλακας Άγγελος» ενώ και οι δύο αγαπήθηκαν πολύ από τον κόσμο. Βλέπετε μια αντίφαση σε αυτό που οι κριτικοί θεωρούν άρτιο και σε αυτό που αγαπάει το κοινό;

 

– Αυτό είναι δεδομένο και γι αυτό το λόγο τα τελευταία πολλά χρόνια, τουλάχιστον μια δεκαετία, έχει εξαφανιστεί ο μουσικός τύπος. Γιατί ήταν τόσο απροκάλυπτα κατευθυνόμενος. Όταν διάβαζες κριτικές οι οποίες είτε έκρυβαν προσωπική εμπάθεια, είτε προσωπικό συμφέρον, έβλεπες ότι η κριτική μουσικής στην Ελλάδα ετοιμάζεται να πεθάνει και πέθανε.

 

– Ένα άλλο τραγούδι σας, το «Λέει λέει λέει» περιγράφει μια κοινωνική κατάσταση, μια εποχή του λάιφσταιλ μέσα από μια γυναίκα που καταρρέει.

 

Δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα του λάισταιλ έχει καταρρεύσει για να πω την αλήθεια. Στην τηλεόραση θα δεις ότι ακόμα και τα πιο νέα πρόσωπα που εμφανίζονται είναι ίδια, έχουν κάνει ακριβώς τις ίδιες πλαστικές, έχουν ακριβώς ίδιες μύτες, ίδια πηγούνια, ίδια στήθη. Απλά το λάιφσταιλ κρατάει χαμηλούς τόνους στην παρούσα φάση, για να μην εκτεθεί λόγω της κρίσης. Αλλά υπάρχει. Και θα το συναντήσετε αν πάτε στα ιν νυχτερινά κέντρα. Στην Ελλάδα του 2017, που οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να βγάλουν το μήνα, υπάρχει εκπομπή με γυναίκες που πηγαίνουν να ψωνίσουν και κουτσομπολεύουν η μία την άλλη.

 

– Για τους ανθρώπους της μέρας, η νύχτα δεν κουβαλάει μόνο λάιφσταιλ αλλά και μια γοητεία, μια σοφία ίσως.

 

– Η νύχτα δεν έχει πολλές σκιές για να κρυφτείς. Αντεστραμμένα, όλα είναι φωτεινά. Είναι πιο καθαρή. Δηλαδή, ο άνθρωπος που θα δεις το πρωί να είναι σχεδόν ευγενής πίσω από τον γκισέ της τράπεζας, το βράδυ θα είναι αλλιώς, θα δεις τον πραγματικό του εαυτό.

 

– Μιλώντας για πραγματικούς χαρακτήρες, θεωρείτε πιο σημαντικές τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες;

 

– Η αποτυχία στη ζωή είναι το πιο χρήσιμο μάθημα γιατί σε βάζει σε μια διαδικασία σκέψης, προβληματισμού. Τι έφταιξε, γιατί, τι λάθος έκανα, πώς θα γίνω καλύτερος. Η επιτυχία, και ειδικά η σταθερή επιτυχία δημιουργεί ένα σύννεφο, ένα βάθρο στο οποίο επαναπαύεσαι. Και όταν μετά θα έρθει τουλάχιστον η έλλειψη επιτυχίας, γιατί θα έρθει αναγκαστικά, ή θα πέσεις εντελώς και θα καταστραφείς ή θα είσαι προετοιμασμένος και θα μπορείς να το διαχειριστείς.

 

– Ποια είναι η γνώμη σας για τα αμέτρητα τάλεντ σόου; Θεωρείτε ότι αναδεικνύουν νέους καλλιτέχνες πράγματι;

 

– Τα τάλεντ σόου είναι κάτι χρήσιμο, είναι μια διασκέδαση και για τον κόσμο που κάθεται σπίτι αλλά και για αυτούς που πηγαίνουν εκεί. Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε μέτρο. Δηλαδή, πόσα ταλέντα έχει πια αυτή η χώρα; Έχουμε μεγαλύτερη συμμετοχή, αναλογικά για τον πληθυσμό μας, από την Αμερική. Στη θεωρία αναδεικνύουν νέους καλλιτέχνες αλλά στην πραγματικότητα δημιουργούν θεαματικότητα, άρα κινείται το χρήμα γύρω από την τηλεόραση. Δεν είμαι αντίθετος στα παιδιά που πηγαίνουν, ούτε στους κριτές. Χαίρομαι κιόλας να τα βλέπω κάποιες φορές. Όμως, το θέμα είναι τι προσδοκίες δημιουργούν σε αυτούς που διαγωνίζονται. Δε νομίζω όσοι συμμετέχουν να νομίζουν ότι θα μάθουν εκεί ή θα αγαπηθούν ως τραγουδιστές. Ελάχιστες περιπτώσεις, στα δάχτυλα του ενός χεριού, στις χιλιάδες των παιδιών που έχουν πάει.

 

– Θέλω να σας πάω σε ένα άλλο επίκαιρο θέμα που ταλαιπωρεί τον καλλιτεχνικό χώρο, και ειδικά τους δημιουργούς μουσικής, την ΑΕΠΙ.

 

– Για ακόμα μια φορά, στην Ελλάδα δημιουργήθηκε ένα πρωτοφανές φαινόμενο, να αναλάβει μια ιδιωτική εταιρεία τη διαχείριση της πνευματικής ιδιοκτησίας. Με σκιώδη συνεταίρο το κράτος. Και εννοώ ότι όταν επίκειντο έλεγχοι ή έρευνες, έπαιρνε τηλέφωνο ο εκάστοτε υπουργός ώστε να μην πειράξει κανείς την εταιρεία. Μπορεί να κατηγορούμε τη σημερινή κυβέρνηση για διάφορα, υπάρχουν όμως κάποιοι τομείς στους οποίους έσπασε τα αποστήματα. Ένας από αυτούς ήταν ο Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας και φανερώθηκε το πύον.

Η ΑΕΠΙ ήταν μια πληγή για όλο τον κόσμο που είτε ζει από τη μουσική, είτε ζει τη μουσική. Το λέω και για τους ανθρώπους που έχουν μαγαζιά π.χ. και είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν. Η ΑΕΠΙ πρέπει να κλείσει, να γίνει ένας ακόμα σοβαρότερος έλεγχος, να δεσμευτούν οι περιουσίες των διαχειριστών και τα απαραίτητα δικαιώματα που έχουν φαγωθεί να επιστρέψουν σε αυτούς που ανήκουν. Τόσο αυστηρά. Έκανε μια επιστολή προς τον πρωθυπουργό ο κ. Ξαρχάκος κατ’ αρχάς και τον ακολούθησαν πολλοί, και είναι ακόμα μια επιστολή και μαζεύονται διαρκώς κι άλλοι. Πιστεύω ότι πρέπει να ασχοληθεί ο πρωθυπουργός προσωπικά.

 

– Θεωρείτε ότι είναι συνολικά θέμα κουλτούρας της ελληνικής κοινωνίας το πώς αντιμετωπίζει την πνευματική ιδιοκτησία και την ίδια την τέχνη;

 

Εννοείται. Είμαστε στις πρώτες θέσεις σε πειρατεία στον κόσμο. Δεν υπάρχει αναγνώριση της πνευματικής ιδιοκτησίας κι αυτό θα το διαπιστώσετε στα ίδια τα μέσα ενημέρωσης. Υπάρχει ένα τεράστιο σκάνδαλο γύρω από την ΑΕΠΙ και τα ΜΜΕ δεν ασχολούνται με αυτό, δηλαδή με τους ανθρώπους που έχουν συνεισφέρει σημαντική ιστορία στην τέχνη της Ελλάδας και τώρα μπορεί να πεθαίνουν της πείνας. Είναι ένας καθρέφτης του τι συμβαίνει στη χώρα.

Έτυχε να είμαι στην ΕΡΤ την ημέρα που έφυγε ο Κούνδουρος. Για να καταλάβετε τη διαφορά, όλη η ΕΡΤ έτρεξε στο αρχείο για να βρει τις ταινίες και τα ηχητικά του. Τους δημοσιογράφους της ΕΡΤ τους έπαιρναν τηλέφωνο από τα ιδιωτικά κανάλια για να μάθουν ποιος είναι ο Κούνδουρος, γιατί είναι τόσο σημαντικός. Ήξεραν το όνομα αλλά δεν ήξεραν την ιστορία του. Αυτό λοιπόν είναι το δείγμα της παιδείας.

 

– Είστε αυστηρός σε σχέση με την ιδιωτικότητα της προσωπικής σας ζωής και τηρείτε αποστάσεις ασφαλείας. Από την άλλη, τοποθετείστε δημόσια πολιτικά. Νιώθετε ότι έχετε την υποχρέωση να το κάνετε;

 

Έχω φύγει από τηλεοπτική συνέντευξη γι αυτό το λόγο. Ειδικά στο χώρο της μουσικής, υπάρχουν πρόσωπα που, πιθανόν λόγω έλλειψης καλλιτεχνικής υπόστασης, χρησιμοποιούν την προσωπική τους ζωή εν είδει μικροσκανδάλων για να κρατιούνται στην επικαιρότητα. Αυτό με κάνει ακόμα πιο φανατικό στο να απασχολώ την κοινή γνώμη με τη δουλειά μου και όχι με τα προσωπικά μου.

Ακολουθώ τον αρχαίο όρο του να μην είμαι ιδιώτης. Ο ιδιώτης ήταν αυτός ο οποίος δε συμμετείχε στα κοινά, ιδιώτευε. Οποιοσδήποτε άνθρωπος, οποιουδήποτε επαγγέλματος οφείλει να συμμετέχει ενεργά. Ακόμα περισσότερο, όταν η δουλειά σου έχει στηριχτεί στους πολίτες, γιατί οι καλλιτέχνες από τους ανθρώπους αντλούμε δύναμη. Οφείλουμε αυτό να το επιστρέφουμε, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που ο απλός πολίτης δεν έχει φωνή.

 

– Σε μια συνέντευξη σας ήδη από το 2014 είχατε μιλήσει πολύ σκληρά για την Γερμανία και το ευρώ. Ποια είναι η άποψη σας τώρα για το ευρωπαϊκό μας μέλλον;

 

– Δεν θεωρώ ότι υπάρχει ευρωπαϊκό μέλλον, όχι για την Ελλάδα αλλά γενικά. Νομίζω ότι μέσα μας όλοι το έχουμε αισθανθεί αλλά φοβόμαστε να κάνουμε το βήμα. Εδώ και χρόνια, η Ευρώπη είχε εξελιχθεί σε μια γερμανική επικράτεια επί της ουσίας. Η Γερμανία εξυπηρετεί τα συμφέροντα της και καλά κάνει. Το θέμα είναι κατά πόσο εμείς θέλουμε να βρισκόμαστε σε αυτή τη θέση. Το πρόβλημα πλέον είναι ότι εφόσον δε φύγαμε ή δεν πήγαμε κόντρα όταν έπρεπε, τώρα είναι πολύ πιο δύσκολο. Αν πριν 2 ή πριν 5 χρόνια, οι επιπτώσεις θα ήταν μια τετραετία δυσκολίας, τώρα θα είναι πολύ περισσότερο και ίσως πιο βαρύ αυτό το διάστημα.

Είμαι αντιευρωπαϊστής. Παρότι η ιδέα της Ευρώπης μου αρέσει, ο τρόπος με τον οποίο εφαρμόστηκε είναι απεχθής. Το ευρώ αντί να είναι ένα νόμισμα το οποίο μας ενώνει, έχει λειτουργήσει ως δούρειος ίππος για να μπορούν να ελέγχουν τα κράτη οι πιο δυνατοί. Η ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν εξαιρετική στη βάση της, αλλά όταν εμπλέκεται μία από τις πιο ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του κόσμου, η Γερμανία, τότε θα πρέπει να είμαστε πολύ καχύποπτοι. Η Ελλάδα βέβαια από μόνη της είναι μια πολύ μικρή και αδύναμη χώρα και πολύς ντόρος γίνεται κιόλας. Αν μένουμε στην Ευρώπη νομίζω είναι γιατί κάποιοι μας θέλουν για να μας εκμεταλλεύονται και κάποιοι γιατί μας αγαπάνε. Αν λειτουργούσε η ΕΕ όπως θα έπρεπε, δε θα είχαμε μπει καν.

 

– Θεωρείτε ότι η κοινωνία κρατάει στάση αναμονής;

 

– Η κοινωνία προσπαθεί να αντιληφθεί τι συμβαίνει. Δεν είναι στάση αναμονής. Όποιος έχει διαβάσει το «Δόγμα του Σοκ» θα καταλάβει. Θα περιέγραφα αυτό που ζούμε σαν μια παρατεταμένη αμμοθύελλα που δε σε αφήνει να δεις γύρω σου. Ελπίζω πως κάποια στιγμή θα κατακάτσει το σύννεφο για να μπορέσουμε να διακρίνουμε την πραγματικότητα.

