Χρονόμετρο

    Η επέλαση των βαρβάρων

    Δημοσιεύτηκε στις

    Παρακολουθώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεκάδες φωτογραφίες που ανεβάζουν συμπολίτες μας, με διάφορες γωνίες της Καβάλας, όπου σε όλες υπάρχουν τόσο θερμά σχόλια για την μοναδική της ομορφιά, σε σημείο που να απορείς, για το τι συμβαίνει σε αυτή την πόλη;

     

    Η Καβάλα, πραγματικά είναι μια από τις πιο ωραίες πόλεις της Ελλάδας και αυτό το οφείλει κύρια στην μορφολογία του εδάφους, καθώς υπάρχει ένα ενδιαφέρον ανάγλυφο και είναι ένα σημείο που το βουνό συναντάει την θάλασσα. Ωστόσο, η πόλη τις τελευταίες δεκαετίες έχει δεχθεί πολλαπλούς οικοδομικούς βιασμούς και ισχυρές δόσεις κακόγουστων παρεμβάσεων. Κυκλοφορείς μέσα στην πόλη και συνεχώς «σκοντάφτεις» σε ασυνάρτητες καταστάσεις.

     

    Σαφώς και η θέα από τον Αγ. Σίλα είναι μοναδική, αλλά όταν κατέβεις στην πόλη και μπεις στους κεντρικούς δρόμους και τα στενά, το σοκ δεν το γλυτώνεις. Η πόλη έχει δεχθεί πολλάκις κακοποίηση με την ανοχή ή και συνενοχή του κράτους, αλλά κύρια από την δράση των ίδιων των πολιτών.

     

    Και το χειρότερο όλων είναι ό,τι αυτές οι παρεμβάσεις δεν σταματάνε, αλλά συνεχίζονται με συνεχείς κακόγουστες παρεμβάσεις και ζημιές στον δημόσιο χώρο, από τα μπαλκόνια που «κλείνουν» για να γίνουν δωμάτια μέχρι τα ανόητα γκράφιτι και τα σκουπίδια – μπάζα που πετιούνται δεξιά και αριστερά!!!

     

    Κι αναρωτιέμαι ότι, αφού πιστεύουμε ότι ζούμε στην καλύτερη πόλη, γιατί η καθημερινή μας συμπεριφορά ισοδυναμεί με την επέλαση των βαρβάρων;

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Γνώμη

    ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΜΟΙΡΙΔΗΣ: Σε ευχαριστούμε Γιώργο που έβαλες το νερό στο αυλάκι και σε αυτό το έργο.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Σημερινή ανάρτηση μου σχετικά με τη δημοπρασία δικτύων φυσικού αερίου στην ΠΑΜΘ:

    ”Εκφράζω την ικανοποίηση μου για τη δημοπράτηση των έργων που αφορούν στην κατασκευή δικτύου διανομής φυσικού αερίου στις πόλεις της Ξάνθης, της Δράμας, της Αλεξανδρούπολης και της Κομοτηνής και λίγο αργότερα σε Καβάλα και Ορεστιάδα.

    Θερμά συγχαρητήρια σε όσους εργάσθηκαν για αυτό το σκοπό και παρά την καθυστέρηση σε σχέση με αυτό που υπολογίζαμε, είναι ικανοποιητικό ότι μπαίνει σε τροχιά υλοποίησης. Είναι έργο το οποίο το στηρίζουμε όλοι, το στηρίξαμε από την αρχή ως περιφερειακοί σύμβουλοι, έργο για το οποίο προσωπικά δεν είχα καμία ουσιαστική συμμετοχή στην υλοποίηση του, ήταν εκτός των καθηκόντων μου. Συγχαρητήρια στην ηγεσία του ΥΠΕΝ, τον Πρόεδρο της ΔΕΔΑ και στον Περιφερειάρχη ΑΜΘ και μέσω αυτών σε όλους όσους συνεργάστηκαν και συνέδραμαν μαζί τους, σε αυτό το βήμα. Είναι εξαιρετικά σημαντικό. Είναι μία ιδέα που ξεκίνησε το 2014. Δεν το πίστεψαν πολλοί.

    ‘’Αυτό το ξεκινήσαμε εμείς από την Περιφέρεια μας. Στην ΑΜΘ πρωτοπορήσαμε σε αρκετά σημεία και έχουμε διαθέσιμους πόρους και για το υπόλοιπο. Η ΔΕΠΑ αναζητά πόρους για να καλύψει τη δική της συμμετοχή, δεδομένου ότι πρόκειται για ιδιωτικές εκμεταλλεύσιμες υποδομές, και υπό αυτή την έννοια εργαζόμαστε. Για πρώτη φορά η Περιφέρεια για κάτι που λέγονταν ότι δεν γίνονταν τίποτα, σε συνεργασία με στελέχη της ΔΕΠΑ ξεπεράσαμε τα εμπόδια, τους ευχαριστώ δημόσια και,  είμαστε σε ένα δρόμο που θα αποτελέσει παράδειγμα για όλη τη χώρα, τόνισε.’’

    Αυτά είναι τα λόγια του αείμνηστου Γιώργου Παυλίδη, τον Ιανουάριο του 2016, ήταν ο άνθρωπος που είχε την ιδέα και ως Περιφερειάρχης οργάνωσε το σχέδιο υλοποίησης. Πίστευε ότι αποτελεί, μαζί με την Εγνατία Οδό, το πιο σημαντικό αναπτυξιακό έργο για την ΠΑΜΘ. Είκοσι και πλέον χρόνια το φυσικό αέριο περνούσε έξω από τις πόλεις μας αλλά κανείς δεν ήθελε να εμπλακεί με τη διανομή του στον αστικό ιστό. Αυτό διότι η οικιακή διανομή, γίνεται όχι από το δημόσιο αλλά από ιδιώτη πάροχο. Τα μεγέθη και τα δεδομένα που έχουν οι πόλεις μας δεν καθιστούσαν οικονομικά βιώσιμη την έλευση ιδιώτη. Κανείς εκτός από το Γιώργο Παυλίδη δεν πίστευε ότι θα υπήρχε άλλος τρόπος. Από τη πρώτη στιγμή το 2014 που ανέλαβε, εργάσθηκε, συμβουλεύτηκε, συνεργάσθηκε και βρήκε τελικά τον τρόπο. Με πλήρη στοιχεία και επιχειρήματα, με λύσεις όπως πάντα για τα ζητήματα που προέκυπταν έκανε τεκμηριωμένη πρόταση, έδωσε το βηματισμό για την υλοποίηση ενός μεγάλου αναπτυξιακού έργου στην ΠΑΜΘ και όχι μόνο. Η πρόταση του, υιοθετήθηκε και αποτέλεσε οδηγό και για τις άλλες περιφέρειες και αυτό πρέπει να το θυμηθούμε σήμερα.

    Τίποτα δεν είναι αυτονόητο, τίποτα δεν έρχεται χωρίς σκληρή δουλειά και σε αυτό συμπεριλαμβάνονται και οι ιδέες περί ανάπτυξης. Πρέπει να έχουν ισχυρά υπόβαθρα σχεδιασμού, εύρεσης λύσεων και αποτελέσματα σε εύλογο διάστημα, καθαρά και μετρήσιμα από την κοινωνία.

    Αναπτυξιακό έργο σημαντικό, με ισχυρό οικονομικό αποτύπωμα. Θα φανεί άμεσα. Σε ευχαριστούμε Γιώργο που έβαλες το νερό στο αυλάκι και σε αυτό το έργο”.

     

    Μιχάλης Αμοιρίδης

    Περιφερειακός Σύμβουλος

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΑΚΗΣ: Εκτός Φυσικού Αερίου η Καβάλα.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Για ακόμη μια φορά η Καβάλα δεν περιλαμβάνεται στα αναπτυξιακά σχέδια του Περιφερειάρχη.

     

    Ο περιφερειάρχης εξήγγειλε την διενέργεια του διαγωνισμού για την κατασκευή του δικτύου φυσικού αερίου στην Περιφέρεια μας.

    Δυστυχώς όμως, όπως διαπιστώσαμε, η Καβάλα για ακόμη μία φορά, δεν περιλαμβάνεται στα σχέδια του Περιφερειάρχη, γι’ αυτό και δεν την συμπεριέλαβε στον σχετικό διαγωνισμό.

