Χρονόμετρο

    ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΙΩΣΗΦΙΔΟΥ: Στου Κουφού την Πόρτα ……..

    Δημοσιεύτηκε στις

    Από τις αρχές Μαΐου είχα δηλώσει πως η φετινή τουριστική χρόνια για τον δήμο μας, «δεν έχει χαθεί και ούτε πρέπει να χαθεί» . Βασική προϋπόθεση για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός είχα πει,  ότι είναι η δραστηριοποίηση όλων , με πρώτη την δημοτική αρχή, ώστε πάση θυσία να υπάρξει διατήρηση των βαλκανικών αγορών , μέσω και της ενίσχυσης με προσωπικό και υλικό  των μεθοριακών σταθμών Προμαχώνα και κυρίως Νυμφαίας. (βλ. δελτίο τύπου 11-5-2020). Δυστυχώς οι τελευταίες εξελίξεις αποδεικνύουν ότι για την σημερινή δημοτική αρχή ισχύει το «στου κουφού την πόρτα , όσο θέλεις βρόντα» . Οι επαγγελματίες του τουριστικού τομέα , αλλά και ιδιώτες που έχουν επενδύσει στον τομέα της τουριστικής βραχυχρόνιας μίσθωσης , μετρούν καθημερινά τεράστιες απώλειες καθώς  το κλείσιμο της Νυμφαίας αποκόπτει την Καβάλα και την «ενδοχώρα» της, από τις αγορές Βουλγαρίας και κυρίως Ρουμανίας , δημιουργώντας συνθήκες «ασφυξίας» στην οικονομία της πόλης μας . Την ίδια στιγμή η δημοτική αρχή προεξάρχοντος του δημάρχου και «εκκωφαντικά απόντων»  των προέδρων της Δημωφέλεια και της Τουριστικής Επιτροπής  , έχει επιδοθεί σε ένα μπαράζ ταξιδιών στην Αθήνα με μόνο σκοπό την προβολή του Cosmopolis.  Υπάρχει ειλικρινά κανείς άλλος καβαλιώτης , εκτός του κ. Μουριάδη και του κ. Ζοπόγλου , που να πιστεύει ότι το φετινό Cosmopolis  μπορεί να  βοηθήσει τουριστικά την Καβάλα;   Εδώ , το φεστιβάλ έχει αλλάξει μέχρι στιγμής 3 φορές μορφή και άλλες τόσες χώρο διεξαγωγής , με αποτέλεσμα κανείς να μην ξέρει αν τελικά θα γίνει, και εάν γίνει που θα γίνει και υπό ποιους όρους. Ας  καταλήξουν επιτέλους , για να μπορέσουν να ασχοληθούν και με τα πραγματικά προβλήματα των δημοτών μας.

    Ο χρόνος έχει πια τελειώσει και μετρά πλέον ανάποδα  . Ας  ανασκουμπωθούμε όλοι , ώστε να περισώσουμε , ότι μπορεί να περισωθεί. Όσοι δεν μπορούν να δουλέψουν και να προσφέρουν ας πάνε σπίτι τους και ας αφήσουν στους άλλους τους ικανούς.

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    Δημήτρης Λυμπεράκης: ΕΠΕΤΕΙΑΚΟΝ (05/07/2015)- ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ξημερώματα της 27ης Ιουνίου 2015

    Μετά από σύσκεψη του υπουργικού συμβουλίου στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Αλέξης Τσίπρας ανακοινώνει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, καθώς η επίτευξη συμφωνίας με τους εταίρους είχε λάβει, εκ μέρους των δανειστών, χαρακτηριστικά τελεσιγράφου, δεδομένης και της εκπνοής του τρέχοντος προγράμματος.

    Το ερώτημα που τίθεται αφορά στο αν θα πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας των τριών θεσμών, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (Ε.Κ.Τ.) και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δ.Ν.Τ.), η οποία συμφωνία προτάθηκε στο Eurogroup της 25ης Ιουνίου 2015.

    Συγκροτούνται αυτομάτως 2 πόλοι, υπέρ του ΝΑΙ και υπέρ του ΟΧΙ. Το παλαιό πολιτικό σύστημα των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, συνεπικουρούμενο από το Ποτάμι, διαρρηγνύει τα ιμάτια του καινοφανούς ενδύματος των αρνητών της υποδούλωσης της χώρας και ενδύεται το ιμάτιο του ευρωπαικού καθωσπρεπισμού και της κατανόησης του Σόιμπλε και του Γερούν, που αλυχτούσαν κατά του ελληνικού λαού.

    Εμείς, οι πολλοί, μετά την πολιτική ανάταση που είχαμε βιώσει, αμέσως με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία (Φεβρουάριος 2015), νιώθουμε να μας συνεπαίρνει κάτι από το αεράκι της λησμονημένης φοιτητικής νιότης μας. Κάτι διαφορετικό, κάτι καινούργιο, κάτι μεγάλο θαρρούσαμε ότι κυοφορούσε η μήτρα της ιστορίας. Και στρατευόμαστε στο βουερό κοπάδι των ανθρώπων που έβγαζαν τη γλώσσα στους αλαζόνες τραπεζίτες της Ευρώπης και τους εγχώριους κυβερνήτες των ετών 1974-2015, οι οποίοι, εναλλασσόμενοι στην εξουσία, τσάκισαν και χρεωκόπησαν τη χώρα, αδιαφορώντας πλήρως για το άγονο και στέρφο χώμα που παρέδιδαν στις επόμενες γενιές.

    Τα υπόλοιπα έχουν καταγραφεί στην Ιστορία. 61,3% του ελληνικού λαού ψήφισε υπέρ του ΟΧΙ και 38,69% ψήφισε υπέρ του ΝΑΙ

    Κάθε χρόνο, μετά από κείνες τις μέρες, οι μνήμες έρχονται αδυσώπητες. Και είναι οδυνηρές. Κάθε χρόνο, μετά από κείνες τις μέρες, εγείρονται οι υποστηρικτές του ΝΑΙ και με (μας)κρεμούν στα μανταλάκια της προσωπικής και δημόσιας αδυσώπητης αμφισβήτησης. Όχι απαραιτήτως πολιτικής αμφισβήτησης. Όλα αυτά τα χρόνια προσπαθώ να χειριστώ όχι τόσο την απογοήτευση από τη “μετατροπή” του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, όπως χαιρέκακα αρέσκονται να παπαγαλίζουν οι Μενουμευρωπαιστές. Προσπαθώ να χειριστώ την ατολμία που έκτοτε επέδειξα για τη στήριξη των μεγάλων προσπαθειών που έγιναν από το 2015-2019. Τον ακούσιο(;) αφοπλισμό μου από κινηματικές και συλλογικές δράσεις που έπρεπε να υλοποιούνται εκείνο το χρονικό διάστημα. Την επανάπαυση, που πολλοί εξ ημών επιδείξαμε, θεωρώντας ότι είχε ξεκινήσει η υλοποίηση των οραμάτων της Αριστεράς. Δεν γνωρίζαμε τις σάπιες ρίζες του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου. Δεν είχαμε εμπειρία από την οσμή των σκανδάλων, τις εκδουλεύσεις, τις οικονομικές παρά φύσιν συμφωνίες. Οι περισσότεροι γνώριζαν, σαν έτοιμοι από καιρό, τον καθημερινό πολιτικό οργασμό που γεννά ο αγώνας που υλοποιείται κι ας μην πετυχαίνει πάντα, την αλληλεγγύη που γεννιέται χωρίς την παρουσία των ΜΜΕ, την ισονομία, την αξιοκρατία, τις αρχές εν τέλει της Αριστεράς. Μια Αριστερά που και η ίδια ξαφνιάστηκε από την λαική αποδοχή και ζορίστηκε πολύ να ανταποκριθεί στην προσμονή και τις ελπίδες που πάνω της ακούμπησε τρυφερά η πλειοψηφία του ελληνικού λαού (κι όχι μόνο όσοι τη ψήφισαν).

    Φέτος όμως, 5 χρόνια μετά, και κάτω από την λουστραρισμένη ισοπεδωτική μιντιακή προπαγάνδα που υφιστάμεθα, την καθημερινή εξύμνηση των έργων και των ημερών της λαοπροβλήτου κυβέρνησης (εις πολλά τα έτη!!) την οικογενειοκρατία, τον λαικίστικο ακροδεξιό λόγο, την Πέτσ-ινη λίστα χορτασμού των ΜΜΕ που δεν λέει να φανερωθεί, τη διολίσθηση προς τα δεξιά όμορων (θεωρητικά) ιδεολογικών χώρων, τον μετασοσιαλιστικό ρεαλισμό στον Πολιτισμό και τη Δημόσια Τάξη (πάλι δε θα διαβάσει το επερχόμενο Μνημόνιο ο υπουργός) και άλλα αποικιακά, φέτος λέω να ομολογήσω πού αφιερώνω την ΑΡΝΗΤΙΚΗ ψήφο μου.

    To OXI μου λοιπόν εκείνης της μέρας είναι περήφανα αφιερωμένο:

    • Στις γιαγιάδες των χωριών του Παγγαίου, που συνωμοτικά, πριν μπουν στην κάλπη, μας έδειχναν το ΟΧΙ χαμογελώντας σαρδόνια
    • Στον γιό μου που το προηγούμενο βράδυ μου είπε στο τηλέφωνο πόσο τυχερός κι ευτυχής αισθάνεται, όντας φοιτητής, που συμμετέχει στο μεγάλο συλλαλητήριο της Αθήνας υπέρ του ΟΧΙ.
    • Στον αδυσώπητο κανιβαλισμό των ΜΜΕ ,την λυσσώδη παραπληροφόρηση και προσπάθεια μετατροπής της κοινής γνώμης υπέρ του ΝΑΙ – Πόσο πολύ χαρούμενοι νιώσαμε βλέποντας την ταπείνωση των τηλεοπτικών «δημοσιογράφων», που για 10 μέρες συνεχόμενες έχυναν στην καρδιά και το μυαλό ενός ολόκληρου λαού τον διχασμό και την πειθήνια υποταγή στους Ευρωπαίου τραπεζίτες.
    • Αφιερώνω το ΟΧΙ μου στον Σημίτη του «ευχαριστώ τους Αμερικάνους» και τον Πάγκαλο που ανερυθρίαστα παρέδωσε τον Οτσαλάν
    • Στην μπόχα των μιζών και των σκανδάλων που συμβάδιζαν για 40 χρόνια με τη διακυβέρνηση των αρίστων και κατοπινών συνεταίρων
    • Στον αυταρχισμό του Σαμαρά και την υπερμεγέθη φιλαυτία του Βενιζέλου
    • Στα πολιτικά τζάκια που ακόμη και τώρα πληγιάζουν το σώμα της χώρας μου
    • Στα χιλιάδες ανοιγμένα κεφάλια και σακατεμένα κορμιά των νέων παιδιών που κατέβηκαν στους δρόμους και διεκδίκησαν το αυτονόητο: Περισσότερη Δημοκρατία!
    • Στον πρωθυπουργό της χώρας που τον συνέτριψαν εκείνο το βράδυ στα άδυτα των Βρυξελλών τα ανθρωπόμορφα γεράκια της πολιτισμένης Δύσης
    • Αφιερώνω το ΟΧΙ μου στους φίλους μου που μεγαλώσαμε με τις αρχές των φτωχών γονιών μας, οι οποίες και όπλισαν το αξιακό οπλοστάσιό μας και μας συντροφεύουν στα δύσκολα της καθημερινότητάς μας.
    • Στους χιλιάδες χιλιάδων συνοδοιπόρων και συντρόφων που άντεξαν στα δύσκολα, έκαναν κομπόδεμα τις αντοχές τους και αγωνίζονται σήμερα για να επανέλθουν τα χαμόγελα στα πρόσωπα όλων.