 

– Η τέχνη οφείλει να εκφράζει αυτή τη συγκυρία;

 

Είναι πολύ δύσκολο όταν ζεις στο κουρνιαχτό να μπορέσεις να το περιγράψεις. Αυτό γίνεται πιο ψύχραιμα αργότερα. Έτσι γίνεται στην ιστορία της Ελλάδας γενικά. Τα μεγάλα έργα και οι μεγάλες στιγμές της ελληνικής μουσικής, που περιέγραψαν τις περιόδους που ζούσαμε, δεν έγιναν ή τουλάχιστον δεν κυκλοφόρησαν την ώρα των γεγονότων. Βγήκαν αμέσως μετά ή μετά από λίγα χρόνια. Ο δημιουργός θέλει να έχει την πλήρη εικόνα για να αποδώσει αυτό που έζησε, όπως όλοι οι άνθρωποι.

 

– Ακούτε ραδιόφωνο;

 

– Ομολογώ ότι έχω καιρό να ακούσω.

 

– Μήπως αυτό συνέπεσε με τις λίστες στο ραδιόφωνο, δηλαδή όταν σταμάτησε να επιλέγει τα τραγούδια ο μουσικός παραγωγός-εκφωνητής και έγινε προκάτ η λίστα που παίζει;

 

– Ξεκίνησα να φεύγω όταν τα ραδιόφωνα που έπαιζαν καλή ελληνική μουσική ελαχιστοποιήθηκαν σε δύο με τρία. Τώρα σαφώς οι λίστες τραγουδιών είναι ένα τεράστιο πρόβλημα. Ουσιαστικά ένας μόνο άνθρωπος ορίζει τι θα ακούσει το κοινό. Ο κόσμος δεν το γνωρίζει και οφείλω να το λέω. Αν πάρεις τηλέφωνο και ζητήσεις ένα τραγούδι που μπορεί να μην υπάρχει στη λίστα, δε θα το ακούσεις ποτέ. Είναι φοβερό αν συνειδητοποιήσει κανείς ότι νομίζει ότι επιλέγει ραδιόφωνο αλλά εξαρτάται από τη λίστα ενός μόνο ανθρώπου σε κάθε ραδιοφωνικό σταθμό.

 

– Ποια νομίζετε ότι είναι τα όρια της τεχνολογίας στη μουσική;

 

– Σε όλα τα πράγματα πρέπει να υπάρχει μέτρο. Η τεχνολογία υπάρχει για να μας υπηρετεί και όχι για να την υπηρετούμε. Στην Ελλάδα είτε θα την φοβόμαστε, είτε θα αφηνόμαστε εντελώς πάνω της. Ιδιαίτερα στη μουσική, που έχει περάσει πλέον σε μαθηματικό επίπεδο, το 60-70% των μουσικών που ακούμε αυτή τη στιγμή στα ραδιόφωνα μας δεν είναι προϊόντα έμπνευσης, αλλά συναρμολόγησης δεδομένων μέσω ενός υπολογιστή. Πιστεύω ότι θέλει χρόνια να μάθεις να χειρίζεσαι με μέτρο αυτά τα εργαλεία και δυστυχώς πάντα θα είμαστε λίγο πίσω. Δεν έχουμε μέτρο στην πειρατεία, στη συμπεριφορά μας, στο τι ξοδεύουμε, στο τι δανειζόμαστε. Είμαστε πάντα στα άκρα και αυτό είναι κάτι που θεωρώ ότι μας έχει κρατήσει πίσω.

 

– Και αφού δεν ακούτε ραδιόφωνο, τι σας αρέσει να ακούτε;

 

– Ως βάση είχα πάντα τη ροκ μουσική και τα ρεμπέτικα, τα δύο ροκ δηλαδή. Από εκεί και πέρα, σαφώς όταν υπάρχει ένα καλό τραγούδι από όποιο χώρο κι αν είναι θα το ακούσω, είτε ποπ, λαϊκο, τουρκοφολκ, που ακούγεται τώρα τελευταία. Απλά η μουσική με την οποία περνάω ωραία, που βάζω σπίτι μου είναι το ροκ, το ρεμπέτικο, και κάποιες φορές ορισμένα κλασσικά κομμάτια.

 

-Στο γιο σας τι μουσική βάζετε να ακούσει;

 

Ο γιος μου έχει κολλήσει με ένα cd που λέγεται «Τι είπε η Αλεπού» της Ευανθίας Ρεμπούτσικα και της Ελένης Ζιώγα. Όλα τα υπόλοιπα προς το παρόν δεν του αρέσουν, ούτε εγώ του αρέσω, εκτός από ένα-δυο τραγουδάκια.

 

ΑΠΕ ΜΠΕ

Κατηγορία: Αφιερώματα, Πρόσωπα

Ο μοναδικός εν ζωή Εβραίος, σε όλη την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, Ιακώβ Κοέν, περιγράφει πώς γλίτωσε από τους Γερμανούς

Δημοσιεύτηκε στις 0

Αν ο Έλληνας Ιακώβ Κοέν, δεν ήταν Εβραίος στο θρήσκευμα αλλά χριστιανός, πιθανότατα θα τον είχαν βαφτίσει Σωτήρη.

Ο λόγος; Ο Κοέν γεννήθηκε στο δρόμο προς την σωτηρία. Τον έφερε στον κόσμο η μητέρα του λίγο προτού επιβιβαστεί σε μια βάρκα στην Καβάλα, για να διαφύγει από την κατεχόμενη από τους Βούλγαρους Δράμα και να μην καταλήξει και αυτός, μαζί με όλους τους άλλους ομόθρησκούς του της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, στο διαβόητο στρατόπεδο συγκέντρωσης Τρεμπλίνκα της Πολωνίας και να μην επιστρέψει.

Οι πόνοι έπιασαν την Ρεβέκκα Κοέν ενώ είχε φορτώσει νύχτα τα μπαούλα της στη βάρκα για να βγει ξημερώματα στο χωριό Σταυρός της Θεσσαλονίκης και από εκεί να μεταβεί στο Βόλο απ΄ όπου καταγόταν.

Ο σύζυγός της Αλμπέρτος, είχε συλληφθεί και εκτελεστεί από τον βουλγαρικό στρατό κατοχής, μαζί με τρεις χιλιάδες άλλους χριστιανούς και έναν ακόμα Εβραίο, ως αντίποινα για την εξέγερση του Δροσάτου στη Δράμα.

Ήταν Μάρτιος του 1942 και η Ρεβέκα, με τη βοήθεια κάποιων γνωστών, εξασφάλισε πλαστά έγγραφα με τα οποία οι βουλγαρικές αρχές την… εξόριζαν εκτός ζώνης κατοχής τους.

Με μια δεύτερη προσπάθεια, η νεαρή χήρα, έχοντας στην αγκαλιά της το νεογέννητο, κατάφερε να περάσει από την Καβάλα στον Σταυρό και από εκεί να φτάσει στο Βόλο, για να βρει θαλπωρή στους δικούς της ανθρώπους.

Οι πληροφορίες στην εβραϊκή κοινότητα του Βόλου, για δημόσιο εξευτελισμό και μεταφορά από τους Γερμανούς σε ανά την Ελλάδα καταναγκαστικά έργα ομοθρήσκων της από τη Θεσσαλονίκη, έφταναν ανησυχητικές, αλλά τα “φίδια” θ’ αρχίσουν να ζώνουν την κοινωνία της, όταν έγινε γνωστό, ότι το πρώτο τρένο με Εβραίους της Θεσσαλονίκης, είχε ξεκινήσει τέτοια εποχή το 1943 με προορισμό την Πολωνία.

«Ένα πρωϊ, τον Απρίλιο του 1943, μέρες του εβραϊκού Πάσχα ήταν, εμφανίστηκε στο σπίτι του Ραβίνου Μωϋσή Πεσσάχ, που ήταν ο παππούς μου, ένας Γερμανός αξιωματικός και αξίωσε να του παραδώσει τους καταλόγους με τα ονόματα και τις διευθύνσεις όλων των μελών της Κοινότητας», αφηγείται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο 75χρονος σήμερα Κοέν.

Ο ραβίνος κατάλαβε αμέσως ότι κάτι κακό προμήνυε η αξίωση του Γερμανού και του απάντησε πως πολύ ευχαρίστως θα του δώσει τους καταλόγους όταν ανοίξουν τα γραφεία της Κοινότητας που λόγω Πάσχα ήταν κλειστά. Πήγε όμως αμέσως στον τοπικό μητροπολίτη Ιωακείμ και του ανέφερε το γεγονός, ζητώντας ταυτόχρονα την συμβουλή του.

«Εξαφανιστείτε όλοι, ακόμα και απόψε αν μπορείτε» του είπε, σύμφωνα με τον Κοεν, ο χριστιανός ιεράρχης.

Το ίδιο βράδυ ο Ραβίνος έστειλε τον καντηλανάφτη της συναγωγής και ειδοποίησε πόρτα-πόρτα όλους τους Εβραίους της πόλης με την προτροπή να την εγκαταλείψουν αμέσως, ενώ πήρε από την συναγωγή όλα τα θρησκευτικά σκεύη, κειμήλια και πολύτιμα έγγραφα και τα πήγε στο Μητροπολίτη, ο οποίος είχε προσφερθεί να τα κρύψει και να τού τα επιστρέψει όταν θα έφευγαν οι Γερμανοί.

Να πάνε όμως που;

«Οι πιο πολλοί έφυγαν στα γύρω ανταρτοκρατούμενα βουνά, ο καθένας όπου μπορούσε, αρκεί να απομακρυνόταν από τον Βόλο.

«Η οικογένεια του παππού μου νοίκιασε κάποια γαϊδουράκια και ύστερα από πορεία τεσσάρων μερόνυχτων καταλήξαμε σ ένα χωριό, το Κεραμίδι, στα σύνορα με την Λάρισα, που άνηκε στις ελεύθερες περιοχές. Εκεί ήρθαν και αρκετοί άλλοι Εβραίοι. Η βοήθεια των κατοίκων ήταν συγκινητική. Μέναμε σε σπίτια του χωριού, οι ντόπιοι οργάνωναν συσσίτιο και κάθε μεσημέρι χτυπούσε η καμπάνα του χωριού που μας καλούσε για φαγητό. Ζήσαμε εκεί ασφαλείς, μέχρι την απελευθέρωση, οπότε και επιστρέψαμε, όπως και οι άλλοι που είχαν καταφύγει στα βουνά, σώοι. Αν είχαμε μείνει δεν θα γλιτώναμε. Ο Ιωακείμ επέστρεψε τα κειμήλια του παππού, τα οποία είχε κρύψει με κίνδυνο της ζωής του. Αργότερα για την ανεκτίμητη βοήθειά του στην σωτηρία της κοινότητα του Βόλου, ο μητροπολίτης με εισήγηση του Ραβίνου, κατετάγη από το ίδρυμα Γιαντ Βασέμ στους δίκαιους των εθνών».

Με την επιστροφή τους από τα βουνά, οι Εβραίοι του Βόλου θα βρουν τα σπίτια τους, τη συναγωγή και τα γραφεία της Κοινότητας καταστραμμένα από τους Γερμανούς και θα προσπαθήσουν – όσοι δεν έφυγαν για το Ισραήλ – να ξαναχτίσουν τη ζωή τους.

Πίσω στη Δράμα, όπως και στην υπόλοιπη Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, το εβραϊκό στοιχείο που αριθμούσε μερικές χιλιάδες, είχε ξεκληριστεί και αυτό. Οι σύμμαχοι των Γερμανών, Βούλγαροι κατακτητές, τους μάζεψαν και τους έστειλαν, σε συνεννόηση με τους Ναζί, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Τρεμπλίνκα στην Πολωνία, όπου θανατώθηκαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία.

Χήρα, νέα, όμορφη και με ένα μικρό παιδί, τον Ιακώβ, η Ρεβέκα έπρεπε και αυτή να ξαναφτιάξει τη ζωή της. Μια γνωστή της ομόθρησκη, της προξένεψε «ένα καλό παλικάρι», Εβραίο συγγενή της από το Διδυμότειχο, από τους ελάχιστους που επέζησαν το Ολοκαυτώματος, τον οποίο θα παντρευτεί και θα μετακομίσουν στον Έβρο.

Οι συνθήκες ήταν δύσκολες, μετά τον πόλεμο, και ο αγώνας για επιβίωση, ειδικά για τους εναπομείναντες Εβράιους που είχαν χάσει τα πάντα, σκληρός. Ο μικρός Ιακώβ θα δοθεί από τη μητέρα του, που εν τω μεταξύ είχε αποκτήσει από το δεύτερο γάμο της και άλλα δυο παιδιά, στην αδερφή της στη Δράμα, για να ανατραφεί σε καλύτερο περιβάλλον και εκεί θα μεγαλώσει και θα κάνει τη δική του οικογένεια.

Το εβραϊκό στοιχείο της Δράμας-«ήταν γύρω στις τριακόσιες πενήντα οικογένειες», λέει- όπως και εκείνο της υπόλοιπης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, έχοντας υποστεί συντριπτικό πλήγμα σε απώλειες ζωής και χάσει τις περιουσίες τους, σιγά-σιγά θα αφανιστεί από μια περιοχή στην οποία άφησε τη δική του οικονομική και πολιτιστική σφραγίδα.

Σήμερα ο Ιακώβ Κοέν είναι ο μοναδικός εν ζωή Εβραίος, σε όλη την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Ζει μόνος του στη Δράμα και δεν έχει ούτε συναγωγή για να προσευχηθεί.

