Χρονόμετρο

    Τα παιδιά γνωρίζουν τον Διονύσιο Σολωμό και την κλασική τυπογραφία.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Την ευκαιρία να δουν από κοντά τους τρόπους λειτουργίας της κλασικής τυπογραφίας και ταυτόχρονα να πληροφορηθούν για τη ζωή και το έργο του Εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού, έχουν μαθητές δημοτικών σχολείων της Δράμας, μέσα από μια ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία της «Gallery13» σε συνεργασία με τη Δημόσια Βιβλιοθήκη Δράμας, στο πλαίσιο της έκθεσης «ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ» & «ΔΙΑΛΟΓΟΣ».

    Η έκθεση, που διοργανώνεται από τη δραμινή «Gallery13» στον εκθεσιακό της χώρο, στην «καρδιά» της παλιάς πόλης, φιλοξενεί δύο μνημειακές εκδόσεις του τυπογραφείου «Διάττων»: «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» με χαρακτικά του Γιάννη Κυριακίδη και «Διάλογος» με ξυλογραφίες του Μανώλη Χάρου, τυπωμένες σε ιταλικό χαρτί Amalfi, 100% βαμβακερό, με τη μέθοδο της κλασικής τυπογραφίας, στοιχειοθετημένες στο χέρι από τον Νίκο Βοζίκη.

    Στα εγκαίνια της έκθεσης, οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να ακούσουν ζωντανά, μέσω ψηφιακής σύνδεσης, το χαιρετισμό της διευθύντριας του Μουσείου Σολωμού & Επιφανών Ζακυνθινών Κατερίνας Δεμέτη και να παρακολουθήσουν την ομιλία της Κατερίνας Τικτοπούλου, αναπληρώτριας καθηγήτριας του τμήματος Φιλολογίας του ΑΠΘ.

    Στην εκδήλωση των εγκαινίων τονίστηκε η ενασχόληση του Διονύσιου Σολωμού με τη νεοελληνική γλώσσα, από την απόσταση που του επέβαλε η συγκριτικά καλύτερη γνώση της ιταλικής. Η ιταλική παιδεία του και οι ιδέες του διαφωτισμού, συνέβαλαν ασφαλώς στη διαμόρφωση της στάσης του απέναντι στο γλωσσικό ζήτημα, το οποίο απασχολούσε τότε την ελληνική πνευματική ζωή, έχοντας πάρει χαρακτήρα έντονης διαμάχης. Συγκεκριμένα, αφορούσε στο ποια έπρεπε – μπορούσε να είναι η κατάλληλη λογοτεχνική γλώσσα και ποιο το επίσημο γλωσσικό όργανο του έθνους, που τώρα αγωνιζόταν για την ελευθερία του. Ο Σολωμός τάχθηκε με τη θέση όσων υποστήριζαν την ομιλουμένη, τη γλώσσα του λαού, και τη θέση αυτή θα υπερασπιστεί τόσο με το έργο του, γραμμένο σε δημώδη – δημοτική γλώσσα, όσο και με τον πεζό «Διάλογο» για τη γλώσσα, τον οποίο θα γράψει το 1824.

    Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η κ. Τικτοπούλου υπογράμμισε ότι στις δυο σολωμικές εκδόσεις που εκτίθενται στην «Gallery13» συναντιούνται τρία είδη τέχνης: της λογοτεχνίας, της χαρακτικής και της τυπογραφίας. «Το λογοτεχνικό κείμενο τυπώνεται με τη μέθοδο της κλασικής τυπογραφίας, με μεταλλικά στοιχεία, ελληνικές γραμματοσειρές και ειδικά μελάνια πάνω σε χαρτί βαμβακερό που δίνει βάθος στη γραφή και μια ιδιαίτερη σχέση αφής. Το αποτέλεσμα δημιουργεί στον αναγνώστη μια διαφορετική αισθητική εμπειρία που συγχρόνως συμβάλει σε μια διαφορετική αναγνωστική εμπειρία. Τα χαρακτικά του Γιάννη Κυριακίδη με τον ιδεολογικό ενθουσιασμό τους και την αμεσότητα της τεχνικής τους αντιστοιχίζονται και συνομιλούν με τον ενθουσιασμό και την αμεσότητα του ποιήματος του Ύμνου εις την Ελευθερίαν. Οι έγχρωμες ξυλογραφίες του Μανώλη Χάρου αναδεικνύουν τη συναισθηματική ένταση που υπόκειται στη λογικά συναρμολογημένη επιχειρηματολογία του σολωμικού “Διαλόγου” για τη γλώσσα».

    Σε όλη τη διάρκεια λειτουργίας της έκθεσης, μέχρι τις 7 Οκτωβρίου, θα διοργανώνονται στοχευμένες επισκέψεις μαθητών δημοτικών σχολείων, με σκοπό να δουν και να βιώσουν από κοντά το πώς λειτουργεί η κλασική τυπογραφία. Όπως ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο επιμελητής και ιδρυτής της «Gallery13» Δημήτρης Γούδας, «στο κέντρο του εκθεσιακού χώρου, έχει στηθεί μία πρέσα για το τύπωμα τυπογραφικών δοκιμίων, με σκοπό τη βιωματική επαφή του κοινού με την κλασική τυπογραφία».

    «Οι μαθητές», συνεχίζει ο κ. Γούδας, «έχουν μια μοναδική ευκαιρία να δημιουργήσουν ένα τυπογραφικό δοκίμιο με τη χρήση τυπογραφικής πρέσας. Επιπλέον, λαμβάνουν από ένα αντίτυπο της έκδοσης «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» της Τράπεζας Πειραιώς, το οποίο κοσμείται με ξυλογραφίες των αγωνιστών του 1821, του Γιάννη Ψυχοπαίδη, τυπωμένο σε μορφή βιβλίου τσέπης με τη μέθοδο της κλασικής τυπογραφίας στο τυπογραφείο Διάττων. Με την ευκαιρία αυτή θέλω να ευχαριστήσω και τον καταξιωμένο Δραμινό φωτογράφο Δημήτρη Μεσσήνη για την αμέριστη βοήθειά του».

     

    Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

    -Τις φωτογραφίες παραχώρησε η «Gallery13»

    του ανταποκριτή μας Β. Λωλίδη

    Κατηγορία: Slider, Ειδήσεις, Κοινωνία, Περιηγήσεις

    Παγγαίο Όρος: Το must για χειμερινή απόδραση στη Καβάλα.

    Δημοσιεύτηκε στις

     Ένα βουνό με σπουδαίο φυσικό πλούτο και σπάνιες φυσικές ομορφιές. Ιδανικό τις φθινοπωρινές και χειμερινές σας αποδράσεις.

    Το Παγγαίο είναι γνωστό από τη μυθολογία, αφού εκεί λέγεται ότι έζησε ο Ορφέας και είχε το ιερό του ο θεός Διόνυσος, ο μεγάλος θεός της Θράκης. Δάση από οξιές, έλατα, καστανιές, πλατάνια και δρυς σκεπάζουν τις πλαγιές και τις ρεματιές του.