    Για ακόμη μία φορά λοιπόν η Καβάλα είναι ο μεγάλος χαμένος, για ακόμη μία φορά η Καβάλα χάνει τα οφέλη από ένα αναπτυξιακό έργο, το οποίο θα μπορούσε να προσδώσει πολλαπλά οφέλη στην τοπική οικονομία. Χάνονται θέσεις εργασίας οι οποίες θα δημιουργούνταν κατά την κατασκευή του δικτύου φυσικού αερίου και θα μείωναν  την ανεργία στην περιοχή μας.  Κυρίως όμως χάνει η Καβάλα την ευκαιρία να αποκτήσει πρόσβαση σε φθηνή ενέργεια. Η πρόσβαση στο φυσικό αέριο θα έδινε οικονομική ανάσα στις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά της πόλης και του Νομού μας,  μειώνοντας κατά πολύ τα έξοδα τόσο για την θέρμανση, όσο και για την λειτουργία των τοπικών επιχειρήσεων.

    Δυστυχώς κάποιοι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης είναι ενιαία και πως για να έλθει ανάπτυξη στην περιοχή και να βελτιωθεί το επίπεδο ζωής των κατοίκων, πρέπει να αναπτυχθούν όλοι οι Νομοί, όχι να γίνονται διακρίσεις σε βάρος ενός Νομού προς όφελος των υπολοίπων.

    Παραμένει άγνωστο σήμερα το αν και το πότε τελικά θα ενταχθεί και ο δικός μας Νομός στο δίκτυο φυσικού και αν τελικά θα μπορέσουμε και εμείς ως Καβαλιώτες να απολαύσουμε τα οφέλη από την συγκεκριμένη φθηνή μορφή ενέργειας. Οφέλη που ήδη σε άλλα μέρη της Ελλάδας απολαμβάνουν εδώ και χρόνια.

    Είναι ευθύνη τόσο του Περιφερειάρχη όσο και του χωρικού Αντιπεριφερειάρχη να αποκαταστήσουν άμεσα την αδικία που γίνεται σε βάρος της Καβάλας. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση η Καβάλα να μείνει χωρίς πρόσβαση σε φυσικό αέριο, από την στιγμή μάλιστα που από την περιοχή μας διέρχονται τόσοι αγωγοί φυσικού αερίου.

     

    Χρήστος Γάκης

    Περιφερειακός Σύμβουλος

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΙΩΣΗΦΙΔΟΥ: Στου Κουφού την Πόρτα ……..

    Δημοσιεύτηκε στις

    Από τις αρχές Μαΐου είχα δηλώσει πως η φετινή τουριστική χρόνια για τον δήμο μας, «δεν έχει χαθεί και ούτε πρέπει να χαθεί» . Βασική προϋπόθεση για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός είχα πει,  ότι είναι η δραστηριοποίηση όλων , με πρώτη την δημοτική αρχή, ώστε πάση θυσία να υπάρξει διατήρηση των βαλκανικών αγορών , μέσω και της ενίσχυσης με προσωπικό και υλικό  των μεθοριακών σταθμών Προμαχώνα και κυρίως Νυμφαίας. (βλ. δελτίο τύπου 11-5-2020). Δυστυχώς οι τελευταίες εξελίξεις αποδεικνύουν ότι για την σημερινή δημοτική αρχή ισχύει το «στου κουφού την πόρτα , όσο θέλεις βρόντα» . Οι επαγγελματίες του τουριστικού τομέα , αλλά και ιδιώτες που έχουν επενδύσει στον τομέα της τουριστικής βραχυχρόνιας μίσθωσης , μετρούν καθημερινά τεράστιες απώλειες καθώς  το κλείσιμο της Νυμφαίας αποκόπτει την Καβάλα και την «ενδοχώρα» της, από τις αγορές Βουλγαρίας και κυρίως Ρουμανίας , δημιουργώντας συνθήκες «ασφυξίας» στην οικονομία της πόλης μας . Την ίδια στιγμή η δημοτική αρχή προεξάρχοντος του δημάρχου και «εκκωφαντικά απόντων»  των προέδρων της Δημωφέλεια και της Τουριστικής Επιτροπής  , έχει επιδοθεί σε ένα μπαράζ ταξιδιών στην Αθήνα με μόνο σκοπό την προβολή του Cosmopolis.  Υπάρχει ειλικρινά κανείς άλλος καβαλιώτης , εκτός του κ. Μουριάδη και του κ. Ζοπόγλου , που να πιστεύει ότι το φετινό Cosmopolis  μπορεί να  βοηθήσει τουριστικά την Καβάλα;   Εδώ , το φεστιβάλ έχει αλλάξει μέχρι στιγμής 3 φορές μορφή και άλλες τόσες χώρο διεξαγωγής , με αποτέλεσμα κανείς να μην ξέρει αν τελικά θα γίνει, και εάν γίνει που θα γίνει και υπό ποιους όρους. Ας  καταλήξουν επιτέλους , για να μπορέσουν να ασχοληθούν και με τα πραγματικά προβλήματα των δημοτών μας.

    Ο χρόνος έχει πια τελειώσει και μετρά πλέον ανάποδα  . Ας  ανασκουμπωθούμε όλοι , ώστε να περισώσουμε , ότι μπορεί να περισωθεί. Όσοι δεν μπορούν να δουλέψουν και να προσφέρουν ας πάνε σπίτι τους και ας αφήσουν στους άλλους τους ικανούς.

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    Δημήτρης Λυμπεράκης: ΕΠΕΤΕΙΑΚΟΝ (05/07/2015)- ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ξημερώματα της 27ης Ιουνίου 2015

    Μετά από σύσκεψη του υπουργικού συμβουλίου στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Αλέξης Τσίπρας ανακοινώνει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, καθώς η επίτευξη συμφωνίας με τους εταίρους είχε λάβει, εκ μέρους των δανειστών, χαρακτηριστικά τελεσιγράφου, δεδομένης και της εκπνοής του τρέχοντος προγράμματος.

    Το ερώτημα που τίθεται αφορά στο αν θα πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας των τριών θεσμών, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (Ε.Κ.Τ.) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δ.Ν.Τ.), η οποία συμφωνία προτάθηκε στο Eurogroup της 25ης Ιουνίου 2015.

    Συγκροτούνται αυτομάτως 2 πόλοι, υπέρ του ΝΑΙ και υπέρ του ΟΧΙ. Το παλαιό πολιτικό σύστημα των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, συνεπικουρούμενο από το Ποτάμι, διαρρηγνύει τα ιμάτια του καινοφανούς ενδύματος των αρνητών της υποδούλωσης της χώρας και ενδύεται το ιμάτιο του ευρωπαικού καθωσπρεπισμού και της κατανόησης του Σόιμπλε και του Γερούν, που αλυχτούσαν κατά του ελληνικού λαού.

    Εμείς, οι πολλοί, μετά την πολιτική ανάταση που είχαμε βιώσει, αμέσως με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία (Φεβρουάριος 2015), νιώθουμε να μας συνεπαίρνει κάτι από το αεράκι της λησμονημένης φοιτητικής νιότης μας. Κάτι διαφορετικό, κάτι καινούργιο, κάτι μεγάλο θαρρούσαμε ότι κυοφορούσε η μήτρα της ιστορίας. Και στρατευόμαστε στο βουερό κοπάδι των ανθρώπων που έβγαζαν τη γλώσσα στους αλαζόνες τραπεζίτες της Ευρώπης και τους εγχώριους κυβερνήτες των ετών 1974-2015, οι οποίοι, εναλλασσόμενοι στην εξουσία, τσάκισαν και χρεωκόπησαν τη χώρα, αδιαφορώντας πλήρως για το άγονο και στέρφο χώμα που παρέδιδαν στις επόμενες γενιές.