    Αυτό το περιεχόμενο και αυτήν τη σημασία προσδίδω εγώ στο δικό μου ΟΧΙ! Συναισθηματικό εν πολλοίς αλλά βγαλμένο από τις καρδιές μας. Για τον αγώνα που δεν χάθηκε. Για τις προσδοκίες που ξανανθίζουν. Για το μέλλον που θα το ζυμώσουν ανθρώπινα νεανικά χέρια, δίχως αποκλεισμούς, δίχως εξαιρέσεις, δίχως φασισμό, δίχως αυταρχικότητα και δίχως καπηλείες.

    Υ.Γ

    59 χρόνια τώρα δεν τόλμησα ν αμφισβητήσω τον πατριωτισμό κανενός ! Δεν δέχομαι όμως και την αμφισβήτηση της δικής μου αντίληψης και ευαισθησίας για ό,τι εγώ θεωρώ  εθνικό και πατριωτικό καθημερινά, ως ενεργός εκπαιδευτικός και πολίτης. Η «αναφυλαξία απέναντι στο εθνικό και πατριωτικό», που ως ευφυολόγημα εκτοξεύθηκε από τον «εισαγόμενο» και νυν εγχώριο βουλευτή εναντίον των μελών και των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφεται ως απαξιωτική και αμετροεπής. Η 23μηνη θητεία μου ως λοχίας ΤΘ στην Καρωτή του Έβρου είναι η δική μου εθνική και πατριωτική κατάθεση – αντίβαρο στους λογής φλύαρους Γκόρτσους του da Capo του Κολωνακίου και του Zonars της Πανεπιστημίου

    Με εκτίμηση

    Λυμπεράκης Δημήτρης, Εκπαιδευτικός / Σύμβουλος ΠΕ Καβάλας.

     

     

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΕΝΟΣ ΑΟΡΑΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ του Γιώργου Τσακίρη

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ήταν στα τέλη του 2019 όταν στα δελτία ειδήσεων της χώρας, ξεκίνησαν να γίνονται σποραδικές αναφορές για έναν νέο ιό ο οποίος έπληττε μία συγκεκριμένη περιοχή της Κίνας. Τόσο η μακρινή απόσταση που μας χωρίζει από την αχανή αυτή χώρα, όσο και τα ελάχιστα, για τα πληθυσμιακά της δεδομένα, κρούσματα στα οποία αναφέρονταν, μας έκαναν να αισθανόμαστε πως πρόκειται για κάτι το οποίο δεν μας αφορά.

    Έπρεπε να έρθει ο Ιανουάριος του 2020, και συγκεκριμένα η 23η του μήνα, για να μάθουμε πως μία πόλη της Κίνας με το όνομα Γουχάν, με πληθυσμό κοντά στα 10εκ. κατοίκους, έχει τεθεί σε καραντίνα λόγω της ταχείας μετάδοσης ενός νέου κορωνοϊού και τα πολύ σοβαρά συμπτώματα αναπνευστικής ανεπάρκειας που αυτός προκαλεί. Την ίδια ημέρα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας(ΠΟΥ) χαρακτήριζε ως «μέσου κινδύνου» τον ιό και αποφάσιζε τη στενή παρακολούθηση της πορείας του, αλλά και των μέτρων που έπαιρνε η Κινεζική κυβέρνηση, με σκοπό τον περιορισμό του.

    Μία μόλις εβδομάδα αργότερα, ο ΠΟΥ αποφάσιζε ότι η επιδημία του νέου κορωνοϊού στην Κίνα συνιστά «έκτακτη ανάγκη δημόσιας υγείας διεθνούς ανησυχίας».

    Ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ κ. Γκεμπρεγέσους, ανακοίνωνε την απόφαση όταν τα κρούσματα, και παρά τα μέτρα που είχαν ληφθεί, είχαν πλέον αρχίσει να καταγράφονται σε τουλάχιστον 18 χώρες.

    Ακόμη και τότε όμως, ο ΠΟΥ εκτιμούσε ότι δεν υπήρχε λόγος να περιοριστούν τα ταξίδια και οι εμπορικές συναλλαγές με την Κίνα.

    Σε συνέντευξη τύπου στις 30 Ιανουαρίου, ο γενικός διευθυντής του Οργανισμούανέφερε πως «Ο ΠΟΥ δεν συνιστά να περιοριστούν τα ταξίδια, οι εμπορικές συναλλαγές και η μετακίνηση (του πληθυσμού) και αντιτίθεται σε κάθε περιορισμό των ταξιδιών» ενώ αναφερόμενος στα μέτρα που λάμβανε η Κίνα, δήλωσε ότι «πιστεύει πως θα ανακόψουν την διάδοση του ιού».

    Στις αρχές Φεβρουαρίου μάθαμε ότι έχουν επιβεβαιωθεί περίπου 29.000 κρούσματα, που σε ποσοστό 99% είχαν καταγραφεί στην Κίνα, ενώ μεμονωμένα κρούσματα είχαν διαπιστωθεί και σε ακόμη 26 χώρες, ιδιαίτερα σε γειτονικές της Κίνας περιοχές, λόγω του αυξημένου όγκου ταξιδιωτών.

    Τις ίδιες ημέρες, ο πρύτανης του ΕΚΠΑ, καθηγητής κ. Αθ. Δημόπουλος, σε συνέντευξή του δήλωνε πως «σε σύγκριση με τις άλλες δύο επιδημίες κορωνοϊών τα τελευταία 20 χρόνια (SARS και MERS), ο νέος κορωνοϊός φαίνεται ότι είναι περισσότερο μολυσματικός, καθώς έχει υπολογιστεί ότι κάθε ασθενής προσβάλλει κατά μέσο όρο 2,68 άτομα, αλλά λιγότερο θανατηφόρος».

    Τις ίδιες -όμως- επίσης ημέρες, η κατάσταση στην Κίνα φαινόταν πως είχε «ξεφύγει».

    Οι ελλείψεις σε προμήθειες βασικού ιατρικού εξοπλισμού, συμπεριλαμβανομένων των μασκών, των προστατευτικών στολών και των υψηλής ποιότητας απολυμαντικών στα νοσοκομεία της Γουχάνήταν πλέον εμφανείς, με τις υποδομές υγείας της πόλης να λειτουργούν πια πέραν των ορίων τους και τις κλίνες των μονάδων εντατικής θεραπείας που προορίζονταν για ασθενείς από τον ιό,να έχουν ήδη υπερκαλυφθεί.

    Μόλις στις 12 Μαρτίου ο ΠΟΥ αναβάθμισε σε «πανδημία» την εξάπλωση του νέου κορωνοϊού, με το Ιράν και την Ιταλία να αποτελούν πλέον τις δύο χώρες στις οποίες εντοπιζόταν σημαντικός αριθμός κρουσμάτων.

    Στην Ελλάδα, μετρούσαμε ήδη 89 επιβεβαιωμένα κρούσματα, που σχετίζονταν κατά βάση με ταξιδιώτες από την Ιταλία καθώς και με μια ομάδα προσκυνητών που είχαν ταξιδέψει στο Ισραήλ και την Αίγυπτο και τις επαφές τους.

    Η Κίνα, εκείνες τις ημέρες, «μετρούσε» περισσότερα από 81.000 κρούσματα και τουλάχιστον 3.000 θανάτους. Μόλις 10 ημέρες αργότερα, ο αριθμός αυτός θα εξαπλασιαζόταν, με τον ιό να αποτελεί πλέον παγκόσμιο υγειονομικό φαινόμενο.

    Στα τέλη πλέον Μαρτίου, με τις περισσότερες χώρες του κόσμου να έχουν ανακοινώσει μέτρα περιορισμού της κυκλοφορίας των πολιτών τους, αλλά και το κλείσιμο δημόσιων δομών και εμπορικών καταστημάτων, ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ αναφέρει πως «Με το να ζητάμε από τον κόσμο να μείνει στο σπίτι και να απαγορεύουμε τις μετακινήσεις, αγοράζουμε χρόνο και μειώνουμε τις πιέσεις στα συστήματα υγείας. Από μόνα τους αυτά τα μέτρα δεν θα εξαλείψουν τις πανδημίες».

    Είχε πλέον αρχίσει να γίνεται εμφανές το εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα των επιπτώσεων στις οικονομίες των χωρών που είχαν λάβει περιοριστικά μέτρα για την εξάπλωση του νέου κορωνοϊού.

    Ακριβώς τότε, ξεκινούν να εμφανίζονται και οι περισσότερες αντιδράσεις αλλά και τα διάφορα υποθετικά σενάρια, με αντικείμενο το πού αποσκοπούσαν -στο σύνολό τους- όλες οι πολιτικές αποφάσεις που είχαν παρθεί με αφορμή την πανδημία του Covid-19, όπως είχε ονομαστεί ο νέος κορωνοϊός.

    Ως ένας από εκείνους που από την πρώτη στιγμή πειθάρχησε στα μέτρα περιορισμού της κυκλοφορίας, ταυτόχρονα όμως δεν έπαψε να ανησυχεί για «την επόμενη ημέρα» των μέτρων που άκουγε να ανακοινώνονται, ένιωθα την ανάγκη να βρω ακόμη πιο πειστικές απαντήσεις από αυτές που δημόσια προβάλλονταν (και προβάλλονται).

    Το «γιατί» που έμμεσα ή άμεσα άκουγα από όλο και περισσότερους που δεν έμεναν ικανοποιημένοι από τις πληροφορίες που έπαιρναν, έπρεπε να απαντηθεί.

    Όπως λοιπόν έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, η εμπειρία που είχε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας από τις δύο προηγούμενες (και πιο γνωστές) περιπτώσεις κορωνοϊών, του SARSκαι του MERS, ήταν πως με τον περιορισμό και τη νοσηλεία όσων είχαν ασθενήσει, ο ιός σταδιακά «εξασθενούσε».

    Κατά τα άλλα, ο νέος κορωνοϊός ήταν «ο μεγάλος άγνωστος».

    Αυτό που -σχετικά- άργησε να γίνει αντιληπτό, ήταν πως ο νέος κορωνοϊός ήτανπολύ περισσότερο μολυσματικός από τους προηγούμενους, λιγότερο όμως θανατηφόρος. Ταυτόχρονα, η εμπειρία από τις ασφυκτικές πιέσεις που δέχθηκε και η παρ’ ολίγον κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας της Κίνας, έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στις πολιτικές αποφάσεις που έπρεπε να ληφθούν.

