Χρονόμετρο

    ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΕΝΟΣ ΑΟΡΑΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ του Γιώργου Τσακίρη

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ήταν στα τέλη του 2019 όταν στα δελτία ειδήσεων της χώρας, ξεκίνησαν να γίνονται σποραδικές αναφορές για έναν νέο ιό ο οποίος έπληττε μία συγκεκριμένη περιοχή της Κίνας. Τόσο η μακρινή απόσταση που μας χωρίζει από την αχανή αυτή χώρα, όσο και τα ελάχιστα, για τα πληθυσμιακά της δεδομένα, κρούσματα στα οποία αναφέρονταν, μας έκαναν να αισθανόμαστε πως πρόκειται για κάτι το οποίο δεν μας αφορά.

    Έπρεπε να έρθει ο Ιανουάριος του 2020, και συγκεκριμένα η 23η του μήνα, για να μάθουμε πως μία πόλη της Κίνας με το όνομα Γουχάν, με πληθυσμό κοντά στα 10εκ. κατοίκους, έχει τεθεί σε καραντίνα λόγω της ταχείας μετάδοσης ενός νέου κορωνοϊού και τα πολύ σοβαρά συμπτώματα αναπνευστικής ανεπάρκειας που αυτός προκαλεί. Την ίδια ημέρα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας(ΠΟΥ) χαρακτήριζε ως «μέσου κινδύνου» τον ιό και αποφάσιζε τη στενή παρακολούθηση της πορείας του, αλλά και των μέτρων που έπαιρνε η Κινεζική κυβέρνηση, με σκοπό τον περιορισμό του.

    Μία μόλις εβδομάδα αργότερα, ο ΠΟΥ αποφάσιζε ότι η επιδημία του νέου κορωνοϊού στην Κίνα συνιστά «έκτακτη ανάγκη δημόσιας υγείας διεθνούς ανησυχίας».

    Ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ κ. Γκεμπρεγέσους, ανακοίνωνε την απόφαση όταν τα κρούσματα, και παρά τα μέτρα που είχαν ληφθεί, είχαν πλέον αρχίσει να καταγράφονται σε τουλάχιστον 18 χώρες.

    Ακόμη και τότε όμως, ο ΠΟΥ εκτιμούσε ότι δεν υπήρχε λόγος να περιοριστούν τα ταξίδια και οι εμπορικές συναλλαγές με την Κίνα.

    Σε συνέντευξη τύπου στις 30 Ιανουαρίου, ο γενικός διευθυντής του Οργανισμούανέφερε πως «Ο ΠΟΥ δεν συνιστά να περιοριστούν τα ταξίδια, οι εμπορικές συναλλαγές και η μετακίνηση (του πληθυσμού) και αντιτίθεται σε κάθε περιορισμό των ταξιδιών» ενώ αναφερόμενος στα μέτρα που λάμβανε η Κίνα, δήλωσε ότι «πιστεύει πως θα ανακόψουν την διάδοση του ιού».

    Στις αρχές Φεβρουαρίου μάθαμε ότι έχουν επιβεβαιωθεί περίπου 29.000 κρούσματα, που σε ποσοστό 99% είχαν καταγραφεί στην Κίνα, ενώ μεμονωμένα κρούσματα είχαν διαπιστωθεί και σε ακόμη 26 χώρες, ιδιαίτερα σε γειτονικές της Κίνας περιοχές, λόγω του αυξημένου όγκου ταξιδιωτών.

    Τις ίδιες ημέρες, ο πρύτανης του ΕΚΠΑ, καθηγητής κ. Αθ. Δημόπουλος, σε συνέντευξή του δήλωνε πως «σε σύγκριση με τις άλλες δύο επιδημίες κορωνοϊών τα τελευταία 20 χρόνια (SARS και MERS), ο νέος κορωνοϊός φαίνεται ότι είναι περισσότερο μολυσματικός, καθώς έχει υπολογιστεί ότι κάθε ασθενής προσβάλλει κατά μέσο όρο 2,68 άτομα, αλλά λιγότερο θανατηφόρος».

    Τις ίδιες -όμως- επίσης ημέρες, η κατάσταση στην Κίνα φαινόταν πως είχε «ξεφύγει».

    Οι ελλείψεις σε προμήθειες βασικού ιατρικού εξοπλισμού, συμπεριλαμβανομένων των μασκών, των προστατευτικών στολών και των υψηλής ποιότητας απολυμαντικών στα νοσοκομεία της Γουχάνήταν πλέον εμφανείς, με τις υποδομές υγείας της πόλης να λειτουργούν πια πέραν των ορίων τους και τις κλίνες των μονάδων εντατικής θεραπείας που προορίζονταν για ασθενείς από τον ιό,να έχουν ήδη υπερκαλυφθεί.

    Μόλις στις 12 Μαρτίου ο ΠΟΥ αναβάθμισε σε «πανδημία» την εξάπλωση του νέου κορωνοϊού, με το Ιράν και την Ιταλία να αποτελούν πλέον τις δύο χώρες στις οποίες εντοπιζόταν σημαντικός αριθμός κρουσμάτων.

    Στην Ελλάδα, μετρούσαμε ήδη 89 επιβεβαιωμένα κρούσματα, που σχετίζονταν κατά βάση με ταξιδιώτες από την Ιταλία καθώς και με μια ομάδα προσκυνητών που είχαν ταξιδέψει στο Ισραήλ και την Αίγυπτο και τις επαφές τους.

    Η Κίνα, εκείνες τις ημέρες, «μετρούσε» περισσότερα από 81.000 κρούσματα και τουλάχιστον 3.000 θανάτους. Μόλις 10 ημέρες αργότερα, ο αριθμός αυτός θα εξαπλασιαζόταν, με τον ιό να αποτελεί πλέον παγκόσμιο υγειονομικό φαινόμενο.

    Στα τέλη πλέον Μαρτίου, με τις περισσότερες χώρες του κόσμου να έχουν ανακοινώσει μέτρα περιορισμού της κυκλοφορίας των πολιτών τους, αλλά και το κλείσιμο δημόσιων δομών και εμπορικών καταστημάτων, ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ αναφέρει πως «Με το να ζητάμε από τον κόσμο να μείνει στο σπίτι και να απαγορεύουμε τις μετακινήσεις, αγοράζουμε χρόνο και μειώνουμε τις πιέσεις στα συστήματα υγείας. Από μόνα τους αυτά τα μέτρα δεν θα εξαλείψουν τις πανδημίες».

    Είχε πλέον αρχίσει να γίνεται εμφανές το εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα των επιπτώσεων στις οικονομίες των χωρών που είχαν λάβει περιοριστικά μέτρα για την εξάπλωση του νέου κορωνοϊού.

    Ακριβώς τότε, ξεκινούν να εμφανίζονται και οι περισσότερες αντιδράσεις αλλά και τα διάφορα υποθετικά σενάρια, με αντικείμενο το πού αποσκοπούσαν -στο σύνολό τους- όλες οι πολιτικές αποφάσεις που είχαν παρθεί με αφορμή την πανδημία του Covid-19, όπως είχε ονομαστεί ο νέος κορωνοϊός.

    Ως ένας από εκείνους που από την πρώτη στιγμή πειθάρχησε στα μέτρα περιορισμού της κυκλοφορίας, ταυτόχρονα όμως δεν έπαψε να ανησυχεί για «την επόμενη ημέρα» των μέτρων που άκουγε να ανακοινώνονται, ένιωθα την ανάγκη να βρω ακόμη πιο πειστικές απαντήσεις από αυτές που δημόσια προβάλλονταν (και προβάλλονται).

    Το «γιατί» που έμμεσα ή άμεσα άκουγα από όλο και περισσότερους που δεν έμεναν ικανοποιημένοι από τις πληροφορίες που έπαιρναν, έπρεπε να απαντηθεί.

    Όπως λοιπόν έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, η εμπειρία που είχε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας από τις δύο προηγούμενες (και πιο γνωστές) περιπτώσεις κορωνοϊών, του SARSκαι του MERS, ήταν πως με τον περιορισμό και τη νοσηλεία όσων είχαν ασθενήσει, ο ιός σταδιακά «εξασθενούσε».

    Κατά τα άλλα, ο νέος κορωνοϊός ήταν «ο μεγάλος άγνωστος».

    Αυτό που -σχετικά- άργησε να γίνει αντιληπτό, ήταν πως ο νέος κορωνοϊός ήτανπολύ περισσότερο μολυσματικός από τους προηγούμενους, λιγότερο όμως θανατηφόρος. Ταυτόχρονα, η εμπειρία από τις ασφυκτικές πιέσεις που δέχθηκε και η παρ’ ολίγον κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας της Κίνας, έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στις πολιτικές αποφάσεις που έπρεπε να ληφθούν.