    Τα υπόλοιπα έχουν καταγραφεί στην Ιστορία. 61,3% του ελληνικού λαού ψήφισε υπέρ του ΟΧΙ και 38,69% ψήφισε υπέρ του ΝΑΙ

    Κάθε χρόνο, μετά από κείνες τις μέρες, οι μνήμες έρχονται αδυσώπητες. Και είναι οδυνηρές. Κάθε χρόνο, μετά από κείνες τις μέρες, εγείρονται οι υποστηρικτές του ΝΑΙ και με (μας)κρεμούν στα μανταλάκια της προσωπικής και δημόσιας αδυσώπητης αμφισβήτησης. Όχι απαραιτήτως πολιτικής αμφισβήτησης. Όλα αυτά τα χρόνια προσπαθώ να χειριστώ όχι τόσο την απογοήτευση από τη “μετατροπή” του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, όπως χαιρέκακα αρέσκονται να παπαγαλίζουν οι Μενουμευρωπαιστές. Προσπαθώ να χειριστώ την ατολμία που έκτοτε επέδειξα για τη στήριξη των μεγάλων προσπαθειών που έγιναν από το 2015-2019. Τον ακούσιο(;) αφοπλισμό μου από κινηματικές και συλλογικές δράσεις που έπρεπε να υλοποιούνται εκείνο το χρονικό διάστημα. Την επανάπαυση, που πολλοί εξ ημών επιδείξαμε, θεωρώντας ότι είχε ξεκινήσει η υλοποίηση των οραμάτων της Αριστεράς. Δεν γνωρίζαμε τις σάπιες ρίζες του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου. Δεν είχαμε εμπειρία από την οσμή των σκανδάλων, τις εκδουλεύσεις, τις οικονομικές παρά φύσιν συμφωνίες. Οι περισσότεροι γνώριζαν, σαν έτοιμοι από καιρό, τον καθημερινό πολιτικό οργασμό που γεννά ο αγώνας που υλοποιείται κι ας μην πετυχαίνει πάντα, την αλληλεγγύη που γεννιέται χωρίς την παρουσία των ΜΜΕ, την ισονομία, την αξιοκρατία, τις αρχές εν τέλει της Αριστεράς. Μια Αριστερά που και η ίδια ξαφνιάστηκε από την λαική αποδοχή και ζορίστηκε πολύ να ανταποκριθεί στην προσμονή και τις ελπίδες που πάνω της ακούμπησε τρυφερά η πλειοψηφία του ελληνικού λαού (κι όχι μόνο όσοι τη ψήφισαν).

    Φέτος όμως, 5 χρόνια μετά, και κάτω από την λουστραρισμένη ισοπεδωτική μιντιακή προπαγάνδα που υφιστάμεθα, την καθημερινή εξύμνηση των έργων και των ημερών της λαοπροβλήτου κυβέρνησης (εις πολλά τα έτη!!) την οικογενειοκρατία, τον λαικίστικο ακροδεξιό λόγο, την Πέτσ-ινη λίστα χορτασμού των ΜΜΕ που δεν λέει να φανερωθεί, τη διολίσθηση προς τα δεξιά όμορων (θεωρητικά) ιδεολογικών χώρων, τον μετασοσιαλιστικό ρεαλισμό στον Πολιτισμό και τη Δημόσια Τάξη (πάλι δε θα διαβάσει το επερχόμενο Μνημόνιο ο υπουργός) και άλλα αποικιακά, φέτος λέω να ομολογήσω πού αφιερώνω την ΑΡΝΗΤΙΚΗ ψήφο μου.

    To OXI μου λοιπόν εκείνης της μέρας είναι περήφανα αφιερωμένο:

    • Στις γιαγιάδες των χωριών του Παγγαίου, που συνωμοτικά, πριν μπουν στην κάλπη, μας έδειχναν το ΟΧΙ χαμογελώντας σαρδόνια
    • Στον γιό μου που το προηγούμενο βράδυ μου είπε στο τηλέφωνο πόσο τυχερός κι ευτυχής αισθάνεται, όντας φοιτητής, που συμμετέχει στο μεγάλο συλλαλητήριο της Αθήνας υπέρ του ΟΧΙ.
    • Στον αδυσώπητο κανιβαλισμό των ΜΜΕ ,την λυσσώδη παραπληροφόρηση και προσπάθεια μετατροπής της κοινής γνώμης υπέρ του ΝΑΙ – Πόσο πολύ χαρούμενοι νιώσαμε βλέποντας την ταπείνωση των τηλεοπτικών «δημοσιογράφων», που για 10 μέρες συνεχόμενες έχυναν στην καρδιά και το μυαλό ενός ολόκληρου λαού τον διχασμό και την πειθήνια υποταγή στους Ευρωπαίου τραπεζίτες.
    • Αφιερώνω το ΟΧΙ μου στον Σημίτη του «ευχαριστώ τους Αμερικάνους» και τον Πάγκαλο που ανερυθρίαστα παρέδωσε τον Οτσαλάν
    • Στην μπόχα των μιζών και των σκανδάλων που συμβάδιζαν για 40 χρόνια με τη διακυβέρνηση των αρίστων και κατοπινών συνεταίρων
    • Στον αυταρχισμό του Σαμαρά και την υπερμεγέθη φιλαυτία του Βενιζέλου
    • Στα πολιτικά τζάκια που ακόμη και τώρα πληγιάζουν το σώμα της χώρας μου
    • Στα χιλιάδες ανοιγμένα κεφάλια και σακατεμένα κορμιά των νέων παιδιών που κατέβηκαν στους δρόμους και διεκδίκησαν το αυτονόητο: Περισσότερη Δημοκρατία!
    • Στον πρωθυπουργό της χώρας που τον συνέτριψαν εκείνο το βράδυ στα άδυτα των Βρυξελλών τα ανθρωπόμορφα γεράκια της πολιτισμένης Δύσης
    • Αφιερώνω το ΟΧΙ μου στους φίλους μου που μεγαλώσαμε με τις αρχές των φτωχών γονιών μας, οι οποίες και όπλισαν το αξιακό οπλοστάσιό μας και μας συντροφεύουν στα δύσκολα της καθημερινότητάς μας.
    • Στους χιλιάδες χιλιάδων συνοδοιπόρων και συντρόφων που άντεξαν στα δύσκολα, έκαναν κομπόδεμα τις αντοχές τους και αγωνίζονται σήμερα για να επανέλθουν τα χαμόγελα στα πρόσωπα όλων.

    Αυτό το περιεχόμενο και αυτήν τη σημασία προσδίδω εγώ στο δικό μου ΟΧΙ! Συναισθηματικό εν πολλοίς αλλά βγαλμένο από τις καρδιές μας. Για τον αγώνα που δεν χάθηκε. Για τις προσδοκίες που ξανανθίζουν. Για το μέλλον που θα το ζυμώσουν ανθρώπινα νεανικά χέρια, δίχως αποκλεισμούς, δίχως εξαιρέσεις, δίχως φασισμό, δίχως αυταρχικότητα και δίχως καπηλείες.

    Υ.Γ

    59 χρόνια τώρα δεν τόλμησα ν αμφισβητήσω τον πατριωτισμό κανενός ! Δεν δέχομαι όμως και την αμφισβήτηση της δικής μου αντίληψης και ευαισθησίας για ό,τι εγώ θεωρώ  εθνικό και πατριωτικό καθημερινά, ως ενεργός εκπαιδευτικός και πολίτης. Η «αναφυλαξία απέναντι στο εθνικό και πατριωτικό», που ως ευφυολόγημα εκτοξεύθηκε από τον «εισαγόμενο» και νυν εγχώριο βουλευτή εναντίον των μελών και των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφεται ως απαξιωτική και αμετροεπής. Η 23μηνη θητεία μου ως λοχίας ΤΘ στην Καρωτή του Έβρου είναι η δική μου εθνική και πατριωτική κατάθεση – αντίβαρο στους λογής φλύαρους Γκόρτσους του da Capo του Κολωνακίου και του Zonars της Πανεπιστημίου

    Με εκτίμηση

    Λυμπεράκης Δημήτρης, Εκπαιδευτικός / Σύμβουλος ΠΕ Καβάλας.

     

     

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΕΝΟΣ ΑΟΡΑΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ του Γιώργου Τσακίρη

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ήταν στα τέλη του 2019 όταν στα δελτία ειδήσεων της χώρας, ξεκίνησαν να γίνονται σποραδικές αναφορές για έναν νέο ιό ο οποίος έπληττε μία συγκεκριμένη περιοχή της Κίνας. Τόσο η μακρινή απόσταση που μας χωρίζει από την αχανή αυτή χώρα, όσο και τα ελάχιστα, για τα πληθυσμιακά της δεδομένα, κρούσματα στα οποία αναφέρονταν, μας έκαναν να αισθανόμαστε πως πρόκειται για κάτι το οποίο δεν μας αφορά.