    Η «ομολογία» άλλωστε του γενικού διευθυντή του ΠΟΥ στα τέλη Μαρτίου πως «με το να ζητάμε από τον κόσμο να μείνει στο σπίτι και να απαγορεύουμε τις μετακινήσεις, αγοράζουμε χρόνο και μειώνουμε τις πιέσεις στα συστήματα υγείας», απλά επιβεβαίωνε τους φόβους των ηγετών, οι οποίοι είχαν πλέον να αντιμετωπίσουν το εξής δίλημμα : Με το εξαιρετικά σημαντικό δεδομένο πως ο νέος κορωνοϊός είναι περισσότερο μολυσματικός, μεταδίδεται δηλαδή πολύ περισσότερο και πιο γρήγορα από τους προηγούμενους, τι είναι σημαντικότερο και πώς μπορούμε να το ελέγξουμε; Η πιθανή κατάρρευση του δημόσιου συστήματος υγείας της χώρας από την πίεση που θα δεχόταν λόγω της μεγάλης μετάδοσης του ιού και οι πολύ πιθανές οικονομικές και πολιτικές συνέπειες που αυτή (η κατάρρευση) θα επέφερε, ή η προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας, μετά τα αυστηρά περιοριστικά μέτρα, που θα μείωναν μεν την πίεση που θα δεχόταν τα συστήματα υγείας, θα επηρέαζαν όμως σημαντικά την γενικότερη εικόνα της οικονομίας της χώρας;

    Ποιο από τα δύο θα είχε το μικρότερο (και πολιτικά) κόστος;

    Είναι, κατά την γνώμη μου, βέβαιο πως, μπροστά σε έναν «αόρατο και -κυρίως- άγνωστο εχθρό», κανένας πολιτικός ηγέτης δεν θα ρίσκαρε, τόσο την -πολύ πιθανή- κατάρρευση του συστήματος υγείας της χώρας του, αλλά και -κατά συνέπεια-των οικονομικών (και πολιτικών) επιπτώσεων που μία τέτοια κατάρρευση θα προκαλούσε. Και ποιος αλήθεια θα μπορούσε να προβάλει οποιοδήποτε αντεπιχείρημα ενάντια στα περιοριστικά μέτρα που ήταν σίγουρο πως θα πλήξουν την οικονομία της χώρας, όταν το βασικό επιχείρημα για την πλήρη και αυστηρή εφαρμογή τους, ήταν (και είναι) η προστασία της δημόσιας υγείας των πολιτών;

    Αυτό που θα προκαλούσε μεν οικονομικό (και πιθανά πολιτικό) κόστος, θα μπορούσε όμως να ελεγχθείμε τα κατάλληλα μέτρα στήριξης αργότερα, ήταν η επιβολή συγκεκριμένων περιοριστικών μέτρων, τόσο στις μετακινήσεις, όσο και στην εμπορική δραστηριότητα της χώρας. Ο τρόπος δε που αυτά τα μέτρα στήριξης της οικονομίας θα μπορούν να παρουσιαστούν, είναι πολύ πιθανό να εκτιμηθούν (αργότερα) θετικά από τους πολίτες.

    Η πλάστιγγα, ήταν βέβαιο πως θα έγερνε προς την δεύτερη επιλογή.

    Κι όσο πιο σύντομα έπαιρνε κανείς αυτήν την απόφαση, τόσο το καλύτερο.

    Σήμερα, έχοντας καταλήξει στο συμπέρασμα πως η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης, με βάση τις πληροφορίες που κάθε στιγμή είχε, ήταν -εκτός από σωστή- και αναμενόμενη, εξακολουθώ να ανησυχώ για την «επόμενη ημέρα» της πανδημίας.

    Μία καθημαγμένη μετά από δέκα μνημονιακά χρόνια οικονομία, δεν ανατάσσεται καθόλου εύκολα μετά από μία πρόσθετη κρίση, που είναι πολύ πιθανό να της στοιχίσει πολύ περισσότερο απ’ όσο αρχικά είχε υπολογιστεί.

    Και κανείς σήμερα δεν μπορεί να εγγυηθεί πως ο «αόρατος και άγνωστος εχθρός» , δε θ΄αποτελέσει και πάλι την αφορμή για μελλοντικές προκλήσεις.

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    Η φυλή των <<Ασημένιων Τροχών>>

    Δημοσιεύτηκε στις

    Του Τάσου Βυζικίδη

    Εκεί στην άκρη του δάσους Ουάχε ζούσε η φυλή των << Ασημένιων Τροχών>> . Μέσα στο δάσος ζούσαν και άλλες φυλές ,η φυλή των <<Ακούραστων Πολλών Αλόγων>>, η φυλή της <<Μακριάς Σέλας>> , η φυλή των <<Βιαστικών Ανθρώπων>> και η φυλή των <<Θυμωμένων Ανθρώπων>>.

    Η φυλή των <<Ασημένιων Τροχών>> ζούσε ξεκομμένη από τις υπόλοιπες φυλές και πήρε το όνομα της από την συνήθεια των μελών της να κυκλοφορούν πάνω σε τέσσερις ασημένιους τροχούς. Δεν πήγαιναν πουθενά χωρίς τους τροχούς τους ακόμα και για να φέρουν νερό στον καταυλισμό τους .

    Κάποια στιγμή όλες οι φυλές μεγάλωσαν, πλήθυναν και έπρεπε πια όλες μαζί να τακτοποιήσουν τα θέματα του δάσους . Η φυλή των <<Ασημένιων Τροχών>>> το μόνο που ζήτησε στην συνάντηση τους ήταν να κρατούν ανοικτά και καθαρά τα μονοπάτια που οδηγούσαν στο νερό γιατί είχαν συνηθίσει πιά να μετακινούνται πάνω σε τροχούς και τους ήταν δύσκολο να χαράξουν άλλα μονοπάτια. Όλοι οι αρχηγοί συμφώνησαν πως έπρεπε να ικανοποιηθεί το μοναδικό αίτημα της φυλής αυτής και πως ήταν σωστό και δίκαιο να κρατούν ανοικτά τα μονοπάτια για τους <<Ασημενιοτροχούς>> και όπως ήταν συνηθισμένο κάπνισαν την πίπα της ειρήνης για να σφραγίσουν την συμφωνία.

    Με τον καιρό όμως οι φυλές άρχισαν να καταπατούν την συμφωνία.

    Πάνω στα μονοπάτια η φυλή της <<Μακριάς Σέλας>> -που πήρε το όνομα της από την συνήθεια των μελών της να πηγαίνουν για νερό με οκτώ άλογα ζεμένα σε μια μεγάλη μακρόστενη σέλα- ξεκούραζε τα άλογα της εμποδίζοντας τους <<Ασημενιοτροχούς>> να φτάσουν στο νερό και

    κάποια στιγμή κινδύνεψε όλη η φυλή από την στέρηση του.

    Όμως και η φυλή των <<Ακούραστων Πολλών Αλόγων>> που πήρε το όνομα της από την συνήθεια των μελών της να ζεύουν και να οδηγούν εκατό άλογα και που ήταν και η πιο δυνατή φυλή- δεν τήρησε ούτε αυτή την συμφωνία. Άφηνε τα άλογα της σε μέρη που ήταν αποκλειστικά για την ξεκούραση των <<Ασημενιοτροχών>> και έτσι τους ανάγκαζε να γυρίζουν πίσω στον καταυλισμό τους.

    Η φυλή των <<Βιαστικών Ανθρώπων>> δεν τήρησε ποτέ καμία συμφωνία περπατούσαν τόσο γρήγορα που δεν τους ενδιέφερε το τι γινόταν γύρω τους ,είχαν την συνήθεια να δανείζονται άλογα από τις φυλές της <<Μακριάς σέλας>> και των <<Ακούραστων Πολλών Αλόγων>> . Πιστεύανε πως ήταν τόσο γρήγοροι που δεν ενοχλούσαν κανέναν, τα πάντα τα υπολόγιζαν με το πόσο γρήγορα κινούνται αυτοί και έκλειναν τα μονοπάτια μέχρι να τελειώσει το κυνήγι τους. Όταν κάποτε ρωτήθηκαν από τους <<Ασημενιοτροχούς>> γιατί καταπατάνε την συμφωνία και κλείνουν

    τα μονοπάτια, απάντησαν πως δεν αργούν πολύ μόνο με πέντε μαστιγώματα μπορούν να βρεθούν σε άλλο σημείο.

    Η πιο επικίνδυνη φυλή ήταν αυτή των <<Θυμωμένων Ανθρώπων>> αυτοί ήταν σε συνεχή πόλεμο με τις άλλες φυλές , δεν τους ενδιέφερε τίποτα ήθελαν να εξαφανίσουν όλους τους άλλους για να κρατήσουν το δάσος ολόδικο τους.

    Ήταν επόμενο οι <<Ασημενιοτροχοί>> να ζητήσουν εξηγήσεις από τους αρχηγούς των φυλών ,συναντήθηκαν στην σκηνή του αρχηγού των <<Ακούραστων Πολλών Αλόγων>> όλοι συμφώνησαν πως ήταν λάθος η μέχρι τώρα συμπεριφορά τους και πως αυτή την φορά θα τηρηθεί η συμφωνία και πως οι παραβάτες θα τιμωρούνται αυστηρά και ως είθισται κάπνισαν την πίπα της ειρήνης.

    Δεν κράτησε για πολύ καιρό η συμφωνία και οι <<Ασημενιοτροχοί>> βρέθηκαν σε χειρότερη κατάσταση από την προηγούμενη και απογοητευμένοι δεν ξαναβγήκαν από τον καταυλισμό τους.

    Πέρασαν τα χρόνια και η φυλή ξεχάστηκε έπεσε στην λήθη, ώσπου ένας εχθρός μπήκε στο δάσος ,το κυρίεψε και απαγόρευσε σε όλες τις φυλές να χρησιμοποιούν τα μονοπάτια . Όλοι κλείστηκαν στα στενά όρια των καταυλισμών και των σκηνών τους ,κανείς δεν μπορούσε να φτάσει στο νερό. Η απελπισία γέμισε με εφιάλτες τα όνειρα τους.

    Μπροστά στον κοινό εχθρό συσπειρώθηκαν όλες οι φυλές, συνεννοήθηκαν με σήματα καπνού ξέθαψαν το ιερό τσεκούρι του πολέμου και χόρεψαν πολεμικούς χορούς γύρω από την ιερή φωτιά, ξέχασαν όμως να καλέσουν την φυλή των <<Ασημενιοτροχών>>. Ήταν λογικό να τους ξεχάσουν, η φυλή είχε αποτραβηχτεί χρόνια τώρα στο πιο σκληρό περιβάλλον του δάσους ,δίπλα στον βάλτο.

    Επειδή οι <<Ασημενιοτροχοί>> ήταν ειρηνική φυλή δεν είχαν τσεκούρι πολέμου για να ξεθάψουν, έστειλαν όμως σήματα καπνού για να δηλώσουν την παρουσία τους.

    Ενώθηκαν λοιπόν όλες οι φυλές και κατάφεραν να διώξουν τον εχθρό μέσα από το δάσος ύστερα από μεγάλη μάχη. Ελευθερώθηκαν επιτέλους τα μονοπάτια και χαρούμενοι ξαναβγήκαν στο δάσος, βρέθηκαν με τους φίλους τους ξανά και γιόρτασαν ξέφρενα την ελευθερία τους. Τότε μές στην μεγάλη τους χαρά κατάλαβαν μέσα από τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν ,πως είχαν φερθεί άδικα στη ξεχασμένη φυλή τόσα χρόνια. Έδωσαν υπόσχεση μπρός στην ιερή φωτιά πως θα αλλάξουν την συμπεριφορά τους απέναντι στην φυλή αυτή. Βίωσαν τι θα πεί να είσαι αποκομμένος ,κλεισμένος στην σκηνή σου παρέα με τον εαυτό σου και τα μονοπάτια αποκλεισμένα, να μην μπορείς να φτάσεις στο νερό, να μην μπορείς να ελπίζεις σε ένα καλύτερο αύριο.

    Οι <<Ασημενιοτροχοί>> χαμογέλασαν , ξέρουν πως οι φυλές δύσκολα αλλάζουν συνήθεις, έχουν όμως μέσα τους βαθιά την ελπίδα πως η νίκη απέναντι στον κοινό εχθρό θα τους ενώσει όλους.

    Πως δεν θα υπάρχουν πια ξεχωριστές φυλές μέσα στο δάσος, ο ένας θα νοιάζεται για τον άλλον, τα μονοπάτια θα είναι μεγαλύτερα και θα είναι πάντα ανοικτά.

    Ελπίζουν πως οι νέοι δρόμοι δεν θα σταματούν στο νερό, θα πηγαίνουν και πιο πέρα, απέναντι εκεί στην χώρα των ονείρων και της ελπίδας, εκεί που βρίσκονται θαμμένα τα παιδικά παιγνίδια όλων των φυλών ,εκεί που νιώθεις πως είσαι ανθρώπινη ύπαρξη, μοναδικός, εκεί που μπορείς να είσαι χαρούμενος και να συνυπάρχεις ειρηνικά με τους άλλους.