    Ο Δήμος Παγγαίου, σε πολύ μικρή απόσταση από την Καβάλα, προσφέρεται τόσο για καλοκαιρινές όσο και για χειμερινές αποδράσεις. Παραδοσιακοί οικισμοί, πλακόστρωτα σοκάκια, κάστρα και πύργοι αλλά και η φυσική ομορφιά που παρουσιάζει η περιοχή, συνθέτουν την πολυποίκιλη ομορφιά του Δήμου.

    Το Παγγαίο όρος είναι αυτό που κλέβει την παράσταση και πρέπει έστω για λίγο να βρεθείτε μέσα στον κόσμο του. Κορυφή του Παγγαίου είναι το Μάτι, ή αλλιώς Κόζνιτσα, που φτάνει στα 1.956 μέτρα, αλλά η πιο διάσημη κορυφή είναι το Αβγό στα 1.835 μέτρα, η οποία ονομάζεται και Πιλάφι.

    Το όνομα του βουνού προέρχεται από τον Παγγαίο, γιο του θεού Άρη, ο οποίος από τις ενοχές του για την αιμομιξία που άθελά του διέπραξε με τη κόρη του, αυτοκτόνησε πάνω στο όρος.

    Το Παγγαίο υπήρξε μαγνήτης ανά τους αιώνες για πολλούς λαούς, λόγω των πλούσιων μεταλλείων χρυσού και αργύρου, καθώς και για τη ξυλεία του που χρησιμοποιούταν για την κατασκευή πλοίων.

    Διαβάστε περισσότερα εδώ:

    https://www.diakopes.gr/general/paggaio-oros-to-must-gia-xeimerini-apodrasi-sti-kavala/

    Κατηγορία: Slider, Ειδήσεις, Περιηγήσεις

    Τα αινιγματικά «σπίτια των δράκων» – Αρχαιολογική έρευνα δίνει νέα στοιχεία για τα δρακόσπιτα της Εύβοιας      

    Δημοσιεύτηκε στις

     

     

     

     

    Στην αρχαιότητα οικοδομήθηκε το μνημείο της Πάλλης-Λάκκας, ένα από τα αινιγματικά δρακόσπιτα της Εύβοιας, σύμφωνα με τις νεότερες αρχαιολογικές έρευνες. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει σημερινή ανακοίνωση του ΥΠΠΟΑ, ελληνο-ελβετική ομάδα, με επικεφαλής τη δρ Αγγελική Γ. Σίμωσι (Εφορεία Αρχαιοτήτων Ευβοίας) και τον καθηγητή Karl Reber (Ελβετική Αρχαιολογική Σχολή στην Ελλάδα), πραγματοποίησε έρευνες στο συγκεκριμένο δρακόσπιτο, που βρίσκεται νότια των Στύρων. «Σκοπός της έρευνας ήταν να αποσαφηνιστεί η κάτοψη και ο τρόπος κατασκευής, αλλά, κυρίως, να γίνει περισυλλογή κεραμικών θραυσμάτων που θα οδηγήσουν στην ακριβέστερη χρονολόγηση. Φέτος, χάρη στα ευρήματα της ανασκαφής, οι αρχαιολόγοι κατάφεραν να επιβεβαιώσουν ότι το μνημείο της Πάλλης-Λάκκας οικοδομήθηκε κατά την αρχαιότητα. Παρά την πρόοδο που σημειώθηκε αναφορικά με τη χρονολόγηση των δρακόσπιτων, η λειτουργία τους δεν είναι ακόμη ξεκάθαρη», σημειώνει το ΥΠΠΟΑ και προσθέτει: «Η ανακάλυψη ενός “τείχους”, πλάτους 1μ περίπου, δίπλα στο συγκρότημα προσφέρει νέα στοιχεία προς αυτήν την κατεύθυνση, αν και η χρήση του παραμένει ακόμα άγνωστη (άνδηρo;) και ανήκει σε δεύτερη οικοδομική φάση».

     

    Σύμφωνα με τις πληροφορίες του ΥΠΠΟΑ, τα δρακόσπιτα της Εύβοιας, κατασκευασμένα από τετραγωνικούς λιθόπλινθους χωρίς συνδετικό υλικό, κατασκευές που κατά την ύστερη αρχαιότητα χρησιμοποιήθηκαν ως ποιμνιοστάσια, φαίνεται ότι για περισσότερες από δύο χιλιετίες εξυπηρετούσαν και άλλες λειτουργίες. Το μνημειακό μέγεθος των οικοδομικών λίθων και η περίτεχνα κατασκευασμένη, κατά το εκφορικό σύστημα, στέγη έκαναν τους κατοίκους της περιοχής να πιστέψουν ότι χτίστηκαν από «δράκους», δηλαδή ανθρωπόμορφους γίγαντες με υπερφυσικές δυνάμεις. Τα κτίρια που βρίσκονται στα βουνά του νότιου τμήματος της Εύβοιας δεν έχουν αποκαλύψει ακόμη όλα τους τα μυστικά και η αρχαιολογική έρευνα προσπαθεί να λύσει το μυστήριο της πρωταρχικής χρήσης τους: Μικρό ιερό, καταφύγιο λατόμων, ή φυλάκιο;

     

    Ανάμεσα στους λόφους, στο νότιο τμήμα του νησιού, δεσπόζει ένα λίθινο συγκρότημα κτιρίων που ξεχωρίζει για το μνημειακό μέγεθος των οικοδομικών λίθων και την εκφορικής κατασκευής στέγη τους. Αποτελείται από τρία κτίρια, διαστάσεων 12.40μ x 6.20μ το βόρειο και το νότιο, ενώ το ανατολικό είναι μακρύτερο, 6.20μ x 5.80μ. Το συγκρότημα στη θέση Πάλλη-Λάκα συγκαταλέγεται στα συνολικά επτά «δρακόσπιτα» που σώζονται στα πρανή των βουνών, τα οποία οι ερευνητές προσπαθούν να χρονολογήσουν, να αποσαφηνίσουν την ταυτότητα των κατασκευαστών τους, αλλά και να αποκαλύψουν το μυστήριο της χρήσης και των λειτουργιών τους.

     

    Μέχρι σήμερα, στην περιοχή των Στύρων έχουν εντοπιστεί επτά κατασκευές που παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά των δρακόσπιτων. Παράλληλα με τις εργασίες που διενεργήθηκαν στην Πάλλη-Λάκκα, οι αρχαιολόγοι ξεκίνησαν την τεκμηρίωση και των υπολοίπων δρακόσπιτων στις θέσεις Λουμιθέλ, Κρόι-Φτοχτ, Ίλκιζες και Μακκού. Χάρη στις τοπογραφικές και φωτογραμμετρικές αποτυπώσεις, οι αρχαιολόγοι διαθέτουν -πλέον- τρισδιάστατα μοντέλα αυτών των σπιτιών, γεγονός που διευκολύνει σημαντικά τη μελέτη τους. Τέλος, το έργο της ελληνο-ελβετικής ομάδας έχει, επίσης, ως στόχο να αναδείξει αυτά τα μνημεία, τα οποία είναι από τα πλέον επισκέψιμα στην περιοχή, παρέχοντας πληροφορίες στους Έλληνες και ξένους επισκέπτες.