    Έπρεπε να έρθει ο Ιανουάριος του 2020, και συγκεκριμένα η 23η του μήνα, για να μάθουμε πως μία πόλη της Κίνας με το όνομα Γουχάν, με πληθυσμό κοντά στα 10εκ. κατοίκους, έχει τεθεί σε καραντίνα λόγω της ταχείας μετάδοσης ενός νέου κορωνοϊού και τα πολύ σοβαρά συμπτώματα αναπνευστικής ανεπάρκειας που αυτός προκαλεί. Την ίδια ημέρα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας(ΠΟΥ) χαρακτήριζε ως «μέσου κινδύνου» τον ιό και αποφάσιζε τη στενή παρακολούθηση της πορείας του, αλλά και των μέτρων που έπαιρνε η Κινεζική κυβέρνηση, με σκοπό τον περιορισμό του.

    Μία μόλις εβδομάδα αργότερα, ο ΠΟΥ αποφάσιζε ότι η επιδημία του νέου κορωνοϊού στην Κίνα συνιστά «έκτακτη ανάγκη δημόσιας υγείας διεθνούς ανησυχίας».

    Ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ κ. Γκεμπρεγέσους, ανακοίνωνε την απόφαση όταν τα κρούσματα, και παρά τα μέτρα που είχαν ληφθεί, είχαν πλέον αρχίσει να καταγράφονται σε τουλάχιστον 18 χώρες.

    Ακόμη και τότε όμως, ο ΠΟΥ εκτιμούσε ότι δεν υπήρχε λόγος να περιοριστούν τα ταξίδια και οι εμπορικές συναλλαγές με την Κίνα.

    Σε συνέντευξη τύπου στις 30 Ιανουαρίου, ο γενικός διευθυντής του Οργανισμούανέφερε πως «Ο ΠΟΥ δεν συνιστά να περιοριστούν τα ταξίδια, οι εμπορικές συναλλαγές και η μετακίνηση (του πληθυσμού) και αντιτίθεται σε κάθε περιορισμό των ταξιδιών» ενώ αναφερόμενος στα μέτρα που λάμβανε η Κίνα, δήλωσε ότι «πιστεύει πως θα ανακόψουν την διάδοση του ιού».

    Στις αρχές Φεβρουαρίου μάθαμε ότι έχουν επιβεβαιωθεί περίπου 29.000 κρούσματα, που σε ποσοστό 99% είχαν καταγραφεί στην Κίνα, ενώ μεμονωμένα κρούσματα είχαν διαπιστωθεί και σε ακόμη 26 χώρες, ιδιαίτερα σε γειτονικές της Κίνας περιοχές, λόγω του αυξημένου όγκου ταξιδιωτών.

    Τις ίδιες ημέρες, ο πρύτανης του ΕΚΠΑ, καθηγητής κ. Αθ. Δημόπουλος, σε συνέντευξή του δήλωνε πως «σε σύγκριση με τις άλλες δύο επιδημίες κορωνοϊών τα τελευταία 20 χρόνια (SARS και MERS), ο νέος κορωνοϊός φαίνεται ότι είναι περισσότερο μολυσματικός, καθώς έχει υπολογιστεί ότι κάθε ασθενής προσβάλλει κατά μέσο όρο 2,68 άτομα, αλλά λιγότερο θανατηφόρος».

    Τις ίδιες -όμως- επίσης ημέρες, η κατάσταση στην Κίνα φαινόταν πως είχε «ξεφύγει».

    Οι ελλείψεις σε προμήθειες βασικού ιατρικού εξοπλισμού, συμπεριλαμβανομένων των μασκών, των προστατευτικών στολών και των υψηλής ποιότητας απολυμαντικών στα νοσοκομεία της Γουχάνήταν πλέον εμφανείς, με τις υποδομές υγείας της πόλης να λειτουργούν πια πέραν των ορίων τους και τις κλίνες των μονάδων εντατικής θεραπείας που προορίζονταν για ασθενείς από τον ιό,να έχουν ήδη υπερκαλυφθεί.

    Μόλις στις 12 Μαρτίου ο ΠΟΥ αναβάθμισε σε «πανδημία» την εξάπλωση του νέου κορωνοϊού, με το Ιράν και την Ιταλία να αποτελούν πλέον τις δύο χώρες στις οποίες εντοπιζόταν σημαντικός αριθμός κρουσμάτων.

    Στην Ελλάδα, μετρούσαμε ήδη 89 επιβεβαιωμένα κρούσματα, που σχετίζονταν κατά βάση με ταξιδιώτες από την Ιταλία καθώς και με μια ομάδα προσκυνητών που είχαν ταξιδέψει στο Ισραήλ και την Αίγυπτο και τις επαφές τους.

    Η Κίνα, εκείνες τις ημέρες, «μετρούσε» περισσότερα από 81.000 κρούσματα και τουλάχιστον 3.000 θανάτους. Μόλις 10 ημέρες αργότερα, ο αριθμός αυτός θα εξαπλασιαζόταν, με τον ιό να αποτελεί πλέον παγκόσμιο υγειονομικό φαινόμενο.

    Στα τέλη πλέον Μαρτίου, με τις περισσότερες χώρες του κόσμου να έχουν ανακοινώσει μέτρα περιορισμού της κυκλοφορίας των πολιτών τους, αλλά και το κλείσιμο δημόσιων δομών και εμπορικών καταστημάτων, ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ αναφέρει πως «Με το να ζητάμε από τον κόσμο να μείνει στο σπίτι και να απαγορεύουμε τις μετακινήσεις, αγοράζουμε χρόνο και μειώνουμε τις πιέσεις στα συστήματα υγείας. Από μόνα τους αυτά τα μέτρα δεν θα εξαλείψουν τις πανδημίες».

    Είχε πλέον αρχίσει να γίνεται εμφανές το εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα των επιπτώσεων στις οικονομίες των χωρών που είχαν λάβει περιοριστικά μέτρα για την εξάπλωση του νέου κορωνοϊού.

    Ακριβώς τότε, ξεκινούν να εμφανίζονται και οι περισσότερες αντιδράσεις αλλά και τα διάφορα υποθετικά σενάρια, με αντικείμενο το πού αποσκοπούσαν -στο σύνολό τους- όλες οι πολιτικές αποφάσεις που είχαν παρθεί με αφορμή την πανδημία του Covid-19, όπως είχε ονομαστεί ο νέος κορωνοϊός.

    Ως ένας από εκείνους που από την πρώτη στιγμή πειθάρχησε στα μέτρα περιορισμού της κυκλοφορίας, ταυτόχρονα όμως δεν έπαψε να ανησυχεί για «την επόμενη ημέρα» των μέτρων που άκουγε να ανακοινώνονται, ένιωθα την ανάγκη να βρω ακόμη πιο πειστικές απαντήσεις από αυτές που δημόσια προβάλλονταν (και προβάλλονται).

    Το «γιατί» που έμμεσα ή άμεσα άκουγα από όλο και περισσότερους που δεν έμεναν ικανοποιημένοι από τις πληροφορίες που έπαιρναν, έπρεπε να απαντηθεί.

    Όπως λοιπόν έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, η εμπειρία που είχε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας από τις δύο προηγούμενες (και πιο γνωστές) περιπτώσεις κορωνοϊών, του SARSκαι του MERS, ήταν πως με τον περιορισμό και τη νοσηλεία όσων είχαν ασθενήσει, ο ιός σταδιακά «εξασθενούσε».

    Κατά τα άλλα, ο νέος κορωνοϊός ήταν «ο μεγάλος άγνωστος».

    Αυτό που -σχετικά- άργησε να γίνει αντιληπτό, ήταν πως ο νέος κορωνοϊός ήτανπολύ περισσότερο μολυσματικός από τους προηγούμενους, λιγότερο όμως θανατηφόρος. Ταυτόχρονα, η εμπειρία από τις ασφυκτικές πιέσεις που δέχθηκε και η παρ’ ολίγον κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας της Κίνας, έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στις πολιτικές αποφάσεις που έπρεπε να ληφθούν.