    Εκεί που σε ξέρουν με το μικρό σου όνομα και δεν ανήκεις πουθενά παρά μόνο σε εσένα.

    Ίσως να μην τα καταφέρουν να βρεθούνε όλοι μαζί στην χώρα αυτή ,ίσως πολλοί να βαρεθούνε στα μισά της διαδρομής και να τα παρατήσουνε.

    Δεν έχει καμία σημασία όμως αν θα τα καταφέρουν να φτάσουν εκεί, το σημαντικό είναι να ξεκινήσουν για το ταξίδι αυτό όλοι μαζί, να γνωριστούνε οι φυλές από την αρχή και να μην ξεχάσουν ποτέ τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν απέναντι στον κοινό εχθρό.

    Οι <<Ασημενιοτροχοί>> είναι έτοιμοι για αυτό το ταξίδι, με γυαλισμένους τους ασημένιους τροχούς, γκρέμισαν τις σκηνές τους βγήκαν στο ξέφωτο και περιμένουν τις υπόλοιπες φυλές .

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ.. Νοσταλγώ συχνά τώρα τελευταία..

    Δημοσιεύτηκε στις

    Τους ήχους που αγκάλιασαν τα βήματά μου, τα λόγια που με οδήγησαν σε όσα δύσκολα μονοπάτια ακολούθησα, τις μυρωδιές που ανάβλυσαν από εδάφη και σώματα, τη γεύση της παλιοπαρέας, του βουνίσιου αγέρα και του ξεχασμένου χαρταετού..

    Κι αναδύεται η μνήμη απ του νου τις αρματωσιές, ημερεύει τα ξαστοχίσματα που μαρμάρωσαν, λίγο πριν την πτώση…. αυτήν ,την καθημερινή πτώση κι όχι την άλλη την προπατορική, την ουτοπική… διεκδικεί η μνήμη το δικαίωμα στην αμαρτία….

    Μεγάλωσα μάλλον.. Κι άρχισα του νου τις περιπλανήσεις. Γι αυτό και νοσταλγώ τις αμαρτίες που δεν θέλησαν να γίνουν κόλαση, τις ανάσες και τους ήχους που στέγνωσαν σε ήλιους κατακόκκινους και μετά χάθηκαν ανομολόγητα, έγιναν ανολοκλήρωτες σκιές μιας ευχής που δεν υλοποιήθηκε, μιας προσευχής που δεν ανέβηκε αλλά εγκλωβίστηκε..

    Μεγάλωσα μάλλον.. Το λέω δυνατά .Ακούω το παράπονό μου. Όχι γιατί δεν γέμισε η ψυχούλα μου αγάπη, αλλά να, είναι που δεν γνώρισα νόστο, μόνο φυγή γνώρισα μέσα από τις αφηγήσεις των παππούδων μου. Δε γνώρισα κάθαρση, μόνο παθήματα και έλεο για τους συνεχείς ξεριζωμούς μου. Το σώμα της χώρας μου πεδίο βολής, όπου ασκούνταν όσοι στόχευαν στην αθωότητα της καθημερινότητάς της.  .. Κι εκείνη,  η χώρα μου,  άθροισμα δρυών, κισσών και κοχυλιών.

    Μερικές φορές μονολογώ στ ανοιχτό προς το Παγγαίο παράθυρό μου.. άλλοτε φωνάζω , δυνατά, για να μ ακούω, επιβεβαιώνοντας την ιστορική συνέχεια της γλώσσας μου. Φωνάζω Φίλιππος , Αλέξανδρος, Διόνυσος! Αυτά τα Σίγμα της γλώσσας μου στάζουν ήχους πετρωμένους στους αιώνες και γδέρνουν την αστική ευγένεια με την οποία έντυσα τις μέρες μου. Από κοντά οι Κένταυροί μου, το Βυζάντιο, η Αγιά- Σοφιά των εσπερινών μου, η Ιωνία μου που κουνάει λευκό μαντήλι, το ηλιοβασίλεμα στο Αιβαλί μου.

    Και κάθε Πάσχα αναπολώ τα βαθιά φυλαγμένα μέσα μου, την ωραιότητα της μορφής του πάσχοντος Θεού και τη γαλήνη των αγίων, που κρατούν υπομονετικά τη συνείδησή τους και μου την προσφέρουν αντίδωρο ίασης και καθαρμού. Κυρίαρχη η μυρωδιά του κέδρου, ανάκατη με το φως των κεριών θρυμματίζει την έπαρση και απογυμνώνει τη ψυχή μου. Τη καθιστά φωτεινή πανσέληνο που αφηγείται τα πάθη της και σκορπίζει τα φορτία δειλίας κι εγωισμού

    Τις μέρες των Παθών μυριάδες υάκινθοι σκύβουν να φιλήσουν τρυφερά τη μεγάλη Μάνα. Τις μέρες των Παθών επελαύνει το έαρ των λουλουδιών, των οσμών και των αισθήσεων. Αυτές τις μέρες συντελείται του χιονιού η παραίτηση, του φωτός η στιλπνότητα και της νιότης η έγερση. Κραυγάζει ύμνους σπαρακτικούς η Μητρική οδύνη , εισχωρεί στα άδηλα και άρρητά μου ο Συντρίψας δια του Σταυρού, ο μαρτύριον Υπομείνας, ο Αναστάς

    Αυτό είναι το δικό μου παραμύθι για μία χώρα γαλανή σαν τη συνείδηση των παιδιών μου, και για ένα Πάσχα που μ αναγκάζει να επισκευάσω τα ερειπωμένα μου αισθήματα. Και για μια μάνα, της παιδικής μου μνήμης, που ανασκουμπώνεται και αρχίζει να ζυμώνει, στάζοντας μέσα του την περηφάνεια και τη καρτερία της, τον αχνιστό άρτο, χαρούμενο ψίθυρο ευχαριστίας προς τον Πάσχοντα Θεό!

    ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

    Λυμπεράκης Δημήτρης, Φιλόλογος 2ου ΓΕΛ Καβάλας

     

     

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ- 06/04/2020

    Δημοσιεύτηκε στις

    Περίμενα να περάσει κάποιο χρονικό διάστημα από τη μέρα που «επιλέξαμε να είμαστε πολιορκημένοι, διότι είμαστε ελεύθεροι» ( Κ. Μητσοτάκης, νομίζω), αποχαιρετήσαμε, μετά το κλείσιμο των σχολείων,  την όποια κοινωνικότητα και συντροφικότητα στη καθημερινότητά μας και βαλθήκαμε, οι εκπαιδευτικοί, να πλεύσουμε για τα σκοτεινά νερά της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Τότε κοντά ήταν που αρχίσαμε να δεχόμαστε και τις πρώτες απαξιωτικές προς το λειτούργημά μας «μπαλωθιές» από γνωστούς χαμαιλέοντες δημοσιογράφους, που το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι η ακριβοπληρωμένη κομματική βαφή.

    Αλλά ο σκοπός αυτής της επιστολής ( σύνθεση απόψεων πολλών συναδέλφων) δεν είναι τόσο να αναδείξω τις όποιες παθογένειες χαρακτηρίζουν τις κοινότητές μας αλλά να προσπαθήσω να επικοινωνήσω με τους μαθητές και τις μαθήτριές μας, τα παιδιά μας, που για ακόμη μία φορά οδηγήσαμε στο περιθώριο της καθημερινότητας, τους στερήσαμε το χαμόγελο του πρωινού ανταμώματος με τους συμμαθητές τους στο σχολείο και τους κρατάμε, πάλι, φοβισμένους κι επομένως υποταγμένους στις αποφάσεις ημών των μεγάλων σοφών.

    Άκου λοιπόν εφηβάκι μου!

    Είμαι σίγουρος ότι στα χρόνια τα μαθητικά συνάντησες δασκάλους και καθηγητές που φρόντισαν να σου διδάξουν, ότι άλλο πράγμα είναι η μάθηση κι άλλο η αποστήθιση γνώσεων επί γνώσεων

    Δασκάλους και καθηγητές που σε πείσμα των νόμων και των εγκυκλίων ,που βραχυκύκλωναν τη σχολική σου ζωή ,επιδίωκαν να βρουν τρόπους να αγαπήσεις τη γνώση, κατακτώντας την με τη δική σου σκέψη και  τις δικές σου πνευματικές ικανότητες

    Συνάντησες δασκάλους και καθηγητές που δε ντρέπονταν να ομολογήσουν ότι δεν είναι οι φωτεινοί παντογνώστες και οι απόλυτοι κάτοχοι της γνώσης, που οικοδομούσαν μαζί σου , τουβλάκι- τουβλάκι, τη δημιουργικότητά σου. Αυτοί ήταν που δεν το έπαιζαν κυρίαρχοι της τάξης, εξουσία, και δε σε τιμωρούσαν για να επιβεβαιώσουν το ρόλο τους και το θολό κάπως αξίωμα που εκ του νόμου απέρρεε.

    Ανθρώπους «ενσυναίσθητους», πράους, ελεύθερους, θαρραλέους και ξεβολεμένους

    Ανθρώπους που αναζητούσαν τη λογική στα λάθη σου, που ξεπερνούσαν εύκολα την εφηβική παρορμητικότητά σου, που σε διευκόλυναν να διδαχθείς πιάνοντας το χέρι σου με στοργή, που δε έκαναν διακρίσεις, που αποδέχονταν όλα τα παιδιά και προσάρμοζαν το μάθημά τους σε όλα τα παιδιά. Ανθρώπους που δεν είχαν ξεχάσει πώς είναι να είσαι παιδί και έφηβος

    Άκου κι αυτό εφηβάκι μου

    Δύσκολο είναι το επάγγελμά μου. Αλλά το αγαπώ. Και μ αρέσει να σε νοιάζομαι στη σχολική καθημερινότητά σου, να σε μαλώνω, να σε κολακεύω, να σε πειράζω, να σου λέω «είμαι δίπλα σου, μη φοβάσαι!» Με γοητεύει αυτό το ταξίδι αποκάλυψης της εφηβικής ψυχής που μου δίνεται για να την πλάσω, για να πλάσω το μέλλον αυτής της χώρας.

    Οι καιροί είναι σκοτεινοί. Το καταλαβαίνω. Σε κλείσαμε μέσα σ ένα σπίτι, που με το ζόρι χωράει τα όνειρά σου, κι αρχίσαμε να σε εντυπωσιάζουμε με e-classes, e- me, webex, skype, messenger, e- mails και όλα τα έχει ο καλός μανάβης, περάστε κόσμε τρελαθήκαμε και ξεπουλάμε.. Συνεχίζουμε τις κλειδαριές ,εντωμεταξύ, στο σπίτι, στη κοινωνικότητά σου, στον αυθορμητισμό σου, στο γέλιο και το κλάμα σου. Πολλά Απαγορεύεται ! Βέβαια δεν στέλνεις sms στο 13033 αλλά με κωδικούς μπαίνεις στις περίφημες διαδικτυακές πλατφόρμες, με κωδικούς με συναντάς live κάποιες ώρες τις εβδομάδας, με κωδικούς απαντάς στις ασκήσεις και τα ερωτήματα που σου υποβάλλω.

    Το ξέρω εφηβάκι μου! Θυμάμαι πολύ καλά που υπουργοί, καθηγητές δάσκαλοι και γονείς κυνηγούσαμε με μανία τη χρήση του κινητού στο σχολείο. Διότι είμαστε, άπαντες, καχύποπτοι απέναντι στους εφήβους, στον τρόπο σκέψης τους, στη διαφορετική οπτική τους, στο μέλλον αυτού του τόπου βρε αδελφέ. Διότι φοβόμαστε να παραδεχθούμε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα και η εκπαίδευση, που δεκαετίες τώρα σου παρείχαμε, ήταν στεγνή, μετωπική, δασκαλοκεντρική, «παπαγαλική», ανεδαφική, ανεπίκαιρη. Και τώρα ξαφνικά όλα αυτά τα ηλεκτρονικά εργαλεία έγιναν η σωτηρία μας, το μέσο της εκπαιδευτικής πλεύσης μας. Πώς το λένε αυτό είπαμε; Κρίση ταυτότητας; Νοητική διαταραχή; Ελα ντε!