     

    Στην ερευνητική ομάδα συμμετείχαν οι αρχαιολόγοι της Ελβετικής Αρχαιολογικής Σχολής, Chloé Chezeaux, Jérôme André, Nina Nicole και Tristan Allegro, ενώ από πλευράς της Εφορείας Αρχαιοτήτων Εύβοιας την επιτόπου επιστημονική ευθύνη έχει η τμηματάρχης Φανή Σταυρουλάκη.

    Κατηγορία: Slider, Περιηγήσεις

    Καβάλα: Κάθε εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία, φάρος ελπίδας και ευλάβειας χιλιάδων πιστών  

    Δημοσιεύτηκε στις

     

     

     

     

    Παντού υπάρχει μια εκκλησιά της Παναγιάς. Πάνω στο βουνό ή δίπλα στη θάλασσα. Μέσα στην πόλη ή σε κάποια εξοχή. Όπου κι αν τιμάται η χάρη Της, χιλιάδες προσκυνητές αυτές τις μέρες του Δεκαπενταύγουστου θα διανύσουν χιλιόμετρα για να την προσκυνήσουν.

     

    Δεν θα παραπονεθούν για κούραση μέχρι να φτάσουν στην εκκλησία. Δεν θα βαρυγκωμήσουν κάτω από τον καυτό ήλιο. Δε θα χάσουν την υπομονή τους περιμένοντας στην ουρά για να ανάψουν το κερί τους. Δεν θα διαμαρτυρηθούν για κάποιον που πιθανόν τους πήρε τη σειρά. Με ευλάβεια, υπομονή κυρίως όμως με πίστη και αφοσίωση στη μητέρα του Θεανθρώπου θα σκύψουν ταπεινά το κεφάλι εκπληρώνοντας ο καθένας το προσωπικό του τάμα. Εκείνη, θα είναι εκεί! Θα περιμένει τον καθένα ξεχωριστά για ν’ ακούσει προσευχές και ικεσίες, παρακλήσεις και πονεμένα λόγια, ευχαριστίες για την εκπλήρωση κάθε προσδοκίας για το προσωπικό θαύμα που συντελέστηκε στην ψυχή και το μυαλό κάθε ανθρώπου, κάθε προσκυνητή. Εξάλλου, η πίστη είναι αυτή που σώζει.

     

    Κάθε χρόνο, παραμονή και ανήμερα της μεγάλης Θεομητορικής γιορτής του Δεκαπενταύγουστου, πιστοί κάθε ηλικίας θα αναζητήσουν τη δική τους εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία ή στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Θα αναζητήσουν εκείνη τη θαυματουργή εικόνα που θα οδηγήσει τα βήματά τους στην προσωπική σωτηρία. Τότε, η ατομική ιστορία του κάθε προσκυνητή συνδέεται με την ιστορία, τους θρύλους και τις παραδόσεις της κάθε εικόνας της Μεγαλόχαρης, που τοποθετημένη στο εικονοστάσι κάποιου ξυλόγλυπτου τέμπλου ή στο μέσον του ιερού ναού κοιτάει στα μάτια κάθε πιστό που με ευλάβεια την προσεγγίζει για να την ασπαστεί.

     

    Από το Μετόχιο στις Σέρρες, μέχρι τις παρυφές της οροσειράς του Παγγαίου και της Ροδόπης, από τα γυαλοχώρια του δήμου Παγγαίου, μέχρι το κατάφυτο και πολύπαθο από τις πυρκαγιές νησί της Θάσου αλλά και μέσα την πόλη της Καβάλας, οι πιστοί θα σπεύσουν να προσκυνήσουν τη χάρη Της, αποδίδοντας τον προσήκοντα σεβασμό προς το ιερό πρόσωπο της μητέρας του Θεανθρώπου.

     

    Από τα πιο σημαντικά ωστόσο προσκυνήματα αφιερωμένα στη Θεοτόκο είναι η ιερά μονή Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας στους πρόποδες του Παγγαίου, όπου κάθε χρόνο, παραμονή και ανήμερα της μεγάλης γιορτής, συρρέουν χιλιάδες πιστοί από για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα.

     

    Ιερά Μονή Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας

     

    Στη βόρεια πλευρά του Παγγαίου, σε υψόμετρο 743μ. βορειοδυτικά της Καβάλας, μέσα σε μια κατάφυτη τοποθεσία απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς που προκαλεί τον θαυμασμό του επισκέπτη βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα μοναστικά συγκροτήματα της Ελλάδας, η Ιερά Μονή της Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας. Η Παναγία της Εικοσιφοίνισσας είναι η δεύτερη σημαντικότερη μονή της Μακεδονίας, όπου κάθε χρόνο, τις ημέρες του Δεκαπενταύγουστου, συρρέουν χιλιάδες πιστοί για να προσκυνήσουν τη χάρη Της και ν’ ασπαστούν την αχειροποίητο θαυματουργή εικόνα της.

     

    Δεν υπάρχει ακριβής ημερομηνία για την ίδρυση της ιστορικής Μονής καθώς αυτή χάνεται στα βάθη των αιώνων. Ωστόσο, πολλές ιστορικές παραδόσεις αναφέρουν ως πρώτο κτήτορα της μόνης τον Άγιο Γερμανό, που ήρθε το 518 μ.Χ. στο Παγγαίο από την Παλαιστίνη, μετά από όραμα αγγέλου. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άγιος Γερμανός αναζήτησε στο δάσος ένα ξύλο κατάλληλο για να εικονίσει την Παναγία ως ένδειξη ευχαριστίας. Όταν το επεξεργάστηκε και το ετοίμασε, το ξύλο ράγισε, ο άγιος λυπήθηκε και σκέφτηκε να το αφήσει. Τότε ένα «φοινικούν», δηλ. κοκκινωπό φως έλουσε το σχισμένο ξύλο και φάνηκε η Παναγία μαζί με το Χριστό και μια φωνή ακούστηκε να λέει «Παιδί μου ήλπισε. Εγώ είμαι εδώ» και αμέσως εντυπώθηκε η Παναγία πάνω στο ξύλο. Αυτό το φως έδωσε μάλλον και το όνομα της αχειροποίητού εικόνας.

     

    Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η συμβολή της μονής υπήρξε ανεκτίμητη. Η δράση των μονάχων στην περιοχή προκάλεσε την οργή των Τούρκων, οι οποίοι το 1507 θανάτωσαν και τους 172 μοναχούς. Το 1917 οι Βουλγάροι κατακτητές άρπαξαν τα περισσότερα κειμήλια και τα μετέφεραν στη χώρα τους, όπου σήμερα φυλάσσονται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Σόφιας. Την περίοδο αυτής της δεύτερης βουλγαρικής κατοχής των επιθέσεων και των αρπάγων, ένα Βούλγαρος αξιωματικός επιχείρησε να συλήσει την ιερή εικόνα της Παναγίας αλλά τινάχθηκε και εξέπνευσε, ενώ η μπότα του και το πιστόλι του αποτυπώθηκαν στις μαρμάρινες πλάκες του δαπέδου θυμίζοντας μέχρι σήμερα το θαύμα.