Καταφεύγει, όπως λέει, σε χριστιανικές εκκλησίες, για να παρακολουθήσει τη Θεία Λειτουργία που τον γοητεύει.

ΑΠΕ ΜΠΕ

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

Ένας Πόντιος για πέμπτη φορά στο διάστημα

Δημοσιεύτηκε στις 0

Ο κοσμοναύτης Φιοντόρ Γιουρτσίχιν ταξιδεύει ξανά στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό 

 

 

 

Ένας βετεράνος ποντιακής καταγωγής κοσμοναύτης, ο πολύπειρος Φιοντόρ (Θεόδωρος) Γιουρτσίχιν της ρωσικής διαστημικής υπηρεσίας Roscosmos, ταξιδεύει για πέμπτη φορά στο διάστημα και θα παραμείνει για περίπου 4,5 μήνες στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS).

Ο 58χρονος Γιουρτσίχιν εκτοξεύθηκε σήμερα στις 10:13 το πρωί ώρα Ελλάδας με πύραυλο «Σογιούζ» από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν, μαζί με τον πρωτάρη 43χρονο Αμερικανό αστροναύτη Τζακ Φίσερ της NASA.

Οι δύο αστροναύτες αναμένεται να φθάσουν στον ISS αυθημερόν μετά από ένα ταξίδι-εξπρές διάρκειας έξι ωρών και να παραμείνουν εκεί 136 μέρες υπό τη διοίκηση της Αμερικανίδας Πέγκι Γουίτσον, ενώ στην «παρέα» τους θα βρίσκονται επίσης ο γάλλος αστροναύτης Τομά Πεσκέ του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) και ο ρώσος Όλεγκ Νοβίτσκι. Οι δύο τελευταίοι προγραμματίζεται να επιστρέψουν στη Γη στις 2 Ιουνίου και θα τους διαδεχθούν οι Ράντι Μπρέσνικ (NASA), Πάολο Νέσπολι (ESA) και Σεργκέι Ριαζάνσκι (Roscosmos).

Μεταξύ άλλων καθηκόντων, ο Γιουρτσίχιν θα υποδεχθεί το Σάββατο στον ISS το φορτίο του σκάφους Cygnus της ιδιωτικής αμερικανικής διαστημικής εταιρείας Orbital ATK, το οποίο μεταφέρει και τους δύο ελληνικής κατασκευής μικροδορυφόρους.

Ακόμη, στις 24 Αυγούστου ο πόντιος κοσμοναύτης θα έχει την ευκαιρία να «γνωρίσει» τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και την κόρη του Ιβάνκα, που θα επικοινωνήσουν από το Λευκό Οίκο επί 20 λεπτά με τον ISS, όπως ανακοίνωσε η NASA. Η επιθυμία τους είναι να συγχαρούν την 57χρονη Αμερικανίδα αστροναύτη και βιοχημικό Πέγκι Γουίτσον, η οποία εκείνη τη μέρα θα σπάσει το τωρινό ρεκόρ παραμονής στο διάστημα των 534 ημερών, ξεπερνώντας πλέον τον αμερικανό συνάδελφό της Τζεφ Γουίλιαμς.

Ακόμη, θα την τιμήσουν, επειδή είναι η πρώτη γυναίκα που έχει διοικήσει δύο φορές τον ISS. Γι’ αυτό, άλλωστε παρατάθηκε η παραμονή της στον ISS, παρόλο που βρίσκεται εκεί από πέρυσι το Νοέμβριο, ενώ κανονικά ο Γιουρτσίχιν θα ήταν ο διοικητής σε αυτή τη διαστημική αποστολή. Η τηλεόραση της NASA θα μεταδώσει ζωντανά τη βιντεο-κλήση του Τραμπ και της κόρης του στον ISS, στην οποία θα συμμετάσχει και ο άλλος αμερικανός αστροναύτης, ο Φίσερ.

Ο έμπειρος Γιουρτσίχιν, ο οποίος έχει τιμηθεί με την ανώτατη διάκριση του «Ήρωα» της Ρωσικής Ομοσπονδίας και με το παράσημο του Τάγματος του Φοίνικα της Ελληνικής Δημοκρατίας, κάνει το πέμπτο διαστημικό ταξίδι του και το τέταρτο στον ISS. Είναι ο όγδοος ρώσος κοσμοναύτης που έφθασε τα πέντε διαστημικά ταξίδια και ο δεύτερος γηραιότερος που έχει βρεθεί στο διάστημα.

Ο Γιουρτσίχιν γεννήθηκε το 1959 στο Βατούμι της Γεωργίας από ποντιακής καταγωγής γονείς και επισκέπτεται συχνά την Ελλάδα. Σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός με ειδίκευση στο διάστημα και αργότερα πήρε και ένα διδακτορικό στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Εργάσθηκε στη ρωσική διαστημική εταιρεία «Energia», υπήρξε αρχιμηχανικός στα διαστημικά προγράμματα του «Διαστημικού Λεωφορείου-Μιρ» και το 2002 έκανε το πρώτο δεκαήμερο ταξίδι του στο διάστημα ως κοσμοναύτης, αποτελώντας μέλος του πληρώματος του διαστημικού λεωφορείου «Ατλαντίς».

Το 2007 παρέμεινε 196 μέρες στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, στη διάρκεια των οποίων έκανε τρεις διαστημικούς περιπάτους. Το 2010 έκανε την τρίτη του πτήση στο διάστημα, πάλι στον ISS, και στη διάρκεια της παραμονής του των 163 ημερών έκανε δύο ακόμη διαστημικούς περιπάτους. Το τέταρτο διαστημικό ταξίδι του έγινε το 2013, όταν υπήρξε διοικητής της αποστολής στον ISS και παρέμεινε επίσης 163 μέρες στο διάστημα.

Μέχρι σήμερα έχει «περπατήσει» στο διάστημα σχεδόν 52 ώρες, κατέχοντας την έκτη θέση μεταξύ όλων των αστροναυτών του κόσμου. Συνολικά στο διάστημα έχει περάσει περίπου 537 μέρες και είναι σήμερα ο 13ος στον παγκόσμιο κατάλογο των αστροναυτών σε διάρκεια παραμονής στο διάστημα, αλλά όταν επιστρέψει στη Γη στις 3 Σεπτεμβρίου (μαζί με τον Φίσερ και τη Γουίτσον), θα έχει ανέβει στην έβδομη θέση.

ΑΠΕ ΜΠΕ

φωτογραφία: Γιουρτσίχιν (Ρωσία) και Φίσερ (ΗΠΑ)- Πηγή NASA

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα

Ο αγιοποιηθείς Αγιορείτης μοναχός Παϊσιος είναι ο πλέον δημοφιλής Άγιος σήμερα στη Ρωσία

Δημοσιεύτηκε στις 0

Τρία εκατομμύρια βιβλία για τη ζωή του έχουν πουληθεί και γυρίστηκαν επτά κινηματογραφικές ταινίες       

 

 

 

«Στον γιο μας δώσαμε το όνομα Αρσένιος, στη μνήμη του Αγίου Παΐσιου, που τον αγαπάμε πολύ. Διάβασα όλα τα βιβλία με το λόγο του!», λέει η Νάντια Τουσινάιτε, πρόεδρος του Κέντρου Κοινωνικής Βοήθειας του Αγίου Παΐσιου Αγιορείτη, στο χωριό Μπάρκοβο της περιοχής Πούσκιν, που βρίσκεται σε απόσταση 50 χλμ από τη Μόσχα.

Ο γιος της Νάντιας γεννήθηκε με προβλήματα στην ακοή και την ομιλία. «Σοκαριστήκαμε όταν μάθαμε ότι ο Αρσένιος μας είναι κωφάλαλος, μετά μού ήρθε η ιδέα να ιδρύσω στην ενορία της εκκλησίας μας, του Προφήτη Ηλία, ένα Κέντρο στο όνομα του Αγίου Παΐσιου για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που θα έχει ως ύμνο του το ελληνικό τραγούδι “Ελένη”, της Άννας Βίσση!», λέει.

Η Νάντια, όπως και πολλοί άλλοι γονείς με ανάλογες περιπτώσεις στη Ρωσία, πιστεύουν, ότι μέσω των προσευχών στον άγιο Παΐσιο, ο Θεός μπορεί να θεραπεύσει τον Αρσένιο και όλα τα παιδιά που πάσχουν από σοβαρές ασθένειες.

Συναντήσαμε τη Νάντια στο Κέντρο, στο πλαίσιο μια ημερίδας στη μνήμη του Άγιου Παΐσιου που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στο κέντρο της Ρωσικής Ορθοδοξίας, τη Λαύρα του Οσίου Σεργίου στο Σέργκιεφ Ποσάντ.

Σε αυτή τη “Μέκκα” της ρωσικής Ορθοδοξίας, το πρώτο που αντικρίζει ο επισκέπτης είναι το άγαλμα του Οσίου Σεργίου Ροντονέζκι, ενός από τους πρώτους Ρώσους που αγιοποιήθηκαν, στην πλατεία έξω από τα τείχη της Λαύρας.

Σε απόσταση λίγων μέτρων μακριά, μπροστά στο ξενοδοχείο “Παλιά Λαύρα”, πίσω από δέντρα και μέσα από φυλλωσιές “κρυφοκοιτάζει” τους προσκυνητές ο …Λένιν. Στη δίμετρη βάση της προτομής του Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ υπάρχει επιγραφή με μεγάλα κεφάλαια γράμματα: “ΛΕΝΙΝ”.

Ωσάν ο γλύπτης του να είχε προβλέψει, ότι θα έρθουν καιροί που οι Ρώσοι, με πρώτους τους νέους, δεν θα αναγνωρίζουν φυσιογνωμικά τον ηγέτη που άλλαξε τον κόσμο.

Ο μπολσεβίκος ηγέτης, άθεος ο ίδιος, αλλά “θεός” για εκατοντάδες εκατομμύρια “πιστούς” του διαλεκτικού υλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στον υπόλοιπο πλανήτη, “βλέπει” τώρα τους Ρώσους να διαβαίνουν κατά χιλιάδες ευλαβικά για προσκύνημα την πύλη της Μονής Λαύρας.

Παϊσιος εναντίον …Λένιν. Ήταν ο λενινισμός η επίσημη “θρησκεία” των Ρώσων, επιβεβλημένη άνωθεν, επί εβδομήντα και κάτι χρόνια, είναι τώρα ο χριστιανισμός στην ορθόδοξή του εκδοχή, μηδέποτε ξεριζωμένος πάντως, από τη συνείδηση του Ρώσου πιστού, που “πυρπολεί”, μέσω της ραγδαίας διάδοσης των μηνυμάτων του Παΐσιου, την ψυχή του.

Τώρα “σταρ” είναι στη Ρωσία ένας αγιορείτης μοναχός, ο Έλληνας Άγιος (πλέον) Παΐσιος. Τα βιβλία με τους λόγους του και την ασκητική ζωή του σαρώνουν εκδοτικά. Μέχρι τώρα έχουν πουληθεί περισσότερα από τρία εκατομμύρια αντίτυπα, ενώ έχουν γυριστεί …εφτά κινηματογραφικές ταινίες και ετοιμάζεται και μια όγδοη.

Οι Ρώσοι, όμως, δεν θέλουν – κάποιοι εξακολουθούν και να τον νοσταλγούν – να ξεχάσουν και τον Λένιν.

Τον διατηρούν (οι παλαιότεροι) στη μνήμη τους, τον “προσκυνούν” όσοι το επιθυμούν, μουμιοποιημένο στην Κόκκινη Πλατεία, αλλά και σε …μπρούτζινη μορφή αγαλμάτων στην αχανή επικράτεια.

«Η προτομή δεν μεταφέρθηκε, δεν καταστράφηκε γιατί ανήκει πλέον στην ιστορία», μας εξηγεί ένας περαστικός μοναχός, κάνοντας τον σταυρό του υπέρ της σωτηρίας της ψυχής του Λένιν: «Ο Θεός να τον αναπαύσει!», λέει. Ένας μοναχός προσεύχεται για τον …Λένιν.

Αλλά ο Παΐσιος είναι μακράν ο πιο δημοφιλής Άγιος. Κατά χιλιάδες συρρέουν οι Ρώσοι πιστοί για προσκύνημα έξω από τη Θεσσαλονίκη, όπου είναι ενταφιασμένος ο Παΐσιος, κυκλοφορούν αναρίθμητες ιστορίες και μαρτυρίες γύρω από τη ζωή και τις προφητείες του.

«Κάποτε, ένας Ρώσος προσκυνητής ρώτησε τον γέροντα Παΐσιο πώς βλέπει τη Ρωσία και εκείνος τού απάντησε: “Βλέπω πολύ φως! Τού άρεσε ο ρωσικός λαός, γιατί -έλεγε- έχει μέσα του την ταπεινότητα», λέει ο πατήρ Μεθόδιος για τον Παΐσιο, τον οποίο γνώριζε προσωπικά.

Ο Ρώσοι δείχνουν να εμπνέονται από τον αγιορείτη Άγιο, αισθάνονται να τους δίνει ελπίδα, πιστεύουν ότι κάνει θαύματα.