    Η «ομολογία» άλλωστε του γενικού διευθυντή του ΠΟΥ στα τέλη Μαρτίου πως «με το να ζητάμε από τον κόσμο να μείνει στο σπίτι και να απαγορεύουμε τις μετακινήσεις, αγοράζουμε χρόνο και μειώνουμε τις πιέσεις στα συστήματα υγείας», απλά επιβεβαίωνε τους φόβους των ηγετών, οι οποίοι είχαν πλέον να αντιμετωπίσουν το εξής δίλημμα : Με το εξαιρετικά σημαντικό δεδομένο πως ο νέος κορωνοϊός είναι περισσότερο μολυσματικός, μεταδίδεται δηλαδή πολύ περισσότερο και πιο γρήγορα από τους προηγούμενους, τι είναι σημαντικότερο και πώς μπορούμε να το ελέγξουμε; Η πιθανή κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας της χώρας από την πίεση που θα δεχόταν λόγω της μεγάλης μετάδοσης του ιού και οι πολύ πιθανές οικονομικές και πολιτικές συνέπειες που αυτή (η κατάρρευση) θα επέφερε, ή η προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας, μετά τα αυστηρά περιοριστικά μέτρα, που θα μείωναν μεν την πίεση που θα δεχόταν τα συστήματα υγείας, θα επηρέαζαν όμως σημαντικά την γενικότερη εικόνα της οικονομίας της χώρας;

    Ποιο από τα δύο θα είχε το μικρότερο (και πολιτικά) κόστος;

    Είναι, κατά την γνώμη μου, βέβαιο πως, μπροστά σε έναν «αόρατο και -κυρίως- άγνωστο εχθρό», κανένας πολιτικός ηγέτης δεν θα ρίσκαρε, τόσο την -πολύ πιθανή- κατάρρευση του συστήματος υγείας της χώρας του, αλλά και -κατά συνέπεια-των οικονομικών (και πολιτικών) επιπτώσεων που μία τέτοια κατάρρευση θα προκαλούσε. Και ποιος αλήθεια θα μπορούσε να προβάλει οποιοδήποτε αντεπιχείρημα ενάντια στα περιοριστικά μέτρα που ήταν σίγουρο πως θα πλήξουν την οικονομία της χώρας, όταν το βασικό επιχείρημα για την πλήρη και αυστηρή εφαρμογή τους, ήταν (και είναι) η προστασία της δημόσιας υγείας των πολιτών;

    Αυτό που θα προκαλούσε μεν οικονομικό (και πιθανά πολιτικό) κόστος, θα μπορούσε όμως να ελεγχθείμε τα κατάλληλα μέτρα στήριξης αργότερα, ήταν η επιβολή συγκεκριμένων περιοριστικών μέτρων, τόσο στις μετακινήσεις, όσο και στην εμπορική δραστηριότητα της χώρας. Ο τρόπος δε που αυτά τα μέτρα στήριξης της οικονομίας θα μπορούν να παρουσιαστούν, είναι πολύ πιθανό να εκτιμηθούν (αργότερα) θετικά από τους πολίτες.

    Η πλάστιγγα, ήταν βέβαιο πως θα έγερνε προς την δεύτερη επιλογή.

    Κι όσο πιο σύντομα έπαιρνε κανείς αυτήν την απόφαση, τόσο το καλύτερο.

    Σήμερα, έχοντας καταλήξει στο συμπέρασμα πως η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης, με βάση τις πληροφορίες που κάθε στιγμή είχε, ήταν -εκτός από σωστή- και αναμενόμενη, εξακολουθώ να ανησυχώ για την «επόμενη ημέρα» της πανδημίας.

    Μία καθημαγμένη μετά από δέκα μνημονιακά χρόνια οικονομία, δεν ανατάσσεται καθόλου εύκολα μετά από μία πρόσθετη κρίση, που είναι πολύ πιθανό να της στοιχίσει πολύ περισσότερο απ’ όσο αρχικά είχε υπολογιστεί.

    Και κανείς σήμερα δεν μπορεί να εγγυηθεί πως ο «αόρατος και άγνωστος εχθρός» , δε θ΄αποτελέσει και πάλι την αφορμή για μελλοντικές προκλήσεις.

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    Άλλο κανονικότητα και άλλο νέα πραγματικότητα!

    Δημοσιεύτηκε στις

    Γράφει ο Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

    Με μια εβδομάδα καθυστέρηση, τη Δευτέρα 4 Μαίου, θα γυρίσουμε και εμείς στην «κανονικότητα», το οποίο σημαίνει ότι αίρονται σιγά – σιγά οι περιορισμοί στην κίνηση των πολιτών και την λειτουργία των καταστημάτων.

     

    Ήδη όμως και εν προκειμένου στη Γερμανία, έχει ξεκινήσει αυτή η επιστροφή στην κανονικότητα και το αποτέλεσμα των πρώτων ημερών είναι η επιβεβαίωση των φόβων που είχαν πολλοί, για το τι θα γίνει μετά την καραντίνα. Πρώτα απ΄ όλα, αν και δεν υπάρχουν πια οι απαγορεύσεις, η κίνηση στους δρόμους είναι περιορισμένη, υπάρχουν μαγαζιά που σήκωσαν τα ρολά, ενώ αρκετά μένουν με κατεβασμένα και φυσικά το κυριότερο ελάχιστοι ψωνίζουν, είτε γιατί φοβούνται να μπουν στα καταστήματα, είτε γιατί διακατέχονται από αβεβαιότητα για το μέλλον της πανδημίας και αποταμιεύουν χρήματα.

     

    Δεν μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι τα ίδια θα συμβούν εδώ… στην δική μας περίπτωση ίσως να είναι και χειρότερα, αφού λόγω τη δεκαετούς κρίσης η ελληνική κοινωνία και κατ΄ επέκταση η οικονομία, έχουν πτωχοποιηθεί. Αυτό σημαίνει ότι στην δική μας περίπτωση θα είναι πιο δύσκολο και πιο κοπιώδες, μια κοινωνία και μια οικονομία που είναι για έξι εβδομάδες σε ακινησία να μπουν τώρα σε κίνηση. Θα χρειαστούν πολύ περισσότερο χρόνο και φυσικά την δαπάνη πολλοί περισσότερων πόρων, για να γυρίσουμε – τουλάχιστον – εκεί που ήμασταν στις 18 Μαρτίου.

     

    Σε τελική ανάλυση άλλο είναι ότι ισχύει ως επιστροφή στην κανονικότητα, για μια φυσιολογική χώρα, όπως η Γερμανία και άλλο η επιστροφή σε μια νέα πραγματικότητα – πολύ χειρότερη – για μια χώρα ταλαιπωρημένη όπως η Ελλάδα, η επιστροφή αυτή δεν μπορεί να ξεκινάει με το άνοιγμα των κομμωτηρίων.

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Γνώμη

    Η φυλή των <<Ασημένιων Τροχών>>

    Δημοσιεύτηκε στις

    Του Τάσου Βυζικίδη

    Εκεί στην άκρη του δάσους Ουάχε ζούσε η φυλή των << Ασημένιων Τροχών>> . Μέσα στο δάσος ζούσαν και άλλες φυλές ,η φυλή των <<Ακούραστων Πολλών Αλόγων>>, η φυλή της <<Μακριάς Σέλας>> , η φυλή των <<Βιαστικών Ανθρώπων>> και η φυλή των <<Θυμωμένων Ανθρώπων>>.

    Η φυλή των <<Ασημένιων Τροχών>> ζούσε ξεκομμένη από τις υπόλοιπες φυλές και πήρε το όνομα της από την συνήθεια των μελών της να κυκλοφορούν πάνω σε τέσσερις ασημένιους τροχούς. Δεν πήγαιναν πουθενά χωρίς τους τροχούς τους ακόμα και για να φέρουν νερό στον καταυλισμό τους .

    Κάποια στιγμή όλες οι φυλές μεγάλωσαν, πλήθυναν και έπρεπε πια όλες μαζί να τακτοποιήσουν τα θέματα του δάσους . Η φυλή των <<Ασημένιων Τροχών>>> το μόνο που ζήτησε στην συνάντηση τους ήταν να κρατούν ανοικτά και καθαρά τα μονοπάτια που οδηγούσαν στο νερό γιατί είχαν συνηθίσει πιά να μετακινούνται πάνω σε τροχούς και τους ήταν δύσκολο να χαράξουν άλλα μονοπάτια. Όλοι οι αρχηγοί συμφώνησαν πως έπρεπε να ικανοποιηθεί το μοναδικό αίτημα της φυλής αυτής και πως ήταν σωστό και δίκαιο να κρατούν ανοικτά τα μονοπάτια για τους <<Ασημενιοτροχούς>> και όπως ήταν συνηθισμένο κάπνισαν την πίπα της ειρήνης για να σφραγίσουν την συμφωνία.

    Με τον καιρό όμως οι φυλές άρχισαν να καταπατούν την συμφωνία.

    Πάνω στα μονοπάτια η φυλή της <<Μακριάς Σέλας>> -που πήρε το όνομα της από την συνήθεια των μελών της να πηγαίνουν για νερό με οκτώ άλογα ζεμένα σε μια μεγάλη μακρόστενη σέλα- ξεκούραζε τα άλογα της εμποδίζοντας τους <<Ασημενιοτροχούς>> να φτάσουν στο νερό και

    κάποια στιγμή κινδύνεψε όλη η φυλή από την στέρηση του.