     

    Κατά την τρίτη και τελευταία βουλγαρική κατοχή το 1943, οι στρατιώτες εκδίωξαν και πάλι τους μονάχους, έβαλαν φωτιά και κάηκε όλο το μοναστήρι, εκτός από το ναό. Η μονή αφέθηκε έρημη μέχρι την επαναλειτουργία της το 1967, αυτή τη φορά ως γυναικείο μοναστήρι. Ο εντυπωσιακός τετράγωνος ναός της μονής, το καθολικό, είναι αφιερωμένο στα Εισόδια της Θεοτόκου και διαθέτει ξυλόγλυπτο επίχρυσο τέμπλο του 11ου αιώνα, μέσα στο οποίο φυλάσσεται η θαυματουργή αχειροποίητη εικόνα της Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας.

     

       Ιερά Μονή Παναγίας Αρχαγγελιώτισσας στην Ξάνθη

     

    Βορειοανατολικά της Ξάνθης, στις παρυφές του ορεινού όγκου της Ροδόπης, με θέα προς τον κάμπο, βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας της Αρχαγγελιώτισσας. Το μοναστήρι καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου και ιδιαίτερα τον Δεκαπενταύγουστο γίνεται τόπος πανθρακικού προσκυνήματος. Χιλιάδες προσκυνητές προσέρχονται για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.

     

    Το σημερινό κτίσμα του μοναστηριού χρονολογείται από το 1841, ωστόσο το μοναστήρι προϋπήρχε από εκατοντάδες χρόνια νωρίτερα, καταστράφηκε όμως από δύο μεγάλους σεισμούς που έπληξαν το μοναστήρι και την πόλη της Ξάνθης το 1829. Το μόνο ενδεικτικό στοιχείο από πλευράς κτισμάτων για την προ του 1821 εποχή είναι μια κρύπτη του μοναστηριού, που βρίσκεται πίσω και κάτω από το ιερό βήμα, η οποία ανάγεται στα 1.000 εώς 1.100 μ.Χ.

     

    Από παλαιούς κώδικες και εκκλησιαστικά βιβλία πληροφορούμαστε ότι το μοναστήρι υπήρχε και έφερε το ίδιο όνομα ακόμα και κατά το 1559. Κατά μια εκδοχή, το μοναστήρι πήρε το όνομά του από τη μικρή θαυματουργή εικόνα του 16ου αιώνα πού παριστάνει τη Θεοτόκο να παραστέκεται από τους αρχαγγέλους Γαβριήλ και Μιχαήλ και η οποία έχει την επιγραφή: Αρχαγγελιώτισσα. Ανεξάρτητα πάντως από την ονομασία του μοναστηριού, όπως φαίνεσαι από το πέρασμα των αιώνων, αυτό υπήρξε φάρος πνευματικής ακτινοβολίας και παρηγοριάς για όλους τους κατοίκους της περιοχής και φυτώριο, από το οποίο αναδείχθηκαν και φωτισμένοι αρχιερείς κατά τα δύσκολα εκείνα χρόνια.

     

       Ο ιστορικός ναός της Παναγίας στη Θάσο

     

    Ο ιστορικός και μεγαλοπρεπής ιερός ναός της Παναγίας της Θάσου αποτελεί εδώ και πολλά χρόνια το πνευματικό καταφύγιο πολλών πιστών του νησιού του βορειοανατολικού Αιγαίου. Ταυτόχρονα, αποτελεί τόπο και σημείο προσκυνητών και επισκεπτών που προστρέχουν καθημερινά και ειδικότερα την ημέρα της Κοιμήσεως της Μεγαλόχαρης.

     

    Για το πότε ακριβώς χτίστηκε ο πρώτος ναός δεν υπάρχουν ακριβείς μαρτυρίες. Ο σημερινός ναός ολοκληρώθηκε το 1831 από Καστοριανούς με χρήματα των κατοίκων και της ιεράς μεγίστης μονής Βατοπαιδίου. Το τέμπλο της ολοκληρώθηκε το 1881. Η εκκλησία έχει ύψος 18 μέτρα, ο ρυθμός της είναι βασιλική με τρούλο και αποτελεί κομμάτι της ζωής των κατοίκων. Η ιστορία του ιερού ναού μαρτυρεί κοινωνική και εθνική προσφορά στον τόπο. Η εκκλησία της Παναγίας αποτελούσε το εθνικό κέντρο στα χρόνια της τουρκοαιγυπτιακής κατάκτησης του νησιού και ήταν σημείο συσπειρώσεως σύσσωμου του λαού.

     

    Καύχημα του ναού είναι η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Παντοβλεπούσας του 1814, το χειροποίητο τέμπλο της, όπως και οι εικόνες, οι οποίες βρίσκονται σε ειδικό σκευοφυλάκιο στην είσοδο του ναού χρονολογούνται από τον 14ο αι. έως τον 17ο αι.

     

       Η Παναγία Φανερωμένη της Νέας Περάμου

     

    Η παράδοση, οι μαρτυρίες και οι γραφές θέλουν το λιμάνι της Ν. Περάμου, στον σημερινό δήμο Παγγαίου, να χρησιμοποιείται το 1919 για την επιβίβαση του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος με προορισμό τα παράλια της Μικράς Ασίας. Ένα από τα τελευταία βράδια πριν από την αναχώρηση ένας στρατιώτης ονειρεύτηκε την εικόνα της Παναγίας στον τόπο όπου κατασκήνωσαν. Το όνειρο κρίθηκε ως θεϊκό σημάδι και την επόμενη μέρα σκάβοντας βρέθηκε μια μικρή εικόνα σε οβάλ σχήμα που αναπαριστούσε την Θεοτόκο βρεφοκρατούσα.

     

    Οι πρόσφυγες που το 1922 ήρθαν από την παλιά Πέραμο στην Καβάλα για να εγκατασταθούν και να δημιουργήσουν μια νέα πατρίδα, κατασκεύασαν ένα μικρό εξωκλήσι ώστε εκεί μέσα να φυλάξουν την εικόνα της Παναγίας. Το 1945, στην ίδια θέση, με χρήματα των κατοίκων της περιοχής ανεγέρθη ένα μεγαλύτερο παρεκκλήσι. Δυστυχώς, η οβάλ εικόνα της Παναγίας κλάπηκε το 1977 μαζί με τάματα και αφιερώματα, έκτοτε κανείς δεν την είδε.

     

    Η μοναδική αυτή ιστορία συνδέεται με την ιστορία μας άλλης εικόνας της Παναγίας Φανερωμένης που βρίσκονταν στο Μοναστήρι της Λανγκάδας στην παλιά Πέραμο, την οποία οι κάτοικοι τιμούσαν στις 15 Αυγούστου. Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης ή Περαμιώτισσας, μετά την καταστροφή του 1922 μεταφέρθηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, όπου είναι μέχρι σήμερα.

     

    Οι πρόσφυγες, όταν εγκαταστάθηκαν στη Ν. Πέραμο συνέδεσαν την οβάλ εικόνα της Παναγίας με τη δική τους εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης που δεν μπόρεσαν να φέρουν μαζί τους. Έτσι, αποφάσισαν να τιμούν την εκκλησία που ανέγειραν στην είσοδο της Ν. Περάμου στην ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το 1938, ο αείμνηστος ιερέας Δημοσθένης Θεοδωρίδης αγιογράφησε ένα πιστό αντίγραφο της Παναγίας Φανερωμένης, μικρότερων διαστάσεων που όμως για τους κατοίκους της Ν. Περάμου έχει ιδιαίτερη συναισθητική και θρησκευτική αξία. Κάθε χρόνο, την παραμονή της εορτής της Κοιμήσεως, με λιτανεία, η εικόνα μεταφέρεται για προσκύνημα από το ναό του Αγίου Νικολάου, όπου φυλάσσεται στην εκκλησία στην είσοδο της Ν. Περάμου.