«Όταν ήρθα από τη Αθήνα στη Μόσχα, δεν περίμενα τόση ευλάβεια», λέει ο 26χρονος σπουδαστής της Ακαδημίας του Πατριαρχείου Μόσχας, Κωνσταντίνος Μπαϊρακτάροβ. «Ο Παΐσιος είναι ένας σύγχρονος άγιος, που πρόλαβε και το κινητό τηλέφωνο, αλλά έχει πολλά κοινά με τον Όσιο Σέργιο Ροντονέζκι που ζούσε τον 15ο αιώνα. Με τόση αγάπη ο Παΐσιος είναι ο προστάτης της φιλίας των δυο λαών μας», τονίζει ο Κωνσταντίνος, παιδί παλιννοστούντων ομογενών Ποντίων από το Καζακστάν, που μεγάλωσε στην Αθήνα και από μικρός πήγαινε στην εκκλησιά της Παναγίας Σουμελά Αχαρνών. «Φοιτώ εδώ, στην Ακαδημία. Βοηθώ τους συμφοιτητές μου στην ελληνική γλώσσα, αλλά σκοπεύω να γυρίσω Ελλάδα», λέει.

Ο “απόστολος” του Παΐσιου στη Ρωσία, ο Ηγούμενος Κυπριανός, πρόεδρος του Ιδρύματος Διάσωσης του Πνευματικού και Ηθικού Πολιτισμού “Αγία Σκεπή” (Ποκρόφ), έκανε γνωστό ότι, μαζί με τον Δήμο Κόνιτσας, φέτος το καλοκαίρι προγραμματίζει τη διοργάνωση της εβδομαδιαίας συνάντησης νέων, με σκοπό τη δημιουργική περιγραφή του βίου του Αγίου Παϊσιου, σε κείμενα, φιλμ, αλλά και ζωγραφική”, λέει.

«Αυτές τις ήμερες της Σαρακοστής, με τη συμμετοχή Ελλήνων και Ρώσων, ομόφωνα ψηφίσαμε το πενταετή διεθνές πρόγραμμα, με τίτλο ‘Μοναχός Παΐσιος Αγιορείτης. Δοξολογία και Εκπαίδευση’. Είναι χαρά ιδιαίτερη ότι στην Κόνιτσα, την πατρίδα του Αγίου Παΐσιου, για τρίτη φορά θα διοργανώσουμε εκδηλώσεις για το έργο και τη ζωή του», τονίζει.

 

   Ώρα περισυλλογής για τον ρωσικό λαό

«Είναι η ώρα περισυλλογής για τον ρωσικό λαό. Εμείς οι πιστοί δεν καλούμαστε να μάθουμε για τον Θεό, αλλά να είμαστε μαζί του, έτσι και με τον Άγιο Παΐσιο. Ο σκοπός δεν είναι μόνο να μάθουμε περισσότερα για τη ζωή του, αλλά να είμαστε μαζί του, να πατήσουμε στο μονοπάτι του Έλληνα αγιορείτη, του Άγιου Παΐσιου, που άνοιξε στον χριστιανικό κόσμο ένα νέο παράθυρο στον Θεό», είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Αρχιεπίσκοπος Βερεΐσκι και πρύτανης επί 20ετία της Πνευματικής Ακαδημίας Μόσχας, Ευγένιος (κατά κόσμο Βαλέριος Ρεσέτνικοβ).

«Ο νέος Άγιος Έλληνας έδωσε στο σύγχρονο άνθρωπο μια ελπίδα σωτηρίας. Δεν είναι τυχαίο πως αγαπιέται πολύ στη Ρωσία», επαναλαμβάνει ο ηγούμενος Κυπριανός (κατά κόσμο Βλαντίμιρ Γιάτσενκο), πρόεδρος του Ιδρύματος διαφύλαξης των πνευματικών και ηθικών αξιών της Ρωσίας “Πακρόφ” (Αγία Σκέπη), που διοργάνωσε την Ημέρα μνήμης του Αγίου Παϊσίου, στα έδρανα της Πνευματικής Ακαδημίας του Πατριαρχείο Μόσχα και πάσης Ρωσίας.

 

   Ο Ρώσος αγιορείτης Τίχων – πνευματικός του Αγίου Παΐσιου

Την εκδήλωση μνήμης του Αγίου Παΐσιου, τίμησε ο υπουργός Δικαιοσύνης της Ρωσίας, Αλέξανδρος Κονοβάλοβ, που παρουσίασε το βιβλίο, στη ρωσική γλώσσα, για τον Ρώσο γέροντας αγιορείτη Τίχωνα, τον πνευματικό του Αγίου Παΐσιου.

«Η σημερινή αναγέννηση της Ρωσίας μπορεί να γίνει μόνο με την επιστροφή στις αιώνιες πνευματικές πηγές, στις οποίες το Άγιο Όρος, ο γέροντας αγιορείτη Τίχωνας και ο Άγιος Παΐσιος κατέχουν μία από τις πιο σημαντικές θέσεις», τόνισε ο Ρώσος υπουργός.

Οι πνευματικοί δεσμοί Ρώσων και Ελλήνων είναι βαθιά ριζωμένοι στην ιστορία των δυο χωρών, αλλά οι δεσμοί είναι και ανθρώπινοι, πνευματικοί. Η νέα έκδοση του βιβλίου για τον παπά – Τίχωνα, κατά κόσμον Τιμόθεο Γκολεγκώφ, του πνευματικού του γέροντα Παΐσιου, έρχεται να αναδείξει, ακόμα μια φορά, τους δυνατούς αυτούς δεσμούς. Ο γέροντας Τίχων γεννήθηκε το 1884 στη Ρωσία. Από μικρός αισθάνθηκε τη μοναχική κλίση, πήγε, προσκύνησε τους Αγίους Τόπους και εν συνεχεία ήρθε στο Άγιον Όρος. Κλείνοντας την παρουσίαση του βιβλίου, ο πρύτανης της Πνευματικής Ακαδημίας Μόσχας, Ευγένιος, παρατήρησε: «Πριν χρόνια σε καμιά περίπτωση δεν θα βλέπαμε κυβερνητικά στελέχη σε θρησκευτικές εκδηλώσεις, εκτός αν ήταν για την ειρήνη στον κόσμο. Σήμερα άλλαξαν οι εποχές, και διαπιστώνω πως ο ρόλος της θρησκείας και της πίστης βρήκε την πρέπουσα αναγνώριση της κυβέρνησής μας».

   Η ελληνομάθεια – πηγή έμπνευσης στο Μοναστήρι της Λαύρας

«Τα ελληνικά τα λατρεύω, ειδικά την αρχαιοελληνική γλώσσα!», λέει με ενθουσιασμό στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ηγούμενος Διονύσιος και μας οδηγεί στη μυθική βιβλιοθήκη της Λαύρας.

«Εδώ μεταφράζω προς τη ρωσική τα θρησκευτικά θεολογικά ελληνικά βιβλία. Χωρίς την ελληνική γλώσσα δεν γίνεται να υπάρχουμε! Είναι πηγή βαθιάς γνώσης της ψυχής και του πνεύματος», τονίζει στη συνέντευξη ο πατήρ Διονύσιος και συμπληρώνει: «Άλλοτε από το ελληνικό πνεύμα ξεκίνησε η Ακαδημία».

Οι αδελφοί Ιωαννίκιος (κατά κόσμον Ιωάννης) και Σωφρόνιος (κατά κόσμον Σπυρίδων) Λειχούδης έχουν συνδεθεί άρρηκτα με την πνευματική αναγέννηση της Ρωσίας, καθώς υπήρξαν οι ιδρυτές και οι πρώτοι δάσκαλοι της Σλαβο- γραικο- λατινικής Ακαδημίας της Μόσχας (1685μΧ), του πρώτου ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος της Ρωσίας. Δίδαξαν αρχαία ελληνικά και λατινικά, αλλά και νέα ελληνικά και ιταλικά, θεμελίωσαν τις ανθρωπιστικές σπουδές και συνέγραψαν τα πρώτα εγχειρίδια. Ουσιαστικά μετέφεραν στη Ρωσία το ιδεώδες της ευρωπαϊκής Αναγέννησης, ενώ υπερασπίστηκαν με επιμονή την ορθόδοξη πίστη απέναντι στους καθολικούς και προτεστάντες.

Αλλά, πολύ νωρίτερα, ο Θεοφάνης, αποκαλούμενος ο Γραικός ή ο Έλληνας, σε αυτά τα μέρη, έγινε δάσκαλος του μεγάλου Ρώσου αγιογράφου Αντρέι Ρουμπλιώφ, δημιουργώντας στη Ρωσία δική του σχολή αγιογραφίας. Το πιο σημαντικό τέμπλο της Λαύρας φιλοτεχνήθηκε από τους διάσημους Αντρέι Ρουμπλιώφ και Δανιήλ Τσέρνιγι. Ειδικά για αυτό το τέμπλο ο Ρουμπλιώφ ζωγράφισε την περίφημη εικόνα “Η Αγία Τριάδα”.

 

   Η Ρωσία επιστρέφει στη βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική

«Τα ελληνικά δεν είναι μόνο η γλώσσα της Θείας Λειτουργίας, τελευταία χρόνια στη Μονή μας αναπτύσσουμε τη βυζαντινή ψαλμωδία. Αυτό γίνεται και σε άλλες Μονές της Ρωσίας. Έτσι, μετά από τριακόσια περίπου χρόνια, η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία επιτέλους επιστρέφει στη βυζαντινή ψαλμωδία. Η πολύ όμορφη ρωσική εκκλησιαστική μουσική ήταν γραμμένη -με εντολή του Μεγάλου Πέτρου- από συνθέτες κοσμικούς σε στιλ όπερας, μπαρόκ…», λέει ο ηγουμένους Διονύσιος.

Την ανάγκη της επιστροφής στη βυζαντινή μουσική είχε εκφράσει το 1996 ο παγκοσμίως γνωστός τσελίστας, Μστισλάβ Ροστροπόβιτς (1927-2007), που βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για μια συναυλία με την Ευρωπαϊκή Ορχήστρα Νέων. Σε αποκλειστική συνέντευξη (τότε) στο Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων έχει πει: «Η ρωσική εκκλησιαστική μουσική μπορεί να είναι πολύ όμορφη και οι πολυφωνικές χορωδίες να μας ταξιδεύουν, αλλά είναι ανθρώπινη μουσική για ανθρώπους. Τη μουσική που ‘ακούει’ ο ίδιος ο Θεός, η θεϊκή μουσική είναι μόνο η βυζαντινή!».

 

   Ο βίος του Γρηγορίου Παλαμά στη ρωσική γλώσσα

Στη Λαύρα ήρθε καλεσμένος για την Ημέρα μνήμης του Αγίου Παΐσιου και ο πανοσιολογιότατος αρχιμανδρίτης, προϊστάμενος της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, Μεθόδιος Αλεξίου, που γνώριζε προσωπικά τον γέροντα Παΐσιο. Έφερε μαζί του δυο γράμματα, που είχε λάβει από τον Παΐσιο το 1970 και το 1971, το σκουφάκι του γέροντα, και το ξύλινο εικόνισμα με σταυρό που είχε κατασκευάσει για την μητέρα του, Σοφία.

«Δεν περίμενα να συναντήσω στη Ρωσία τόση δίψα για τον Άγιο Παίσιο. Είδα πως ήθελαν να τον πλησιάσουν, να έρθουν πιο κοντά, να νιώθουν αμεσότητα μέσω τον αντικειμένων που έφερα», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πατήρ Μεθόδιος. «Ο ρωσικός λαός έχει τη δυνατότητα να διαπρέπει στο έργο θεϊκό, τότε θα έχει μεγάλη ευλογία από αυτόν», συμπληρώνει. Ο ίδιος έχει συντάξει και επιμεληθεί το βιβλίο για τον βίο του Γρηγορίου Παλαμά, που μεταφράστηκε στη ρωσική γλώσσα, από τον Ρώσο ιερομόναχο Παντελεήμονα.

«Οι πιστοί μας θέλουν να γνωρίζουν περισσότερους άγιους αγιορείτες”, λέει ο Παντελεήμονας. Ο εκδότης του ρωσικού οίκου “Άγιος Όρος – Святая Гора», Ίγκορ Κβάρταλοβ, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, υπογράμμισε πως το ενδιαφέρον για τα βιβλία με βίο των αγίων κάθε χρόνο αυξάνεται αισθητά. «Τρία εκατομμύρια τεύχη βιβλίων με το λόγο του Αγίου Παΐσιου πουλήθηκαν πολύ γρήγορα, ενώ τα βιβλία για τον βίο άλλων Ελλήνων Αγίων εκδόθηκαν σε 150.000 τεύχη και είναι ανάρπαστα».

 

   Θρησκευτικός τουρισμός στη Ρωσία με …Κινέζους

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν επιμένει ότι «η Ρωσία μετά την πυρηνική της ασπίδα έχει ως ασπίδα την ορθόδοξη πίστη της». Στη σημερινή Ρωσία ενισχύονται τα θρησκευτικά ορθόδοξα κέντρα, όπως η Λαύρα του Οσίου Σεργίου, που προσελκύει εκατομμύρια επισκεπτών και προσκυνητών από όλη την επικράτεια της Ρωσίας αλλά και του κόσμου.