    Όμως και η φυλή των <<Ακούραστων Πολλών Αλόγων>> που πήρε το όνομα της από την συνήθεια των μελών της να ζεύουν και να οδηγούν εκατό άλογα και που ήταν και η πιο δυνατή φυλή- δεν τήρησε ούτε αυτή την συμφωνία. Άφηνε τα άλογα της σε μέρη που ήταν αποκλειστικά για την ξεκούραση των <<Ασημενιοτροχών>> και έτσι τους ανάγκαζε να γυρίζουν πίσω στον καταυλισμό τους.

    Η φυλή των <<Βιαστικών Ανθρώπων>> δεν τήρησε ποτέ καμία συμφωνία περπατούσαν τόσο γρήγορα που δεν τους ενδιέφερε το τι γινόταν γύρω τους ,είχαν την συνήθεια να δανείζονται άλογα από τις φυλές της <<Μακριάς σέλας>> και των <<Ακούραστων Πολλών Αλόγων>> . Πιστεύανε πως ήταν τόσο γρήγοροι που δεν ενοχλούσαν κανέναν, τα πάντα τα υπολόγιζαν με το πόσο γρήγορα κινούνται αυτοί και έκλειναν τα μονοπάτια μέχρι να τελειώσει το κυνήγι τους. Όταν κάποτε ρωτήθηκαν από τους <<Ασημενιοτροχούς>> γιατί καταπατάνε την συμφωνία και κλείνουν

    τα μονοπάτια, απάντησαν πως δεν αργούν πολύ μόνο με πέντε μαστιγώματα μπορούν να βρεθούν σε άλλο σημείο.

    Η πιο επικίνδυνη φυλή ήταν αυτή των <<Θυμωμένων Ανθρώπων>> αυτοί ήταν σε συνεχή πόλεμο με τις άλλες φυλές , δεν τους ενδιέφερε τίποτα ήθελαν να εξαφανίσουν όλους τους άλλους για να κρατήσουν το δάσος ολόδικο τους.

    Ήταν επόμενο οι <<Ασημενιοτροχοί>> να ζητήσουν εξηγήσεις από τους αρχηγούς των φυλών ,συναντήθηκαν στην σκηνή του αρχηγού των <<Ακούραστων Πολλών Αλόγων>> όλοι συμφώνησαν πως ήταν λάθος η μέχρι τώρα συμπεριφορά τους και πως αυτή την φορά θα τηρηθεί η συμφωνία και πως οι παραβάτες θα τιμωρούνται αυστηρά και ως είθισται κάπνισαν την πίπα της ειρήνης.

    Δεν κράτησε για πολύ καιρό η συμφωνία και οι <<Ασημενιοτροχοί>> βρέθηκαν σε χειρότερη κατάσταση από την προηγούμενη και απογοητευμένοι δεν ξαναβγήκαν από τον καταυλισμό τους.

    Πέρασαν τα χρόνια και η φυλή ξεχάστηκε έπεσε στην λήθη, ώσπου ένας εχθρός μπήκε στο δάσος ,το κυρίεψε και απαγόρευσε σε όλες τις φυλές να χρησιμοποιούν τα μονοπάτια . Όλοι κλείστηκαν στα στενά όρια των καταυλισμών και των σκηνών τους ,κανείς δεν μπορούσε να φτάσει στο νερό. Η απελπισία γέμισε με εφιάλτες τα όνειρα τους.

    Μπροστά στον κοινό εχθρό συσπειρώθηκαν όλες οι φυλές, συνεννοήθηκαν με σήματα καπνού ξέθαψαν το ιερό τσεκούρι του πολέμου και χόρεψαν πολεμικούς χορούς γύρω από την ιερή φωτιά, ξέχασαν όμως να καλέσουν την φυλή των <<Ασημενιοτροχών>>. Ήταν λογικό να τους ξεχάσουν, η φυλή είχε αποτραβηχτεί χρόνια τώρα στο πιο σκληρό περιβάλλον του δάσους ,δίπλα στον βάλτο.

    Επειδή οι <<Ασημενιοτροχοί>> ήταν ειρηνική φυλή δεν είχαν τσεκούρι πολέμου για να ξεθάψουν, έστειλαν όμως σήματα καπνού για να δηλώσουν την παρουσία τους.

    Ενώθηκαν λοιπόν όλες οι φυλές και κατάφεραν να διώξουν τον εχθρό μέσα από το δάσος ύστερα από μεγάλη μάχη. Ελευθερώθηκαν επιτέλους τα μονοπάτια και χαρούμενοι ξαναβγήκαν στο δάσος, βρέθηκαν με τους φίλους τους ξανά και γιόρτασαν ξέφρενα την ελευθερία τους. Τότε μές στην μεγάλη τους χαρά κατάλαβαν μέσα από τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν ,πως είχαν φερθεί άδικα στη ξεχασμένη φυλή τόσα χρόνια. Έδωσαν υπόσχεση μπρός στην ιερή φωτιά πως θα αλλάξουν την συμπεριφορά τους απέναντι στην φυλή αυτή. Βίωσαν τι θα πεί να είσαι αποκομμένος ,κλεισμένος στην σκηνή σου παρέα με τον εαυτό σου και τα μονοπάτια αποκλεισμένα, να μην μπορείς να φτάσεις στο νερό, να μην μπορείς να ελπίζεις σε ένα καλύτερο αύριο.

    Οι <<Ασημενιοτροχοί>> χαμογέλασαν , ξέρουν πως οι φυλές δύσκολα αλλάζουν συνήθεις, έχουν όμως μέσα τους βαθιά την ελπίδα πως η νίκη απέναντι στον κοινό εχθρό θα τους ενώσει όλους.

    Πως δεν θα υπάρχουν πια ξεχωριστές φυλές μέσα στο δάσος, ο ένας θα νοιάζεται για τον άλλον, τα μονοπάτια θα είναι μεγαλύτερα και θα είναι πάντα ανοικτά.

    Ελπίζουν πως οι νέοι δρόμοι δεν θα σταματούν στο νερό, θα πηγαίνουν και πιο πέρα, απέναντι εκεί στην χώρα των ονείρων και της ελπίδας, εκεί που βρίσκονται θαμμένα τα παιδικά παιγνίδια όλων των φυλών ,εκεί που νιώθεις πως είσαι ανθρώπινη ύπαρξη, μοναδικός, εκεί που μπορείς να είσαι χαρούμενος και να συνυπάρχεις ειρηνικά με τους άλλους.

    Εκεί που σε ξέρουν με το μικρό σου όνομα και δεν ανήκεις πουθενά παρά μόνο σε εσένα.

    Ίσως να μην τα καταφέρουν να βρεθούνε όλοι μαζί στην χώρα αυτή ,ίσως πολλοί να βαρεθούνε στα μισά της διαδρομής και να τα παρατήσουνε.

    Δεν έχει καμία σημασία όμως αν θα τα καταφέρουν να φτάσουν εκεί, το σημαντικό είναι να ξεκινήσουν για το ταξίδι αυτό όλοι μαζί, να γνωριστούνε οι φυλές από την αρχή και να μην ξεχάσουν ποτέ τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν απέναντι στον κοινό εχθρό.

    Οι <<Ασημενιοτροχοί>> είναι έτοιμοι για αυτό το ταξίδι, με γυαλισμένους τους ασημένιους τροχούς, γκρέμισαν τις σκηνές τους βγήκαν στο ξέφωτο και περιμένουν τις υπόλοιπες φυλές .

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ.. Νοσταλγώ συχνά τώρα τελευταία..

    Δημοσιεύτηκε στις

    Τους ήχους που αγκάλιασαν τα βήματά μου, τα λόγια που με οδήγησαν σε όσα δύσκολα μονοπάτια ακολούθησα, τις μυρωδιές που ανάβλυσαν από εδάφη και σώματα, τη γεύση της παλιοπαρέας, του βουνίσιου αγέρα και του ξεχασμένου χαρταετού..

    Κι αναδύεται η μνήμη απ του νου τις αρματωσιές, ημερεύει τα ξαστοχίσματα που μαρμάρωσαν, λίγο πριν την πτώση…. αυτήν ,την καθημερινή πτώση κι όχι την άλλη την προπατορική, την ουτοπική… διεκδικεί η μνήμη το δικαίωμα στην αμαρτία….

    Μεγάλωσα μάλλον.. Κι άρχισα του νου τις περιπλανήσεις. Γι αυτό και νοσταλγώ τις αμαρτίες που δεν θέλησαν να γίνουν κόλαση, τις ανάσες και τους ήχους που στέγνωσαν σε ήλιους κατακόκκινους και μετά χάθηκαν ανομολόγητα, έγιναν ανολοκλήρωτες σκιές μιας ευχής που δεν υλοποιήθηκε, μιας προσευχής που δεν ανέβηκε αλλά εγκλωβίστηκε..