    Θυμήσου όμως εφηβάκι μου ότι για πολλά πολλά χρόνια κανείς δεν ασχολήθηκε για τους μηδενικούς διορισμούς στα δημόσια σχολεία, την απώλεια πάρα πολλών διδακτικών ωρών, λόγω μη έγκαιρης τοποθέτησης εκπαιδευτικών. Θυμήσου ότι δεν υπάρχουν πια στα σχολεία φύλακες, επιστάτες, ψυχολόγοι και γραμματείς κι αναγκάζομαι να μετασχηματιστώ σε πολυμηχάνημα που ταυτόχρονα επιτελεί διοικητικό, τεχνικό και παιδαγωγικό έργο

    Θυμήσου που παραπονιόμασταν ότι υστερούμε σε σχέση με σένα στη χρήση των ηλεκτρονικών εργαλείων μάθησης και ζητούσαμε, ματαίως, επιμόρφωση, πρόσβαση στο διαδίκτυο και τεχνολογικό εξοπλισμό. Θυμήσου που στην προσπάθειά μας να στηρίξουμε το ελληνικό δημόσιο σχολείο, ως εθελοντές και φυσικά αφιλοκερδώς, πάρα πολλοί από εμάς κάναμε ενισχυτική διδασκαλία και κοινωνικά φροντιστήρια. Ακόμη γίνονται! Εθελοντικά βεβαίως!.Μαζί με πλείστα προγράμματα αγωγής υγείας , περιβαλλοντικά και πολιτιστικά. Εθελοντικά και αφιλοκερδώς βεβαίως!

    Ξέρω! Θα μπορούσα να έχω κάνει κι άλλα ! Πολλά ακόμη! Δεν αρνούμαι την ευθύνη που μου αναλογεί! Έπρεπε να σ άφηνα να χάνεσαι στις ονειροπολήσεις σου, όταν, ματαίως, προσπαθούσα να κατανοήσεις τον κόσμο της Αντιγόνης και της Ισμήνης, να δαγκώσεις , έστω λίγη, από τη φέτα της ποίησης του Αναγνωστάκη και του Βρεττάκου, νε γευτείς λίγη από τη σκέψη του Θουκυδίδη, όταν μιλά για Δημοκρατία.

    Καλό μου εφηβάκι! Εγώ νιώθω πλήρης που δοκιμάζομαι καθημερινά στην πυρά των ανησυχιών και παραπόνων και δισταγμών και προσδοκιών και ελέγχων στους οποίους με υποβάλλεις. Απολαμβάνω την κριτική σου, οξεία πολλές φορές, την επιθετικότητά σου ( έφηβος είσαι, δεν πειράζει), την συγκατάβασή σου , όταν ερμηνεύω τις ενστάσεις σου , τη σύμπλευσή σου τελικά στα μεγάλα και δύσκολα μονοπάτια της διαμόρφωσής σου σε πολίτη ενεργό!

    Νιώθω και πλήρης, μετά από 33 χρόνια στα σχολεία, διότι καθημερινά συναντώ πρώην μαθητές και μαθήτριές μου που σέβονται τη διαφορετικότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, το φυσικό περιβάλλον, τη καθαρότητα στο βλέμμα. Άνδρες και γυναίκες που ανασύρουν από τις αποσκευές τους αγάπη, κατανόηση, αξιοκρατία, συναδέλφωση, ειρήνη. Γιατί έτσι έμαθαν. Γιατί κάποιοι, τεμπέληδες, δάσκαλοι και καθηγητές κάποτε τους τα δίδαξαν.

    Γι αυτό σου λέω εφηβάκι μου! Μη μασάς! Δύσκολοι οι καιροί και βαρύς ο εγκλεισμός σου. Ειδικά για σένα που είσαι και Τριτάκι του Λυκείου , που καθημερινά σε συντρίβουμε, πρωί-απόγευμα, με overdose ποσότητες γνώσεων, απαραίτητων για την εισαγωγή σου σε κάποια Πανεπιστημιακή σχολή. Το χειρότερο όλων, όμως ξέρεις ποιο είναι;  Που σε κρατούν ανενημέρωτο για όσα σχεδιάζουν για σένα. Που σε κρατούν όμηρο των τηλεοπτικών ιαχών τρόμου και σπασμωδικών κινήσεων γραμματέων, υφυπουργών και λοιπών αξιωματούχων της παιδείας, οι οποίες γίνονται με γνώμονα το κόστος (οικονομικό και πολιτικό) κι όχι με γνώμονα τον έφηβο και την ψυχούλα του που πιέζεται και σκοτεινιάζει η ματιά του.

    Γι αυτό σας λέω κ. υπουργέ της Παιδείας! Απελευθερώστε τα Τριτάκια του Λυκείου από το άγχος των Πανελληνίων. Ορίστε επιτέλους μία ημερομηνία διεξαγωγής των εξετάσεων, έστω κατά προσέγγιση. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο. Κι αν δε θέλετε να το κάνετε αυτοπροσώπως , πείτε το στη Γιαδικάρογλου, να το πει στην Πετροπούλου, να το πει στη  Χρυσοπούλου, να το πει στην Πετροβασίλη, να το πουν τελικά στα παιδιά!!

    Με εκτίμηση

    Λυμπεράκης Δημήτρης, Φιλόλογος 2ου ΓΕΛ Καβάλας

     

     

     

     

     

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    Πλανήτης Γη, 2020: Μάρτης ενός δίσεκτου έτους – Η δυνατότητα μετάλλαξης μιας δυστοπίας σε ουτοπία

    Δημοσιεύτηκε στις

    Πάντοτε είχα την αίσθηση ότι είναι κάτι εντελώς ξεχωριστό και ανεπανάληπτο , το γεγονός ότι οι άνθρωποι κάθε εποχής ζούμε στην καθημερινότητά μας, την κορυφαία στιγμή της  πολιτισμικής διαδρομής του ανθρώπινου γένους, κορυφαία με την έννοια  ότι μόνον εμείς, οι ζώντες, βιώνουμετο  εδώ και τώρα της ανθρώπινης περιπέτειας.

    Όλα τα κατορθώματα ,τα σπουδαία επιτεύγματα του Ανθρώπου, έχουν  συντελεστεί, αποτελούν  δηλ. παρελθόν.

    Ενώ εμείς, οι  άνθρωποι, που είμαστε σήμερα στη ζωή, αποτελούμε τον θρίαμβο  του παρόντος.

    Και να που αυτή η κορυφαία στιγμή, έμελλε να ναι και για μας τους τωρινούς (συγκαιριανούς αν προτιμάτε) πολίτες του παγκόσμιου χωριού του 2020, ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος.

    Την λέξη που καμπανίζει περίπου 4 μήνες τώρα στα αυτιά μας  και που ακούγεται κάθε λεπτό από τα μέσα ενημέρωσης δεν θα την πω ξανά.

    Ας μιλήσουμε  εδώ (με όρους άλλων εποχών)  για μια νέα πανώλη του 21ου αιώνα, που έχει σπαρθεί  στα πέρατα του κόσμου , μαζί με την μολυσματική ασθένεια της υπερ-πληροφόρησης και την αναμονή των νέων ηθών που θα διαμορφωθούν από την αυτόματη σχεδόν κατάρρευση της ευδαιμονίας του Δυτικού ανθρώπου, που επιφέρει αυτή η νέα κατάσταση.

    Για τον τρίτο κόσμο οι επιδημικές ασθένειες  είναι μια πραγματικότητα, δεν εξέλειπαν ποτέ,  είναι η αυτονόητη καθημερινότητα, όπως ήταν για τον Δυτικό κόσμο, μια πραγματικότητα, αδιαπραγμάτευτη και αυτονόητη ,η ευμάρεια.

    Πραγματικότητα είναι και παραμένει χρόνια τώρα για τους κατοίκους του τρίτου κόσμου, η ανέχεια ,οι κακουχίες, το να ζει κανείς  μια ζωή χωρίς ορίζοντα, το να πεθαίνουν χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά, επειδή απλά δεν διαθέτουν τα προς το ζην ή τις κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης..

    Και να που ένας βιολογικός πόλεμος ξεσπά και τα σπίτια μας γίνονται τα στρατόπεδα συγκέντρωσης αυτού του «ιδιόρρυθμου» και πρωτόγνωρου πολέμου που διατρέχει την υφήλιο από την Άπω Ανατολή, ως τις δυτικές κοινωνίες.

    Θα αναγκαστεί άραγε, υπό την πίεση των νέων δεδομένων, ο δυτικός άνθρωπος να αναπτύξει αισθήματα εν-συναίσθησης και αλληλεγγύης, για έναν κόσμο που μέχρι τώρα του είχε γυρισμένη την πλάτη, βυθισμένος στην τρυφηλή ζωή του;

    Τα τελευταία χρόνια  ωστόσο,  που σοβούσε η οικονομική κρίση και στη χώρα μας, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες του δυτικού κόσμου (λεγόμενου και αναπτυγμένου) είδαμε με πολύ γλαφυρό τρόπο, ότι ο « τρίτος κόσμος» και οι συνθήκες ζωής του, δεν βρίσκονταν πια  μονάχα στην μακρινή  Αφρική, αλλά είχαν έρθει  κυριολεκτικά και δίπλα μας

    Πόσοι άνθρωποι μέσα σε αυτά τα χρόνια δεν είδαμε να τρώνε από τα σκουπίδια, να κοιμούνται στα πεζοδρόμια των μεγαλουπόλεων, να αυτοκτονούν;

     

    Κι από την άλλη οι πλούσιοι γίνονται  όλο και πλουσιότεροι, ενώ η συσσώρευση πλούτου φαίνεται να προβληματίζει τους ίδιους τους κατέχοντες. Οι πλούσιοι «ασφυκτιούν» μέσα στα υπάρχοντά τους.

    Το τι ακριβώς έγινε εκείνο το πρωινό του περασμένου Δεκέμβρη στη Γιουχάν της Κίνας, όταν πρωτοεμφανίστηκε η νέα ασθένεια, θα μας το πουν οι ιστορικοί του μέλλοντος, αλλά ο τρόπος ζωής που ξεκινούσε εφεξής για την ανθρωπότητα ήταν ήδη παρών.

    Δεν έχουμε παρά να τον αποδεχτούμε.

    Αν ο 20ος αιώνας ήταν ο αιώνας της αποθέωσης του καταναλωτισμού, όπως γνωρίζουμε, ο 21ος αιώνας «δεν θα υπάρχει, αν δεν είναι πνευματικός»  όπως υπογραμμίζει ο Αντρέ Μαλρώ.

    Ορισμένες σημειώσεις με αφορμή αυτήν τη ρήση.

    Σημείωση πρώτη: ΜπέρτολτΜπρεχτ:  «Κι από τα κανόνια ανάμεσα προβάλανε οι έμποροι» (σήμερα το μεγάλο εμπόριο βρίσκεται στα όπλα, την πορνεία, τα ναρκωτικά και τα φάρμακα).

    Σημείωση δεύτερη:  Οδυσσέας Ελύτης:«Άδειασα και ξαναγέμισα τον ταξιδιωτικό μου σάκο και είπα: είναι πολλά γι΄ αυτή τη ζωή και για πολλές άλλες ακόμη». Αν υπήρξαμε ως τώρα έρμαια του καταναλωτισμού οι απλοί άνθρωποι,είναι τώρα μια καλή ευκαιρία να απαλλαγούμε απ΄ αυτόν  και να μην ενισχύουμε άθελά μας,κάθε είδους απάνθρωπο εμπόριο.