Ένα μεγάλο κύμα τουριστών – προσκυνητών έρχεται από την Κίνα. Μια Κινέζα με το ρωσικό όνομα Αναστασία είναι φοιτήτρια στη Μόσχα, στο πανεπιστήμιο Λομονόσοφ, και στον ελεύθερο χρόνο εργάζεται ως συνοδός των γκρουπ.

«Το αληθινό μου όνομα δύσκολα προφέρεται, γι’ αυτό το άλλαξα», λέει με χαμόγελο. Κάθε μέρα καταφτάνουν στη Μόσχα πάνω από 30 γκρουπ τουριστών από την Κίνα και περίπου τα μισά από αυτά επισκέπτονται τη Λαύρα του Οσίου Σεργίου. Η εικοσιπεντάχρονη Κινέζα Αναστασία δείχνει τις πινακίδες: «Βλέπετε ήδη παντού μπήκαν υπογραφές στα κινεζικά! Οι Κινέζοι στη Ρωσία επισκέπτονται το Μοναστήρι της Λαύρας, που είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ιστορία του ρωσικού κράτους», λέει.

Πράγματι, ο ζυγός των Τατάρων, οι Αντρέι Ρουμπλιώφ και Ντμίτρι Ντονσκοϊ, η ονομασία μεταξύ Περέσβετ και Τσελούμπεϊ, οι Μίνιν και Ροζχάρσκι, ο Πέτρος ο Α’ και ο Σάββας Μόντοφ, όλα αυτά τα γεγονότα και οι υπέροχοι άνθρωποι σχετίζονται με την πόλη Σεργκιέφ Ποσάντ. Το υπέροχο μοναστηριακό συγκρότημα περιλαμβάνει περισσότερα από 50 κτίρια και ναούς που είναι σχεδιασμένα και διακοσμημένα από τους καλύτερους δασκάλους της περιόδου από τον XV έως XIX αιώνα. Από το 1993 η αρχιτεκτονική της Αγίας Τριάδος -Αγίου Σεργίου Λαύρας- ανακηρύχθηκε μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

 

 

ΑΠΕ ΜΠΕ

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

Ελληνικά σανδάλια, χειροποίητα με στυλ

Δημοσιεύτηκε στις 0

Όταν βλέπεις τις δημιουργίες της, αμέσως σου έρχεται στο μυαλό «ελληνικό καλοκαίρι» και «νησιά». Η Greek Chic Handmades δημιουργήθηκε από την Ελευθερία Τυράκη στα τέλη του 2012. Εργαζόταν ως ηχολήπτρια σε έναν από τους μεγαλύτερους, μέχρι πριν από λίγο καιρό, ραδιοφωνικούς σταθμούς της Αθήνας. Όταν η κρίση χτύπησε την πόρτα του, η Ελευθερία αποφάσισε να κάνει ένα πάθος της πραγματικότητα.

Άρχισε να ασχολείται με τη δημιουργία μιας συλλογής με χειροποίητα σανδάλια «που σχεδιαστικά, αλλά κυρίως ποιοτικά, θα διέφεραν κατά πολύ από τα λεγόμενα “τουριστικά”. Στη συνέχεια προστεθήκαν τα αξεσουάρ, οι τσάντες και τα περικάρπια».

«Από τότε μέχρι σήμερα, παραμένω απόλυτα πιστή στον αρχικό μου στόχο» λέει η Ελευθερία στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. «Τα προϊόντα μου είναι φτιαγμένα στο χέρι, με τα καλύτερα υλικά και δίνω μεγάλη σημασία στη λεπτομέρεια. Τα σχέδια είναι μοναδικά και τα σανδάλια άνετα. Τι να το κάνεις το κομψό, άλλωστε, αν δεν είναι άνετο;».

Τις δημιουργίες της, της εμπνέεται από «το λατρεμένο ελληνικό καλοκαίρι και την πλούσια ελληνική παράδοση. Πηγή έμπνευσης που δεν στερεύει». Τα σχέδια τα επιμελείται η ίδια, προσωπικά, από την αρχή ως το τέλος. Υπάρχουν όμως, και «κάποιοι λίγοι, αλλά εξαιρετικά ικανοί εξωτερικοί συνεργάτες για την παραγωγή, με τους οποίους μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος για την ποιότητα».

Η αλλαγή επαγγελματικού προσανατολισμού και η έναρξη δικής της επιχείρησης μέσα στην κρίση, ασφαλώς και δεν ήταν κάτι εύκολο. «Τα εμπόδια είναι πολλά για όλους μας. Τα ζούμε καθημερινά και τα ξέρουμε. Προσπαθώ με θετική ενέργεια και σκληρή δουλειά να ανταποκριθώ και να συνεχίσω να κάνω αυτό που λατρεύω: να προσφέρω αυθεντικά και μοναδικά προϊόντα, άριστης ποιότητας σε γυναίκες που θέλουν να ξεχωρίζουν».

Οι γυναίκες που κάνουν αγορές από την Greek Chic Handmades είναι κυρίως από το εξωτερικό, ενώ τον τελευταίο χρόνο αρχίζουν να γνωρίζουν και να επιλέγουν τα προϊόντα της γυναίκες από την Ελλάδα. Και είναι όλων των ηλικιών. «Από τις μικρές που τα θέλουν για το prom (χορός αποφοίτησης) έως τις μεγαλύτερες που τα αγοράζουν για τις διακοπές τους ή ακόμη και για το γάμο του παιδιού τους».

Η άνοιξη και το καλοκαίρι, είναι οι εποχές με τις περισσότερες παραγγελίες και αγορές, που γίνονται μέσω ίντερνετ. Οι δημιουργίες της Ελευθερίας υπάρχουν ήδη σε κάποιες μικρές μπουτίκ στο εξωτερικό, ενώ από φέτος το καλοκαίρι θα τις βρίσκει ό,ποια γυναίκα ενδιαφέρεται σε επιλεγμένα καταστήματα σε ελληνικά νησιά.

«Απευθύνομαι στη σύγχρονη γυναίκα που εκτιμά και αγαπά το χειροποίητο προϊόν. Θέλει να ξεχωρίζει με κάτι μοναδικό, θέλει να είναι κομψή και ταυτόχρονα να νιώθει άνετα. Η ανταπόκριση ήταν πολύ καλή εξ’ αρχής, ειδικά στο εξωτερικό, και χαιρόμαστε που έχουμε πιστές πελάτισσες, τις οποίες φροντίζουμε με τα προϊόντα μας να μην απογοητεύουμε ποτέ. Οι περισσότερες από τις δικές μας πελάτισσες επιλέγουν κυρίως τα πιο “θηλυκά” σανδάλια, όπως και τα νυφικά. Μας προτιμούν γι αυτή την τόσο ξεχωριστή μέρα της ζωής τους και αντιλαμβάνεστε πόσο μας τιμά αυτό και πόσο μας ικανοποιεί, διότι ξέρουμε ότι έχουμε περάσει από σκληρές εξετάσεις. Οι νύφες δεν αποφασίζουν… επιπόλαια».

Όσον αφορά το προϊόν που έχει «σημαδέψει» τη GreekChic Handmades, είναι αναμφίβολα το σανδάλι με δέρμα και ύφασμα, σε μίνιμαλ γραμμές: «Αυτή είναι η “υπογραφή” μας, αυτή ήταν η βασική μας πρόταση με την οποία εμφανιστήκαμε στην αγορά και θα μου επιτρέψεις να πω ότι προκάλεσε έναν κεραυνοβόλο έρωτα που θα κρατάει για χρόνια, διότι φροντίζω να τον… ανανεώνω. Με έντονο πάθος και νέα σχέδια».

Η νέα κολεξιόν, όπως παρουσιάστηκε σε εκθέσεις του Παρισιού και της Αθήνας, έχει ήδη «ανέβει» στην ιστοσελίδα της Ελευθερίας. «Σε γενικές γραμμές, δούλεψα πολύ για τη γαμήλια σειρά, παρουσιάζω μια νέα σειρά με φίλντισι, ραμμένα στο χέρι και πρόσθεσα μια κάζουαλ σειρά για σικ εμφανίσεις στην πόλη, στο νησί, στην παραλία. Οπουδήποτε».

Οι δημιουργίες της Ελευθερίας «φωνάζουν» Ελλάδα και όπως είναι αναμενόμενο οι περισσότερες πελάτισσές της είτε έχει τύχει να γνωρίζουν την Ελλάδα γιατί την έχουν επισκεφθεί, είτε όσες δεν την έχουν επισκεφθεί, ονειρεύονται να το κάνουν σύντομα.

 

Κωνσταντίνα Μίχα

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Οικονομία, Πρόσωπα

Ο ΤΖΙΜΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΑ ΜΕΡΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΑΡΙΣΤΗ ΦΟΡΜΑ ΚΑΙ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟ «Χ»: «Πιστεύω σ’ έναν λαό πατέρα παντοκράτορα!!!»

Δημοσιεύτηκε στις 0

Λίγο πριν από την αυριανή του εμφάνιση στο «Ρέμα» της Δράμας στο πλαίσιο του show «Μουνιάλ», ο αειθαλής Τζιμάκος, μιλά μεταξύ άλλων, για τις τελευταίες συναυλίες του στη βόρεια Ελλάδα πριν αυτή καταληφθεί από τον Ερντογάν, τη μονοδιάστατη σεξουαλικότητα του Αλέξη, το βεβαρημένο παρελθόν του Κούλη και τον «υπόγειο» τρόπο με τον οποίο συνεχίζουν να προχωρούν οι Έλληνες εν μέσω μνημονίων

 

Συνέντευξη στον Άγγελο Καλόγρηα (angelos.kalogrias@gmail.com)

 

 

 

 

Είναι μια κατηγορία μόνος του όχι μόνον στο χώρο της ελληνόφωνης ροκ, αλλά και της ελληνικής μουσικής γενικότερα, μια και είναι προφανές πως η ταμπέλα ροκ τον «περιορίζει». Οι στίχοι του είναι η καλύτερη απόδειξη ότι «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει», ενώ στο μουσικό κομμάτι είναι τόσο πολυδιάστατος ώστε επί της ουσίας να είναι υποτιμημένο από αρκετούς ακροατές. Δεν φοβήθηκε να τα βάλει με τον οποιοδήποτε όσο ισχυρός κι αν ήταν κι αυτό προκάλεσε μεγάλες έχθρες, αλλά ακόμα πιο μεγάλη αγάπη από τους απλούς ανθρώπους που δεν έπαψαν να τον ακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια. Σε κάθε περίπτωση, μια συζήτηση μαζί του αποτελεί μια ευκαιρία – εν προκειμένω δημοσιογραφική – που με μια κουβέντα «δεν χάνεται»! Φίλες και φίλοι αναγνώστες, συγχωρέστε την όποια υπερβολή, αλλά αυτή συνοδεύει κάθε όνειρο που κάποια στιγμή γίνεται πραγματικότητα: Μια συνέντευξη με τον Τζίμη Πανούση!!!

 

– Για αρκετά χρόνια οι φανατικοί θαυμαστές του Τζίμη Πανούση και των «Μουσικών Ταξιαρχιών», διψούσαν για κάποια συναυλία σ’ αυτά τα μέρη. Που χρωστάμε την καλή μας τύχη κι έπειτα από το καλοκαιρινό πέρασμα από την Κεραμωτή Καβάλας, μέσα σε λίγους μήνες επιστρέφετε για εμφανίσεις στην περιοχή;

 

 «Ναι, αρχίζουμε να βγαίνουμε και στη βόρεια Ελλάδα, είναι κάποιες τελευταίες επετειακές συναυλίες πριν να πάρει την βόρεια Ελλάδα ο Ερντογάν, απ’ ότι μαθαίνουμε, αυτές είναι οι πληροφορίες, επειδή εγώ ασχολούμαι και με μεταφυσικά θέματα, έχουμε πληροφορίες, ένας μεγάλος σεισμός θα γίνει τον Απρίλιο και μετά η βόρεια Ελλάδα θα προσαρτηθεί, κυρίως η Θράκη και θα κατεβαίνει ο Ερντογάν, έτσι είναι το σχέδιο της Παγκοσμιοποίησης! Και ανεβαίνουμε απάνω τώρα γιατί εγώ και τα “Πεταμένα Λεφτά”, που είναι το γκρουπ, προσπαθούμε να αντισταθούμε στην καινούργια λαίλαπα της κυβέρνησης της Αριστεράς που προσπαθεί να επιτεθεί, θα έλεγα μέσα σε εισαγωγικά, στους ομοφυλόφιλους! Εγώ είμαι ομοφυλόφιλος, που στην εφηβεία μου έγινα λεσβία, με αποτέλεσμα να μ’ αρέσουν οι γυναίκες και να φαντάζω κανονικός! Αλλά κανονικά είμαι ομοφυλόφιλος, ανήκω στην ομοφυλόφιλη κοινότητα και τώρα, μας αντιμετωπίζει με ένα νομοσχέδιο που το πάει στο Υπουργείο Παιδείας, δήθεν για σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών, αντιμετωπίζει τους ομοφυλόφιλους ως περίεργα ζώα, ως ΑμεΑ, ως ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Έχω να δηλώσω λοιπόν ότι εμείς οι ομοφυλόφιλοι είμαστε κανονικοί άνθρωποι όπως όλοι οι άλλοι και δεν έχουμε καμία ανάγκη ειδικής μεταχείρισης.»