     

       Η Παναγία της παλιά πόλης της Καβάλας

     

    Η εκκλησία της Παναγίας έδωσε το όνομά της σε μια ολόκληρη συνοικία της παλιάς πόλης της Καβάλας. Η πρώτη εκκλησία χρονολογείτο από το 1700 και μέχρι το 1864 ήταν η μοναδική εκκλησία που διέθεταν οι υπόδουλοι χριστιανοί – Ρωμιοί της Καβάλας, οπότε ζήτησαν και έλαβαν άδεια από τον Σουλτάνο για έξοδο από τα τείχη και επέκταση της πόλης πιο δυτικά. Ωστόσο, η παλιά και ταπεινή αυτή εκκλησία κατεδαφίστηκε το 1957 και στη θέση της οικοδομήθηκε ένας νέος, σύγχρονος ναός, που αγναντεύει το απέραντο γαλάζιο μέσα από τις φυλλωσιές των πεύκων και των κυπαρισσιών. Μόνο το καμπαναριό έχει διασωθεί για να θυμίζει την ιστορική συνέχεια του ναού.

     

    Κάθε χρόνο, την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου, εκατοντάδες πιστοί ανηφορίζουν τον λιθόστρωτο κεντρικό δρόμο της παλιάς πόλης για να επισκεφθούν την εκκλησία περιμένοντας υπομονετικά να ανάψουν το κερί και να προσκυνήσουν την εικόνα. Κάποιοι θα παραμείνουν στην ολονύχτια αγρυπνία και κάποιοι άλλοι θα περπατήσουν λίγα μέτρα ακόμα μέχρι το νοτιότερο άκρο της χερσονήσου για να θαυμάσουν από τον σβηστό πλέον φάρο την υπέροχη θέα της νυχτερινής Καβάλας.

     

       Η Παναγία του Παληού

     

    Μεγάλη όμως είναι η προσέλευση των πιστών και στη δεύτερη εκκλησία της Παναγίας, στο Παληό Καβάλας. Εκεί, τα αυτοκίνητα σχηματίζουν ουρά χιλιομέτρων πάνω στην επαρχιακή οδό από τους προσκυνητές που σπεύδουν να λάβουν τη χάρη της Παναγίας «ντυμένη» στα λευκά και ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. Σαν εικόνα βγαλμένη από κάποιο νησιωτικό τοπίο, η Παναγία του Παληού κατασκευάστηκε πριν από περίπου 80 χρόνια και έκτοτε αποτέλεσε τοπόσημο μια ολόκληρης περιοχής αλλά και σημείο αναφοράς της θρησκευτικής πίστης εκατοντάδων μόνιμων κατοίκων και τουριστών που ζουν ή επισκέπτονται το όμορφο παραθαλάσσιο τουριστικό προάστιο.

     

       Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου «Βύσσιανης» στις Σέρρες

     

    Σε απόσταση δέκα χιλιομέτρων βόρεια της πόλης των Σερρών και δύο χιλιομέτρων από το δημοτικό διαμέρισμα τού Μετοχίου, μέσα σε ένα καταπράσινο τοπίο βρίσκεται η γυναικεία Κερά Μονή της Κοιμήσεως Θεοτόκου. Η μονή ιδρύθηκε το 1972 και έλαβε την προσωνυμία «Βύσσιανη» από το ομώνυμο βυζαντινό χωριό πού βρισκόταν σε κοντινή απόσταση. Για πρώτη ίσως φορά το χωριό αυτό συναντάται σε έγγραφο του 1320, καθώς και σε έγγραφα των ετών 1328 και 1344. Το χωριό καταστράφηκε το 1916 από τα βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής και σήμερα τον τόπο ύπαρξής του μαρτυρούν μόνο τα ερείπια κάποιων κατοικιών.

     

    Η μονή, κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο των αγωνιστών και ως κρύπτη όπλων και πολεμοφοδίων. Στο καθολικό της ιεράς μονής φυλάσσεται σήμερα η θαυματουργή εικόνα τής Παναγίας, που σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση βρέθηκε από έναν γεωργό στον τόπο όπου είναι κτισμένο σήμερα το καθολικό, όταν για τέσσερις νύχτες έβλεπε ένα δυνατό φως να λάμπει εκεί όπου βρισκόταν η εικόνα. Σε θαύμα της Παναγίας Βύσσιανης αποδίδεται επίσης η ανάβλυση άφθονου νερού. Την παραμονή της εορτής, στις 14 Αυγούστου 1996, το επί σειρά ετών αποξηραμένο άγιασμα άρχισε να αναβλύζει και πάλι νερό μέχρι και σήμερα.

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Περιηγήσεις

    Κάστρο: Το παλιότερο χωριό στη Θάσο με θέα που κόβει την ανάσα

    Δημοσιεύτηκε στις

     

    ΗΘάσος είναι γνωστή, κυρίως, για την πλούσια φύση που χαρακτηρίζει το νησί, αλλά και τις ονειρικές παραλίες με τα κρυστάλλινα νερά του Βορείου Αιγαίου. Ωστόσο, το νησί διαθέτει και όμορφους και γραφικούς οικισμούς στην ενδοχώρα του, οι οποίοι προσφέρουν άκρως νοσταλγικές εικόνες στους επισκέπτες τους.

     

    Το Κάστρο, είναι το παλιότερο χωριό στη Θάσο και αποτελεί ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά μέρη στο νησί, που σίγουρα αξίζει κανείς να επισκεφτεί. Με θέα που στην κυριολεξία κόβει την ανάσα, όποιος βρεθεί εδώ του δημιουργείται η εντύπωση πως, μαγικά, ο χρόνος έχει σταματήσει.

     

    Το Κάστρο είναι από εκείνα τα χωριά με την μυστηριακή ατμόσφαιρα που γοητεύουν τους επισκέπτες του, κάνοντάς τους να μην το ξεχάσουν ποτέ. Σε αυτό βοηθάει, βέβαια, και η ονειρική θέα που απολαμβάνει κανείς από εδώ στα φαράγγια και τις χαράδρες της γύρω περιοχής, που στην κυριολεξία κόβει την ανάσα.

     

    Κάστρο: Το παλιότερο χωριό στη Θάσο με θέα που κόβει την ανάσα

    Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 500 μέτρων και θεωρείται και ο παλιότερος οικισμός του νησιού. Το όνομά του το οφείλει στο κάστρο που υπάρχει σε αυτό, το τείχος του οποίου χρονολογείται από το 1403. Το γεγονός ότι δεν είναι ορατό από την θάλασσα βοήθησε στην προστασία του χωριού στο πέρασμα των χρόνων από τις επιθέσεις και τις λεηλασίες των πειρατών.