    Σημείωση τρίτη: Γκαίτε: «Όταν ο Θεός ήθελε να φτιάξει τον κόσμο κάθισε και έμαθε ελληνικά»

    Για μας τους Έλληνες είναι μοναδική ευκαιρία τώρα να επανανακαλύψουμε και να ενισχύσουμε τη σχέση μας με αυτή την θηριώδη γλώσσα μας ,την ελληνική, μια γλώσσα  που ερμηνεύει τον κόσμο, αποτελεί φορέα αξιών, τολμώ να πω μας δείχνει έναν τρόπο να ζούμε, (ανατρέχω πρόχειρα σε τρεις λέξεις: εύρυθμος, ευυπόληπτος, ευοίωνος : δείτε  τη σημασία αυτών των λέξεων-πέρα από την εμφανή αισθητική τους διάσταση- στην τέχνη, τον κοινωνικό βίο του ανθρώπου και την προοπτική του στο μέλλον).

    Πόσο κατακρεουργήθηκε η γλώσσα μας,ταυτόχρονα με την έκπτωση των αξιών τα τελευταία χρόνια;

    Να μια λαμπρή ευκαιρία για το «ένδον σκάπται» με όχημα τη γλώσσα,  για μια ουσιαστική επικοινωνία  με το μέσα μας, με τον Άλλον και τις Μνήμες του ανθρώπινου γένους.

    Μια ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε τις ελλείψεις μας, τα ελλείμματά μας και όλα αυτά που μας κρατούν πίσω σαν άτομα ,αλλά και ως κοινωνία.

    Να μια ευκαιρία να «καθαρίσει» το βλέμμα μας,ώστε να μπορεί να δει τα θετικά αυτού που στέκεται απέναντί μας.

    Να βυθομετρήσουμε τον αυτισμό μας και να πάψουμε να χαιρόμαστε με τη δυστυχία του άλλου, τώρα που ο εχθρός είναι κοινός και προπαντός αόρατος.

    Βλέπουμε αυτές τις μέρες της διεθνούς κρίσης τον πρωθυπουργό της Αγγλίας να κάνει επίδειξη του κυνισμού του και  υιοθετώντας την «ανοσία της αγέλης» , να αφήνει να νοσήσουν μαζικά οι συμπολίτες τουλέγοντάς τους, ότι θα πρέπει να αποχαιρετήσουν  νωρίτερα τους αγαπημένους τους ανθρώπους που θα φύγουν από τη ζωή.

    Λέγονται ανερυθρίαστα κάποιες αλήθειες από τους κρατούντες ενίοτε.

    Άλλωστε πότε οι έχοντες αντιμετώπισαν τους απλούς  πολίτες με καθεστώς  ισονομίας, ισοπολιτείας ,ισηγορίας:

    Αντίστοιχα ήθη είδαμε να αναπτύσσονται όμως και μεταξύ των πολιτών τα χρόνια που πέρασαν και τώρα ακόμη, συμπεριφορές που μας θυμίζουν το «homohomimi lupus» .

    Άνθρωποι  να προσπαθούν με μένος να εξοντώσουν ο ένας τον άλλον.

    Είναι βέβαιο ότι η τεχνολογική και η ψηφιακή επανάσταση  που συντελέστηκαν  κατά τον 20ο αιώνα θα μπορούσαν να οδηγήσουν την ανθρωπότητα ολόκληρη σε μια ζωή με λυμένες τις βασικές ανάγκες και να δώσουν την ευκαιρία να αναπτυχθεί ο δημιουργικός άνθρωπος και «ο καλός καγαθός πολίτης».

    Ωστόσο αυτός ο αιώνας των μεγάλων επιτευγμάτων έγινε πολύ συχνά θέατρο πολέμου που αιματοκύλισαν την ανθρωπότητα.

    Αν σήμερα βρισκόμαστε στην τροχιά ενός  νέου πρωτόγνωρου πολέμου, που μοιάζει να μας καθιστά όλους μας πρωταγωνιστές ταινίας επιστημονικής φαντασίας,, ας συνειδητοποιήσουμε την ατομική μας ευθύνη, την ανάγκη να επιδείξουμε μια υπεύθυνη στάση,  γιατί από αυτήν εξαρτάται η ζωή  μας και η ζωή του διπλανού μας.

    Να μια λαμπρή ευκαιρία να μεταλλάξουμε την δυστοπία σε ουτοπία.

    Μια ουτοπία που θα παραμερίσει τον καταναλωτισμό σε όφελος του ανθρωπισμού, την ομφαλοσκόπηση  σε όφελος της κοινωνικής θέασης, την προσωπική ανέλιξη σε όφελος των δημιουργικών δυνάμεων ολόκληρης της κοινωνίας, ώστε να ανακαλύψουμε ξανά την δύναμη του Δια-λόγου και της Συζήτησης, ώστε αν επαναφέρουμε τη Λογική, αλλά και την από κοινού αναζήτηση της λύσης των προβλημάτων που συναντάμε ως άνθρωποι και ως κοινωνίες.

    Μόνον εγκαταλείποντας τον ατομισμό μας και τον κοινωνικό αυτισμό μας, στους οποίους μας βρήκε η αυγή του 21ου αιώνα,μόνον επαναπροσδιορίζοντας αξίες και ιδεώδη θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε επάξια την πνευματική υπόσταση του ανθρώπου του αιώνα μας,μια υπόσταση που πιθανώς να εξαλείψει αιτίες και αφορμές ενός επόμενου ακόμη πιο καταστροφικού  πολέμου στα χρόνια που θα ακολουθήσουν.

    Όλγα Μάμαλη

    Δρ.Θεατρολόγος-Φιλόλογος

    Εκπαιδεύτρια ΣΔΕ Ξάνθης

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    Περί αμφιθεάτρου ο λόγος… ή λόγος να γίνεται;

    Δημοσιεύτηκε στις

    Αν είστε το αμόνι, να είστε υπομονετικοί. Αν είστε το σφυρί, χτυπήστε δυνατά. (Αραβική παροιμία)

     

    Το Σάββατο 10/01/2020 βρέθηκα  στο αμφιθέατρο «Γ. Παυλίδης» της ΠΕ Καβάλας για να παρακολουθήσω την πολύ καλή θεατρική παράσταση «Ξύπνα Βασίλη» από τη Δημοτική Θεατρική Ομάδα Λιμεναρίων σε σκηνοθεσία της κ. Πανταζή Δέσποινας.

    Ήταν η πολλοστή φορά που διαπίστωσα, ιδίοις όμμασιν, την απόλυτη (κυριολεκτώ) εγκατάλειψη του χώρου του αμφιθεάτρου, τη σχεδόν ολική καταστροφή των καρεκλών, την έλλειψη φωτισμού στις τουαλέτες, την ημι-θέρμανση, το «ρομαντικό» φωτισμό, την απουσία στοιχειώδους ακουστικής. Και αναπόφευκτα αναλογίστηκα ότι αυτός ο χώρος αποτελεί το σημείο αναφοράς και το βασικό πυλώνα της πολιτισμικής- πνευματικής παραγωγής μίας πόλης 70.000 κατοίκων. Σε αυτόν το χώρο καταθέτουν το υστέρημα της ψυχούλας τους δεκάδες σχήματα συλλόγων πολιτισμού και επιστημών, για να λάβουν ως «αντίδωρον» συνθήκες αντιαισθητικές και μίζερες , που απαξιώνουν το έργο τους.

    Με ένα σύντομο «γκουγκλάρισμα» και μία έρευνα, όχι εκτενή, εύκολα διαπίστωσα κατ αρχάς ότι το συγκεκριμένο κτίριο χρονολογείται στα μέσα της δεκαετίας του 70, χτίστηκε για τις ανάγκες των υπαλλήλων της τότε Νομαρχίας και ότι η πρώτη «επέμβαση» (sic) που δέχτηκε ήταν κατά τη δεκαετία του 1970, οπότε και μεγάλωσε η σκηνή του.

    Επί Νομαρχιακής θητείας του κ. Καλλιοντζή (κάπου το 2010) εκπονήθηκε μία μελέτη, η οποία προέβλεπε την κατασκευή εξαρχής ενός νέου αμφιθεάτρου με παράλληλη κατεδάφιση του υφισταμένου. Το νέο υψηλής αισθητικής κτίριο θα κάλυπτε όχι μόνο τις λειτουργικές ανάγκες της πόλης και της Περιφέρειας για έναν άρτιο χώρο πολιτισμού, αλλά θα αναβάθμιζε και το οικείο αστικό περιβάλλον του κέντρου. Το κόστος του έργου ξεπερνούσε τα δέκα εκατομμύρια ευρώ, ενώ η όποια επικαιροποίηση της μελέτης θα ανέβαζε τον προϋπολογισμό σε, σημαντικά, υψηλότερο επίπεδο.

    Είχε προηγηθεί, από το 2008, η σύσταση από το ΤΕΕ μίας ομάδας εργασίας αποτελούμενης από υπηρεσιακούς παράγοντες και ελεύθερους επαγγελματίες, η οποία θα διερευνούσε τις δυνατότητες αναβάθμισης, τροποποίησης και εκσυγχρονισμού του υφισταμένου αμφιθεάτρου της Νομαρχίας Καβάλας. Η απόφαση όμως του Νομάρχη ήταν η ανακατασκευή του αμφιθεάτρου και όχι η ανακαίνιση.

    Επί θητείας, ως Αντιπεριφερειάρχη, του κ. Γρανά (2011- 2014) έγινε μια προσπάθεια ριζικής ανακαίνισης του υφισταμένου κτιρίου με ένα εν-δυνάμει διαθέσιμο κονδύλιο, προϋπολογισμού 3 εκατομμυρίων ευρώ, το οποίο,  ανάμεσα στις άλλες παρεμβάσεις, προέβλεπε τη κατεδάφιση και ανακατασκευή της σκηνής, τη μικρή αύξηση του αριθμού των καθισμάτων, καθώς και τη κατασκευή καινούργιων αποδυτηρίων. Η μελέτη θα γινόταν από υπηρεσιακούς παράγοντες και ιδιώτες, ενώ θα προέβλεπε και τη διαμόρφωση χώρων συνεδριακού χαρακτήρα. Δεν υλοποιήθηκε ποτέ!

    Επί θητείας του κ. Μαρκόπουλου (2014-2019) η Πολεοδομία απεφάνθη, ότι ο χαρακτηρισμένος ως χώρος Διοικητηρίου, άρα και το αμφιθέατρο, πρέπει να στεγάζει μόνο διοικητικές υπηρεσίες κι εκδηλώσεις. Στην ουσία,, με αυτήν την απόφαση, η Πολεοδομία μπλόκαρε τις όποιες προσπάθειες αναβάθμισης και ουσιαστικά δεν επέτρεπε τη χρήση του χώρου για τη φιλοξενία παραστάσεων, εκτός των εκδηλώσεων που θα γίνονταν από και για τις υπηρεσίες της περιφέρειας.