 

– Γνωρίζουμε πως η έκπληξη είναι κύριο στοιχείο για τα… «Πανούσια» show διαχρονικά. Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να αποφύγουμε τον πειρασμό και να ρωτήσουμε, τι θα παρακολουθήσουν όσοι βρεθούν στο «Ρέμα» αύριο;

 

 «Το show λέγεται “Μουνιάλ”, είναι μια παρήχηση του “Μουντιάλ” και είναι ένα αμφίδρομο show όπως είναι όλα τα show μας, δηλαδή ότι δώσει ο κόσμος θα πάρει! Τίποτα, να, κάτι βίντεο θα έχουμε εκεί..!»

 

– Εδώ και μερικά χρόνια έχουμε κάθε λίγο επανενώσεις παλιών μεγάλων συγκροτημάτων και έτσι αρκετοί ακροατές κρατάνε αποστάσεις από κάτι τέτοια, θεωρώντας πως πρόκειται για τις λεγόμενες «αρπαχτές». Που ακριβώς τοποθετείται η επαναφορά των «Μουσικών Ταξιαρχιών» στο προσκήνιο το προηγούμενο διάστημα; Γιατί χρειαζόταν ο Τζίμης Πανούσης, κάτι τέτοιο; Ήταν η νοσταλγία; Ήταν κάτι άλλο; Ήταν πολλά άλλα;

 

 «Όχι, απλοί είναι οι λόγοι, δηλαδή, βασικά δεν έχουμε σταματήσει να είμαστε φίλοι και να παίζουμε, ανεξάρτητα του ότι δεν δουλεύαμε μαζί, κάναμε παρέα και παίζαμε μαζί και ο βασικός λόγος της επανένωσης ήτανε ότι άρχισαν να πεθαίνουνε κάποια παιδιά, δηλαδή πέθανε ο μπασίστας μας, πέθανε ο ντράμερ, ε και λέμε “πριν πεθάνουμε όλοι ας βρεθούμε να παίξουμε”! Αυτός είναι ο λόγος, δημογραφικός..!»

 

– Μια πρόκληση για ένα καλλιτέχνη που έχει «πολλά χρόνια στο κουρμπέτι» είναι να μπορεί να κάνει – να το πούμε λαϊκά – «γκελ», στη νέα γενιά… Κάνουν «γκελ», τα «Κάγκελα παντού», «Αχ, Ευρώπη» ή ο «Νεοέλληνας» στα παιδιά του internet και του mp3; Τι αποκομίζετε από την επαφή σας με τους νεαρούς ακροατές;

 

«Ναι, πρέπει να σας πω πως το κοινό δεν αλλάζει, το κοινό είναι ίδιο πάντα και ή έχεις αποδοχή ή δεν έχεις. Εγώ βλέπω τώρα μέσο όρο στις συναυλίες που κάνουμε με τις “Μουσικές Ταξιαρχίες”, 22 – 23 χρονών παιδιά, έρχονται νέα παιδιά και μας ακούνε! Γιατί όταν παίζεις σε συναυλίες μεγάλες που είναι και όρθιοι, δύσκολα εμείς της ηλικίας μου, εμείς υποβασταζόμενοι έχουμε εκεί τα stand των μικροφώνων και κρατιόμαστε για να μην πέσουμε κάτω που είμαστε εξηντάρηδες, αλλά ο κόσμος από κάτω για να αντέξει στη συναυλία πρέπει να είναι νέος! Και βλέπουμε έτσι να έρχονται νέα παιδιά κι αυτό μας χαροποιεί ιδιαίτερα βέβαια.»

 

– «Γράφω στιχάκια με κάποιο χιούμορ». Μήπως ήταν κάπου μονόδρομος αυτό; Και μήπως ήταν τόσο σοβαρό το νόημα των στίχων, ώστε το χιούμορ να είναι το μόνο όχημα για να περάσουν στο κοινό, πράγματα αβάσταχτα όπως για παράδειγμα η διαπίστωση ότι «γίνανε οι μάγκες φεμινίστριες με ταγάρια»;

 

«Έχεις δίκιο, αυτός είναι ο τρόπος μου, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, αλλά δεν το κάνω επί τούτου. Δηλαδή δεν σκέφτομαι ότι “πρέπει να γίνει αυτό”. Και πρέπει να σου πω ότι δίνω περισσότερη σημασία στη μουσική και λιγότερη σημασία στους στίχους. Δηλαδή, όταν χτίζω ένα τραγούδι είναι 80% μουσική, όπως και στον κινηματογράφο, δίνω περισσότερη σημασία στον σκηνοθέτη παρά στο σενάριο. Το σενάριο μπορεί να είναι οτιδήποτε, ο σκηνοθέτης παίζει ρόλο, όπως κι εδώ τώρα η μουσική όπως θα την παρουσιάσουμε, η μελωδία, νομίζω πως αυτό παίζει τον ρόλο και ότι στίχους κι αν βάλεις δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία.»

 

– Ωστόσο, πολλοί ακροατές στέκονται αρκετά παραπάνω στους στίχους σας, έστω κι αν μια αλήθεια είναι πως γίνονται δύσκολα αντιληπτοί…

 

«Ο κόσμος πάντα καταλαβαίνει περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. Ο κόσμος είναι ο θεός μου, εγώ πιστεύω σ’ έναν λαό πατέρα παντοκράτορα!».

Ο ΤΖΙΜΑΚΟΣ ΕΞΗΓΕΙ ΓΙΑΤΙ Ο ΝΥΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ:

 

«Ο Αλέξης Τσίπρας, έχει μονοδιάστατη σεξουαλική ζωή»

 

 

 

– Η Ελλάδα ήταν και παραμένει μια χώρα αντιθέσεων, ωστόσο φαίνεται πως αυτές οι αντιθέσεις δούλεψαν για μας μια χαρά για χρόνια και χρόνια. Π.χ. Τζίμης Πανούσης, ένα  rock ‘n’ roll όνομα, μ’ ένα ολίγον τι βουκολικό επίθετο! Τα μνημόνια που θεωρητικά τουλάχιστον στοχεύουν στο να μας βάλουν «σε μια σειρά», μήπως τελικά μάς αποσυντονίζουν, αφού οι αντιθέσεις μάλλον μάς πάνε περισσότερο;

 

«Μόνον έτσι μπορούμε να πορευθούμε κι έτσι θα συνεχίσουμε, έτσι θα συνεχίσουμε με τις αντιθέσεις μας. Τώρα, η προσπάθεια που γίνεται δεν είναι μόνον στην Ελλάδα. Πρέπει να πούμε πως όποιος λαός έχει έναν πολιτισμό κι έχει ενδιαφέρον, έχει χτυπηθεί ας πούμε από τους περίεργους τραπεζίτες… Δηλαδή και το Ιράκ, από όπου ξεκίνησε ο πολιτισμός, από την Μεσοποταμία, το Αφγανιστάν, τη Συρία τώρα… Πρέπει να σας πω ότι στο Ιράκ, ας πούμε, υπήρχε ένας τέτοιος πολιτισμός – έχω επισκεφθεί τις χώρες αυτές – όπως οι λαϊκές αγορές όπου δίπλα στους πάγκους με τα πορτοκάλια υπήρχαν και πάγκοι με βιβλία! Διαβάζανε οι άνθρωποι στο Ιράκ περισσότερο απ’ όσο διαβάζουν οι Σκανδιναβοί! Ήτανε πρώτοι οι Ιρακινοί και μετά οι Σκανδιναβοί! Λοιπόν αυτό, δεν αρέσει επειδή θέλουν καταναλωτές κατά μόνας στο σπίτι τους και μάλιστα και ομοφυλόφιλους, οι οποίοι να μην κάνουν και παιδιά για να μην υπάρχει οικογένεια, γιατί ενοχλεί έστω και αυτός ο μικρός θύλακας, ο πολιτιστικός. Θέλουν να είναι κατά μόνας καταναλωτές για να μην αντιδρούν σε τίποτα. Αυτό λοιπόν, είμαστε μέρος ενός παγκόσμιου σχεδίου, εγώ είμαι συνωμοσιολόγος, αυτή είναι η δουλειά μου βασικά! Είμαι συνωμοσιολόγος και να σας πω ότι – αν θέλετε κάποιες πληροφορίες – η Σελήνη δεν είναι πλανήτης, είναι διαστημόπλοιο εξωγήινων που μας παρακολουθούν! Αυτό είναι αλήθεια όσο κι αν ακούγεται… δεν έχουμε πάει ποτέ στο Φεγγάρι, είναι παραμύθια όλα αυτά, θα τα πούμε στο πρόγραμμα, εγώ θα μιλήσω για την κτηνοβασία στο πρόγραμμα, για σημαντικά θέματα! Ξέρεις ότι μας παραδόθηκε, όπως μας παραδόθηκε και η Θεωρία της Σχετικότητος, η οποία έκανε ένα μεγάλο άλμα τότε στην Επιστήμη, τώρα τα λεγόμενα “έξυπνα τηλέφωνα”, είναι κι αυτό ένα πράγμα που μας δόθηκε από κάπου αλλού, γιατί δεν δικαιολογείται αν ρωτήσεις οποιοδήποτε επιστήμονα – γιατί κι εγώ έχω κάποιες γνώσεις – δεν δικαιολογείται, βιντεόφωνο περιμέναμε να το έχουμε μετά από τριάντα χρόνια, όχι να το έχουμε από το ’17 και το ‘15!!! Είναι κάποια πράγματα που είναι ερήμην μας..! Θέλω να σας πω πάντως πως όλη η πορεία μας έχει ξεκινήσει από το εξής: Πάμε καλά! Γιατί – ένα αισιόδοξο μήνυμα – ο Έλληνας είναι “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα”,  τώρα έχουμε περάσει στο “να ψοφήσει ο γείτονας, να του πάρουμε την κατσίκα για να φάμε”! Αυτό είναι ένα θετικό βήμα μπροστά!»

     

– Μια και μιλάμε για αντιθέσεις, ο πρωθυπουργός μας δεν ζει την απόλυτη αντίθεση; Από τις φιλοσοφικές συζητήσεις για τον Μαρξ και τον Λένιν παρέα με τον Καρανίκα, στο κλείσιμο της «αξιολόγησης» με τον Σόιμπλε και την Μέρκελ και στη συνδιαχείριση των μεταναστευτικών ροών – και του Αιγαίου ίσως – με τον σουλτάνο Ερντογάν! Πως αντέχει αυτός ο άνθρωπος;

 

«Το θέμα είναι πως τον αντέχουμε εμείς! Αυτός έχει καβαλήσει το καλάμι στην ουσία, είναι ανεπαρκής για αυτή τη δουλειά, αλλά δεν υπάρχει κάποιος που να είναι επαρκέστερος. Πρέπει να πούμε πως δεν υπάρχει κάποια άλλη λύση. Ο Αλέξης… εγώ τον συμπονώ γιατί έχει μια έτσι… μονοδιάστατη σεξουαλική ζωή, η Περιστέρα η γυναίκα του τον έχει απ’ τα 14 από δίπλα, όταν ήταν στην ΚΝΕ ας πούμε, τον είχε από κοντά, τον «ψάρεψε» για να τον προσηλυτίσει, με αποτέλεσμα όταν έχεις έτσι μια σεξουαλική εμπειρία έτσι κάπως… δεν μπορείς να κυβερνήσεις κι έναν λαό! Αυτό είναι το μεγάλο του ελάττωμα, αλλά υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχει ο Νίκος ο Φίλης, που τον πιστεύω! Έχουμε κάνει και την “Φιλική Εταιρία”, θα διαβάσατε, δεν ξέρω αν έχετε διαβάσει, με την “Φιλική Εταιρία” προσπαθούμε να ‘ρθει ο Φίλης πίσω!»

 

– Το ενδεχόμενο του περάσματος της σκυτάλης από τον Αλέξη και τον Πάνο, στον Κούλη και ποιος ξέρει σε ποιον ακόμα, παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον, επιστημονικό ή άλλο;

 

«Κανένα ενδιαφέρον δεν παρουσιάζει, είναι άχρηστα άτομα, δηλαδή. Αν κι ο Κούλης, προσωπικά τού έχω μια συμπάθεια, του Κούλη, γιατί είναι γιος του Τέρη του Χρυσού, όπως έχω αποκαλύψει παλαιότερα και κάνει “μπαμ” όταν κοιτάξεις το βλέμμα του, είναι ο γιος του Τέρη του Χρυσού, ο οποίος τον έχει κάνει με την λεγόμενη αδελφή του, την Ντόρα, που είναι μάνα του! Η Ντόρα η Μπακογιάννη, είναι μάνα του! Έχει δηλαδή πολύ βεβαρημένο παρελθόν, έχει αυτή τη βιλάρα στο Παρίσι… δεν πρόκειται, δεν τον εμπιστεύονται και οι Γερμανοί ξέρετε! Πήγαν να του δώσουν μια καφετιέρα εκεί να τον λαδώσουνε με τη “Siemens” βέβαια, δεν νομίζω ότι είναι… τη δουλειά την κάνει μια χαρά ο Αλέξης και θα συνεχίσει να την κάνει γιατί πάει πολύ καλά!»