     

    Η αίσθηση που δημιουργείται μόλις βρεθεί κανείς στο Κάστρο είναι ότι ο χρόνος εδώ μοιάζει να έχει σταματήσει. Πιο συγκεκριμένα, το χωριό από το 1905 κι έπειτα άρχισε να ερημώνεται, με τους κατοίκους του να επιλέγουν τις παράκτιες περιοχές του νησιού για την διαμονή τους. Τα τελευταία, χρόνια, ωστόσο αρκετοί ιδιοκτήτες επισκεύασαν τα παλιά σπίτια χρησιμοποιώντας τα ως εξοχικές κατοικίες τόσο κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, όσο και τον υπόλοιπο χρόνο.

     

    Στα όσα σίγουρα αξίζει να δει από κοντά ο επισκέπτης του Κάστρου ο ναός του Αγίου Αθανασίου, που χτίστηκε το 1804 με άδεια του Σουλτάνου μέσα σε μόλις 40 μέρες. Για την κατασκευή του, μάλιστα, χρησιμοποιήθηκαν πέτρες από το τείχος του κάστρου.

     

    Πηγη:

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Περιηγήσεις

    5 παραλίες για απολαυστικές βουτιές στην Καβάλα.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ανακαλύπτουμε τα καλύτερα σημεία για μπάνιο σε έναν νομό που διαθέτει πολλά χιλιόμετρα ακτογραμμής.

    Αμέτρητα χιλιόμετρα ακτογραμμής διαθέτει ο νομός Καβάλας, που ορίζεται γεωγραφικά στα δυτικά από τις εκβολές του ποταμού Στρυμόνα που τον χωρίζουν από τον νομό Σερρών και στα ανατολικά από τις εκβολές του ποταμού Νέστου, που τον χωρίζουν από τον νομό Ξάνθης.

    Η Καβάλα, μία από τις ωραιότερες παραθαλάσσιες πόλεις της Ελλάδας, είναι γνωστή για την πλούσια ιστορία της, τα φρέσκα ψάρια και τα θαλασσινά και τις καρτποσταλικές εικόνες που προσφέρει. Σε κοντινή απόσταση από την πόλη υπάρχουν πολλές παραλίες που γεμίζουν κόσμο τους καλοκαιρινούς μήνες. Αυτές είναι οι πέντε καλύτερες επιλογές για βουτιές στο νομό Καβάλας.

    Αμμόλοφοι

    Η πιο διάσημη παραλία της περιοχής απέχει 21 χιλιόμετρα από την Καβάλα και είναι αρκετά πολυσύχναστη, ειδικά τα Σαββατοκύριακα. Τέσσερις διαδοχικοί κόλποι σχηματίζουν τη μεγάλη παραλία μήκους περίπου 3 χιλιομέτρων. Τα νερά είναι γαλαζοπράσινα και κρυστάλλινα και η άμμος ψιλή. Σε όλο το μήκος της παραλίας λειτουργούν beach bars με ομπρέλες και ξαπλώστρες, τα οποία προσφέρουν και στεγασμένο πάρκινγκ για το αυτοκίνητο.

    Το όνομα οφείλεται στους λόφους με άμμο που θα διακρίνετε λίγο πιο πίσω από την ακτή, οι οποίοι δημιουργούν μια εξωτική εικόνα. Καλό είναι να έρθετε νωρίς για να μπορείτε να επιλέξετε που θα κάτσετε και αν θέλετε να αποφύγετε τον πολύ κόσμο και τη δυνατή μουσική. Αν είστε όμως σε mood για πάρτυ, τα απογεύματα είναι η κατάλληλη στιγμή.

     

    H Τόσκα έχει βαθιά καταγάλανα νερά, άμμο, ομπρέλες και ξαπλώστρες.

    Ανάμεσα σε πευκόφυτες πλαγιές, η μικρή παραλία είναι από τις πιο ήσυχες της περιοχής. Μπροστά στο ομώνυμο τετράστερο ξενοδοχείο, η Τόσκα έχει βαθιά καταγάλανα νερά, άμμο, ομπρέλες και ξαπλώστρες. Από το καφέ μπαρ θα πάρετε καλοφτιαγμένο εσπρέσο και τα απαραίτητα σνακ για να κάτσετε όσες ώρες θέλετε σε αυτό το μαγικό μέρος. Απέχει μόλις 6 χιλιόμετρα από την Καβάλα.

     

     

    Βρασίδας

    Ανάμεσα στους Αμμόλοφους και τη Νέα Πέραμο, η χερσόνησος του Βρασίδα προσφέρει μικρούς κολπίσκους και ωραία θέα. Στο τέρμα της χερσονήσου, η ομώνυμη παραλία διαθέτει κρυστάλλινα ρηχά νερά και ψιλή άμμο. Η πρόσβαση απαιτεί να διασχίσετε χωματόδρομο, η κατάσταση του οποίου συνήθως είναι καλή, ανάλογα και με τις καιρικές συνθήκες. Το όνομα το οφείλει η παραλία και η χερσόνησος στον γνωστό Σπαρτιάτη στρατηγό, ο οποίος εικάζεται ότι σκοτώθηκε σε αυτό το μέρος, πολεμώντας τους Αθηναίους. Η παραλία δεν είναι οργανωμένη αλλά έχει κοντά μια καντίνα με ωραίο φαγητό και όλα τα απαραίτητα.

     

     

    Αμμόγλωσσα Κεραμωτή

    Μια τεράστια παραλία μήκους 5 χιλιομέτρων κυκλώνει τον οικισμό της Κεραμωτής και αυτό είναι το κατάλληλο σημείο για να έρθετε με παιδιά, αφού τα νερά είναι πολύ ρηχά. Η παραλία διαθέτει πολλά beach bars και ταβέρνες αλλά το καλύτερο κομμάτι της είναι στην άκρη της χερσονήσου, που ονομάζεται και Αμμόγλωσσα. Το τοπίο θυμίζει τροπικούς προορισμούς και αν δεν ήταν τα πεύκα, θα είχατε την εντύπωση ότι είστε στην Καραϊβική.

     

    Περισσότερες φωτογραφίες και video

    Κείμενο:Λ.Καπετάνιου

     

    Κατηγορία: Slider, Ειδήσεις, Η Ζωή στη Πόλη, Περιηγήσεις

    Γιατί κάθε χρόνο οι Καβαλιώτες ανεβαίνουν στο γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα;

    Δημοσιεύτηκε στις

      Παραμονή Αγίου Παντελεήμονα και το έθιμο θέλει τους Καβαλιώτες να ανεβαίνουν στο γραφικό εκκλησάκι . Ποια είναι η ιστορία αυτού του γραφικού ναΐσκου που δεσπόζει σε ύψος 200 και πλέον μέτρων; 

    Εδώ και πολλές δεκαετίες υπάρχει το γραφικό εκκλησάκι , δημιούργημα αρχικά της οικογένειας Λυμπερόπουλου και των παιδιών της , που το πρώτο έφτιαξαν όταν βρέθηκε στην περιοχή του υψώματος μια εικόνα του Αγίου, από την Πολυξένη Λυμπεροπούλου γυναίκα του συμβολαιογράφου Λυμπερόπουλου. Οι μηχανικοί Σαμούχος και Δημοσθενόπουλος φρόντισαν για τα σχέδια ανέγερσης του ναού στη βραχώδη περιοχή.