    Βεβαίως, το «ελληνικό» του νόμου παραθυράκι προέβλεπε τη διενέργεια, στο χώρο του αμφιθεάτρου, 40 (σαράντα) παραστάσεων ετησίως, χωρίς άδεια, αλλά με έγκρισή τους από το Δημοτικό Συμβούλιο Καβάλας. Έθετε  δε και ως προϋποθέσεις διενέργειας αυτών των 40 παραστάσεων τη χορήγηση βεβαίωσης στατικής επάρκειας, τη λήψη όλων των απαιτούμενων μέτρων ασφάλειας καθώς και την υποχρέωση έκδοσης πιστοποιητικού πυροπροστασίας, εγκεκριμένου από την Πυροσβεστική Υπηρεσία. Απορία:

    • Ø Το Δημοτικό συμβούλιο Καβάλας παρείχε, για το 2020, την άδεια για την πραγματοποίηση μόνο 40 παραστάσεων στο χώρο του Αμφιθεάτρου;
    • Ø Ελέγχει κάποιος την υλοποίηση αυτής της απόφασης;
    • Ø Δόθηκαν για το 2020 οι βεβαιώσεις στατικής επάρκειας και λειτουργίας του συστήματος , ειδικά, Πυρασφάλειας;

    Πάλι επί θητείας του κ. Μαρκόπουλου ζητείται ένα ευτελές, για τα δεδομένα της παρέμβασης, ποσό των 180 χιλιάδων ευρώ για κάποιες περιορισμένες παρεμβάσεις στο χώρο. Όπως δε σημειώνουν τα δημοσιεύματα στον τύπο της εποχής ο ίδιος ο περιφερειάρχης κ. Μέτιος,, δυσπιστώντας (για τους γνωστούς λόγους) για την ανάγκη αναβάθμισης του αμφιθεάτρου Καβάλας, επισκέφθηκε το χώρο με τεχνικό επιτελείο από τη Κομοτηνή, για να διαπιστώσει με αυτοψία(!)το πρόβλημα. Τελικά οι παρεμβάσεις δεν υλοποιήθηκαν ποτέ.

    Τούτες τις μέρες ακούω και ακούμε δηλώσεις επί δηλώσεων από τους κ. Αντωνιάδη και κ. Σημιτσή, ότι, επιτέλους, υπάρχουν διαθέσιμα κονδύλια ύψους 600 χιλιάδων ευρώ για μια περιορισμένη παρέμβαση – αναβάθμιση του αμφιθεάτρου, συμπεριλαμβανομένης και της ηλεκτρομηχανολογικής μελέτης την οποία  αδυνατούσε η Περιφέρεια να εκπονήσει τα προηγούμενα χρόνια..Πέρα από το γεγονός ότι το προβλεπόμενο ποσό είναι μικρό, ευλόγως γεννιούνται τα παρακάτω (αφελή) ερωτήματα:

    • Ø Ποιος αναλαμβάνει την εκπόνηση της μελέτης;
    • Ø Θα γίνει διαγωνισμός και δημοπρασία;
    • Ø Ποιος είναι ο χρονικός ορίζοντας υλοποίησης του έργου;

    Οι επισημάνσεις αυτές εκπορεύονται από την αγωνία και μόνο ενός πολίτη μιας πόλης με πολύ μεγάλη πνευματική και πολιτιστική παραγωγή, καταδικασμένη να βασίζεται σε ένα ξεπερασμένο τεχνικά και αισθητικά αμφιθέατρο. Δεν αμφισβητώ επίσης την εκπεφρασμένη βούληση των κ. Αντωνιάδη και κ. Σημιτσή να επιχειρήσουν και να υλοποιήσουν τις απαιτούμενες παρεμβάσεις. Άλλωστε η Δούρου και ο Καρανίκας είναι πολύ μακριά από τη Καβάλα, για να φορτώσουμε πάνω τους αμαρτίες, που έγιναν συνήθειες

    ΥΓ. Το προβλεπόμενο ποσό των 40.000 ευρώ που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα δράσης της Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας για το 2020 κι εγκρίθηκε (από τους συν-εργάτες και συν εργαζόμενους της Περιφέρειας ΑΜ-Θ) με θέμα Συνέδριο- Θρησκευτικός Τουρισμός, « Στα βήματα του αποστόλου Παύλου»

    • Ø Σε ποιόν φορέα υλοποίησης θα δοθεί
    • Ø Με ποιές δράσεις;
    • Ø Δεν είναι μεγάλο ποσό για τα δεδομένα της Καβάλας;
    • Ø Ούτε ο Πάπας να έλθει… Οψόμεθα!!

    Με εκτίμηση

    Λυμπεράκης Δημήτρης, Σύμβουλος ΠΕ Καβάλας

     

     

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    ΜέΡΑ25: Γιατί είναι αναγκαία και καθοριστική η συμμετοχή και η ενίσχυση του σήμερα.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Άρθρο του Μιχάλη Ε.Α. Μακαρίου

    υποψήφιου Βουλευτή Καβάλας του ΜέΡΑ25.

    Καβάλα  26  Ιουνίου  2019

     

    Τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών, οι οποίες πήραν χαρακτήρα Εθνικών, επιβεβαιώνουν το κλείσιμο και την αντιστροφή ενός κύκλου αναζήτησης, στάσης και στήριξης δυο διαφορετικών πολιτικών, από έναν διαχειριστή:

    1. -Της εναλλακτικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ 2010 έως τον Ιούνιο 2015.
    2. -Του παράλληλου προγράμματος που θα ανακούφιζε την κοινωνία από την εφαρμογή του 3ου μνημονίου που δέχτηκε να υλοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ από τον Σεπτέμβρη του 2015 έως τον Αύγουστο του 2018 μαζί με τις μεταμνημονιακές δεσμεύσεις του.

    Το εκλογικό αποτέλεσμα δείχνει:

    • Την κυβερνητική πορεία όσων εφαρμόζουν μνημονιακές πολιτικές
      • Την εξαιρετικά μειωμένη αποδοχή προτεινόμενων εναλλακτικών λύσεων από τα αλλά ρεύματα της αριστεράς και ευτυχώς της ακροδεξιάς!
      • Την συντηρητική στροφή της Ελληνικής κοινωνίας μετά το τέλος της ριζοσπαστικοποίησης 2009 – 2015 που αποτυπώνουν οι έρευνες του Γ. Μαύρη ήδη από το 2016. (http://www.mavris.gr/4943/political-ideology )
      • Την αναγκαιότητα να μειωθεί η υψηλή φορολογία επιχειρήσεων και φυσικών προσώπων ως προϋπόθεση επιβίωσης και ενός συντελεστή ανάπτυξης .
      • Τις υψηλές απαιτήσεις για το ύφος και το ήθος της νέας Κυβέρνησης που θα οδηγούσε και στην εξιλέωση από το παρελθόν των προηγουμένων κυβερνήσεων που επιζητούσε η κοινωνία, από την Αριστερά των αγώνων, των διώξεων και των θυσιών,.
      • Μικρή εξαίρεση στο καταθλιπτικό αυτό τοπίο αποτελεί η δυναμική του πρωτοεμφανιζόμενου και ελπιδοφόρου σχήματος ΜέΡΑ25 με 170.000 ψήφους στην Ελλάδα και συνολικά 1.450.000 του DiEM25 στην Ευρώπη.

    Η Συνέχεια:  Εθνικές Εκλογές- Πολιτικές δυνάμεις και Επίδικα

    Το εκλογικό αποτέλεσμα έφερε την προκήρυξη των Εθνικών εκλογών όπου:

    • Έχει απαλειφτεί από τον δημόσιο λόγο του ΣΥΡΙΖΑ της Ν.Δ., και του ΚΙΝΑΛ, όπως και στις Ευρωεκλογές, η συζήτηση για τον πολιτικό ρόλο που έχει αποκτήσει ο άξονας Βρυξελών – Βερολίνου μέσω της αυξημένης επιτήρησης που θα ασκεί στην χώρα μας έως το 2060 και τον καθιστά έτσι σε καθοριστικότερο παράγοντα από αυτόν των κυβερνήσεων μας.
    • Αποφεύγεται συστηματικά σε κάθε ανακοίνωση μέτρου, η αναφορά στο ότι η τελική εφαρμογή του τελεί υπό την έγκριση των δανειστών, ενώ προβάλλεται η πιθανότητα ότι «θα πειστούν» σαν δεδομένη.

    ΟΙ προαναφερθείσες αναφορές έχουν σαν συνέπεια την ανυπαρξία δημοσίων συζητήσεων για το βάθος των σοβαρών προβλημάτων που αφορούν:

    την οικονομία, τα γεωπολιτικά, τα περιβάλλον κ.α. για τα οποία υποχρεωτικά και συντεταγμένα θα έπρεπε να γίνεται η συζήτηση ειδικά όταν υπάρχει εκλογική διαδικασία σε μια Δημοκρατία .

    • Με αντίπαλο μόνο το φειδωλό σε συμμαχίες και απώτατους πολιτικούς στόχους ΚΚΕ, καθιερώνεται στον πολιτικό μας βίο με ορατό τον κίνδυνο να συνε-χιστεί και την ερχόμενη τετραετία ένα κυρίαρχο μπλοκ τριών πολιτικών δυνάμεων, που συναινούν ως προς το να μην αναδείξουν και διεκδικήσουν τίποτα απολύτως καθότι έχουν υπογράψει και συναινέσει σε ότι τους έδωσαν με αποτέλεσμα:

    Το πολιτικό αυτό έλλειμμα να κάνει οικονομικοκοινωνική ζημιά όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και σε κάθε άλλο κράτος μέλος η λαό της Ε.Ε. σε περίπτωση που αυτοί διεκδικήσουν δυναμικά βελτιώσεις για την χώρα τους.

    Η Ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν θα συνδράμει σε άλλη κυβέρνηση ακόμα και της ίδιας πολιτικής ομάδας ή σε λαό ακόμα και του νότου της Ε.Ε. που ανήκουμε,

    αλλά αντίθετα θα ταυτιστεί στην Commission με τον άξονα Βρυξελών-Βερολίνου εναντίον τους, παρόλο που τα αιτήματά τους θα είναι ώριμα και αναγκαία, αποδεκτά και ανακουφιστικά από την κοινωνία μας για να εφαρμοστούν και εδώ!

    • Δεν αγνοούμε όμως και τα επίδικα των εκλογών όπως τίθενται στην δημόσια αντιπαράθεση, ούτε τα παρακάμπτουμε, ούτε τα καταγγέλλουμε σαν παιχνιδάκια των δυο μεγαλυτέρων κομμάτων.

    Είναι εμφανές ότι η Ν.Δ. ενδύεται με τον χιτώνα της Θάτσερ που η παρουσία της στην Αγγλία μεγάλωσε τις κοινωνικές ανισότητες.

    Είναι παράλληλα εμφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί με κάθε τρόπο να δείξει ένα σχετικό πρόσωπο φροντίδας προς την κοινωνική πλειοψηφία .

    Οι κύριες πράξεις του όμως της αποδοχής και της εφαρμογής των πολιτικών «Ναι σε όλα», «γονάτισαν» οικονομικά και ψυχικά μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας και οδηγούν ακριβώς στο αντίθετο αποτέλεσμα .

    Δεν θα επεκταθούμε σε αυτό το κείμενο στην υπόλοιπη κυβερνητική διαχείριση και εικόνα, η οποία συντέλεσε έτσι η αλλιώς στην οικονομική δυσχέρεια και επιπλέον στην απαξίωση ιδεών, αγώνων και οραμάτων που διαχρονικά πρωτοστάτησε η Αριστερά αναζωογονώντας την κοινωνία μας.

    Το αποτέλεσμα της μετάλλαξης της ελπίδας σε ΤΙΝΑ (=There Is No Alternative = Δεν Υπάρχει Άλλος Δρόμος, Δεν Υπάρχει Εναλλακτική Λύση) μετάλλαξε και το εκλογικό σώμα και το οδήγησε ατυχώς σε πιο παραδοσιακές λύσεις.

    Έτσι και τα όποια θετικά σημεία της 4ετρατιας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α είναι σήμερα κοινωνικά και πολιτικά ελλιποβαρή και μετέωρα.

    Τι άλλο να σημαίνει η διαφορά εικόνας, κοινωνικής αποδοχής και εκλογικού ποσοστού της Ν.Δ. σε όλες σχεδόν τις κοινωνικές ομάδες, σε σχέση με το 2015 ?