 

– Δηλαδή θα τον έχουμε για πολύ καιρό ακόμα στο κεφάλι μας τον Αλέξη!

 

«Ναι, δύο χρόνια τουλάχιστον, ναι!».

ΕΝΩ «Ο ΛΑΚΚΟΣ ΜΕ Τ’ ΑΣΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΤΖΙΜΗ ΠΑΝΟΥΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΤΟ…

 

Οι Έλληνες θα συνεχίσουν να πορεύονται με τον δικό τους τρόπο, τον «υπόγειο»

 

 

 

– Η κυκλοφορία των χειρότερων σεναρίων για το μέλλον της Ελλάδας, είναι κάτι με το οποίο είμαστε μπολιασμένοι όλα αυτά τα χρόνια. Αλήθεια ως πότε θα κρατήσει «η ανακωχή των ενοίκων» και πόσο θα αντέξουνε τελικά ο Μάρκος κι Τσιτσάνης – αν και δεν έχουν κάνει ούτε ένα βίντεοκλιπ;

 

 «Νομίζω ότι αντέχουμε, αντέχουμε με τον δικό μας τρόπο, τον “υπόγειο”. Κοιτάξτε, δεν είναι σώνει και καλά η πραγματικότητα αυτή που παρουσιάζεται από τα “Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης”, αυτή είναι μια εικόνα πλασματική, δεν έχει να κάνει καθόλου με την πραγματικότητα, βλέπουμε καθημερινά σχεδόν τις δημοσκοπήσεις και τις μετρήσεις να πέφτουν έξω, ο κόσμος πια δεν “τσιμπάει”, δεν απαντάει ή απαντάει ψέματα, όπως κάνουμε μια προσπάθεια πολλά χρόνια από το ραδιόφωνο εδώ στην Αθήνα, να μην απαντάμε στους καλλωπιστές, στους δημοσκοπιστές ή να απαντάμε πάντα ψέματα. Εγώ απαντάω ψέματα πάντα, μόνιμα στις δημοσκοπήσεις γιατί το μόνο καλό που έχουν οι εκλογές και όλα αυτά είναι το σασπένς, είναι σαν να πηγαίνεις σ’ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα και να ξέρεις πως θα έρθει 2 – 1! Ε, δεν έχει νόημα να το δεις όσο και καλό να είναι. Δηλαδή είμαστε ενάντια σ’ αυτές τις προβλέψεις, τις δήθεν επιστημονικές σε εισαγωγικά. Εμείς θα προχωρήσουμε υπόγεια, ήδη η Ελλάδα δουλεύει, δουλεύει με το “μαύρο χρήμα”, ο μεγάλος εχθρός είναι οι τράπεζες, μην ακούτε από δω κι από κει τα κομματόσκυλα που είναι υπάλληλοι των τραπεζών και οι τράπεζες οι οποίες τράπεζες δεν κάνουνε την δουλειά τους. Δηλαδή εγώ αν θέλω να κάνω μια δουλειά τώρα δεν μπορώ! Δεν μπορώ δηλαδή να πάω να πάρω κάποια χρήματα, να ξεκινήσω μια δουλειά, να δουλέψουν τριάντα άνθρωποι. Δεν γίνεται, δεν δουλεύει τίποτα γιατί δεν δουλεύουν οι τράπεζες, αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Κι αντί να επιτεθούμε όλοι εκεί, μας παρασύρουν τα κομματόσκυλα και κάνουμε άλλα αντ’ άλλων. Νομίζω ότι… ένα απλό παράδειγμα, αυτά τα POS που λένε. Ξέρετε ότι έχουν υπερδεκαπλάσια προμήθεια  οι ελληνικές τράπεζες από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές; Αυτό δεν το λέει κανείς βέβαια γιατί παίρνουν μίζες και δεν τα λένε τα ραδιόφωνα. Ο μεγάλος εχθρός λοιπόν είναι οι τράπεζες. Αν καταφέρουμε… γιατί τους δίνουμε πάρα πολλά λεφτά για την λεγόμενη ανακεφαλαιοποίηση και αυτά τα λεφτά πρέπει να μας τα δώσουνε πίσω, αλλιώς δεν έχει νόημα, η τράπεζα αυτή είναι η δουλειά της, να παίρνει χρήματα και να τα δανείζει. Αν δεν δανείζει δεν είναι τράπεζα.»

 

– Ξέρουμε πως «ο Στάλιν σκέφτεται για εμάς στο Κρεμλίνο»… Μήπως μπορούμε να μάθουμε τι σκέφτεται για εμάς ο Ντόναλντ Τραμπ, στον Λευκό Οίκο; Ή έστω ο Δημήτρης Κουτσούμπας, στον Περισσό;

 

 «Ο Ντόναλντ σκέφτεται τον Γκούφυ, τον δικό μας εδώ τον Αλέξη! Ο δε εδώ Κουτσούμπας, είναι ένας ανεκδιήγητος τύπος. Ξέρετε αυτοί εδώ έχουνε πάρει – είναι, εγώ τους λέω Ιεχωβάδες του Περισσού – έχουνε πάρει τις σφραγίδες αυτές, δεν ξέρω πως τις πήρανε στα χέρια τους, έχουνε διαλύσει το συνδικαλιστικό κίνημα. Κανονικά με αυτές τις οικονομικές συνθήκες και την κατάντια της εργατικής τάξης, θα έπρεπε ένα κομμουνιστικό κόμμα τώρα να έχει 30% και έχει ούτε 5%! Στα ίδια χάλια είναι και η Εκκλησία που κάνει παρόμοια δουλειά. Και η Εκκλησία θα έπρεπε να έχει ουρές να πούμε… Αν και έχει καλό φαΐ στις εκκλησίες, έτσι μαθαίνω! Μαθαίνω ότι έχουν πολύ καλά συσσίτια! Δεν  ξέρω εκεί πάνω εσείς πως πάτε, αλλά εμείς εδώ έχουμε καλά συσσίτια! Πολύ gourmet το φαΐ εδώ!»

 

– Πλησιάζοντας στο τέλος της συνέντευξης, ρωτάμε, μετά από μια μεγάλη πορεία στα μουσικά πράγματα της χώρας, ποιος είναι ο δρόμος σας για τη συνέχεια; Πόσο βαθύς είναι «ο λάκκος με τ’ αστεία» του Τζίμη Πανούση;

 

«Ο λάκκος με τ’ αστεία δεν έχει πάτο, όπως δεν έχει πάτο κι εδώ το μέλλον το ελληνικό. Να κοιτάξουμε να διασκεδάσουμε με το χάλι μας. Έχω ένα τραγούδι που λέω “όλα είναι ψέματα, όλα συμβαίνουν μεσ’ στο κεφάλι μας και διασκεδάζουμε το μαύρο χάλι μας”.»

 

– Μια τελευταία ερώτηση: Πότε θα τελειώσει η εποχή του Νταλάρα, του Πάριου και της Αλεξίου στην Ελλάδα και… θα σταματήσουν να περιοδεύουν ποτέ οι “Scorpions”;;;

 

«Δεν νομίζω να τελειώσει ποτέ… Τουλάχιστον, δεν νομίζω να το προλάβουμε εμείς… Τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, ίσως… Ξέρετε, κακό σκυλί – που λένε – ψόφο δεν έχει..!».

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα

Αλεξάνδρου Μάντη επιτύμβιον

Δημοσιεύτηκε στις 0

Αλέξανδρε, φίλε ακριβέ, συμφοιτητή και συνάδελφε εκλεκτέ.

 

Με δάκρυα στα μάτια και θλίψη στην ψυχή σ’ αποχαιρετίσαμε. Χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο, που αγαπούσαμε, χάσαμε έναν άνθρωπο που αγαπούσε και χαιρόταν τη ζωή. Που ήταν τρυφερός μ’ αυτούς που αγαπούσε και πονετικός μ’ αυτούς που είχαν ανάγκη. Που στάθηκε στο πλευρό πολλών δικών μας και τους κράτησε το χέρι στον πόνο τους μέχρι τέλους. Χάσαμε ένα συνάδελφο, επιστήμονα κι ερευνητή που γνωρίσαμε, ξεχωρίσαμε και κατατάξαμε πρώτον μεταξύ μας: πρώτον στο πανεπιστήμιο, πρώτον στην αρχαιολογική υπηρεσία, πρώτον στην επιστήμη, πρώτον στην Ελλάδα, πρώτον και στο εξωτερικό.

 

Ο Αλέξανδρος αγαπούσε τα μνημεία, ζούσε με τα μνημεία, ζούσε για τα μνημεία. Γνώριζε τα μνημεία. Τα γνώριζε με τις αισθήσεις, την όραση και την αφή, όπως καλά τον δίδαξε ο Γεώργιος Δεσπίνης. Τα περιέγραψε με λόγο λιτό και περιεκτικό, όπως τον έμαθε από τον Γεώργιο Μπακαλάκη. Κι αυτόν τον λόγο τον πέρασε στο χαρτί με τον ορθολογισμό του Nikolaus Himmelmann αλλά και την ευαισθησία και γλαφυρότητα του Μανόλη Ανδρόνικου.

 

Οι δάσκαλοι αυτοί βρήκαν στον Αλέξανδρο έναν νέο επιστήμονα έτοιμο και δεκτικό στη γνώση. Τη φλόγα που έκαιγε μέσα του την καλλιέργησαν, την δυνάμωσαν. Κι η φλόγα αυτή με την λογική και τον νου του Αλέξανδρου μορφοποιήθηκε στην «ιδέα» του μνημείου, κατά την πλατωνική περιγραφή. Το ιδεατό αυτό μνημείο, που κάθε φορά ερευνούσε ο Αλέξανδρος, επιχειρούσε σε όλη του την ζωή να αναδημιουργήσει και στην πραγματικότητα. Γι’ αυτό και μπόρεσε να ανασυνθέσει μνημεία, να τα συμπληρώσει και να τα αποκαταστήσει. Στον Παρθενώνα, μνημείο που μελέτησαν για αιώνες οι καλύτεροι αρχαιολόγοι του κόσμου, ο Αλέξανδρος εύρισκε τα κενά της έρευνας και τα συμπλήρωνε, εύρισκε και κολλούσε κομμάτια στα αετώματα, τη ζωφόρο, τις μετόπες.

 

Ο Αλέξανδρος μας άφησε επιστημονικό έργο μεγάλο σε μέγεθος και σπουδαίο, αξεπέραστο σε ποιότητα. Ανοίξτε σε όποια σελίδα θέλετε στα γραπτά του, καλύτερα αυτά στην μητρική μας γλώσσα. Θα βρείτε την καθαρότητα της σκέψης και την ακρίβεια της διατύπωσης στα αυστηρά επιστημονικά έργα, την ευχάριστη περιγραφή και τον ρέοντα, γλαφυρό λόγο σε άλλα έργα. Γι’ αυτό ξαναδιαβάστε το βιβλίο του για τον Humphrey Payne. Ό,τι από το έργο του δεν πρόφτασε να δημοσιεύσει ο ίδιος, εμείς που το ξέρουμε υποσχόμαστε ότι θα βρούμε τον τρόπο να το παραδώσουμε στην επιστημονική κοινότητα.

 

Φίλε, συνάδελφε κι αδελφέ Αλέξανδρε, τα σκοτάδια που τώρα πορεύεσαι μην τα φοβάσαι, η ψυχή σου θα γίνει άστρο να τα φωτίζει, κι εμείς θα το βλέπουμε και θα κρατάμε ζωντανή τη μνήμη σου μέχρι να σε συναντήσουμε.

 

Ζήσης Μπόνιας

Επίτιμος έφορος αρχαιοτήτων

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα

ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ – ΝΕΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΓΓΑΙΟΡΕΙΤΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ: Ο Σείριος Σαββαΐδης, θα εμφανιστεί αύριο το βράδυ στο καφέ μπαρ “Nils” της Δράμας

Δημοσιεύτηκε στις 0

Στη διάρκεια της συναυλίας ο νεαρός ερμηνευτής θα παρουσιάσει υλικό από το σύνολο της προσωπικής του δισκογραφίας, ενώ θα ακολουθήσουν μέσα στο Γενάρη, ακόμα τέσσερις εμφανίσεις

 

 

 

Νέα χρονιά και νέες καλλιτεχνικές προκλήσεις για τον Σείριο Σαββαΐδη, ο οποίος πρόκειται να πραγματοποιήσει την πρώτη του συναυλία για το 2017, αύριο Παρασκευή 6 Ιανουαρίου, Ημέρα Θεοφανίων, στις 10 το βράδυ στο bar “Nils” της Δράμας (οδός Πατριάρχου Διονυσίου 29, τηλ. 25211 03733).

 

Στη διάρκεια της βραδιάς ο νεαρός καλλιτέχνης θα παρουσιάσει μερικές από τις καλύτερες στιγμές της προσωπικής του δισκογραφίας. Παράλληλα αυτό είναι το άνοιγμα για μια μικρή περιοδεία που θα πραγματοποιήσει μέσα στον τρέχον μήνα και περιλαμβάνει τους ακόλουθους σταθμούς: «Καφέ Αμάν» – Σέρρες (Παρασκευή 13/01/2017), «Τσαλαπετεινός» – Καβάλα (Δευτέρα 16/01/2017), «Υπόγειο» – Θεσσαλονίκη (Τετάρτη 18/01/2017) και “Pub Corral” – Ελευθερούπολη (Παρασκευή 20/01/2017).