    Μεγάλωσα μάλλον.. Το λέω δυνατά .Ακούω το παράπονό μου. Όχι γιατί δεν γέμισε η ψυχούλα μου αγάπη, αλλά να, είναι που δεν γνώρισα νόστο, μόνο φυγή γνώρισα μέσα από τις αφηγήσεις των παππούδων μου. Δε γνώρισα κάθαρση, μόνο παθήματα και έλεο για τους συνεχείς ξεριζωμούς μου. Το σώμα της χώρας μου πεδίο βολής, όπου ασκούνταν όσοι στόχευαν στην αθωότητα της καθημερινότητάς της.  .. Κι εκείνη,  η χώρα μου,  άθροισμα δρυών, κισσών και κοχυλιών.

    Μερικές φορές μονολογώ στ ανοιχτό προς το Παγγαίο παράθυρό μου.. άλλοτε φωνάζω , δυνατά, για να μ ακούω, επιβεβαιώνοντας την ιστορική συνέχεια της γλώσσας μου. Φωνάζω Φίλιππος , Αλέξανδρος, Διόνυσος! Αυτά τα Σίγμα της γλώσσας μου στάζουν ήχους πετρωμένους στους αιώνες και γδέρνουν την αστική ευγένεια με την οποία έντυσα τις μέρες μου. Από κοντά οι Κένταυροί μου, το Βυζάντιο, η Αγιά- Σοφιά των εσπερινών μου, η Ιωνία μου που κουνάει λευκό μαντήλι, το ηλιοβασίλεμα στο Αιβαλί μου.

    Και κάθε Πάσχα αναπολώ τα βαθιά φυλαγμένα μέσα μου, την ωραιότητα της μορφής του πάσχοντος Θεού και τη γαλήνη των αγίων, που κρατούν υπομονετικά τη συνείδησή τους και μου την προσφέρουν αντίδωρο ίασης και καθαρμού. Κυρίαρχη η μυρωδιά του κέδρου, ανάκατη με το φως των κεριών θρυμματίζει την έπαρση και απογυμνώνει τη ψυχή μου. Τη καθιστά φωτεινή πανσέληνο που αφηγείται τα πάθη της και σκορπίζει τα φορτία δειλίας κι εγωισμού

    Τις μέρες των Παθών μυριάδες υάκινθοι σκύβουν να φιλήσουν τρυφερά τη μεγάλη Μάνα. Τις μέρες των Παθών επελαύνει το έαρ των λουλουδιών, των οσμών και των αισθήσεων. Αυτές τις μέρες συντελείται του χιονιού η παραίτηση, του φωτός η στιλπνότητα και της νιότης η έγερση. Κραυγάζει ύμνους σπαρακτικούς η Μητρική οδύνη , εισχωρεί στα άδηλα και άρρητά μου ο Συντρίψας δια του Σταυρού, ο μαρτύριον Υπομείνας, ο Αναστάς

    Αυτό είναι το δικό μου παραμύθι για μία χώρα γαλανή σαν τη συνείδηση των παιδιών μου, και για ένα Πάσχα που μ αναγκάζει να επισκευάσω τα ερειπωμένα μου αισθήματα. Και για μια μάνα, της παιδικής μου μνήμης, που ανασκουμπώνεται και αρχίζει να ζυμώνει, στάζοντας μέσα του την περηφάνεια και τη καρτερία της, τον αχνιστό άρτο, χαρούμενο ψίθυρο ευχαριστίας προς τον Πάσχοντα Θεό!

    ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

    Λυμπεράκης Δημήτρης, Φιλόλογος 2ου ΓΕΛ Καβάλας

     

     

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ- 06/04/2020

    Δημοσιεύτηκε στις

    Περίμενα να περάσει κάποιο χρονικό διάστημα από τη μέρα που «επιλέξαμε να είμαστε πολιορκημένοι, διότι είμαστε ελεύθεροι» ( Κ. Μητσοτάκης, νομίζω), αποχαιρετήσαμε, μετά το κλείσιμο των σχολείων,  την όποια κοινωνικότητα και συντροφικότητα στη καθημερινότητά μας και βαλθήκαμε, οι εκπαιδευτικοί, να πλεύσουμε για τα σκοτεινά νερά της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Τότε κοντά ήταν που αρχίσαμε να δεχόμαστε και τις πρώτες απαξιωτικές προς το λειτούργημά μας «μπαλωθιές» από γνωστούς χαμαιλέοντες δημοσιογράφους, που το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι η ακριβοπληρωμένη κομματική βαφή.

    Αλλά ο σκοπός αυτής της επιστολής ( σύνθεση απόψεων πολλών συναδέλφων) δεν είναι τόσο να αναδείξω τις όποιες παθογένειες χαρακτηρίζουν τις κοινότητές μας αλλά να προσπαθήσω να επικοινωνήσω με τους μαθητές και τις μαθήτριές μας, τα παιδιά μας, που για ακόμη μία φορά οδηγήσαμε στο περιθώριο της καθημερινότητας, τους στερήσαμε το χαμόγελο του πρωινού ανταμώματος με τους συμμαθητές τους στο σχολείο και τους κρατάμε, πάλι, φοβισμένους κι επομένως υποταγμένους στις αποφάσεις ημών των μεγάλων σοφών.

    Άκου λοιπόν εφηβάκι μου!

    Είμαι σίγουρος ότι στα χρόνια τα μαθητικά συνάντησες δασκάλους και καθηγητές που φρόντισαν να σου διδάξουν, ότι άλλο πράγμα είναι η μάθηση κι άλλο η αποστήθιση γνώσεων επί γνώσεων

    Δασκάλους και καθηγητές που σε πείσμα των νόμων και των εγκυκλίων ,που βραχυκύκλωναν τη σχολική σου ζωή ,επιδίωκαν να βρουν τρόπους να αγαπήσεις τη γνώση, κατακτώντας την με τη δική σου σκέψη και  τις δικές σου πνευματικές ικανότητες

    Συνάντησες δασκάλους και καθηγητές που δε ντρέπονταν να ομολογήσουν ότι δεν είναι οι φωτεινοί παντογνώστες και οι απόλυτοι κάτοχοι της γνώσης, που οικοδομούσαν μαζί σου , τουβλάκι- τουβλάκι, τη δημιουργικότητά σου. Αυτοί ήταν που δεν το έπαιζαν κυρίαρχοι της τάξης, εξουσία, και δε σε τιμωρούσαν για να επιβεβαιώσουν το ρόλο τους και το θολό κάπως αξίωμα που εκ του νόμου απέρρεε.

    Ανθρώπους «ενσυναίσθητους», πράους, ελεύθερους, θαρραλέους και ξεβολεμένους

    Ανθρώπους που αναζητούσαν τη λογική στα λάθη σου, που ξεπερνούσαν εύκολα την εφηβική παρορμητικότητά σου, που σε διευκόλυναν να διδαχθείς πιάνοντας το χέρι σου με στοργή, που δε έκαναν διακρίσεις, που αποδέχονταν όλα τα παιδιά και προσάρμοζαν το μάθημά τους σε όλα τα παιδιά. Ανθρώπους που δεν είχαν ξεχάσει πώς είναι να είσαι παιδί και έφηβος

    Άκου κι αυτό εφηβάκι μου

    Δύσκολο είναι το επάγγελμά μου. Αλλά το αγαπώ. Και μ αρέσει να σε νοιάζομαι στη σχολική καθημερινότητά σου, να σε μαλώνω, να σε κολακεύω, να σε πειράζω, να σου λέω «είμαι δίπλα σου, μη φοβάσαι!» Με γοητεύει αυτό το ταξίδι αποκάλυψης της εφηβικής ψυχής που μου δίνεται για να την πλάσω, για να πλάσω το μέλλον αυτής της χώρας.

    Οι καιροί είναι σκοτεινοί. Το καταλαβαίνω. Σε κλείσαμε μέσα σ ένα σπίτι, που με το ζόρι χωράει τα όνειρά σου, κι αρχίσαμε να σε εντυπωσιάζουμε με e-classes, e- me, webex, skype, messenger, e- mails και όλα τα έχει ο καλός μανάβης, περάστε κόσμε τρελαθήκαμε και ξεπουλάμε.. Συνεχίζουμε τις κλειδαριές ,εντωμεταξύ, στο σπίτι, στη κοινωνικότητά σου, στον αυθορμητισμό σου, στο γέλιο και το κλάμα σου. Πολλά Απαγορεύεται ! Βέβαια δεν στέλνεις sms στο 13033 αλλά με κωδικούς μπαίνεις στις περίφημες διαδικτυακές πλατφόρμες, με κωδικούς με συναντάς live κάποιες ώρες τις εβδομάδας, με κωδικούς απαντάς στις ασκήσεις και τα ερωτήματα που σου υποβάλλω.