    Η «ομολογία» άλλωστε του γενικού διευθυντή του ΠΟΥ στα τέλη Μαρτίου πως «με το να ζητάμε από τον κόσμο να μείνει στο σπίτι και να απαγορεύουμε τις μετακινήσεις, αγοράζουμε χρόνο και μειώνουμε τις πιέσεις στα συστήματα υγείας», απλά επιβεβαίωνε τους φόβους των ηγετών, οι οποίοι είχαν πλέον να αντιμετωπίσουν το εξής δίλημμα : Με το εξαιρετικά σημαντικό δεδομένο πως ο νέος κορωνοϊός είναι περισσότερο μολυσματικός, μεταδίδεται δηλαδή πολύ περισσότερο και πιο γρήγορα από τους προηγούμενους, τι είναι σημαντικότερο και πώς μπορούμε να το ελέγξουμε; Η πιθανή κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας της χώρας από την πίεση που θα δεχόταν λόγω της μεγάλης μετάδοσης του ιού και οι πολύ πιθανές οικονομικές και πολιτικές συνέπειες που αυτή (η κατάρρευση) θα επέφερε, ή η προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας, μετά τα αυστηρά περιοριστικά μέτρα, που θα μείωναν μεν την πίεση που θα δεχόταν τα συστήματα υγείας, θα επηρέαζαν όμως σημαντικά την γενικότερη εικόνα της οικονομίας της χώρας;

    Ποιο από τα δύο θα είχε το μικρότερο (και πολιτικά) κόστος;

    Είναι, κατά την γνώμη μου, βέβαιο πως, μπροστά σε έναν «αόρατο και -κυρίως- άγνωστο εχθρό», κανένας πολιτικός ηγέτης δεν θα ρίσκαρε, τόσο την -πολύ πιθανή- κατάρρευση του συστήματος υγείας της χώρας του, αλλά και -κατά συνέπεια-των οικονομικών (και πολιτικών) επιπτώσεων που μία τέτοια κατάρρευση θα προκαλούσε. Και ποιος αλήθεια θα μπορούσε να προβάλει οποιοδήποτε αντεπιχείρημα ενάντια στα περιοριστικά μέτρα που ήταν σίγουρο πως θα πλήξουν την οικονομία της χώρας, όταν το βασικό επιχείρημα για την πλήρη και αυστηρή εφαρμογή τους, ήταν (και είναι) η προστασία της δημόσιας υγείας των πολιτών;

    Αυτό που θα προκαλούσε μεν οικονομικό (και πιθανά πολιτικό) κόστος, θα μπορούσε όμως να ελεγχθείμε τα κατάλληλα μέτρα στήριξης αργότερα, ήταν η επιβολή συγκεκριμένων περιοριστικών μέτρων, τόσο στις μετακινήσεις, όσο και στην εμπορική δραστηριότητα της χώρας. Ο τρόπος δε που αυτά τα μέτρα στήριξης της οικονομίας θα μπορούν να παρουσιαστούν, είναι πολύ πιθανό να εκτιμηθούν (αργότερα) θετικά από τους πολίτες.

    Η πλάστιγγα, ήταν βέβαιο πως θα έγερνε προς την δεύτερη επιλογή.

    Κι όσο πιο σύντομα έπαιρνε κανείς αυτήν την απόφαση, τόσο το καλύτερο.

    Σήμερα, έχοντας καταλήξει στο συμπέρασμα πως η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης, με βάση τις πληροφορίες που κάθε στιγμή είχε, ήταν -εκτός από σωστή- και αναμενόμενη, εξακολουθώ να ανησυχώ για την «επόμενη ημέρα» της πανδημίας.

    Μία καθημαγμένη μετά από δέκα μνημονιακά χρόνια οικονομία, δεν ανατάσσεται καθόλου εύκολα μετά από μία πρόσθετη κρίση, που είναι πολύ πιθανό να της στοιχίσει πολύ περισσότερο απ’ όσο αρχικά είχε υπολογιστεί.

    Και κανείς σήμερα δεν μπορεί να εγγυηθεί πως ο «αόρατος και άγνωστος εχθρός» , δε θ΄αποτελέσει και πάλι την αφορμή για μελλοντικές προκλήσεις.

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    Άλλο κανονικότητα και άλλο νέα πραγματικότητα!

    Δημοσιεύτηκε στις

    Γράφει ο Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

    Με μια εβδομάδα καθυστέρηση, τη Δευτέρα 4 Μαίου, θα γυρίσουμε και εμείς στην «κανονικότητα», το οποίο σημαίνει ότι αίρονται σιγά – σιγά οι περιορισμοί στην κίνηση των πολιτών και την λειτουργία των καταστημάτων.

     

    Ήδη όμως και εν προκειμένου στη Γερμανία, έχει ξεκινήσει αυτή η επιστροφή στην κανονικότητα και το αποτέλεσμα των πρώτων ημερών είναι η επιβεβαίωση των φόβων που είχαν πολλοί, για το τι θα γίνει μετά την καραντίνα. Πρώτα απ΄ όλα, αν και δεν υπάρχουν πια οι απαγορεύσεις, η κίνηση στους δρόμους είναι περιορισμένη, υπάρχουν μαγαζιά που σήκωσαν τα ρολά, ενώ αρκετά μένουν με κατεβασμένα και φυσικά το κυριότερο ελάχιστοι ψωνίζουν, είτε γιατί φοβούνται να μπουν στα καταστήματα, είτε γιατί διακατέχονται από αβεβαιότητα για το μέλλον της πανδημίας και αποταμιεύουν χρήματα.

     

    Δεν μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι τα ίδια θα συμβούν εδώ… στην δική μας περίπτωση ίσως να είναι και χειρότερα, αφού λόγω τη δεκαετούς κρίσης η ελληνική κοινωνία και κατ΄ επέκταση η οικονομία, έχουν πτωχοποιηθεί. Αυτό σημαίνει ότι στην δική μας περίπτωση θα είναι πιο δύσκολο και πιο κοπιώδες, μια κοινωνία και μια οικονομία που είναι για έξι εβδομάδες σε ακινησία να μπουν τώρα σε κίνηση. Θα χρειαστούν πολύ περισσότερο χρόνο και φυσικά την δαπάνη πολλοί περισσότερων πόρων, για να γυρίσουμε – τουλάχιστον – εκεί που ήμασταν στις 18 Μαρτίου.

     

    Σε τελική ανάλυση άλλο είναι ότι ισχύει ως επιστροφή στην κανονικότητα, για μια φυσιολογική χώρα, όπως η Γερμανία και άλλο η επιστροφή σε μια νέα πραγματικότητα – πολύ χειρότερη – για μια χώρα ταλαιπωρημένη όπως η Ελλάδα, η επιστροφή αυτή δεν μπορεί να ξεκινάει με το άνοιγμα των κομμωτηρίων.

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Γνώμη

    Η φυλή των <<Ασημένιων Τροχών>>

    Δημοσιεύτηκε στις

    Του Τάσου Βυζικίδη

    Εκεί στην άκρη του δάσους Ουάχε ζούσε η φυλή των << Ασημένιων Τροχών>> . Μέσα στο δάσος ζούσαν και άλλες φυλές ,η φυλή των <<Ακούραστων Πολλών Αλόγων>>, η φυλή της <<Μακριάς Σέλας>> , η φυλή των <<Βιαστικών Ανθρώπων>> και η φυλή των <<Θυμωμένων Ανθρώπων>>.

    Η φυλή των <<Ασημένιων Τροχών>> ζούσε ξεκομμένη από τις υπόλοιπες φυλές και πήρε το όνομα της από την συνήθεια των μελών της να κυκλοφορούν πάνω σε τέσσερις ασημένιους τροχούς. Δεν πήγαιναν πουθενά χωρίς τους τροχούς τους ακόμα και για να φέρουν νερό στον καταυλισμό τους .

    Κάποια στιγμή όλες οι φυλές μεγάλωσαν, πλήθυναν και έπρεπε πια όλες μαζί να τακτοποιήσουν τα θέματα του δάσους . Η φυλή των <<Ασημένιων Τροχών>>> το μόνο που ζήτησε στην συνάντηση τους ήταν να κρατούν ανοικτά και καθαρά τα μονοπάτια που οδηγούσαν στο νερό γιατί είχαν συνηθίσει πιά να μετακινούνται πάνω σε τροχούς και τους ήταν δύσκολο να χαράξουν άλλα μονοπάτια. Όλοι οι αρχηγοί συμφώνησαν πως έπρεπε να ικανοποιηθεί το μοναδικό αίτημα της φυλής αυτής και πως ήταν σωστό και δίκαιο να κρατούν ανοικτά τα μονοπάτια για τους <<Ασημενιοτροχούς>> και όπως ήταν συνηθισμένο κάπνισαν την πίπα της ειρήνης για να σφραγίσουν την συμφωνία.