 

Βιογραφικά στοιχεία του Σείριου Σαββαΐδη

 

Ο Σείριος Σαββαΐδης, είναι μουσικός, τραγουδοποιός και ερμηνευτής του έργου του. Γεννήθηκε στην Καβάλα στις 10 Μαρτίου του 1982. Διδάχτηκε πρακτικά μουσική από τα επτά του χρόνια μπουζούκι και κιθάρα. Το 2002 δημιούργησε με τον Στράτο Πατλαμάζογλου τους “Μωβάστρο” με τους οποίους συνέθεσε και ηχογράφησε έξι δίσκους έως το 2013 οπότε η μπάντα έπαυσε να δραστηριοποιείται. Από τότε ασχολείται αποκλειστικά με την προσωπική του καριέρα στο πλαίσιο της οποίας έχει να παρουσιάσει πέντε άλμπουμ. Έχει πραγματοποιήσει πολλές συναυλίες κυρίως στη βόρεια Ελλάδα αλλά και στο νότο.

 

Σείριος Σαββαΐδης – Προσωπική δισκογραφία

 

– Magic Trampoline (2008)

– Το αξιακό σύστημα των άστρων (2013)

– Το αξιακό σύστημα των άστρων – ζωντανή ηχογράφηση (2014)

– Πλανωδία (2015)

– Ο Γάμος της Γουέντυ (2016)

 

 

Άγγελος Καλόγρηας

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα

Το «ύστατο χαίρε» στον πρόεδρο του Σωματείου Ναυτικών Γιώργο Πετρούδη

Δημοσιεύτηκε στις 0

Ο αείμνηστος Γιώργος Πετρούδης, που «έφυγε» στις 27 Δεκεμβρίου 2016 σε ηλικία 63 ετών ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της συντονιστικής επιτροπής αγώνα των συνεργαζόμενων συνταξιουχικών οργανώσεων Καβάλας

 

 

 

Με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του προέδρου του Σωματείου Ναυτικών Γιώργου Πετρούδη, οι Συνεργαζόμενες Συνταξιουχικές Οργανώσεις Καβάλας ΙΚΑ – ΟΑΕΕ – ΝΑΥΤΙΚΩΝ – ΔΗΜΟΣΙΟΥ – Β.Φ.Λ. προχώρησαν στην ακόλουθη συλλυπητήρια ανακοίνωση:

 

«Στις 27-12-2016 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 63 ετών ένα από τα ιδρυτικά μέλη της συντονιστικής επιτροπής αγώνα των συνεργαζόμενων συνταξιουχικών οργανώσεων Καβάλας, μετά από τη μάχη που έδωσε με την επάρατο νόσο αφήνοντας φτωχότερο το συνδικαλιστικό κίνημα

 

Ο Γιώργος Πετρούδης, πρόεδρος του σωματείου ναυτικών όλα αυτά τα χρόνια, πρωτοστάτησε για την ανασυγκρότηση του συνταξιουχικού κινήματος  και ιδιαίτερα για τη συγκρότηση της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα της πόλης μας. Η προσφορά  του στο κίνημα ήταν ανεκτίμητη και ανιδιοτελής. Ήταν ανήσυχος για την πορεία του κινήματος ενώ πάντα αναρωτιόταν και προσπαθούσε να πάει μπροστά το σωματείο και το κίνημα. Συνεπώς, όλα αυτά τα χρόνια δεν έλειψε από κανέναν αγώνα ενάντια στις αντιλαϊκές-αντεργατικές πολιτικές όλων των κυβερνήσεων όπως ακριβώς αρμόζει σε έναν ταξικό συνδικαλιστή. Βρισκόταν πάντα μπροστά και με συνέπεια στο μετερίζι του αγώνα.

 

Ακόμη και όταν τον ταλαιπωρούσε η υγεία του ήθελε και ήταν πάντα παρών. Δεν έλλειψε ακόμη και από την πανελλαδική απεργία στις 8 Δεκεμβρίου. Δυστυχώς όμως δεν κατάφερε να πάρει μέρος στο πανελλαδικό συλλαλητήριο των συνταξιούχων στις 15 Δεκέμβρη στην Αθήνα.

 

Ο Γιώργος συμμετείχε σε όλες τις κινητοποιήσεις πάντα με το χαμόγελο. Ήταν ασυμβίβαστος με την αδικία, αγωνίστηκε με αυταπάρνηση για έναν κόσμο δίκαιο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

 

Η ανεκτίμητη προσφορά του είναι παρακαταθήκη για όλη την συντονιστική επιτροπή.

Δίνουμε το λόγο μας ότι θα συνεχίσουμε αυτήν την πορεία.

 

Καλό σου ταξίδι Γιώργο!».

Κατηγορία: Slider, Πρόσωπα

Στην Παλμύρα με την Μαριάννα Κορομηλά: Ένα ταξίδι στο παρελθόν και μια «κλεφτή ματιά» στο μέλλον!

Δημοσιεύτηκε στις 0

Γράφει ο Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

 

Μερικές φωτογραφίες που είχα δει όταν ήμουν μαθητής, της αρχαίας Παλμύρας, ανήγαγαν την πόλη αυτή σε μια μυθική διάσταση, στο μυαλό μου. Διαβάζοντας δε την ιστορία της Ζηνοβίας και το που μπόρεσε να φτάσει, από μια όαση της Συρίας μέχρι την απόλυτη δόξα και στην συνέχεια όμηρος της Ρώμης, έπλαθα στο μυαλό μου ακόμη πιο μυθικές εικόνες γι’ αυτή την πόλη «νησί», μέσα στην απεραντοσύνη της συριακής ερήμου.

 

Με αυτές τις σκέψεις υποδέχθηκα την ομιλία της Μαριάννας Κορομηλά την Παρασκευή το βράδυ, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Αρχαιολογικού Μουσείου Καβάλας, φιλοξενούμενη του Συλλόγου Επιστημόνων Γυναικών Καβάλα. Η ομιλήτρια, ζώντας αυτά που περιέγραφε και με αφηγήσεις γεμάτες από τα αρώματα της ερήμου και την νοσταλγία που προκαλεί η ένδοξη πορεία στο παρελθόν πόλεων και ανθρώπων, μας ταξίδεψε πολλούς αιώνες πίσω, από την χαραυγή του αποικισμου της όασης, την λαμπρή πορείας της φημισμένης πόλης του εμπορίου, της Παλμύρας, μέχρι την ηρωική της πτώση και μαζί το τέλος της ως μιας ακμάζουσας πόλης.

 

Ωστόσο, το εξαιρετικό στην ομιλία της κ. Κορομηλά δεν ήταν μόνο η ευρυμάθεια της και οι πλούσιες εικόνες με τις οποίες πλημμύρισε την αίθουσα, σαγηνεύοντας το ακροατήριο, αλλά το γεγονός ότι εμπλούτιζε την αφήγηση της με γεγονότα και καταστάσεις πιο κοντινά στους δικούς μας χρόνους.

 

Τιμή στο επιχειρείν

 

Ένα από τα καταπληκτικά στοιχεία της ομιλίας της κ. Κορομηλά, ήταν η παρουσίαση του πλούτους της Παλμύρας, η οποία αποτυπώνεται και στα οικοδομήματα, τα οποία αν και λεηλατημένα και τραυματισμένα, από την δράση των Ισλαμιστών, αντέχουν και στέκονται αγέρωχα απέναντι στους αιώνες μάρτυρες του μεγάλου πλούτου αυτής της πολιτείας. Μια εικόνα που συμπληρώθηκε από τις τιμές με τις οποίες περιέβαλε αυτή η πόλη, αυτούς στους οποίους όφειλε την ευημερία της, τους εμπόρους! Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι στην κεντρική οδό με τους κίονες – και από τις δύο πλευρές του κεντρικού δρόμου, συνολικού μήκους 1.200 μέτρων-, υπήρχε σε κάθε κίονα μια εξοχή επάνω στην οποία μπορούσε ο κάθε έμπορος ή επιχειρηματίας που είχε προσφέρει στην πόλη, με τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες – φόρους και δωρεές –  να τοποθετήσει την προτομή του. Εκεί που σε άλλες πόλεις, στόλιζαν τα κεντρικά σημεία με αγάλματα θεών και ηρώων, στην Παλμύρα η θέση αυτή ανήκε στους επιχειρηματίες!!!

 

 

Από τον Μέγα Αλέξανδρο στον ISIS

Ένα δεύτερο σημαντικό στοιχείο, είναι η διαπίστωση ότι η πόλη της Παλμύρας άρχισε να αναπτύσσεται και να ξεχωρίσει, όταν μετά την απελευθέρωση της Ασίας από τον Περσικό ζυγό, γνώριζε τα προνόμια της αυτονομίας που της πρόσφερε ο νέος επικυρίαρχος, ο Μακεδόνας Βασιλιάς Μέγας Αλέξανδρος και την ίδια πολιτική συνέχισε και ο διάδοχος του ο Σέλευκος ο Νικάνωρ όπως και οι διάδοχοί του. Μάλιστα για να υπογραμμίσει η κ. Κορομηλά, πόσο ζωντανή είναι η ελληνιστική παρουσία στην περιοχή, δεν αρκέστηκε μόνο στα ιστορικά στοιχεία της παρουσίας και της επιρροής του ελληνικού πολιτισμού στους ελληνίζοντες κατοίκους της ακόμη και μέχρι τον 11 αιώνα, αλλά μας μετέφερε και ένα πρόσφατο περιστατικό.

 

Πριν μερικά χρόνια οργάνωσε η κ. Κορομηλά, μια εκδρομή στην Συρία και ένας σταθμός αυτού του ταξιδιού ήταν και η Παλμύρα. Στο ταξίδι αυτό ήθελε να συμμετέχει και ένας ηλικιωμένος κύριος για τον οποίον είχε σοβαρές επιφυλάξεις, αν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει στις προκλήσεις και της δυσκολίες των απαιτητικών διαδρομών, αλλά με την επιμονή του κατάφερε να την μεταπείσει και τελικά συμμετείχε.

 

Όταν έφτασε η αποστολή στην Παλμύρα, ήταν πάρα πολύ συγκινημένος ο εν λόγω κύριος, όπως μας διηγήθηκε η κ. Κορομηλά και κάποια στιγμή τους είπε την παρακάτω ιστορία: Ήταν στην διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ως αξιωματικούς του ελληνικού στρατού έφτασε στην Συρία επικεφαλής ενός λόχου ελλήνων στρατιωτών, μαζί με τον γαλλικό στρατό. Όταν έφτασαν στην Παλμύρα στρατοπέδευσαν. Κάποια στιγμή ακούει φασαρία και έρχεται ένας γάλλος αξιωματικός που του ζητάει να τον ακολουθήσει. Πηγαίνουν σε ένα χώρο που ήταν μαζεμένοι οι φύλαρχοι των Βεδουίνων και άλλων φυλών της συριακής ερήμου, οι οποίοι μόλις είδαν τον Έλληνα αξιωματικό, έπεσαν στο χώμα και τον προσκυνούσαν. Βγήκε από την έκπληξη όταν του είπαν οι μεταφραστές ότι οι ντόπιοι μόλις έμαθαν ότι ήρθαν Έλληνες είπαν: «Επιτέλους ξαναγύρισαν οι Έλληνες στην έρημο»!!! Οι λαοί της ερήμου είχαν ανάμνηση της ελληνικής παρουσίας και της ελευθερίας που βίωσαν τόσους αιώνες μετά!

 

Ως επίλογος, μια ματιά στο μέλλον

 

Η παρουσίαση της κ. Κορομηλά με επίκεντρο την Παλμύρα, εμπλουτισμένη με γεγονότα του απώτερου και πιο πρόσφατου παρελθόντος αλλά και σημερινά, όπως ο αποκεφαλισμός του αρχαιολόγου Χαλέντ αλ-Ασάαντ  που αποκεφαλίστηκε από του Ισλαμιστές μπροστά στην είσοδο του Αρχαιολογικού Μουσείου της Παλμύρας, αλλά και συνολικά η δράση του ISIS σε ένα χώρο με λαμπρό ελληνικό παρελθόν, μας μετέφερε την εικόνα μιας Συρίας που σήμερα βασανίζεται αλλά στο παρελθόν δεν είχε καμία σχέση με τον σκοταδισμό του Ισλάμ και το ζοφερό κλίμα της Μέσης Ανατολής. Μιας Συρίας η οποία ενδεχομένως μετά τον πόλεμο θα μπορούσε να αναδυθεί ως μια χώρα με βάση τα στοιχεία του παρελθόντος και με δομικό υλικό, όχι μόνο τον αραβικό πολιτισμό, αλλά και τα ελληνικό και χριστιανικό παρελθόν της. Όσοι έχουν μελετήσει την ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων του, αλλά και την χριστιανική εικόνα που έχει διασωθεί και μέσα από το γνωστό βιβλίο ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ αντιλαμβάνονται σε τι αναφέρομαι.

 

Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Κοινωνία, Πρόσωπα