    Το ξέρω εφηβάκι μου! Θυμάμαι πολύ καλά που υπουργοί, καθηγητές δάσκαλοι και γονείς κυνηγούσαμε με μανία τη χρήση του κινητού στο σχολείο. Διότι είμαστε, άπαντες, καχύποπτοι απέναντι στους εφήβους, στον τρόπο σκέψης τους, στη διαφορετική οπτική τους, στο μέλλον αυτού του τόπου βρε αδελφέ. Διότι φοβόμαστε να παραδεχθούμε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα και η εκπαίδευση, που δεκαετίες τώρα σου παρείχαμε, ήταν στεγνή, μετωπική, δασκαλοκεντρική, «παπαγαλική», ανεδαφική, ανεπίκαιρη. Και τώρα ξαφνικά όλα αυτά τα ηλεκτρονικά εργαλεία έγιναν η σωτηρία μας, το μέσο της εκπαιδευτικής πλεύσης μας. Πώς το λένε αυτό είπαμε; Κρίση ταυτότητας; Νοητική διαταραχή; Ελα ντε!

    Θυμήσου όμως εφηβάκι μου ότι για πολλά πολλά χρόνια κανείς δεν ασχολήθηκε για τους μηδενικούς διορισμούς στα δημόσια σχολεία, την απώλεια πάρα πολλών διδακτικών ωρών, λόγω μη έγκαιρης τοποθέτησης εκπαιδευτικών. Θυμήσου ότι δεν υπάρχουν πια στα σχολεία φύλακες, επιστάτες, ψυχολόγοι και γραμματείς κι αναγκάζομαι να μετασχηματιστώ σε πολυμηχάνημα που ταυτόχρονα επιτελεί διοικητικό, τεχνικό και παιδαγωγικό έργο

    Θυμήσου που παραπονιόμασταν ότι υστερούμε σε σχέση με σένα στη χρήση των ηλεκτρονικών εργαλείων μάθησης και ζητούσαμε, ματαίως, επιμόρφωση, πρόσβαση στο διαδίκτυο και τεχνολογικό εξοπλισμό. Θυμήσου που στην προσπάθειά μας να στηρίξουμε το ελληνικό δημόσιο σχολείο, ως εθελοντές και φυσικά αφιλοκερδώς, πάρα πολλοί από εμάς κάναμε ενισχυτική διδασκαλία και κοινωνικά φροντιστήρια. Ακόμη γίνονται! Εθελοντικά βεβαίως!.Μαζί με πλείστα προγράμματα αγωγής υγείας , περιβαλλοντικά και πολιτιστικά. Εθελοντικά και αφιλοκερδώς βεβαίως!

    Ξέρω! Θα μπορούσα να έχω κάνει κι άλλα ! Πολλά ακόμη! Δεν αρνούμαι την ευθύνη που μου αναλογεί! Έπρεπε να σ άφηνα να χάνεσαι στις ονειροπολήσεις σου, όταν, ματαίως, προσπαθούσα να κατανοήσεις τον κόσμο της Αντιγόνης και της Ισμήνης, να δαγκώσεις , έστω λίγη, από τη φέτα της ποίησης του Αναγνωστάκη και του Βρεττάκου, νε γευτείς λίγη από τη σκέψη του Θουκυδίδη, όταν μιλά για Δημοκρατία.

    Καλό μου εφηβάκι! Εγώ νιώθω πλήρης που δοκιμάζομαι καθημερινά στην πυρά των ανησυχιών και παραπόνων και δισταγμών και προσδοκιών και ελέγχων στους οποίους με υποβάλλεις. Απολαμβάνω την κριτική σου, οξεία πολλές φορές, την επιθετικότητά σου ( έφηβος είσαι, δεν πειράζει), την συγκατάβασή σου , όταν ερμηνεύω τις ενστάσεις σου , τη σύμπλευσή σου τελικά στα μεγάλα και δύσκολα μονοπάτια της διαμόρφωσής σου σε πολίτη ενεργό!

    Νιώθω και πλήρης, μετά από 33 χρόνια στα σχολεία, διότι καθημερινά συναντώ πρώην μαθητές και μαθήτριές μου που σέβονται τη διαφορετικότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, το φυσικό περιβάλλον, τη καθαρότητα στο βλέμμα. Άνδρες και γυναίκες που ανασύρουν από τις αποσκευές τους αγάπη, κατανόηση, αξιοκρατία, συναδέλφωση, ειρήνη. Γιατί έτσι έμαθαν. Γιατί κάποιοι, τεμπέληδες, δάσκαλοι και καθηγητές κάποτε τους τα δίδαξαν.

    Γι αυτό σου λέω εφηβάκι μου! Μη μασάς! Δύσκολοι οι καιροί και βαρύς ο εγκλεισμός σου. Ειδικά για σένα που είσαι και Τριτάκι του Λυκείου , που καθημερινά σε συντρίβουμε, πρωί-απόγευμα, με overdose ποσότητες γνώσεων, απαραίτητων για την εισαγωγή σου σε κάποια Πανεπιστημιακή σχολή. Το χειρότερο όλων, όμως ξέρεις ποιο είναι;  Που σε κρατούν ανενημέρωτο για όσα σχεδιάζουν για σένα. Που σε κρατούν όμηρο των τηλεοπτικών ιαχών τρόμου και σπασμωδικών κινήσεων γραμματέων, υφυπουργών και λοιπών αξιωματούχων της παιδείας, οι οποίες γίνονται με γνώμονα το κόστος (οικονομικό και πολιτικό) κι όχι με γνώμονα τον έφηβο και την ψυχούλα του που πιέζεται και σκοτεινιάζει η ματιά του.

    Γι αυτό σας λέω κ. υπουργέ της Παιδείας! Απελευθερώστε τα Τριτάκια του Λυκείου από το άγχος των Πανελληνίων. Ορίστε επιτέλους μία ημερομηνία διεξαγωγής των εξετάσεων, έστω κατά προσέγγιση. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο. Κι αν δε θέλετε να το κάνετε αυτοπροσώπως , πείτε το στη Γιαδικάρογλου, να το πει στην Πετροπούλου, να το πει στη  Χρυσοπούλου, να το πει στην Πετροβασίλη, να το πουν τελικά στα παιδιά!!

    Με εκτίμηση

    Λυμπεράκης Δημήτρης, Φιλόλογος 2ου ΓΕΛ Καβάλας

     

     

     

     

     

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    Πλανήτης Γη, 2020: Μάρτης ενός δίσεκτου έτους – Η δυνατότητα μετάλλαξης μιας δυστοπίας σε ουτοπία

    Δημοσιεύτηκε στις

    Πάντοτε είχα την αίσθηση ότι είναι κάτι εντελώς ξεχωριστό και ανεπανάληπτο , το γεγονός ότι οι άνθρωποι κάθε εποχής ζούμε στην καθημερινότητά μας, την κορυφαία στιγμή της  πολιτισμικής διαδρομής του ανθρώπινου γένους, κορυφαία με την έννοια  ότι μόνον εμείς, οι ζώντες, βιώνουμετο  εδώ και τώρα της ανθρώπινης περιπέτειας.

    Όλα τα κατορθώματα ,τα σπουδαία επιτεύγματα του Ανθρώπου, έχουν  συντελεστεί, αποτελούν  δηλ. παρελθόν.

    Ενώ εμείς, οι  άνθρωποι, που είμαστε σήμερα στη ζωή, αποτελούμε τον θρίαμβο  του παρόντος.

    Και να που αυτή η κορυφαία στιγμή, έμελλε να ναι και για μας τους τωρινούς (συγκαιριανούς αν προτιμάτε) πολίτες του παγκόσμιου χωριού του 2020, ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος.

    Την λέξη που καμπανίζει περίπου 4 μήνες τώρα στα αυτιά μας  και που ακούγεται κάθε λεπτό από τα μέσα ενημέρωσης δεν θα την πω ξανά.

    Ας μιλήσουμε  εδώ (με όρους άλλων εποχών)  για μια νέα πανώλη του 21ου αιώνα, που έχει σπαρθεί  στα πέρατα του κόσμου , μαζί με την μολυσματική ασθένεια της υπερ-πληροφόρησης και την αναμονή των νέων ηθών που θα διαμορφωθούν από την αυτόματη σχεδόν κατάρρευση της ευδαιμονίας του Δυτικού ανθρώπου, που επιφέρει αυτή η νέα κατάσταση.

    Για τον τρίτο κόσμο οι επιδημικές ασθένειες  είναι μια πραγματικότητα, δεν εξέλειπαν ποτέ,  είναι η αυτονόητη καθημερινότητα, όπως ήταν για τον Δυτικό κόσμο, μια πραγματικότητα, αδιαπραγμάτευτη και αυτονόητη ,η ευμάρεια.

    Πραγματικότητα είναι και παραμένει χρόνια τώρα για τους κατοίκους του τρίτου κόσμου, η ανέχεια ,οι κακουχίες, το να ζει κανείς  μια ζωή χωρίς ορίζοντα, το να πεθαίνουν χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά, επειδή απλά δεν διαθέτουν τα προς το ζην ή τις κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης..