     

    Με ζήλο και πίστη στη συνέχεια πολλοί Καβαλιώτες συμμετείχαν στην ανέγερση της εκκλησίας  ενώ καθοριστική ήταν η συμβολή του Στρατού και της μονάδας Μηχανικού της 11ης Μεραρχίας που δημιούργησε πρόσβαση στην δύσβατη περιοχή και συμμετείχε στην κατασκευή του ναΐσκου . Πολλοί καπνέμποροι αλλά και επιχειρηματίες όπως οι Πετρίδης , Αποστολόπουλος, Τζεδάκης  βοήθησαν για το Ναό ενώ και δεκάδες συμπολίτες, κυρίως κάτοικοι της συνοικίας της Δεξαμενής, φύτευσαν τα δενδρύλλια που τον περιστοιχίζουν.

     

    Αρχικά ο Ναός ανήκε στον Αη Γιάννη στη συνέχεια όμως στους Αγίους Αναργύρους που είναι και ο πλησιέστερος σε αυτόν. Όλοι οι Δήμαρχοι και τα δημοτικά συμβούλια για δεκαετίες φρόντισαν για τον μικρό Ναό που δεσπόζει εκεί ψηλά, σκαλάκια, φωτισμός και άλλα έργα συντήρησης. Μεγάλη η  χάρη του Αγίου να μας αξιώσει να προσκυνήσουμε και φέτος την εικόνα του .

     

    Κείμενο -φωτογραφίες : Κώστας Παπακοσμάς

    Κατηγορία: Slider, Ειδήσεις, Περιηγήσεις

    Θάσος: Φυσική πισίνα με σμαραγδένια νερά.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Δίας δημιούργησε την παραλία Γκιόλα για να κάνει το λουτρό της στα ζεστά νερά η θεά Αφροδίτη. Σήμερα, παρά το γεγονός πως μιλάμε για θαλασσινό νερό και καμία θεϊκή παρέμβαση, το εν λόγω στολίδι της Θάσου χαρακτηρίζεται ως «φυσική πισίνα» σπάνιας ομορφιάς που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα θαύματα της φύσης σε άκρως τουριστικά θέρετρα σε ολόκληρο τον κόσμο.

    Η ιδιαιτερότητα και η ομορφιά της συγκεκριμένης παραλίας την κατατάσσει στη λίστα με τις must-visit ακτές της χώρας μας και κανείς δεν απορεί για τον λόγο.

    Η Γκιόλα ή αλλιώς «το δάκρυ της Αφροδίτης» -όπως αγαπούν να την αποκαλούν οι ντόπιοι- βρίσκεται στο καταπράσινο νησί της Θάσου και αποτελεί το πιο όμορφο, προβεβλημένο και πολυφωτογραφημένο σημείο του. Το τοπίο είναι πρωτόγνωρα όμορφο και σύμφωνα με τα σχόλια των επισκεπτών σε δημοφιλείς τουριστικές πλατφόρμες «θα πρέπει να κάνει τους Έλληνες να αισθάνονται περήφανοι που ανήκει στην χώρα τους». Υπερβολικό σχόλιο; Μάλλον όχι.

    Στην ουσία, η Γκιόλα δεν είναι παρά μία πανέμορφη φυσική πισίνα με βάθος τρία μέτρα και διαστάσεις 20mx15m. Το μπάνιο σου θα το κάνεις άνετα, όμως η εμπειρία να κολυμπάς σε μια φυσική, στενή πισίνα είναι κάτι παραπάνω από μοναδική. Είναι ανεπανάληπτα απολαυστική και σίγουρα… αξίζει να φωτογραφηθεί. Οι πιο νέοι και τολμηροί κάνουν βουτιές από τον ψηλό βράχο, δραστηριότητα που σαφώς απαιτεί προσοχή και δεν ενδείκνυται για παιδιά δίχως επίβλεψη.

     

    Περισσότερα εδώ:

     

    Κατηγορία: Slider, Ειδήσεις, Περιηγήσεις

    Το παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής φέρνει κοντά χριστιανούς και μουσουλμάνους

    Δημοσιεύτηκε στις

     

     

     

     

    Η σημερινή εορτή της Αγίας Παρασκευής έχει ιδιαίτερη σημασία και συμβολισμό για τους κατοίκους της Ξάνθης. Αν και πρόκειται για μια ορθόδοξη χριστιανική γιορτή, εντούτοις τα τελευταία πενήντα πέντε χρόνια φέρνει κοντά χριστιανούς και μουσουλμάνους μέσα από μια ανθρώπινη συγκινητική ιστορία.

     

    Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, τόσο την παραμονή όσο και ανήμερα του εορτασμού, εκατοντάδες πιστοί κατέκλυσαν το παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής, στην «καρδιά» της παλιάς πόλης, για να παρακολουθήσουν τις λατρευτικές εκδηλώσεις και να τιμήσουν την μνήμη της Αγίας που θεωρείται προστάτιδα των ματιών.

     

    Μέσα σε ένα κατάφυτο προαύλιο γεμάτο μουριές, πολύχρωμα λουλούδια και καλλωπιστικά φυτά, ο κόσμος ακολουθεί μια παράδοση που ξεκίνησε λίγα χρόνια μετά την κατασκευή του παρεκκλησίου από τα αδέλφια Αναστασία και Νικόλαο Ζαρντινίδη το 1967, όπως αναγράφεται και στην εντοιχισμένη μαρμάρινη πλακέτα πάνω από την κεντρική είσοδο του παρεκκλησίου: «Εις μνήμην των γονέων μας/Αναστασία και Νίκος Ζαρντινίδης 1967».

     

    Μισό αιώνα μετά, το γραφικό αυτό παρεκκλήσι, σε μια από τις ομορφότερες γωνιές της παλιάς πόλης, παραμένει σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της Ξάνθης και επίκεντρο του εορτασμού της Αγίας Παρασκευής στην «πόλη με τα χίλια χρώματα».

     

    Η οικογένεια Ζαρντινίδη, που κατοικούσε σε μια μονοκατοικία δίπλα στο σημερινό παρεκκλήσι (εκείνη την εποχή στη θέση του ήταν ένα μικρός ναΐσκος – προσκυνητάρι) παραχώρησε το οικόπεδο που άνηκε στην ιδιοκτησία της προκειμένου εκεί μέσα να κτιστεί ένας μεγαλύτερος ναός. Τα δυο αδέλφια, ο Νικόλαος και η Αναστασία, ήταν οι κύριοι δωρητές για την κατασκευή του παρεκκλησιού στη μνήμη των γονιών τους.

     

    Ο Νικόλαος Ζαρντινίδης που έφυγε από τη ζωή το 2001 ήταν από τους στενότερους συνεργάτες του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το 1977 χρημάτισε υπουργός Μεταφορών, ενώ αργότερα διετέλεσε και ευρωβουλευτής. Στην Ξάνθη παρέμεινε η αδελφή του Αναστασία και μέχρι που πέθανε τη φρόντιζε μια καλοκάγαθη μουσουλμάνα, η Φατμέ, η οποία κληρονόμησε το σπίτι, όπου διέμενε με τον σύζυγό της Αχμέτ, μέχρι το τέλος της ζωής της.