    • Σε καμιά περίπτωση δεν υποτιμώ ούτε παρακάμπτω την αγωνιστική συνέπια και την σταθερότητα του λόγου και της πράξης υπέρ των συμφερόντων των από «κάτω» του Κ.Κ.Ε., της Λ.Α.Ε., της ΑΝΤΑΡΣΙΑ κ.α. μικροομάδων. Θεωρώ όμως ότι η πολιτική τους ανάλυση, στρατηγική και η τακτική δεν βοηθά στην δημιουργία ενός πολιτικού λόγου και μιας συμμαχικής δράσης που θα προσεγγίζει με πλειοψηφικούς όρους τα τμήματα της κοινωνίας μας που πλήττονται, ώστε μαζί τους να δρομολογήσουν την ρήξη με τις πολιτικές της Ε.Ε.

    Την τελευταία δεκαετία με την εντυπωσιακή άνοδο της αριστεράς και τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έδειξαν ότι με τις πολιτικές τους μπορεί να δρομολογήσουν κάτι τέτοιο, μακάρι να κάνω λάθος….

    Συνοπτικά και εν κατακλείδι:  Σήμερα είναι ξεκάθαρο και ορατό στην Ελληνική Κοινωνία ότι :

    Είχαν από το Β΄ ήμισυ του 2015 έως τώρα υποχωρήσει οι υπαρκτές και υπολογίσιμες δυνάμεις της προηγούμενης περιόδου που προσπάθησαν να αγωνιστούν εννίοτε και μαζί με δυνάμεις στην Ε.Ε. για ένα παρόν και μέλλον πιο δίκαιο και ασφαλές για τις κοινωνίες μας αμφισβητώντας την ΤΙΝΑ.

    Σήμερα μουδιασμένα ένα μέρος αυτών των δυνάμεων αναζητά την επανεμφάνιση του στο πολιτικό προσκήνιο.

    Αποτελεί υπαρκτή ανάγκη διεξόδου και ελπίδας η παρουσία μιας πλατιάς πολιτικής συμμαχίας προοδευτικών – ριζοσπαστικών δυνάμεων στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας και η καταξίωσή της και διαμέσου της Βουλής, που θα της εξασφαλίσει έτσι και την δυνατότητα να αποταθεί σε πανελλαδικό ακροατήριο.

    Η προβολή και η αξία μιας επεξεργασμένης εναλλακτικής πρότασης – ανοικτής στον εμπλουτισμό της στην Ελληνική και στην Ευρωπαϊκή κοινωνία, φέρνει πιο κοντά ένα ευρύ φάσμα δυνάμεων, μακριά από εθνικισμούς, που αμφισβητούν μέσω της Ανυπακοής τον μονόδρομο της διαρκούς λιτότητας και της Χρεοδουλο-παροικίας που ακολουθούν η Ε.Ε. και η νέα μας τρόικα (ΣΥΡΙΖΑ – Ν.Δ. – ΚΙΝΑΛ).

    Η δυνατότητα να εργαστούν επάνω σε μια υπαρκτή minimum προγραμματική συμφωνία την οποία θα διευρύνουν απευθυνόμενες σε αντίστοιχες δυνάμεις στην Ε.Ε. δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ένα νέο πολιτικό διεθνές μέτωπο.

    Σε μια τέτοια κατεύθυνση κινείται η περίπτωση του  ΜέΡΑ25 και του DiEM25

    • Άλλωστε δεν υπάρχει συμβόλαιο με την ιστορία ότι αυτό το μέτωπο δεν μπορεί να ξεκινήσει από μια νέα εκδοχή μιας ριζοσπαστικής σοσιαλδημοκρατίας.
    • Ούτε έχει τόση σημασία η αφετηρία, αλλά το συγκεκριμένο περιεχόμενο:

    της προγραμματικής διακήρυξης της νέας συλλογικότητας, των συμμαχιών της, και των δημοκρατικών καταστατικών αρχών της λειτουργίας της και κυρίως όμως η τήρηση όλων αυτών.

    Αυτήν την εξέλιξη  φέρνει το ΜέΡΑ25  στο πολιτικό μας προσκήνιο και έτσι :

    Όπως διαμορφώνεται σήμερα ο πολιτικός χάρτης οι αντιστάσεις και οι προτάσεις εάν θα υπάρξει Αντιπολίτευση, πλην της γνωστής του ΚΚΕ, στην νέα βουλή αυτή θα είναι του ΜέΡΑ25 διότι στη δίσεκτη περίοδο που διανύουμε και με υψηλό τον κίνδυνο της πολιτικής μας απομόνωσης από το κεντρικό πολιτικό προσκήνιο που αποτρέπεται κύρια μόνο από την είσοδο του στην Βουλή, σαν νέο σχήμα δεν μπορεί να αποτελεί το «πασπαρτού» της λύσης για κάθε πολιτική μας ανησυχία, αναζήτηση και απαίτηση αλλά:

    • Μπορεί να αποτελέσει, υπό προϋποθέσεις, ένα από τα μονοπάτια συνάντησης και αγώνα, μπορεί να μας συνδέσει με αντίστοιχες δυνάμεις στην Ε.Ε., μπορεί να εκπροσωπήσει – πλην εθνικιστών – αυτούς που δεν πείθονται ότι ο μόνος δρόμος είναι της λιτότητας και της χρεοδουλοπαροικίας και έτσι δεν παραδίδονται διευκολύνοντας και τον αντίπαλο
    • Μπορεί να συντελέσει έτσι στην κοινωνική αφύπνιση και στην επαναφορά στο προσκήνιο των πιο ζωντανών δυνάμεων της περιόδου 2010-15 .
    • Μπορεί και πρέπει να είναι στις 8 Ιουλίου η Αντιπολίτευση που απουσιάζει.

    Δεν θα τους κάνουμε το χατίρι να κάνουν ότι θέλουν!

    Η ιστορία των κοινωνικών κατακτήσεων γράφεται με διαρκή αγώνα, υπομονή, επίμονη, ανασχεδιασμό, ρίσκο και Ανυπακοή!

    Ας τα σκεφτούμε αυτά στο δρόμο για την κάλπη και κυρίως ας συζητήσουμε και ας γνωριστούμε με το ΜέΡΑ25 συνυπολογίζοντας ότι η κάθε ψήφος σε αυτό,   μπορεί να μειώσει υπό προϋποθέσεις βάσει των πρόσφατων αποτελεσμάτων και του εκλογικού νόμου την κοινοβουλευτική επικράτηση της Ν.Δ.

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΡΙΦΥΛΛΙΔΗΣ: Αδύνατη η ανέγερση ξενοδοχείων στο Εσκί Καπού

    Δημοσιεύτηκε στις

    Η Πρόεδρος της Δημωφέλεια φρόντισε λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές να ενημερώσει τους Καβαλιώτες ότι η Δημωφέλεια αποφάσισε την εκποίηση έκτασής της στην Άσπρη Άμμο, η οποία, μαζί με άλλη έκταση που ανήκει στον Δήμο Καβάλας, θα χρησιμοποιηθεί για την ανέγερση ξενοδοχείου 4 τουλάχιστον αστέρων, δυναμικότητας 150 κλινών, καθώς και την εκμίσθωση άλλης έκτασής της στην περιοχή Σπαθιά στο Εσκί Καπού αποκλειστικά για τη δημιουργία ξενοδοχειακής μονάδας επίσης 4 τουλάχιστον αστέρων, δυναμικότητας 400 κλινών. Μάλιστα, στις σχετικές συνεντεύξεις μετ’ επιτάσεως τονίστηκε πως για τις σχετικές επενδύσεις υπάρχουν ενδιαφερόμενοι επενδυτές και η διαδικασία του διαγωνισμού θα προχωρήσει άμεσα.

    Η «λεπτομέρεια», όμως, που η Πρόεδρος της Δημωφέλεια «ξέχασε» να αναφέρει είναι πως η περιοχή του Εσκί Καπού με τα από 1-10-1978 και 14-7-1981 προεδρικά διατάγματα είναι χαρακτηρισμένη ως αισθητικό δάσος με αναδασωτέο χαρακτήρα, ο οποίος αποκλείει τη διάθεσή της για οποιονδήποτε άλλο σκοπό πέραν της αναδάσωσης. Προκειμένου λοιπόν να ανεγερθούν ξενοδοχεία στο Εσκί Καπού, πρώτα θα έπρεπε να αρθεί η αναδάσωση, σύμφωνα με τη νομολογία που έχει δημιουργηθεί επί του θέματος, και στη συνέχεια να αρχίσουν οι διαδικασίες τροποποίησης των ορίων του αισθητικού δάσους. Και βέβαια για να τροποποιηθούν τα όρια του αισθητικού δάσους θα έπρεπε να εκπονηθεί Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη και να ακολουθηθεί η διαδικασία που προβλέπεται από τη σχετική νομοθεσία, διαδικασία εξαιρετικά χρονοβόρα και δαπανηρή.

    Δεν είναι, λοιπόν, δυνατόν να γίνεται λόγος για άμεση αξιοποίηση των σχετικών εκτάσεων στο Εσκί Καπού για τη δημιουργία ξενοδοχειακών μονάδων, όταν για να συμβεί κάτι τέτοιο θα έπρεπε πρώτα να αρθεί ο αναδασωτέος χαρακτήρας τους και στη συνέχεια να γίνει τροποποίηση των ορίων του αισθητικού δάσους. Λαμβάνοντας υπόψη την αυστηρότητα με την οποία λειτουργούν οι αρμόδιες υπηρεσίες και το Συμβούλιο της Επικρατείας, δεν θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξει κανείς πως οι σχετικές επενδύσεις δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ ή, ακόμα και εάν πραγματοποιηθούν, αυτό θα γίνει μετά από πάρα πολλά χρόνια.

    Σχετικά έγγραφα, που αποδεικνύουν την αλήθεια και την ακρίβεια των παραπάνω επισημάνσεων, βρίσκονται στη διάθεση των δημοσιογράφων και κάθε ενδιαφερόμενου. Ασφαλώς, δεν είναι η πρώτη φορά που η Πρόεδρος της Δημωφέλεια εν γνώσει της παραθέτει ανακριβή στοιχεία σε συνεντεύξεις της και δελτία τύπου. Το ίδιο συνέβη και με τη δήθεν συμμετοχή της ταινίας που γυρίστηκε στην Καβάλα στο φεστιβάλ των Καννών. Παρόλο που με αδιάσειστα στοιχεία και ενδελεχή δημοσιογραφική έρευνα αποδείχθηκε πέραν κάθε αμφιβολίας ότι η ταινία αυτή ουδέποτε έλαβε μέρος στο φεστιβάλ των Καννών, η Πρόεδρος της Δημωφέλεια επέλεξε να επανέλθει με δελτίο τύπου που έκανε λόγο για «επιστροφή της Καβάλας στο κόκκινο χαλί των Καννών», συγκρίνοντας μάλιστα την εν λόγω ταινία με το Τοπ Καπί και προσβάλλοντας τη μνήμη της Μελίνας Μερκούρη και του ΖυλΝτασσέν.

    Η συμπεριφορά αυτή, όμως, προσβάλλει και τη νοημοσύνη των Καβαλιωτών και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν μπορεί να μένει αναπάντητη. Άλλωστε, απαραίτητο στοιχείο για την ομαλή λειτουργία της δημοκρατίας είναι η σωστή ενημέρωση του εκλογικού σώματος, το οποίο δεν είναι δυνατό να βομβαρδίζεται διαρκώς με παραπλανητικά στοιχεία που δημιουργούν λανθασμένες εντυπώσεις. Οποιαδήποτε δε παρέμβαση (με στοιχεία και αποδείξεις) δεν αποτελεί τακτική «αντιπολιτευόμενων κύκλων», κατά την προσφιλή έκφραση της Προέδρου της Δημωφέλεια, αλλά πράξη ευθύνης.

     

    Γιάννης Εριφυλλίδης

    Κατηγορία: Slider, Άλλες απόψεις, Απόψεις