    Με τον καιρό όμως οι φυλές άρχισαν να καταπατούν την συμφωνία.

    Πάνω στα μονοπάτια η φυλή της <<Μακριάς Σέλας>> -που πήρε το όνομα της από την συνήθεια των μελών της να πηγαίνουν για νερό με οκτώ άλογα ζεμένα σε μια μεγάλη μακρόστενη σέλα- ξεκούραζε τα άλογα της εμποδίζοντας τους <<Ασημενιοτροχούς>> να φτάσουν στο νερό και

    κάποια στιγμή κινδύνεψε όλη η φυλή από την στέρηση του.

    Όμως και η φυλή των <<Ακούραστων Πολλών Αλόγων>> που πήρε το όνομα της από την συνήθεια των μελών της να ζεύουν και να οδηγούν εκατό άλογα και που ήταν και η πιο δυνατή φυλή- δεν τήρησε ούτε αυτή την συμφωνία. Άφηνε τα άλογα της σε μέρη που ήταν αποκλειστικά για την ξεκούραση των <<Ασημενιοτροχών>> και έτσι τους ανάγκαζε να γυρίζουν πίσω στον καταυλισμό τους.

    Η φυλή των <<Βιαστικών Ανθρώπων>> δεν τήρησε ποτέ καμία συμφωνία περπατούσαν τόσο γρήγορα που δεν τους ενδιέφερε το τι γινόταν γύρω τους ,είχαν την συνήθεια να δανείζονται άλογα από τις φυλές της <<Μακριάς σέλας>> και των <<Ακούραστων Πολλών Αλόγων>> . Πιστεύανε πως ήταν τόσο γρήγοροι που δεν ενοχλούσαν κανέναν, τα πάντα τα υπολόγιζαν με το πόσο γρήγορα κινούνται αυτοί και έκλειναν τα μονοπάτια μέχρι να τελειώσει το κυνήγι τους. Όταν κάποτε ρωτήθηκαν από τους <<Ασημενιοτροχούς>> γιατί καταπατάνε την συμφωνία και κλείνουν

    τα μονοπάτια, απάντησαν πως δεν αργούν πολύ μόνο με πέντε μαστιγώματα μπορούν να βρεθούν σε άλλο σημείο.

    Η πιο επικίνδυνη φυλή ήταν αυτή των <<Θυμωμένων Ανθρώπων>> αυτοί ήταν σε συνεχή πόλεμο με τις άλλες φυλές , δεν τους ενδιέφερε τίποτα ήθελαν να εξαφανίσουν όλους τους άλλους για να κρατήσουν το δάσος ολόδικο τους.

    Ήταν επόμενο οι <<Ασημενιοτροχοί>> να ζητήσουν εξηγήσεις από τους αρχηγούς των φυλών ,συναντήθηκαν στην σκηνή του αρχηγού των <<Ακούραστων Πολλών Αλόγων>> όλοι συμφώνησαν πως ήταν λάθος η μέχρι τώρα συμπεριφορά τους και πως αυτή την φορά θα τηρηθεί η συμφωνία και πως οι παραβάτες θα τιμωρούνται αυστηρά και ως είθισται κάπνισαν την πίπα της ειρήνης.

    Δεν κράτησε για πολύ καιρό η συμφωνία και οι <<Ασημενιοτροχοί>> βρέθηκαν σε χειρότερη κατάσταση από την προηγούμενη και απογοητευμένοι δεν ξαναβγήκαν από τον καταυλισμό τους.

    Πέρασαν τα χρόνια και η φυλή ξεχάστηκε έπεσε στην λήθη, ώσπου ένας εχθρός μπήκε στο δάσος ,το κυρίεψε και απαγόρευσε σε όλες τις φυλές να χρησιμοποιούν τα μονοπάτια . Όλοι κλείστηκαν στα στενά όρια των καταυλισμών και των σκηνών τους ,κανείς δεν μπορούσε να φτάσει στο νερό. Η απελπισία γέμισε με εφιάλτες τα όνειρα τους.

    Μπροστά στον κοινό εχθρό συσπειρώθηκαν όλες οι φυλές, συνεννοήθηκαν με σήματα καπνού ξέθαψαν το ιερό τσεκούρι του πολέμου και χόρεψαν πολεμικούς χορούς γύρω από την ιερή φωτιά, ξέχασαν όμως να καλέσουν την φυλή των <<Ασημενιοτροχών>>. Ήταν λογικό να τους ξεχάσουν, η φυλή είχε αποτραβηχτεί χρόνια τώρα στο πιο σκληρό περιβάλλον του δάσους ,δίπλα στον βάλτο.

    Επειδή οι <<Ασημενιοτροχοί>> ήταν ειρηνική φυλή δεν είχαν τσεκούρι πολέμου για να ξεθάψουν, έστειλαν όμως σήματα καπνού για να δηλώσουν την παρουσία τους.

    Ενώθηκαν λοιπόν όλες οι φυλές και κατάφεραν να διώξουν τον εχθρό μέσα από το δάσος ύστερα από μεγάλη μάχη. Ελευθερώθηκαν επιτέλους τα μονοπάτια και χαρούμενοι ξαναβγήκαν στο δάσος, βρέθηκαν με τους φίλους τους ξανά και γιόρτασαν ξέφρενα την ελευθερία τους. Τότε μές στην μεγάλη τους χαρά κατάλαβαν μέσα από τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν ,πως είχαν φερθεί άδικα στη ξεχασμένη φυλή τόσα χρόνια. Έδωσαν υπόσχεση μπρός στην ιερή φωτιά πως θα αλλάξουν την συμπεριφορά τους απέναντι στην φυλή αυτή. Βίωσαν τι θα πεί να είσαι αποκομμένος ,κλεισμένος στην σκηνή σου παρέα με τον εαυτό σου και τα μονοπάτια αποκλεισμένα, να μην μπορείς να φτάσεις στο νερό, να μην μπορείς να ελπίζεις σε ένα καλύτερο αύριο.

    Οι <<Ασημενιοτροχοί>> χαμογέλασαν , ξέρουν πως οι φυλές δύσκολα αλλάζουν συνήθεις, έχουν όμως μέσα τους βαθιά την ελπίδα πως η νίκη απέναντι στον κοινό εχθρό θα τους ενώσει όλους.

    Πως δεν θα υπάρχουν πια ξεχωριστές φυλές μέσα στο δάσος, ο ένας θα νοιάζεται για τον άλλον, τα μονοπάτια θα είναι μεγαλύτερα και θα είναι πάντα ανοικτά.

    Ελπίζουν πως οι νέοι δρόμοι δεν θα σταματούν στο νερό, θα πηγαίνουν και πιο πέρα, απέναντι εκεί στην χώρα των ονείρων και της ελπίδας, εκεί που βρίσκονται θαμμένα τα παιδικά παιγνίδια όλων των φυλών ,εκεί που νιώθεις πως είσαι ανθρώπινη ύπαρξη, μοναδικός, εκεί που μπορείς να είσαι χαρούμενος και να συνυπάρχεις ειρηνικά με τους άλλους.

    Εκεί που σε ξέρουν με το μικρό σου όνομα και δεν ανήκεις πουθενά παρά μόνο σε εσένα.

    Ίσως να μην τα καταφέρουν να βρεθούνε όλοι μαζί στην χώρα αυτή ,ίσως πολλοί να βαρεθούνε στα μισά της διαδρομής και να τα παρατήσουνε.

    Δεν έχει καμία σημασία όμως αν θα τα καταφέρουν να φτάσουν εκεί, το σημαντικό είναι να ξεκινήσουν για το ταξίδι αυτό όλοι μαζί, να γνωριστούνε οι φυλές από την αρχή και να μην ξεχάσουν ποτέ τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν απέναντι στον κοινό εχθρό.

    Οι <<Ασημενιοτροχοί>> είναι έτοιμοι για αυτό το ταξίδι, με γυαλισμένους τους ασημένιους τροχούς, γκρέμισαν τις σκηνές τους βγήκαν στο ξέφωτο και περιμένουν τις υπόλοιπες φυλές .