     

    Η αγάπη της και ο σεβασμός της προς τη μορφή της Αγίας Παρασκευής ήταν μεγάλος και για τον λόγο αυτό, όλα αυτά τα χρόνια φρόντιζε το παρεκκλήσι και μεριμνούσε για την καθαριότητα και τον ευπρεπισμό του. Άναβε τα καντήλια του, έφτιαχνε κόλλυβα και γενικά φαινόταν να έχει μια ιδιαίτερη σχέση με την Αγία. Μάλιστα, κάθε χρόνο, μετά τον Εσπερινό, κερνούσε τους ιερείς και τους ψάλτες που συμμετείχαν στη λατρευτική αυτή εκδήλωση άλλα και όσους θα τύχαινε να διαβούν το κατώφλι της εκείνη την εορταστική ημέρα.

     

    Μετά τον θάνατό της, η κόρη της, που μαζί με τα παιδιά της και τον πατέρα της εξακολουθούν να ζουν στο σπίτι της οικογένειας Ζαρντινίδη, δίπλα στο παρεκκλήσι, συνεχίζει αυτή την όμορφη παράδοση, κρατώντας ζωντανές τις αναμνήσεις και αποδεικνύοντας στην πράξη την αρμονική συμβίωση των δυο θρησκευτικών κοινοτήτων.

     

    Τα τελευταία χρόνια, το παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής έχει ανακαινιστεί, χάρη στις προσπάθειες του δραστήριου ιερέα του μητροπολιτικού ναού Τιμίου Προδρόμου Ξάνθης, π. Ιωακείμ Μούκαλου.

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Περιηγήσεις

    Βουλγαρία: Αρχαιολόγοι ετοιμάζονται να βρουν τον πρώτο ναό του Διονύσου στην τοποθεσία του Περπερικόν

    Δημοσιεύτηκε στις

     

    Η επίμαχη τοποθεσία είναι ένα μεγάλο κτίριο με πελώριους λίθινους τοίχους, πολύ κοντά στον κύριο βωμό του Διονύσου

     

     

    Οι αρχαιολόγοι άρχισαν τελικά τη φετινή ανασκαφική περίοδο στην τοποθεσία της αρχαίας λίθινης πόλης Περπερικόν, δήλωσε ο καθηγητής Νικολάι Οφτσάροφ. Έπειτα από πολλές καθυστερήσεις, οι αρχαιολόγοι θα είναι σε θέση να εκπληρώσουν το καθήκον τους που δεν είναι άλλο από το να αποκαλύψουν τα μυστικά του ναού του Διονύσου, πρόσθεσε ο Οφτσάροφ, που ηγείται της εξερεύνησης του συμπλέγματος του Περπερικόν στην οροσειρά της Ροδόπης, στη νότια Βουλγαρία.

     

    Φέτος το καλοκαίρι μόλις 19 “βετεράνοι” εργάτες θα απασχοληθούν στις ανασκαφές για να βοηθήσουν τους αρχαιολόγους να βρουν αυτό που ο καθηγητής Οφτσάροφ λέει ότι είναι οι μυστικοί χώροι του ναού, συμπεριλαμβανομένου του περίφημου μαντείου όπου ο Μέγας Αλέξανδρος υποτίθεται ότι έμαθε ότι θα κατακτούσε τον κόσμο.

     

     

    Η επίμαχη τοποθεσία είναι ένα μεγάλο κτίριο με πελώριους λίθινους τοίχους, πολύ κοντά στον κύριο βωμό του Διονύσου. Το κτίριο εντοπίστηκε το 2005 αλλά πρόκειται να αποκαλυφθεί φέτος, εξήγησε ο καθηγητής Οφτσάροφ.

    Η αλλαγή του σχεδίου ήταν απαραίτητη λόγω της έλλειψης κρατικής χρηματοδότησης, δήλωσε ο καθηγητής.

     

    Στα τέλη Ιουνίου, ο καθηγητής Οφτσάροφ είχε υπενθυμίσει ότι οι ανασκαφές πραγματοποιούνται στο Περπερικόν τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων αποκαλύφθηκε περισσότερο από το 80% του χώρου αυτού. Από το 2001, οι εργασίες χρηματοδοτούνται από περισσότερες από 10 διαδοχικές κυβερνήσεις που αναγνώρισαν τη σπουδαιότητα του τόπου ως αρχαιολογικού μνημείου και τον ρόλο του στην ανάπτυξη της οικονομίας στο ανατολικό τμήμα της Ροδόπης.

     

    Πέρυσι, σχεδόν ένα εκατομμύριο τουρίστες ταξίδεψαν στη διαδρομή που συνδέει τις τοποθεσίες Τατούλ, Περπερικόν, Σπηλιά Μητρών και την πόλη Ζλάτογκραντ. Το Περπερικόν προσφέρει θέσεις εργασίας στους κατοίκους των κοντινών του χωριών. “Χωρίς χρηματοδότηση από την κεντρική κυβέρνηση, η ομάδα μου μπορεί να βασιστεί μόνο στην υποστήριξη του δήμου, η οποία είναι 50.000 λέβα ετησίως. Το ποσό αυτό αρκεί για την πρόσληψη 15 εργατών αντί 60 και για να εργαστούν δύο μήνες τον χρόνο αντί για τρεις. Φέτος, το αρχικό σχέδιο ήταν να δουλέψουμε σε ένα τμήμα του αρχαιολογικού χώρου όπου ανακαλύφθηκαν ροτόντες το περασμένο καλοκαίρι”, υποστήριξε ο Οφτσάροφ στα τέλη Ιουνίου.

     

    Ο δήμαρχος του Κάρτζαλι Χασάν Αζίς δήλωσε ότι το Περπερικόν είναι το επίκεντρο της τουριστικής βιομηχανίας στην οροσειρά της Ροδόπης και θα πρέπει να αποτελεί πρότυπο για ένα πλήρες τουριστικό αξιοθέατο που αναπτύχθηκε μέσω τοπικών, εθνικών και ευρωπαϊκών προσπαθειών. “Το Περπερικόν δεν ανήκει μόνο στο Κάρτζαλι ή στη Βουλγαρία, ανήκει στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει δύναμη που να μπορεί να σταματήσει την ανάπτυξή του”, δήλωσε.

     

    Ο καθηγητής Οφτσάροφ δηλώνει ότι το θρακικό βασιλικό ανάκτορο και ιερό του Περπερικόν είναι μοναδικό. Διαθέτει αίθουσα θρόνου μήκους σχεδόν 30 μέτρων, ναό αφιερωμένο πιθανότατα στην ανατολική θεότητα Μίθρας και ναό αφιερωμένο τους νεκρούς με παρακείμενους 12 τάφους με κρύπτη, που έχουν συληθεί και υπάρχουν μόνο ως αρχιτεκτονική.

     

    Το Περπερικόν ιδρύθηκε μεταξύ του τέλους του δεύτερου και των αρχών του πρώτου αιώνα π.Χ. ‘Eως το 2000 η αρχαία πόλη ήταν βυθισμένη σε ένα μυστικιστικό σκοτάδι, αλλά οι ανασκαφές που ακολούθησαν κατάφεραν να αποκαλύψουν ολόκληρη την ιστορία του. Είναι ήδη γνωστό ότι τα πρώτα ιερά του Περπερικόν χρονολογούνται στην προϊστορική εποχή, σύμφωνα με τον Οφτσάροφ.

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Ειδήσεις, Περιηγήσεις