    Και να που ένας βιολογικός πόλεμος ξεσπά και τα σπίτια μας γίνονται τα στρατόπεδα συγκέντρωσης αυτού του «ιδιόρρυθμου» και πρωτόγνωρου πολέμου που διατρέχει την υφήλιο από την Άπω Ανατολή, ως τις δυτικές κοινωνίες.

    Θα αναγκαστεί άραγε, υπό την πίεση των νέων δεδομένων, ο δυτικός άνθρωπος να αναπτύξει αισθήματα εν-συναίσθησης και αλληλεγγύης, για έναν κόσμο που μέχρι τώρα του είχε γυρισμένη την πλάτη, βυθισμένος στην τρυφηλή ζωή του;

    Τα τελευταία χρόνια  ωστόσο,  που σοβούσε η οικονομική κρίση και στη χώρα μας, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες του δυτικού κόσμου (λεγόμενου και αναπτυγμένου) είδαμε με πολύ γλαφυρό τρόπο, ότι ο « τρίτος κόσμος» και οι συνθήκες ζωής του, δεν βρίσκονταν πια  μονάχα στην μακρινή  Αφρική, αλλά είχαν έρθει  κυριολεκτικά και δίπλα μας

    Πόσοι άνθρωποι μέσα σε αυτά τα χρόνια δεν είδαμε να τρώνε από τα σκουπίδια, να κοιμούνται στα πεζοδρόμια των μεγαλουπόλεων, να αυτοκτονούν;

     

    Κι από την άλλη οι πλούσιοι γίνονται  όλο και πλουσιότεροι, ενώ η συσσώρευση πλούτου φαίνεται να προβληματίζει τους ίδιους τους κατέχοντες. Οι πλούσιοι «ασφυκτιούν» μέσα στα υπάρχοντά τους.

    Το τι ακριβώς έγινε εκείνο το πρωινό του περασμένου Δεκέμβρη στη Γιουχάν της Κίνας, όταν πρωτοεμφανίστηκε η νέα ασθένεια, θα μας το πουν οι ιστορικοί του μέλλοντος, αλλά ο τρόπος ζωής που ξεκινούσε εφεξής για την ανθρωπότητα ήταν ήδη παρών.

    Δεν έχουμε παρά να τον αποδεχτούμε.

    Αν ο 20ος αιώνας ήταν ο αιώνας της αποθέωσης του καταναλωτισμού, όπως γνωρίζουμε, ο 21ος αιώνας «δεν θα υπάρχει, αν δεν είναι πνευματικός»  όπως υπογραμμίζει ο Αντρέ Μαλρώ.

    Ορισμένες σημειώσεις με αφορμή αυτήν τη ρήση.

    Σημείωση πρώτη: ΜπέρτολτΜπρεχτ:  «Κι από τα κανόνια ανάμεσα προβάλανε οι έμποροι» (σήμερα το μεγάλο εμπόριο βρίσκεται στα όπλα, την πορνεία, τα ναρκωτικά και τα φάρμακα).

    Σημείωση δεύτερη:  Οδυσσέας Ελύτης:«Άδειασα και ξαναγέμισα τον ταξιδιωτικό μου σάκο και είπα: είναι πολλά γι΄ αυτή τη ζωή και για πολλές άλλες ακόμη». Αν υπήρξαμε ως τώρα έρμαια του καταναλωτισμού οι απλοί άνθρωποι,είναι τώρα μια καλή ευκαιρία να απαλλαγούμε απ΄ αυτόν  και να μην ενισχύουμε άθελά μας,κάθε είδους απάνθρωπο εμπόριο.

    Σημείωση τρίτη: Γκαίτε: «Όταν ο Θεός ήθελε να φτιάξει τον κόσμο κάθισε και έμαθε ελληνικά»

    Για μας τους Έλληνες είναι μοναδική ευκαιρία τώρα να επανανακαλύψουμε και να ενισχύσουμε τη σχέση μας με αυτή την θηριώδη γλώσσα μας ,την ελληνική, μια γλώσσα  που ερμηνεύει τον κόσμο, αποτελεί φορέα αξιών, τολμώ να πω μας δείχνει έναν τρόπο να ζούμε, (ανατρέχω πρόχειρα σε τρεις λέξεις: εύρυθμος, ευυπόληπτος, ευοίωνος : δείτε  τη σημασία αυτών των λέξεων-πέρα από την εμφανή αισθητική τους διάσταση- στην τέχνη, τον κοινωνικό βίο του ανθρώπου και την προοπτική του στο μέλλον).

    Πόσο κατακρεουργήθηκε η γλώσσα μας,ταυτόχρονα με την έκπτωση των αξιών τα τελευταία χρόνια;

    Να μια λαμπρή ευκαιρία για το «ένδον σκάπται» με όχημα τη γλώσσα,  για μια ουσιαστική επικοινωνία  με το μέσα μας, με τον Άλλον και τις Μνήμες του ανθρώπινου γένους.

    Μια ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε τις ελλείψεις μας, τα ελλείμματά μας και όλα αυτά που μας κρατούν πίσω σαν άτομα ,αλλά και ως κοινωνία.

    Να μια ευκαιρία να «καθαρίσει» το βλέμμα μας,ώστε να μπορεί να δει τα θετικά αυτού που στέκεται απέναντί μας.

    Να βυθομετρήσουμε τον αυτισμό μας και να πάψουμε να χαιρόμαστε με τη δυστυχία του άλλου, τώρα που ο εχθρός είναι κοινός και προπαντός αόρατος.

    Βλέπουμε αυτές τις μέρες της διεθνούς κρίσης τον πρωθυπουργό της Αγγλίας να κάνει επίδειξη του κυνισμού του και  υιοθετώντας την «ανοσία της αγέλης» , να αφήνει να νοσήσουν μαζικά οι συμπολίτες τουλέγοντάς τους, ότι θα πρέπει να αποχαιρετήσουν  νωρίτερα τους αγαπημένους τους ανθρώπους που θα φύγουν από τη ζωή.

    Λέγονται ανερυθρίαστα κάποιες αλήθειες από τους κρατούντες ενίοτε.

    Άλλωστε πότε οι έχοντες αντιμετώπισαν τους απλούς  πολίτες με καθεστώς  ισονομίας, ισοπολιτείας ,ισηγορίας:

    Αντίστοιχα ήθη είδαμε να αναπτύσσονται όμως και μεταξύ των πολιτών τα χρόνια που πέρασαν και τώρα ακόμη, συμπεριφορές που μας θυμίζουν το «homohomimi lupus» .

    Άνθρωποι  να προσπαθούν με μένος να εξοντώσουν ο ένας τον άλλον.

    Είναι βέβαιο ότι η τεχνολογική και η ψηφιακή επανάσταση  που συντελέστηκαν  κατά τον 20ο αιώνα θα μπορούσαν να οδηγήσουν την ανθρωπότητα ολόκληρη σε μια ζωή με λυμένες τις βασικές ανάγκες και να δώσουν την ευκαιρία να αναπτυχθεί ο δημιουργικός άνθρωπος και «ο καλός καγαθός πολίτης».

    Ωστόσο αυτός ο αιώνας των μεγάλων επιτευγμάτων έγινε πολύ συχνά θέατρο πολέμου που αιματοκύλισαν την ανθρωπότητα.

    Αν σήμερα βρισκόμαστε στην τροχιά ενός  νέου πρωτόγνωρου πολέμου, που μοιάζει να μας καθιστά όλους μας πρωταγωνιστές ταινίας επιστημονικής φαντασίας,, ας συνειδητοποιήσουμε την ατομική μας ευθύνη, την ανάγκη να επιδείξουμε μια υπεύθυνη στάση,  γιατί από αυτήν εξαρτάται η ζωή  μας και η ζωή του διπλανού μας.

    Να μια λαμπρή ευκαιρία να μεταλλάξουμε την δυστοπία σε ουτοπία.

    Μια ουτοπία που θα παραμερίσει τον καταναλωτισμό σε όφελος του ανθρωπισμού, την ομφαλοσκόπηση  σε όφελος της κοινωνικής θέασης, την προσωπική ανέλιξη σε όφελος των δημιουργικών δυνάμεων ολόκληρης της κοινωνίας, ώστε να ανακαλύψουμε ξανά την δύναμη του Δια-λόγου και της Συζήτησης, ώστε αν επαναφέρουμε τη Λογική, αλλά και την από κοινού αναζήτηση της λύσης των προβλημάτων που συναντάμε ως άνθρωποι και ως κοινωνίες.

    Μόνον εγκαταλείποντας τον ατομισμό μας και τον κοινωνικό αυτισμό μας, στους οποίους μας βρήκε η αυγή του 21ου αιώνα,μόνον επαναπροσδιορίζοντας αξίες και ιδεώδη θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε επάξια την πνευματική υπόσταση του ανθρώπου του αιώνα μας,μια υπόσταση που πιθανώς να εξαλείψει αιτίες και αφορμές ενός επόμενου ακόμη πιο καταστροφικού  πολέμου στα χρόνια που θα ακολουθήσουν.

    Όλγα Μάμαλη

    Δρ.Θεατρολόγος-Φιλόλογος

    Εκπαιδεύτρια ΣΔΕ Ξάνθης

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    Από δήμαρχος… συγγραφέας

    Δημοσιεύτηκε στις

    Τον Κώστα Χατζηεμμανουήλ τον γνωρίσαμε ως δήμαρχο Θάσου, αλλά και ως ένα Θάσιο με βαθιά αγάπη για τον τόπο του, ο οποίος αν και επαγγελματικά ήταν τακτοποιημένος ως οδοντίατρος, πήγε και σπούδασε ιστορία, για να μπορεί να μελετήσει και να γνωρίσει καλύτερα το που ζει, ποια γεγονότα και ποιοι άνθρωποι έζησαν και δημιούργησαν. Ένα στοιχείο που είναι λίγο γνωστό, για τον κ. Χατζηεμμανουήλ, είναι ότι στον ελεύθερο χρόνο του, μεταφράζει αρχαίες τραγωδίες, αντί… να λύνει σταυρόλεξα!!! Δεν έμεινε όμως μόνο σε αυτό, έκανε και ένα βήμα παρακάτω, έγραψε ένα βιβλίο, για παιδιά, με βάση την αρχαία τραγωδία των Περσών, του Αισχύλου!

     

    Ο IANOS και η Ελληνοεκδοτική παρουσιάζουν το βιβλίο του Κώστα Χατζηεμμανουήλ «Πέρσες του Αισχύλου» για παιδιά. Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι σκηνοθέτες Ρέινα Εσκενάζυ και Σωτήρης Χατζάκης,  και η θεατρολόγος  Μαρία Μαρή. Την εκδήλωση θα συντονίσει  ο δημοσιογράφος-συγγραφέας Μηνάς Βιντιάδης. Αποσπάσματα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Λεωνίδας Κακούρης και Βάνα Πεφάνη, ενώ μαθητές του 1ου Γυμνασίου Πεύκης  θα «ζωντανέψουν» επί σκηνής τους ήρωες του Αισχύλου. Στο πιάνο η Βάγια Νάσση. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο IANOS Café στην Αθήνα, αύριο το μεσημέρι. Μπράβο του.

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Σχόλια

    Περί αμφιθεάτρου ο λόγος… ή λόγος να γίνεται;

    Δημοσιεύτηκε στις

    Αν είστε το αμόνι, να είστε υπομονετικοί. Αν είστε το σφυρί, χτυπήστε δυνατά. (Αραβική παροιμία)

     

    Το Σάββατο 10/01/2020 βρέθηκα  στο αμφιθέατρο «Γ. Παυλίδης» της ΠΕ Καβάλας για να παρακολουθήσω την πολύ καλή θεατρική παράσταση «Ξύπνα Βασίλη» από τη Δημοτική Θεατρική Ομάδα Λιμεναρίων σε σκηνοθεσία της κ. Πανταζή Δέσποινας.

    Ήταν η πολλοστή φορά που διαπίστωσα, ιδίοις όμμασιν, την απόλυτη (κυριολεκτώ) εγκατάλειψη του χώρου του αμφιθεάτρου, τη σχεδόν ολική καταστροφή των καρεκλών, την έλλειψη φωτισμού στις τουαλέτες, την ημι-θέρμανση, το «ρομαντικό» φωτισμό, την απουσία στοιχειώδους ακουστικής. Και αναπόφευκτα αναλογίστηκα ότι αυτός ο χώρος αποτελεί το σημείο αναφοράς και το βασικό πυλώνα της πολιτισμικής- πνευματικής παραγωγής μίας πόλης 70.000 κατοίκων. Σε αυτόν το χώρο καταθέτουν το υστέρημα της ψυχούλας τους δεκάδες σχήματα συλλόγων πολιτισμού και επιστημών, για να λάβουν ως «αντίδωρον» συνθήκες αντιαισθητικές και μίζερες , που απαξιώνουν το έργο τους.

    Με ένα σύντομο «γκουγκλάρισμα» και μία έρευνα, όχι εκτενή, εύκολα διαπίστωσα κατ αρχάς ότι το συγκεκριμένο κτίριο χρονολογείται στα μέσα της δεκαετίας του 70, χτίστηκε για τις ανάγκες των υπαλλήλων της τότε Νομαρχίας και ότι η πρώτη «επέμβαση» (sic) που δέχτηκε ήταν κατά τη δεκαετία του 1970, οπότε και μεγάλωσε η σκηνή του.

    Επί Νομαρχιακής θητείας του κ. Καλλιοντζή (κάπου το 2010) εκπονήθηκε μία μελέτη, η οποία προέβλεπε την κατασκευή εξαρχής ενός νέου αμφιθεάτρου με παράλληλη κατεδάφιση του υφισταμένου. Το νέο υψηλής αισθητικής κτίριο θα κάλυπτε όχι μόνο τις λειτουργικές ανάγκες της πόλης και της Περιφέρειας για έναν άρτιο χώρο πολιτισμού, αλλά θα αναβάθμιζε και το οικείο αστικό περιβάλλον του κέντρου. Το κόστος του έργου ξεπερνούσε τα δέκα εκατομμύρια ευρώ, ενώ η όποια επικαιροποίηση της μελέτης θα ανέβαζε τον προϋπολογισμό σε, σημαντικά, υψηλότερο επίπεδο.

    Είχε προηγηθεί, από το 2008, η σύσταση από το ΤΕΕ μίας ομάδας εργασίας αποτελούμενης από υπηρεσιακούς παράγοντες και ελεύθερους επαγγελματίες, η οποία θα διερευνούσε τις δυνατότητες αναβάθμισης, τροποποίησης και εκσυγχρονισμού του υφισταμένου αμφιθεάτρου της Νομαρχίας Καβάλας. Η απόφαση όμως του Νομάρχη ήταν η ανακατασκευή του αμφιθεάτρου και όχι η ανακαίνιση.

    Επί θητείας, ως Αντιπεριφερειάρχη, του κ. Γρανά (2011- 2014) έγινε μια προσπάθεια ριζικής ανακαίνισης του υφισταμένου κτιρίου με ένα εν-δυνάμει διαθέσιμο κονδύλιο, προϋπολογισμού 3 εκατομμυρίων ευρώ, το οποίο,  ανάμεσα στις άλλες παρεμβάσεις, προέβλεπε τη κατεδάφιση και ανακατασκευή της σκηνής, τη μικρή αύξηση του αριθμού των καθισμάτων, καθώς και τη κατασκευή καινούργιων αποδυτηρίων. Η μελέτη θα γινόταν από υπηρεσιακούς παράγοντες και ιδιώτες, ενώ θα προέβλεπε και τη διαμόρφωση χώρων συνεδριακού χαρακτήρα. Δεν υλοποιήθηκε ποτέ!

    Επί θητείας του κ. Μαρκόπουλου (2014-2019) η Πολεοδομία απεφάνθη, ότι ο χαρακτηρισμένος ως χώρος Διοικητηρίου, άρα και το αμφιθέατρο, πρέπει να στεγάζει μόνο διοικητικές υπηρεσίες κι εκδηλώσεις. Στην ουσία,, με αυτήν την απόφαση, η Πολεοδομία μπλόκαρε τις όποιες προσπάθειες αναβάθμισης και ουσιαστικά δεν επέτρεπε τη χρήση του χώρου για τη φιλοξενία παραστάσεων, εκτός των εκδηλώσεων που θα γίνονταν από και για τις υπηρεσίες της περιφέρειας.

    Βεβαίως, το «ελληνικό» του νόμου παραθυράκι προέβλεπε τη διενέργεια, στο χώρο του αμφιθεάτρου, 40 (σαράντα) παραστάσεων ετησίως, χωρίς άδεια, αλλά με έγκρισή τους από το Δημοτικό Συμβούλιο Καβάλας. Έθετε  δε και ως προϋποθέσεις διενέργειας αυτών των 40 παραστάσεων τη χορήγηση βεβαίωσης στατικής επάρκειας, τη λήψη όλων των απαιτούμενων μέτρων ασφάλειας καθώς και την υποχρέωση έκδοσης πιστοποιητικού πυροπροστασίας, εγκεκριμένου από την Πυροσβεστική Υπηρεσία. Απορία:

    • Ø Το Δημοτικό συμβούλιο Καβάλας παρείχε, για το 2020, την άδεια για την πραγματοποίηση μόνο 40 παραστάσεων στο χώρο του Αμφιθεάτρου;
    • Ø Ελέγχει κάποιος την υλοποίηση αυτής της απόφασης;
    • Ø Δόθηκαν για το 2020 οι βεβαιώσεις στατικής επάρκειας και λειτουργίας του συστήματος , ειδικά, Πυρασφάλειας;

    Πάλι επί θητείας του κ. Μαρκόπουλου ζητείται ένα ευτελές, για τα δεδομένα της παρέμβασης, ποσό των 180 χιλιάδων ευρώ για κάποιες περιορισμένες παρεμβάσεις στο χώρο. Όπως δε σημειώνουν τα δημοσιεύματα στον τύπο της εποχής ο ίδιος ο περιφερειάρχης κ. Μέτιος,, δυσπιστώντας (για τους γνωστούς λόγους) για την ανάγκη αναβάθμισης του αμφιθεάτρου Καβάλας, επισκέφθηκε το χώρο με τεχνικό επιτελείο από τη Κομοτηνή, για να διαπιστώσει με αυτοψία(!)το πρόβλημα. Τελικά οι παρεμβάσεις δεν υλοποιήθηκαν ποτέ.

    Τούτες τις μέρες ακούω και ακούμε δηλώσεις επί δηλώσεων από τους κ. Αντωνιάδη και κ. Σημιτσή, ότι, επιτέλους, υπάρχουν διαθέσιμα κονδύλια ύψους 600 χιλιάδων ευρώ για μια περιορισμένη παρέμβαση – αναβάθμιση του αμφιθεάτρου, συμπεριλαμβανομένης και της ηλεκτρομηχανολογικής μελέτης την οποία  αδυνατούσε η Περιφέρεια να εκπονήσει τα προηγούμενα χρόνια..Πέρα από το γεγονός ότι το προβλεπόμενο ποσό είναι μικρό, ευλόγως γεννιούνται τα παρακάτω (αφελή) ερωτήματα:

    • Ø Ποιος αναλαμβάνει την εκπόνηση της μελέτης;
    • Ø Θα γίνει διαγωνισμός και δημοπρασία;
    • Ø Ποιος είναι ο χρονικός ορίζοντας υλοποίησης του έργου;

    Οι επισημάνσεις αυτές εκπορεύονται από την αγωνία και μόνο ενός πολίτη μιας πόλης με πολύ μεγάλη πνευματική και πολιτιστική παραγωγή, καταδικασμένη να βασίζεται σε ένα ξεπερασμένο τεχνικά και αισθητικά αμφιθέατρο. Δεν αμφισβητώ επίσης την εκπεφρασμένη βούληση των κ. Αντωνιάδη και κ. Σημιτσή να επιχειρήσουν και να υλοποιήσουν τις απαιτούμενες παρεμβάσεις. Άλλωστε η Δούρου και ο Καρανίκας είναι πολύ μακριά από τη Καβάλα, για να φορτώσουμε πάνω τους αμαρτίες, που έγιναν συνήθειες

    ΥΓ. Το προβλεπόμενο ποσό των 40.000 ευρώ που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα δράσης της Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας για το 2020 κι εγκρίθηκε (από τους συν-εργάτες και συν εργαζόμενους της Περιφέρειας ΑΜ-Θ) με θέμα Συνέδριο- Θρησκευτικός Τουρισμός, « Στα βήματα του αποστόλου Παύλου»

    • Ø Σε ποιόν φορέα υλοποίησης θα δοθεί
    • Ø Με ποιές δράσεις;
    • Ø Δεν είναι μεγάλο ποσό για τα δεδομένα της Καβάλας;
    • Ø Ούτε ο Πάπας να έλθει… Οψόμεθα!!

    Με εκτίμηση

    Λυμπεράκης Δημήτρης, Σύμβουλος ΠΕ Καβάλας

     

     

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    Νεοδημοκράτες στηρίζουν την ΠΑΣΟΚοποίηση του Χρ. Μέτιου;

    Δημοσιεύτηκε στις

    Μαθαίνουμε εμβρόντητοι πως ο Βασίλης Νταϊδης, όψιμος Νεοδημοκράτης-ήταν υποψήφιος με τον Βασίλη Ξουλόγη στο Παγγαίο- τον οποίο κάποιοι εξέλεξαν Αντιπρόεδρο στην τοπική της Νέας Δημοκρατίας Παγγαίου, συμφωνεί με το άνοιγμα του Χρ.  Μετιου στο ΠΑΣΟΚ.

    Μάλιστα υποστηρίζει πως καλά έκανε ο Μετιος και έβαλε μόνο στελέχη του ΠΑΣΟΚ στην ΕΡΓΟΑΝΑΠΤΥΞΗ, γιατί το ΠΑΣΟΚ τον στήριξε για να βγει Περιφερειάρχης.

    Καλά ο κ. Μέτιος κατηγορούσε τον Τοψίδη ότι τον στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ – προσπαθώντας τότε να τον δυσφημίσει- και ο ίδιος είναι ο μοναδικός που στηρίζει η ΝΔ.

    Τώρα μαθαίνουμε ότι και το ΠΑΣΟΚ στηρίζει Μετιο.

    Μήπως είχαν μοιράσει και τις θέσεις και τους μισθούς προεκλογικά, γιατί κάτι τέτοιο λένε οι γνωρίζοντες.

    Ο Μακάριος Λαζαρίδης συμφωνεί με τον κ.Νταϊδη, γιατί το εν λόγω στέλεοχς, ναι ο υποψήφιος του Βασίλη Ξουλογη στο Παγγαίο, είναι δεξί του χέρι στην περιοχή του Παγγαίου.

    Συμφωνεί ο κ. Λαζαρίδης με τον συνεργάτη του για την πασοκοποιηση της Περιφέρειας ΑΜΘ ή δεν γνωρίζει τίποτα για αυτό, ούτε για την στήριξη του ΠΑΣΟΚ στον Μετιο προεκλογικά.

    Τι ζούμε με την Νέα Δημοκρατία στην Καβάλα δεν περιγράφεται. Μάλλον το βαρέλι δεν έχει πάτο και θα δούμε πολλά ακόμη!!!

     

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Σχόλια

    Διχασμός… με την πρώτη ευκαιρία!!!

    Δημοσιεύτηκε στις

    Γράφει ο Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

     

    Δεν ξέρω αν αποτελεί χαρακτηριστικό της φυλής μας, αλλά η αλήθεια είναι ότι από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η ιστορία μας έχει γραφτεί από εμφύλιες διαμάχες που έχουν φτάσει μέχρι τους πολέμους. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος είναι ο πιο γνωστός και αυτό που οδήγησε στην παρακμή την Αθήνα και την Σπάρτη, ώστε να αναδειχθεί αμέσως μετά η νέα δύναμη, η Μακεδονία. Αν πάμε νωρίτερα θα φτάσουμε και μέχρι τον Τρωικό πόλεμο και στην διαμάχη που ξέσπασε ανάμεσα στον Αχιλλέα και τον Αγαμέμνονα, με συνέπεια ο πρώτος να απέχει από τη μάχη.

     

    Και μια και γιορτάζουμε και τα 200 χρόνια από την ίδρυση του νεώτερου ελληνικού κράτους, να μην ξεχάσουμε να γιορτάσουμε και τον εμφύλιο πόλεμο, μεταξύ των οπλαρχηγών της επανάστασης, που θα οδηγούσε τον αγώνα για την ανεξαρτησίας, στο άδοξο τέλος του και αν δεν επενέβαιναν οι μεγάλες δυνάμεις, με τη ναυμαχία του Ναβαρίνου και την βύθιση του Τουρκοαιγυπτιακού στόλου, δεν θα υπήρχε σήμερα ανεξάρτητο κράτος.

     

    Στα χρόνια της κρίσης δεν διστάσαμε, ούτε στιγμή, να ξεκινήσουμε νέα διαμάχη, που λίγο έλειψε να μας φέρει στα πρόθυρα ενός νέους εμφυλίου πολέμου, σαν απόηχος του αιματηρού εμφυλίου του 46’ – 49. Τότε το διακύβευμα ήταν αν θα ενταχθούμε στην σφαίρα του υπαρκτού σοσιαλισμού ή της Δύσης, τώρα το δίλλημα ήταν ευρώ ή δραχμή και το Μένουμε Ευρώπη – Φεύγουμε από Ευρώπη.

     

    Και αυτά είναι τώρα παρελθόν, με το τέλος της εποχής των μνημονίων το μεγάλο ζήτημα είναι άλλο: ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ!!! Έχουμε μοιραστεί σε αυτούς που ζητάνε να κλείσουν τα σύνορα και σε αυτούς που ζητάνε να ανοίξουν!!! Και φυσικά οι συγκρούσεις των δυο μπλοκς μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και τους κάθε λογής ακτιβισμούς, είναι καθημερινές.

     

    Μην ξεχνάμε όμως, ότι το ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ δεν είναι δικό μας πρόβλημα, αλλά της Ευρώπης!!! Όλοι αυτοί που έρχονται, θέλουν να πάνεστην Ευρώπη και τους εγκλωβίζουμε εδώ. Ας ηρεμήσουμε και να βρούμε λύση για να τους αφήσουμε να φύγουνε, γιατί διαφορετικά εγκλωβιζόμαστε και εμείς σε έναν παραλογισμό, δηλαδή να μαλώνουμε για κάποιους διερχόμενους ξένους που κάνουν αγώνα να φύγουν, αλλά εμείς δεν τους αφήνουμε και η παρουσία τους εδώ μας ενοχλεί!!!

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Γνώμη