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ.. Νοσταλγώ συχνά τώρα τελευταία..

    Δημοσιεύτηκε στις

    Τους ήχους που αγκάλιασαν τα βήματά μου, τα λόγια που με οδήγησαν σε όσα δύσκολα μονοπάτια ακολούθησα, τις μυρωδιές που ανάβλυσαν από εδάφη και σώματα, τη γεύση της παλιοπαρέας, του βουνίσιου αγέρα και του ξεχασμένου χαρταετού..

    Κι αναδύεται η μνήμη απ του νου τις αρματωσιές, ημερεύει τα ξαστοχίσματα που μαρμάρωσαν, λίγο πριν την πτώση…. αυτήν ,την καθημερινή πτώση κι όχι την άλλη την προπατορική, την ουτοπική… διεκδικεί η μνήμη το δικαίωμα στην αμαρτία….

    Μεγάλωσα μάλλον.. Κι άρχισα του νου τις περιπλανήσεις. Γι αυτό και νοσταλγώ τις αμαρτίες που δεν θέλησαν να γίνουν κόλαση, τις ανάσες και τους ήχους που στέγνωσαν σε ήλιους κατακόκκινους και μετά χάθηκαν ανομολόγητα, έγιναν ανολοκλήρωτες σκιές μιας ευχής που δεν υλοποιήθηκε, μιας προσευχής που δεν ανέβηκε αλλά εγκλωβίστηκε..

    Μεγάλωσα μάλλον.. Το λέω δυνατά .Ακούω το παράπονό μου. Όχι γιατί δεν γέμισε η ψυχούλα μου αγάπη, αλλά να, είναι που δεν γνώρισα νόστο, μόνο φυγή γνώρισα μέσα από τις αφηγήσεις των παππούδων μου. Δε γνώρισα κάθαρση, μόνο παθήματα και έλεο για τους συνεχείς ξεριζωμούς μου. Το σώμα της χώρας μου πεδίο βολής, όπου ασκούνταν όσοι στόχευαν στην αθωότητα της καθημερινότητάς της.  .. Κι εκείνη,  η χώρα μου,  άθροισμα δρυών, κισσών και κοχυλιών.

    Μερικές φορές μονολογώ στ ανοιχτό προς το Παγγαίο παράθυρό μου.. άλλοτε φωνάζω , δυνατά, για να μ ακούω, επιβεβαιώνοντας την ιστορική συνέχεια της γλώσσας μου. Φωνάζω Φίλιππος , Αλέξανδρος, Διόνυσος! Αυτά τα Σίγμα της γλώσσας μου στάζουν ήχους πετρωμένους στους αιώνες και γδέρνουν την αστική ευγένεια με την οποία έντυσα τις μέρες μου. Από κοντά οι Κένταυροί μου, το Βυζάντιο, η Αγιά- Σοφιά των εσπερινών μου, η Ιωνία μου που κουνάει λευκό μαντήλι, το ηλιοβασίλεμα στο Αιβαλί μου.

    Και κάθε Πάσχα αναπολώ τα βαθιά φυλαγμένα μέσα μου, την ωραιότητα της μορφής του πάσχοντος Θεού και τη γαλήνη των αγίων, που κρατούν υπομονετικά τη συνείδησή τους και μου την προσφέρουν αντίδωρο ίασης και καθαρμού. Κυρίαρχη η μυρωδιά του κέδρου, ανάκατη με το φως των κεριών θρυμματίζει την έπαρση και απογυμνώνει τη ψυχή μου. Τη καθιστά φωτεινή πανσέληνο που αφηγείται τα πάθη της και σκορπίζει τα φορτία δειλίας κι εγωισμού

    Τις μέρες των Παθών μυριάδες υάκινθοι σκύβουν να φιλήσουν τρυφερά τη μεγάλη Μάνα. Τις μέρες των Παθών επελαύνει το έαρ των λουλουδιών, των οσμών και των αισθήσεων. Αυτές τις μέρες συντελείται του χιονιού η παραίτηση, του φωτός η στιλπνότητα και της νιότης η έγερση. Κραυγάζει ύμνους σπαρακτικούς η Μητρική οδύνη , εισχωρεί στα άδηλα και άρρητά μου ο Συντρίψας δια του Σταυρού, ο μαρτύριον Υπομείνας, ο Αναστάς

    Αυτό είναι το δικό μου παραμύθι για μία χώρα γαλανή σαν τη συνείδηση των παιδιών μου, και για ένα Πάσχα που μ αναγκάζει να επισκευάσω τα ερειπωμένα μου αισθήματα. Και για μια μάνα, της παιδικής μου μνήμης, που ανασκουμπώνεται και αρχίζει να ζυμώνει, στάζοντας μέσα του την περηφάνεια και τη καρτερία της, τον αχνιστό άρτο, χαρούμενο ψίθυρο ευχαριστίας προς τον Πάσχοντα Θεό!

    ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

    Λυμπεράκης Δημήτρης, Φιλόλογος 2ου ΓΕΛ Καβάλας

     

     

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ- 06/04/2020

    Δημοσιεύτηκε στις

    Περίμενα να περάσει κάποιο χρονικό διάστημα από τη μέρα που «επιλέξαμε να είμαστε πολιορκημένοι, διότι είμαστε ελεύθεροι» ( Κ. Μητσοτάκης, νομίζω), αποχαιρετήσαμε, μετά το κλείσιμο των σχολείων,  την όποια κοινωνικότητα και συντροφικότητα στη καθημερινότητά μας και βαλθήκαμε, οι εκπαιδευτικοί, να πλεύσουμε για τα σκοτεινά νερά της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Τότε κοντά ήταν που αρχίσαμε να δεχόμαστε και τις πρώτες απαξιωτικές προς το λειτούργημά μας «μπαλωθιές» από γνωστούς χαμαιλέοντες δημοσιογράφους, που το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι η ακριβοπληρωμένη κομματική βαφή.

    Αλλά ο σκοπός αυτής της επιστολής ( σύνθεση απόψεων πολλών συναδέλφων) δεν είναι τόσο να αναδείξω τις όποιες παθογένειες χαρακτηρίζουν τις κοινότητές μας αλλά να προσπαθήσω να επικοινωνήσω με τους μαθητές και τις μαθήτριές μας, τα παιδιά μας, που για ακόμη μία φορά οδηγήσαμε στο περιθώριο της καθημερινότητας, τους στερήσαμε το χαμόγελο του πρωινού ανταμώματος με τους συμμαθητές τους στο σχολείο και τους κρατάμε, πάλι, φοβισμένους κι επομένως υποταγμένους στις αποφάσεις ημών των μεγάλων σοφών.

    Άκου λοιπόν εφηβάκι μου!

    Είμαι σίγουρος ότι στα χρόνια τα μαθητικά συνάντησες δασκάλους και καθηγητές που φρόντισαν να σου διδάξουν, ότι άλλο πράγμα είναι η μάθηση κι άλλο η αποστήθιση γνώσεων επί γνώσεων

    Δασκάλους και καθηγητές που σε πείσμα των νόμων και των εγκυκλίων ,που βραχυκύκλωναν τη σχολική σου ζωή ,επιδίωκαν να βρουν τρόπους να αγαπήσεις τη γνώση, κατακτώντας την με τη δική σου σκέψη και  τις δικές σου πνευματικές ικανότητες

    Συνάντησες δασκάλους και καθηγητές που δε ντρέπονταν να ομολογήσουν ότι δεν είναι οι φωτεινοί παντογνώστες και οι απόλυτοι κάτοχοι της γνώσης, που οικοδομούσαν μαζί σου , τουβλάκι- τουβλάκι, τη δημιουργικότητά σου. Αυτοί ήταν που δεν το έπαιζαν κυρίαρχοι της τάξης, εξουσία, και δε σε τιμωρούσαν για να επιβεβαιώσουν το ρόλο τους και το θολό κάπως αξίωμα που εκ του νόμου απέρρεε.

    Ανθρώπους «ενσυναίσθητους», πράους, ελεύθερους, θαρραλέους και ξεβολεμένους

    Ανθρώπους που αναζητούσαν τη λογική στα λάθη σου, που ξεπερνούσαν εύκολα την εφηβική παρορμητικότητά σου, που σε διευκόλυναν να διδαχθείς πιάνοντας το χέρι σου με στοργή, που δε έκαναν διακρίσεις, που αποδέχονταν όλα τα παιδιά και προσάρμοζαν το μάθημά τους σε όλα τα παιδιά. Ανθρώπους που δεν είχαν ξεχάσει πώς είναι να είσαι παιδί και έφηβος

    Άκου κι αυτό εφηβάκι μου

    Δύσκολο είναι το επάγγελμά μου. Αλλά το αγαπώ. Και μ αρέσει να σε νοιάζομαι στη σχολική καθημερινότητά σου, να σε μαλώνω, να σε κολακεύω, να σε πειράζω, να σου λέω «είμαι δίπλα σου, μη φοβάσαι!» Με γοητεύει αυτό το ταξίδι αποκάλυψης της εφηβικής ψυχής που μου δίνεται για να την πλάσω, για να πλάσω το μέλλον αυτής της χώρας.

    Οι καιροί είναι σκοτεινοί. Το καταλαβαίνω. Σε κλείσαμε μέσα σ ένα σπίτι, που με το ζόρι χωράει τα όνειρά σου, κι αρχίσαμε να σε εντυπωσιάζουμε με e-classes, e- me, webex, skype, messenger, e- mails και όλα τα έχει ο καλός μανάβης, περάστε κόσμε τρελαθήκαμε και ξεπουλάμε.. Συνεχίζουμε τις κλειδαριές ,εντωμεταξύ, στο σπίτι, στη κοινωνικότητά σου, στον αυθορμητισμό σου, στο γέλιο και το κλάμα σου. Πολλά Απαγορεύεται ! Βέβαια δεν στέλνεις sms στο 13033 αλλά με κωδικούς μπαίνεις στις περίφημες διαδικτυακές πλατφόρμες, με κωδικούς με συναντάς live κάποιες ώρες τις εβδομάδας, με κωδικούς απαντάς στις ασκήσεις και τα ερωτήματα που σου υποβάλλω.

    Το ξέρω εφηβάκι μου! Θυμάμαι πολύ καλά που υπουργοί, καθηγητές δάσκαλοι και γονείς κυνηγούσαμε με μανία τη χρήση του κινητού στο σχολείο. Διότι είμαστε, άπαντες, καχύποπτοι απέναντι στους εφήβους, στον τρόπο σκέψης τους, στη διαφορετική οπτική τους, στο μέλλον αυτού του τόπου βρε αδελφέ. Διότι φοβόμαστε να παραδεχθούμε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα και η εκπαίδευση, που δεκαετίες τώρα σου παρείχαμε, ήταν στεγνή, μετωπική, δασκαλοκεντρική, «παπαγαλική», ανεδαφική, ανεπίκαιρη. Και τώρα ξαφνικά όλα αυτά τα ηλεκτρονικά εργαλεία έγιναν η σωτηρία μας, το μέσο της εκπαιδευτικής πλεύσης μας. Πώς το λένε αυτό είπαμε; Κρίση ταυτότητας; Νοητική διαταραχή; Ελα ντε!

    Θυμήσου όμως εφηβάκι μου ότι για πολλά πολλά χρόνια κανείς δεν ασχολήθηκε για τους μηδενικούς διορισμούς στα δημόσια σχολεία, την απώλεια πάρα πολλών διδακτικών ωρών, λόγω μη έγκαιρης τοποθέτησης εκπαιδευτικών. Θυμήσου ότι δεν υπάρχουν πια στα σχολεία φύλακες, επιστάτες, ψυχολόγοι και γραμματείς κι αναγκάζομαι να μετασχηματιστώ σε πολυμηχάνημα που ταυτόχρονα επιτελεί διοικητικό, τεχνικό και παιδαγωγικό έργο

    Θυμήσου που παραπονιόμασταν ότι υστερούμε σε σχέση με σένα στη χρήση των ηλεκτρονικών εργαλείων μάθησης και ζητούσαμε, ματαίως, επιμόρφωση, πρόσβαση στο διαδίκτυο και τεχνολογικό εξοπλισμό. Θυμήσου που στην προσπάθειά μας να στηρίξουμε το ελληνικό δημόσιο σχολείο, ως εθελοντές και φυσικά αφιλοκερδώς, πάρα πολλοί από εμάς κάναμε ενισχυτική διδασκαλία και κοινωνικά φροντιστήρια. Ακόμη γίνονται! Εθελοντικά βεβαίως!.Μαζί με πλείστα προγράμματα αγωγής υγείας , περιβαλλοντικά και πολιτιστικά. Εθελοντικά και αφιλοκερδώς βεβαίως!

    Ξέρω! Θα μπορούσα να έχω κάνει κι άλλα ! Πολλά ακόμη! Δεν αρνούμαι την ευθύνη που μου αναλογεί! Έπρεπε να σ άφηνα να χάνεσαι στις ονειροπολήσεις σου, όταν, ματαίως, προσπαθούσα να κατανοήσεις τον κόσμο της Αντιγόνης και της Ισμήνης, να δαγκώσεις , έστω λίγη, από τη φέτα της ποίησης του Αναγνωστάκη και του Βρεττάκου, νε γευτείς λίγη από τη σκέψη του Θουκυδίδη, όταν μιλά για Δημοκρατία.

    Καλό μου εφηβάκι! Εγώ νιώθω πλήρης που δοκιμάζομαι καθημερινά στην πυρά των ανησυχιών και παραπόνων και δισταγμών και προσδοκιών και ελέγχων στους οποίους με υποβάλλεις. Απολαμβάνω την κριτική σου, οξεία πολλές φορές, την επιθετικότητά σου ( έφηβος είσαι, δεν πειράζει), την συγκατάβασή σου , όταν ερμηνεύω τις ενστάσεις σου , τη σύμπλευσή σου τελικά στα μεγάλα και δύσκολα μονοπάτια της διαμόρφωσής σου σε πολίτη ενεργό!

    Νιώθω και πλήρης, μετά από 33 χρόνια στα σχολεία, διότι καθημερινά συναντώ πρώην μαθητές και μαθήτριές μου που σέβονται τη διαφορετικότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, το φυσικό περιβάλλον, τη καθαρότητα στο βλέμμα. Άνδρες και γυναίκες που ανασύρουν από τις αποσκευές τους αγάπη, κατανόηση, αξιοκρατία, συναδέλφωση, ειρήνη. Γιατί έτσι έμαθαν. Γιατί κάποιοι, τεμπέληδες, δάσκαλοι και καθηγητές κάποτε τους τα δίδαξαν.

    Γι αυτό σου λέω εφηβάκι μου! Μη μασάς! Δύσκολοι οι καιροί και βαρύς ο εγκλεισμός σου. Ειδικά για σένα που είσαι και Τριτάκι του Λυκείου , που καθημερινά σε συντρίβουμε, πρωί-απόγευμα, με overdose ποσότητες γνώσεων, απαραίτητων για την εισαγωγή σου σε κάποια Πανεπιστημιακή σχολή. Το χειρότερο όλων, όμως ξέρεις ποιο είναι;  Που σε κρατούν ανενημέρωτο για όσα σχεδιάζουν για σένα. Που σε κρατούν όμηρο των τηλεοπτικών ιαχών τρόμου και σπασμωδικών κινήσεων γραμματέων, υφυπουργών και λοιπών αξιωματούχων της παιδείας, οι οποίες γίνονται με γνώμονα το κόστος (οικονομικό και πολιτικό) κι όχι με γνώμονα τον έφηβο και την ψυχούλα του που πιέζεται και σκοτεινιάζει η ματιά του.

    Γι αυτό σας λέω κ. υπουργέ της Παιδείας! Απελευθερώστε τα Τριτάκια του Λυκείου από το άγχος των Πανελληνίων. Ορίστε επιτέλους μία ημερομηνία διεξαγωγής των εξετάσεων, έστω κατά προσέγγιση. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο. Κι αν δε θέλετε να το κάνετε αυτοπροσώπως , πείτε το στη Γιαδικάρογλου, να το πει στην Πετροπούλου, να το πει στη  Χρυσοπούλου, να το πει στην Πετροβασίλη, να το πουν τελικά στα παιδιά!!

    Με εκτίμηση

    Λυμπεράκης Δημήτρης, Φιλόλογος 2ου ΓΕΛ Καβάλας

     

     

     

     

     

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις