Χρονόμετρο

    Όταν δεν υπάρχει φιλότιμο!!!

    Δημοσιεύτηκε στις

    Βλέπεις τον κατήφορο της δημοτικής αρχής Καβάλας και σκέπτεσαι ότι δεν μπορεί, κάπου θα σταματήσει!!! Και εκεί που λες, μέχρι εδώ ήταν δεν πάει παρακάτω, να που έρχονται να σε διαψεύσουν, κάνοντας κάτι για να σου αποδείξουν ότι μπορούν και χειρότερα, μπορούν και πιο χαμηλά, βελτιώνοντας στο μέγιστο την ήδη κατηφορική και φυσικά καταστροφική  πορεία τους.

     

    Το άσχημο βέβαια είναι ότι μαζί τους, βουλιάζει και η Καβάλα, καθώς συμπεριφέρεται η δημοτική μας αρχή, σαν τον μποέμ τύπου που ξοδεύει κα τα τελευταία χρήματα του για διασκέδαση, ενώ γνωρίζει ότι η οικογένειά του λιμοκτονεί. Μόλις την περασμένη εβδομάδα στην πρώτη της προεκλογική ομιλία, η δήμαρχος Καβάλας Δήμητρα Τσανάκα, αναφέρθηκε στην υποχρηματοδότηση του Δήμου Καβάλας τα τελευταία χρόνια, λόγω της κρίσης. Και εκεί που θέλεις να την δικαιολογήσεις για την απουσία παραγωγικής έργου, έρχεται η δημοτική αρχή και ψηφίζει 120.000 ευρώ κατ’ ελάχιστον, για τις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις, δικαιώνοντας όλους αυτούς που της καταλογίζουν απουσία έργου, αλλά πρωταγωνιστικό ρόλο στους χορούς και τα πανηγύρια. Αλήθεια, που βρήκε τόσα χρήματα, σχεδόν 2.000.000 ευρώ για να ξοδέψει σε παντός είδους πολιτιστικές εκδηλώσεις η κ. Τσανάκα και η κ. Ιωσηφίδου μέσα στο 2018; Εδώ υπάρχει μια ασυνέπεια λόγων και πράξεων, όντως μειώθηκαν οι χρηματοδοτήσεις προς το Δήμο Καβάλας ή το λένε, έτσι για να κάνουν αντιπολίτευση;

     

    Εδώ και αρκετές ημέρες υπάρχει μια γκρίνια σε όλη την Καβάλα, για τα τεράστια ποσά που ξοδεύονται για τις Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις, οπότε με χθεσινή της ανακοίνωση και χωρίς καμία αίσθηση του μέτρου, εκφράστηκε δημόσια με ανακοίνωση της η πρόεδρος της ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ για να απαξιώσει τις φωνές της λογικής και την νοικοκυροσύνης!!! Μας έκανε γνωστό η κ. Ιωσηφίδου ότι όσοι γκρινιάζουν, το κάνουν από συνήθεια, γιατί τα 120.000 ευρώ που θα ξοδέψει η Καβάλα για τις εκδηλώσεις δεν είναι ούτε τα μισά από αυτά που θα ξοδέψει ο Δήμος Δράμας για την Ουρανούπολη, ο προϋπολογισμός της οποία θα φτάσει σχεδόν τις 390.000 ευρώ!!! Δεν μας λέει όμως πόσες χιλιάδες επισκεπτών θα έχει η Δράμα και πόσα χρήματα θα αφήσουν στην αγορά της; Αυτό που γίνεται στην Καβάλα δεν είναι επένδυση είναι σπατάλη, αλλά που να το καταλάβουν οι διοικούντες την πόλη!!!

     

    Δεν θα σταθώ όμως περισσότερο στις πολιτικές ανοησίες που τολμάει και γράφει η κ. σοβαρή κατ’  άλλα, κ. Ιωσηφίδου, επειδή θέλει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Κι αυτό, γιατί θέλω να σταθώ στο που βρίσκει ο Δήμος Καβάλας τόσα χρήματα και τα ξοδεύουν.

     

    Ο Λευτέρης Αθανασιάδης ήταν ο μοναδικός δήμαρχος της Καβάλας που προίκισε τον Δήμο Καβάλας με έσοδα και ακίνητα, για να στεγαστούν οι υπηρεσίες και να μην πληρώνει για μισθώματα!!! Σήμερα αν υπάρχει η ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ και μπορεί να ξοδεύει η κ. Ιωσηφίδου με την κ. Τσανάκα, τόσα εκατομμύρια στο σύνολο της θητείας τους, σε αυτόν το οφείλουν. Σε αυτόν που δεν είχαν το θάρρος, να μην πω τίποτα άλλου, ούτε την μνήμη του να τιμήσουν όπως του αξίζει.

     

    Σήμερα η ΔΗΜΩΦΕΛΕΙΑ έχει έσοδα από τα ενοίκια που εισπράττει από το κτήριο επί της οδού Ομονοίας, εκεί όπου στεγάζονται και οι υπηρεσίες του, έσοδα από τα ενοίκια της δημοτικής αγοράς, καταστήματα και χώρο στάθμευσης, από το παραλιακό κτήριο στην Ραψάνη και από αρκετές άλλες πηγές.

     

    Αν η κ. Τσανάκα είχε φιλότιμο και αίσθημα ευθύνης, απέναντι στην ιστορία του Δήμου Καβάλας, τις τύχες του οποίου έχει σήμερα στα χέρια της, θα έπρεπε όχι μόνο να αποδεχθεί την πρόταση του Βαγγέλη Παππάς για την ονοματοδοσία με το όνομα του Λευτέρη Αθανασιάδη, αλλά να την υπερκεράσει και να τον έχει εικόνισμα στο γραφείο της και κάθε πρωί να τον μνημονεύει για τα όσα έκανε για το Δήμο Καβάλας!!!

     

    Στην ιστορία έχουμε πολλά παραδείγματα μικρόψυχων που νομίζουν ότι κρύβοντας την αλήθεια κάτω από το χαλί, ξεμπέρδεψαν. Ποιος τους είπε ότι η αναίδεια, η αχαριστία και η απουσία μέτρου είναι ενδείξεις των ευφυών ανθρώπων;

     

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Γνώμη

    Τα παιδιά δεν είναι πια τόσο αθώα!!!

    Δημοσιεύτηκε στις

    Η σύγχρονη ιστορία της Καβάλας, διαθέτει πολλές ιστορίες από φονικά, τα περισσότερα από τα οποία διαπράχτηκαν με άκρως εντυπωσιακό τρόπο. Προχθές το βράδυ, ήρθε να προστεθεί μια ακόμη τραγική σελίδα, με το φόνο ενός δεκαοκτάχρονου από τον σχεδόν συνομήλικο δράστη, για τον οποίο προκύπτει ότι έκαναν και παρέα. Μάλιστα δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχουν υποθέσεις που για χρόνια έμειναν σκοτεινές, όπως για παράδειγμα το τριπλό φονικό στις Μαριές της Θάσου ή η δολοφονία σε πυλωτή στην περιοχή του υψώματος στην Καλαμίτσα. Στις περισσότερες των περιπτώσεων όμως τα εγκλήματα εξιχνιάστηκαν, γιατί η αστυνομία λειτούργησε άριστα με επαγγελματισμό και ταχύτητα.

     

    Ωστόσο, στην προχθεσινή δολοφονία, υπάρχουν ορισμένα στοιχεία που την διαφοροποιούν από τις άλλες περιπτώσεις και είναι αυτά που έδωσαν τροφή για πάρα πολλά σχόλια, χθες στις συζητήσεις της καβαλιώτικης κοινωνίας. Το πρώτο στοιχείο είναι το νεαρό της ηλικίας, τόσο του θύματος όσο και του δράση. Δεν έχουμε άλλη περίπτωση εγκλήματος, στο οποίο να πρωταγωνιστούν τόσο νεαρά άτομα, στην ουσία παιδιά. Το δεύτερο είναι το γεγονός ότι το έγκλημα, έγινε σε δημόσιο χώρο και μάλιστα σε ώρα που ο καθένας θα μπορούσε να κυκλοφορεί εκείνη την στιγμή και να τύχει να είναι αυτόπτης μάρτυρας του συμβάντος. Τέλος η εικόνα ενός νεκρού σώματος στην μέση του δρόμου, ήσυχου κατά γενική ομολογία, σε μια γειτονιά που μένουν οικογένειες και κυκλοφορούν παιδιά, σε καμία περίπτωση δεν είναι μια συνηθισμένη εικόνα.

     

    Από εκεί και πέρα υπάρχουν και άλλα πιο σύνθετα στοιχεία που προκαλούν προβληματισμό, όπως το γεγονός ότι το θύμα είχε στα χέρια του χρήματα, αρκετά για την ηλικία του, όπως επίσης και τα πραγματικά αίτια της μεταξύ τους αντιπαράθεσης και κατ΄ επέκτασης της διένεξης που οδήγησε το δράση να τραβήξει όπλο και να πυροβολήσει. Και εδώ ανακύπτει και το πιο σημαντικό ερώτημα: Πόσο εύκολο είναι ένα νέο παιδί, ένας έφηβος 17 χρονών, όποιας καταγωγής και εθνότητας, να οπλοφορεί σήμερα στην Καβάλα;

     

    Τι είναι τα πιστόλια, παιχνίδια που τα βρίσκει κανείς στα γαριδάκια; Αν ένας νέος ηλικίας 17 χρονών έχει την δυνατότητα να οπλοφορεί και να λύνει με αυτό τις διαφορές του, ανακύπτει ένα πολύ σοβαρό ζήτημα σε σχέση με την κυκλοφορία όπλων.

     

    Μέχρι σήμερα δεν είχαμε ανάλογο περιστατικό και αυτό που συνέβη θα πρέπει να μας προβληματίσει πάρα πολύ. Το γεγονός ότι ζούμε σε μια κοινωνία που ακόμη προσφέρει ασφάλεια και το οποίο σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή και ώρα της ημέρας, μπορείς να βγεις και να κυκλοφορήσεις και να πας όπου θες, οφείλεται στο ότι είμαστε μια κοινωνία που δεν οπλοφορεί και αυτό περιορίζει τις δυνατότητες αντίδρασης οποιουδήποτε παρανοϊκού που θέλει να λύσει τις διαφορές του χρησιμοποιώντας ένα όπλο. Όταν δε ένας 18χρονος μπορεί και κυκλοφορεί με ένα όπλο, τι άραγε μπορεί να συμβαίνει με άλλους πιο «επαγγελματίες» που δρουν στο χώρο του υπόκοσμου; Αυτό απλά σημαίνει ότι και τα παιδιά στις μέρες μας δεν είναι τόσο αθώα, όσο θέλουμε να πιστεύουμε!!! Πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να αφυπνιστούμε και να δούμε την αλήθεια, ότι πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει στην κοινωνία μας.

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Γνώμη

    Γεμίσαμε κουφάρια, τι άλλο περιμένετε για να πιστέψετε;

    Δημοσιεύτηκε στις

    Στην παραλία δεσπόζει το ανοιχτό κολυμβητήριο, έχουν περάσει 8 χρόνια από την ημέρα που εγκαταλείφθηκε και κανείς δεν γνωρίζει τι θα γίνει. Στις Καμάρες, έχουμε το εμβληματικό κτήριο των παλαιών δικαστηρίων, το οποίο κοντεύει δεκαετία από τότε που άδειασε. Λίγο πιο πάνω, είναι η παλιά μεραρχία που ρημάζει, όπου η ελπίδα μας είναι να το πάρει κανένας Τούρκος επενδυτής προκειμένου να γίνει ξενοδοχείο. Φυσικά από μια τέτοια λίστα δεν θα μπορούσε να απουσιάζει το κτήριο του παλιού νοσοκομείου, το οποίο επίσης έχει κλείσει μια δεκαετία που ρημάζει. Στην ίδια μοίρα βρίσκεται και το Σανατόριο, που παρά τις μέχρι τώρα προσπάθειες να αξιοποιηθεί, παραμένει ένα κτήριο φάντασμα. Δίπλα σε όλα αυτά μπορούμε να προσθέσουμε και τις δεκάδες εναπομείνασες καπναποθήκες που έχουν αφεθεί στην φθορά του χρόνου. Μια ματιά στο πάρκο Φαλήρου και όσοι το θυμούνται στις καλές του εποχές, καταλαβαίνουν πόσο χαμηλά βρίσκεται σήμερα. Θα ήταν παράλειψη βέβαια, να μην αναφερθώ και στο άλλο μνημειώδες κτήριο του κλειστού κολυμβητηρίου που εδώ και χρόνια έχει πάρει ο αέρας την σκεπή και με προσωρινά μέτρα λειτουργεί.

    Εσχάτως, αποκτήσαμε ένα ακόμη «μνημείο», προς μελέτη για τον ιστορικό του μέλλοντος.

     

    Μην έχετε καμία αυταπάτη ότι αν δεν παρέλθει δεκαετία και βάλε, δεν θα ξέρουμε το πόρισμα και πολύ περισσότερο δεν θα δούμε λύση στο πρόβλημα, της πεσμένης γέφυρας. Είναι ένα ακόμη αντικείμενο μελέτης για τον ιστορικό του μέλλοντος, αν βρεθεί βέβαια πρόθυμος ερευνητής για να εξετάσει την παράνοια της εποχής μας.

     

    Για να έχουμε βέβαια μια πλήρη εικόνα της εγκατάλειψης της πόλης, θα πρέπει να προσθέσουμε και την ημιτελή Περιμετρική, έναν δρόμο κατά κάποιο τρόπο «τυφλό», αφού δεν έχει καταφέρει να συνδέσει τα δύο άκρα της πόλης, με τις ενδιάμεσες συνοικίες όπως ήταν ο αρχικός σκοπός της κατασκευής του και τώρα μόνο μετά την καταστροφή της γέφυρας και έχοντας στον μυαλό τον πανικό που θα επικρατήσει από το επόμενο καλοκαίρι στους δρόμους της ανατολικής εισόδου της πόλης, συζητάμε ξανά για την ανάγκη ολοκλήρωσης του έργου. Λες και αν χτυπήσουμε ένα μαγικό ραβδάκι… θα έχει κατασκευαστεί μέσα σε λίγους μήνες

     

    Για να έχουμε μια πλήρη εικόνα, θα πρόσθετα και το κτήριο της Δημοτικής Καπναποθήκης, είναι ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς εδώ έχουμε επανάχρηση παλιού κτηρίου. Το αναφέρω όμως γιατί η πρώτη μελέτη για την αξιοποίηση του εν λόγω κτηρίου εκπονήθηκε το μακρινό 1984, έκτοτε έχουν περάσει 34 χρόνια και συνέχεια ακούμε ότι μια ακόμη μελέτη περιμένουμε για να ενταχθεί στα ενεργά κτήρια της πόλης.

     

    Αν λοιπόν η αξιοποίηση της Καπναποθήκης από το Δήμο Καβάλας απαίτησε χρόνο πέρα των τριών δεκαετιών, σκεφτείτε τι θα γίνει με αυτά που σήμερα ρημάζουν και δεν έχει ξεκινήσει το παραμικρό για να αξιοποιηθούν.

     

    Βέβαια, όλα αυτά είναι συμπτώματα μιας γενικότερης παρακμής της πόλης και απαξίωσης των συγκριτικών της πλεονασμάτων. Και όποιος δεν το βλέπει εθελοτυφλεί. Τι άλλο πρέπει να γίνει για να πιστέψουμε στην ανάγκη μιας συνολικής ανάταξης της πόλης;

     

    Τις τελευταίες δεκαετίες η Καβάλα από κέντρο της Περιφέρειας ΑΜΘ έχει υποβιβαστεί στο επίπεδο ενός ελκυστικού, αλλά με πολλά προβλήματα προορισμού. Το ερώτημα εδώ είναι, αν έχουμε βολευτεί με αυτή την κατάσταση, με ότι συνεπάγεται για την οικονομία, την κοινωνική διάρθρωση και όλα τα παρεπόμενα ή αν πραγματικά αισθανόμαστε την ανάγκη να μπούμε σε μια άλλη τροχιά; Αλήθεια είναι τυχαίο που κανείς, από τα δημόσια πρόσωπα, δεν εξαγγέλλει κάτι; Ένα μεγάλο έργο, μια κατασκευή που θα αλλάξει την εικόνα; Η μόνη εξαγγελία που ακούσαμε είναι ότι θα βουλώσουν τις τρύπες στο κλειστό της Καλαμίτσας!!! Εκεί φτάσαμε!

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

     

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Γνώμη

    Όλοι θυμήθηκαν την Περιμετρική!!!

    Δημοσιεύτηκε στις

    Για ακόμη μια φορά, τα γεγονότα που μόνο η ζωή μπορεί να δημιουργεί, ήρθαν να καταδείξουν πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει μια καλή οργάνωση, σε μια πόλη. Και η διατήρηση των υποδομών σε μια «αξιόμαχη» κατάσταση, αλλά το κυριότερο η ύπαρξη των αναγκαίων υποδομών, είναι εκ των ων ουκ άνευ για να μπορεί μια πόλη, να παρέχει ασφάλεια και ευκολίες στους κατοίκους της.

     

    Σήμερα ότι υποδομές έχει η Καβάλα, είναι λίγο πολύ απόκτημα των προηγούμενων δεκαετιών, η ύδρευση, η αποχέτευση και το οδικό δίκτυο, ελάχιστες προσθέσεις δέχθηκε τα τελευταία χρόνια. Το κύρια μέλημα είναι πια να γίνεται η συντήρηση, στην καλύτερη περίπτωση. Μην ξεχνάμε ότι πρόσφατα χρειάστηκε να γίνει μια μεγάλη επέμβαση στον βιολογικό καθαρισμό για να μπορεί να λειτουργεί.

     

    Όπως επίσης, πρόσφατε τέθηκε ως θέμα στο δημοτικό συμβούλιο, με αφορμή την διαμαρτυρία των κατοίκων του Περιγιαλίου, το θέμα της δημιουργίας υποδομών, όπως, δρόμοι, πλατείες, δίκτυα ύδρευσης – αποχέτευσης και άλλα, τα οποία δεν προχωρούν εξαιτίας της απουσίας πόρων. Από την άλλη πλευρά βέβαια η οικοδόμηση του Περιγιαλίου, όταν ολοκληρωθούν όλες οι διαδικασίες, κάτι που θα γίνει αργά ή γρήγορα, θα έχει ως αποτέλεσμα να προστεθεί στην πόλη μια ακόμη συνοικία, η οποία σε πλήρη ανάπτυξη θα φτάσει σε πληθυσμό τις 10.000 νέους κατοίκους. Για να μπορέσει όλος αυτό ο κόσμος να μετακινηθεί από και προς το κέντρο της πόλης, θα απαιτηθούν επιπλέον έργα οδικής σύνδεσης.

     

    Η εποχή των μεγάλων έργων έχει παρέλθει, λόγω της γενικότερης δύσκολης οικονομικής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα και η οποία δύσκολα βλέπω να αλλάζει τα επόμενα χρόνια. Από την άλλη η πόλη για να λειτουργήσει και να συνεχίσει να αναπτύσσεται, έχει μεγάλη ανάγκη από έργα, οπότε έρχεται η ώρα που η δημοτική αρχή Καβάλας, όποια είναι αυτή μετά τις εκλογές, θα πρέπει να ιεραρχήσει τις ανάγκες και να βγει στο κυνήγι κονδυλίων για να δημιουργηθούν αυτές οι υποδομές.

     

    Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να ενταχθεί και το ζήτημα της ανακατασκευής της γέφυρας στο παλιό νοσοκομείο ή της διαπλάτυνσης του δρόμου, όπως φυσικά και της ολοκλήρωσης της Περιμετρικής!!! Να θυμίσω στο σημείο αυτό, ότι η αρχική πρόβλεψη για την Περιμετρική, ήταν η περιμετρική οδός να ενώσει την συνοικία της Νεαπόλεως με το Περιγιάλι και να υπάρχουν και οι κάθετοι οδοί πρόσβασης, σε κάθε συνοικία, δηλαδή στον Βύρωνα, στο Κέντρο της πόλης, και τον Τίμιο Σταυρό. Η λογική ύπαρξης της περιμετρικής οδού ήταν να μην είναι απαραίτητο να περάσει από το κέντρο της πόλης, αν κάποιος ήθελε να πάει από τη μια συνοικία στην άλλη.

     

    Έστω και τώρα, ξυπνήσαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που με δηλώσεις τους απαξίωναν την Περιμετρική οδό και αναγνωρίζουν την αξία της. Ας ληφθεί λοιπόν μια απόφαση, όσον το δυνατόν ομόφωνη, ώστε να τεθεί ψηλά στην ιεράρχηση των αναγκών της πόλης η κατασκευής ολόκληρης της Περιμετρικής. Όποιος δήμαρχος το πετύχει αυτό το έργο, θα τον μνημονεύουν οι επόμενες γενιές, όπως κάνουμε σήμερα εμείς, για τον Βαγγέλη Ευαγγελίου για το νερό και για τον Λευτέρη Αθανασιάδης για τον βιολογικό καθαρισμό.

     

    Ας αφήσουμε τους χορούς και τα πανηγύρια και ας στραφούμε στο πως θα κάνουμε πιο λειτουργική την Καβάλα μας. Στο χέρι μας, είναι αρκεί να σκεφτούμε με τα μάτια στο μέλλον της.

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Γνώμη

    ΜΝΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Πως η ιστορία γίνεται οικονομία

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ένα μεγάλο θέμα που έχει ανακύψει με τα έργα που έχουν ολοκληρωθεί – κύρια με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση – και αφορούν μνημεία, είναι το πώς αυτά εντάσσονται στην σύγχρονη ζωή και πως συμβάλουν στην τοπική ανάπτυξη. Εξ αρχής είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχουν περιορισμοί, τους οποίους θέτει το ίδιο το μνημείο. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πάρα πολλές δυνατότητες αξιοποίησης και δημιουργίας οικονομικής προσόδου. Μέσα στον αστικό ιστό της Καβάλας υπάρχουν δύο πάρα πολύ σημαντικοί «δρόμοι», ο ένας είναι η αρχαία Εγνατία Οδός και ο άλλος είναι ο δρόμος του Νερού.

     

    Για την αρχαία Εγνατία η τελευταία φορά που εκτελέστηκε ένα έργο συντήρησης ήταν επί Στάθη Εριφυλλίδη, απ΄ τότε έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια!!! Κι όμως είναι το πιο αρχαίο μνημείο εντός της πόλης και αυτός από τον οποίον πέρασαν στρατοί, έμποροι, μεγάλοι ηγέτες, ιδέες και θρησκευτικές λατρείες και αγιασμένες μορφές που άλλαξαν τον ρου της παγκόσμιας ιστορίας.

     

    Ο δεύτερος είναι ο δρόμος του Νερού, αυτός που οδηγεί από τις Καμάρες μέχρι την Μάνα του Νερού, στην περιοχή Τρία Καραγάτσια. Βέβαια, αν εξετάσουμε συνολικά την ιστορία αυτού του δρόμου και πάμε και πριν την Ρωμαϊκή εποχή όπου έχουμε τα πρώτα ευρήματα ύδρευσης προς την πόλη της Νεαπόλεως, θα διαπιστώσουμε ότι για αρκετούς αιώνες, αυτή η διαδρομή ήταν ο δρόμος του Χρυσού, καθώς οδηγούσε από το λιμάνι της Νεαπόλεως στα Σκάβαλα, στην καρδιά της χρυσοφόρου περιοχής, από τους πρώτους ιστορικούς χρόνους και την εποχή του Α’ αποικισμού. Σήμερα αυτό που ξέρουμε σαν δρόμου του Νερού, περνάει δίπλα από αρχαία ορυχεία, διασχίσει την αρχαία πόλη των Σκάβαλων και φτάνει στην εκτεταμένη περιοχή των χρυσωρυχείων, εκεί που δέσποζε η πόλη του μεγάλου ιστορικού της αρχαιότητας του Θουκυδίδη.

     

    Περιορίζομαι σε ενδεικτικές αναφορές των στοιχείων ιστορίας, θεολογίας και οικονομίας, για να περάσω και στο θέμα του Φρουρίου της Καβάλας, όπου την περασμένη εβδομάδα αφιερώσαμε ρεπορτάζ για την πολύ κακή εικόνα που παρουσιάζει. Το φρούριο της Καβάλας αλλά και γενικότερα η χερσόνησος της Παναγίας, δεν είναι απλά μια όμορφη συνοικία – με ότι έχει μείνει από την παλιά αρχοντιά της -, πολύ περισσότερο το μνημείο στην κορυφή του λόφου, δεν είναι απλά ο πύργος που σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεται στην γέφυρα ενός πλοίου που αυλακώνει τα νερά του βορείου Αιγαίου. Είναι και κάτι παραπάνω, με μια ιστορία που διατρέχει τους αιώνες, από την προϊστορία μέχρι τις ημέρες μας.

     

    Μα καλά, θα ρωτήσει κάποιος,  όμορφα και ωραία όλα αυτά ως ακαδημαϊκή γνώση, πως όμως μπορούν να αλλάξουν την ζωή μας, να κινήσουν την οικονομία μας; Η απάντησε περνάει από έναν δρόμο που δεν είναι καινούργιος και τον έχουν περπατήσει άλλοι πριν από εμάς και μάλιστα σε περιοχές, πολύ φτωχότερες σε «ιστορικά και πολιτιστικά κοιτάσματα», εμείς εκείνο που δεν βλέπουμε είναι το πώς όλα αυτά θα γίνουν οικονομία.

     

    Εδώ δεν αρκούν μόνο τα έργα και οι παρεμβάσεις της όποιας δημοτικής αρχής, χρειάζεται και κάτι παραπάνω, ένας συνολικός σχεδιασμός που θα περιλαμβάνει από την επιμόρφωση μέχρι την παρότρυνση και την ενίσχυση για να ξεκινήσουν οι επιχειρηματικές πρωτοβουλίες.

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Γνώμη

    Οι φίλοι του Κυριάκου, στην σκιά του Ανδρέα!!!

    Δημοσιεύτηκε στις

    Στην εποχή της παντοδυναμίας του δικομματισμού και της έντονης πόλωσης που επικρατούσε στην ελληνική κοινωνία, οι κομματικές ηγεσίες ήταν κυρίαρχες και μπορούσαν να επιβάλλουν οποιονδήποτε υποψήφιο ήθελαν, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν. Ιδιαίτερα την δεκαετία του ’80 το ΠΑΣΟΚ αν έλεγε ότι ένα κομμάτι ξύλο το χρίζει υποψήφιο περιφερειάρχη, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα, αφενός γιατί κανείς δεν θα ζητούσε εξηγήσεις και αφετέρου γιατί οι ψηφοφόροι θα το ψήφιζαν χωρίς δεύτερη συζήτηση. Έτσι έγινε και πολλά «κούτσουρα» έκαναν καριέρα στην πολιτική, χωρίς να έχουν να προσφέρουν, τίποτα στην κοινωνία, παρά μόνο τυφλή υποταγή στην ηγεσία του κόμματος. Ο Γιώργος Κατσιφάρας έχοντας γνώση της κατάστασης αυτής, είχε πει το αμίμητο, ότι «αν δεν ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας»!!! Η φράση αυτή εμπεριέχει την μεγαλύτερη σοφία και αποτελεί την καλύτερη ανάλυση της μετά το 1981 περίοδο. Στο ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκαν πολλοί πολιτικοί αστέρες, αλλά χωρίς τις ευλογίες της ηγεσίας του κόμματος, δεν θα είχαν κάνει καριέρα, ούτε ως πρόεδροι της Κοινότητας στο πιο ορεινό σημείο της χώρας.

     

    Αυτά τότε, από εκείνες τις ημέρες και μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει πάρα πολλά γεγονότα, σταθμοί στην σύγχρονη ελληνική ιστορία, με σημαντικότερο ίσως την οικονομική κρίση που ήρθε να μας ξεγυμνώσει και να αναδείξει όλες τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας. Η ζωή έγινε πιο δύσκολη, πιο απαιτητική και φυσικά η πολιτική και οι πολιτικοί βρέθηκαν στο στόχαστρο της σφοδρής κριτικής των πολιτών. Και μπορεί η χώρα να έχει χρεοκοπήσει, οι τσέπες μας να έχουν αδειάσει από χρήματα, οι πολιτικοί να περνάνε το κατώφλι της φυλακής, αλλά όπως φαίνεται η μεγάλη δόξα του ΠΑΣΟΚ ακόμη συγκινεί την ηγεσία της ΝΔ και ιδιαίτερα τον εκσυγχρονιστή φιλελεύθερο πολιτικό Κυριάκο Μητσοτάκη.

     

    Αλήθεια ποιος θα ήταν ο Χρήστος Μέτιος, αν δεν είχε δηλώσει υποστηρικτής του κ. Μητσοτάκη; Ποιό θα ήταν το αποτέλεσμα της εσωπαραταξιακής διαδικασίας για την ανάδειξη επικεφαλής το 2016, μετά την απώλεια του Γιώργου Παυλίδη; Ποια θα ήταν η τύχη της υποψηφιότητας σήμερα του κ. Μέτιου για την περιφέρεια ΑΜΘ αν δεν ήταν φίλος του Κυριάκου; Το πιθανότερο είναι να μην γνωρίζαμε ούτε καν το όνομά του. Τι είναι όμως αυτό που κάνει την ηγεσία της ΝΔ εν έτη 2018, να θέλει να αντιγράψει τακτικές του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80; Μήπως ο Ανδρέας Παπανδρέου τώρα δικαιώνεται από τον υιό Μητσοτάκη; Αυτό είναι το κρυφό όνειρο του Κυριάκου, να μοιάσει ΚΑΙ αυτός τον Ανδρέα;

     

    Νόμιζα ότι η ζωή πάει μπροστά και μετά απ’ όσα έχει φορτώσει στην ελληνική κοινωνία η κρίση ελέω πολιτικού συστήματος, θα είχαμε αλλάξει. Δεν θα μπορούσαμε να ανεχτούμε «φυτευτούς» πολιτικούς, είτε ακούν στο όνομα Χρήστος Μέτιος, είτε ακούν στο όνομα Μακάριος Λαζαρίδης, γιατί και στις δύο περιπτώσεις τα ίδια χαρακτηριστικά έχουμε, το κύριο προσόν και των δύο είναι ότι είναι φίλοι του Κυριάκου!!! Αν με τα μυαλά αυτά η ΝΔ θέλει να ξανακυβερνήσει, ας το σκεφτούν πολύ καλά οι ψηφοφόροι της για το που οδηγούν αυτές οι πρακτικές!!!

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Γνώμη

    ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ κ. ΧΡΗΣΤΟ ΜΕΤΙΟ: Υπάρχει και ο δρόμος της αξιοπρεπούς αποχώρησης!!!

    Δημοσιεύτηκε στις

    Δεν είναι συχνό φαινόμενο εν ενεργεία περιφερειάρχες να συναντούν τόση σφοδρή αντίδραση, συνέβη όμως με εσάς κ. Μέτιο όταν εκφράσατε την επιθυμία να διεκδικήσετε το χρίσμα του υποψήφιου Περιφερειάρχη ΑΜΘ από την ΝΔ!!! Πριν φτάσετε όμως στην ΝΔ και στον προσωπικό σας φίλο Κυριάκο Μητσοτάκη, έπρεπε να ρωτήσετε την παράταξη που «κληρονομήσατε» από τον αείμνηστο Γιώργο Παυλίδη και τις τοπικές κοινωνίες. Δεν το κάνατε, γιατί ξέρατε ότι σας έχουν κρίνει ως ακατάλληλο, πολιτικά, να διαχειριστείτε τις τύχες της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης.

     

    Αυτό που έγινε χθές το απόγευμα στην Αθήνα, δεν έχει προηγούμενο, δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία της παράταξής σας βρέθηκε απέναντι σε εσάς, από τους 27 αντιπεριφερειάρχες και περιφερειακούς συμβούλους, μόλις τέσσερεις βρέθηκαν να σας υπερασπιστούν. Είναι και κάτι ακόμη, ότι από τα στελέχη που σας ψήφισαν στην εσωκομματική διαδικασία, στα στήριξαν και τους στηρίξατε με αμειβόμενα αξιώματα, βλέποντας που οδηγείτε την παράταξη, βγήκαν και σε «άδειασαν»!!! Είπαν ότι σας πίστεψαν, σας ψήφισαν, σας στήριξαν, αλλά πλέον σας κρίνουν ακατάλληλο πολιτικά να συνεχίσετε και να διεκδικήσετε μια ακόμη θητεία.

     

    Η αντίδραση στο πρόσωπό σας, είναι τόσο ισχυρή και ακατάβλητη, που η πιο τίμια στάση τώρα, εκείνο που σας επιβάλει η αξιοπρέπεια, είναι να παραιτηθείτε από το χρίσμα, αυτή η γενναία απόφαση θα αποκαταστήσει την ενότητα της παράταξης σας, θα προφυλάξει το κόμμα σας, την ΝΔ από τις κακοτοπιές και θα απαλλάξει την Περιφέρεια ΑΜΘ από περιπέτειες, την ώρα που προέχουν άλλα ζητήματα όπως είναι η ανάπτυξη, η προώθηση των έργων και εν γένει η επανεκκίνηση του μηχανισμού λειτουργίας της, ο οποίος επί των ημερών σας βάλτωσε.

     

    Αν το κάνετε η ιστορία θα σας κρίνει, θετικά, ότι έστω στο τέλος βάλατε το κοινό καλό, πάνω από το προσωπικό σας, διαφορετικά θα επιβαρύνετε ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Γνώμη

    Υποψήφιοι δήμαρχοι και θέσεις στάθμευσης!!!

    Δημοσιεύτηκε στις

    Έχω προετοιμαστεί κατάλληλα, για να ακούσω για ακόμη μια φορά εκθέσεις ιδεών, εξάλλου τι διαφορετικό θα μπορούσα να κάνω, μετά από τόσες εκλογικές αναμετρήσεις που έχω ζήσει. Οι εκλογές είναι σαν να πηγαίνουν σχολείο οι υποψήφιοι δήμαρχοι και τους ζητάει ο δάσκαλος να γράψουν σε μια κόλα χαρτί το πως θα ήθελα να είναι η Καβάλα, εκεί ο καθένας θα ξεδίπλωνε το συγγραφικό του ταλέντο και με οδηγό την φαντασία του θα «έχτιζε» μια εικόνα για την πόλη των ονείρων του και πιστεύω ότι θα έβρισκαν πολλούς πρόθυμους να διαβάσουν αυτά τα ονειροπολήματα.

     

    Δυστυχώς όμως ο ονειρικός τόπος, έχει χαρακτηριστικά που δεν τα συναντάμε στην καθημερινότητα, όπου τα πάντα χρειάζονται γνώσεις, κόπος και χρήματα. Η πραγματική ζωή έχει όρια, η ονειρική αρχίζει μετά από αυτά. Σπάνιο είναι να συναντήσεις περιπτώσεις υποψηφίων δημάρχων που να μπορούν να διακρίνουν την διαφορά, υπάρχουν όμως και αυτοί που όταν γίνονται δήμαρχοι μένουν στην ιστορία.

     

    Επίσης πολλές φορές, ενώ οι υποψήφιοι αναλώνονται στο να γράφουν εκθέσεις ιδεών για τα μεγάλα και εντυπωσιακά έργα, χάνουν το απλό, το πρακτικό, αυτό που μπορεί να αλλάξει την ζωή του πολίτη. Για να μην μένω λοιπόν στις γενικές αναφορές, θα τολμούσα να διατυπώσω την άποψη ότι ένας πετυχημένος δήμαρχος κρίνεται ΚΑΙ από το πόσες νέες θέσεις στάθμευσης δημιούργησε επί των ημερών της θητείας του. Για παράδειγμα ο πρώην δήμαρχος Κωστής Σιμιτσής δημιούργησε καμία θέση στάθμευσης; Απ’ ότι θυμάμαι ούτε μια!!! Για την σημερινή δήμαρχο Καβάλας Δήμητρα Τσανάκα νομίζω ότι και στην δική της περίπτωση είναι μηδενικό το άθροισμα των νέων θέσεων στάθμευσης. Επί των ημερών του Στάθη Εριφυλλίδη είχαμε το φιλόδοξο σχέδιο για την δημιουργία πολυώροφου υπόγειου χώρου, εκεί που είναι σήμερα το πάρκιγκ της Ροδόπης, αλλά το σχέδιο σκόνταψε στα γεωλογικά προβλήματα του υπεδάφους.

    Οι περισσότερες θέσεις στάθμευσης που διαθέτει σήμερα η πόλη δημιουργήθηκαν επί των ημερών του Λευτέρη Αθανασιάδη, πιο συγκεκριμένα, στην Δημοτική Αγορά, δίπλα στην εκκλησία του Αγ. Γεωργίου, στην Ροδόπη και φυσικά στην δική του θητεία καθαρίστηκαν τα δύο οικόπεδα στην οδό Κασσάνδρου και έγινε το μεγάλο παρκινγκ που εξυπηρετεί εκατοντάδες καβαλιώτες κάθε μέρα. Μάλιστα θυμάμαι ότι στην τελευταία θητεία Αθανασιάδη, το δημοτικό συμβούλιο είχε εγκρίνει την μελέτη για την κατασκευή σε αυτά τα δύο οικόπεδα, ενός πολυώροφου παρκινγκ και με χώρους για αναψυχή και καταστήματα.

     

    Περιμένω να δω από τους υποψήφιους των εκλογών του 2019 ποιος θα προτείνει και που, νέες θέσεις στάθμευσης. Από το «διαγωνισμό» αυτόν εξαιρείται η Δήμητρα Τσανάκα, γιατί μέχρι σήμερα δεν έχει δείξει την διάθεση να ασχοληθεί με το θέμα. Εξάλλου τι σχέση έχουν όλα αυτά με χορούς και πανηγύρια;

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Γνώμη

    Ποια η θέση της Καβάλας στο νέο γεωπολιτικό άξονα;

    Δημοσιεύτηκε στις

    Το 1915 όταν η Βουλγαρία αποφάσισε να μπει στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, γιατί ασφυκτιούσε και είχε την ανάγκη να έχει διέξοδο στο Αιγαίο, ήθελε πάση θυσία ένα λιμάνι στην νότια ακτή της Βαλκανικής και σε κάθε περίπτωση να κερδίσει ότι  μπορούσε από την παλαιότερη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου που της έδινε την Ξάνθη, την Καβάλα και ένα μεγάλο μέρος της Μακεδονίας.  Στις συνομιλίες που είχαν προηγηθεί, το καλοκαίρι του 2015, αντί της Καβάλας, είχε προταθεί στην Βουλγαρία να λάβει ως αντάλλαγμα για την συμμετοχή της στις δυνάμεις της Αντάντ, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, αλλά την απόρριψε την πρόταση με τον ισχυρισμό ότι δεν είχε να της προσφέρει αυτά που ήθελε, οπότε επέλεγε την Καβάλα.

    Λιγότερο από δύο χρόνια έχει που βρίσκεται στην Ελλάδα ο Τζέφρι Πάιατ, πρέσβης των ΗΠΑ και έχουν έρθει τα πάνω κάτω, όχι μόνο γιατί έχει επισκεφτεί τα περισσότερα σημεία της χώρας που έχουν γεωπολιτικό ενδιαφέρον, αλλά και γιατί με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο έχει καταδείξει τόσο το νέο ρόλο της χώρας μας, όσο και το ποιες πόλεις πρωταγωνιστούν στα νέα σχέδια. Ο  Τζέφρι Πάιατ βλέπει ότι η Ελλάδα βρίσκεται στο κέντρο τριών γεωπολιτικών ομόκεντρων κύκλων, οι δύο από τους τρείς αυτούς κύκλους, αφορούν την ενέργεια και… την Ορθοδοξία. Ο τρίτος κύκλος αφορά τον έλεγχο της εξόδου των στενών των Δαρδανελίων και της Μαύρης Θάλασσας!!!

    Σε αυτό το γεωπολιτικό σχεδιασμό, αναβαθμίζεται αυτόματα η περιφρονημένη από την Βουλγαρία, πριν από εκατό χρόνια, Αλεξανδρούπολη και το λιμάνι της. Αυτό έγινε εύκολα κατανοητό από τις πολύ συχνές, πλούσιες σε περιεχόμενο και άκρως διαφωτιστικές δηλώσεις του  Τζέφρι Πάιατ, κατά τις επισκέψεις του στην Αλεξανδρούπολη.

    Μεταφέρω από το χθεσινό ρεπορτάζ της επίσκεψης του αμερικανού αξιωματούχου στην Αλεξανδρούπολη: «Μιλήσαμε σχετικά με τις επενδύσεις και τις ευκαιρίες που βλέπουμε στην Αλεξανδρούπολη μέσα από έναν συνδυασμό στρατηγικών έργων. Την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού, τον LNG που ελπίζουμε ότι θα προχωρήσει, την επικείμενη ολοκλήρωση του TAP, την έγκριση από τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Βουλγαρίας για τον IGB, την ιδιωτικοποίηση της Εγνατίας Οδού. Όλα αυτά θα εκμεταλλευτούν τη στρατηγική τοποθεσία της πόλης, ώστε να δημιουργηθούν επενδυτικές ευκαιρίες για την Ελλάδα και την Ευρώπη», δήλωσε ο Αμερικανός αξιωματούχος. Τέλος, ο κ. Πάιατ εξέφρασε την ελπίδα «οι Αμερικανοί επενδυτές να λάβουν μέρος σε αυτό το σενάριο», συμπληρώνοντας πως είναι αμοιβαία (σε δήμο και πρεσβεία) η ανυπομονησία και η διάθεση αξιοποίησης των ευκαιριών, άμεσα.

    Σύμφωνα με τον κ. Λαμπάκη, κατά τη διάρκεια της συνάντησης «έγινε απολύτως αντιληπτό και από τις δύο πλευρές ότι η Αλεξανδρούπολη έχει μία πρωτεύουσα θέση στον ενεργειακό χάρτη, αλλά και γενικότερα στο γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό, ενώνοντας πραγματικά πολλές χώρες, δύο ηπείρους, σε μία θέση πραγματικά αξιοζήλευτη. Μόνο οφέλη αναμένουμε να κερδίσουμε και τα συμφέροντα των Αμερικανών συμπίπτουν με τα συμφέροντα των Ελλήνων».

    Στον αντίποδα αυτού του νέου αναπτυξιακού τόξου δεν βρίσκεται η Καβάλα, όπως θα περίμενε κανείς αλλά η Θεσσαλονίκη. Η Καβάλα έχει δύο πολύ σοβαρά μειονεκτήματα, δεν διαθέτει σιδηροδρομική σύνδεση και αυτό θα αλλάξει, μόνο με την κατασκευή της σιδηροδρομικής Εγνατίας, που θα συνδέσει πρώτα την Αλεξανδρούπολη με την Μαύρη Θάλασσα και στη συνέχεια την Καβάλα. Επίσης μια σημαντική απώλεια που είχαμε ήταν η ματαίωση της κατασκευής του άξονα Ε61 που θα συνέδεε την Καβάλα με κάθετο άξονα, με την Βουλγαρία και όπως όλα δείχνουν επιλέχθηκε ως εναλλακτική διαδρομή, η δυτικότερη, Βουλγαρία – Αμφίπολη – παραλία Οφρυνίου, που ίσως μελλοντικά οδηγήσει στην ανάπτυξη ενός λιμανιού και μιας μεγάλης πόλης στην περιοχή της σημερινής Τούζλας.

    Έχει ποια ξεκαθαρίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό το τι πρόκειται να συμβεί στην Μακεδονία και τη Θράκη τα επόμενα χρόνια και ποιος είναι ο (μη) ρόλος της Καβάλας σε αυτόν το νέο καταμερισμό.

    Δεν έχετε όμως παράπονο; Μπορεί για ακόμη μια φορά να βλέπουμε από μακριά τις εξελίξεις, αλλά χορτάσαμε χορό, τραγούδι και θέαμα, καθώς έκανε ότι μπορούσε γι’ αυτό η δημοτική αρχή της Δήμητρας Τσανάκα. Εξάλλου αυτά τα αναπτυξιακά θέματα είναι για λίγους και δεν φέρνουν ψήφους.

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Γνώμη

    Μήπως θυμίζουμε λίγο την Πομπηία;

    Δημοσιεύτηκε στις

    Με μια εξαιρετικά, πυκνή συχνότητα εκδίδονται ανακοινώσεις για σχηματισμό δικογραφίας εναντίον κάποιου πολίτη για ρευματοκλοπή. Από νεαρά άτομα μέχρι αρκετά ηλικιωμένα, κάθονται στον σκαμνί κατηγορούμενα γιατί αναγκάστηκαν να κλέψουν ρεύμα.

     

    Η ιστορία αυτή μου φέρνει στο μυαλό τον Γιάννη Αγιάννη που στα χρόνια του Βίκτωρος Ουγκό, βρέθηκε στην φυλακή επειδή έκλεψε ένα καρβέλι ψωμί. Σήμερα που στους φούρνους – τουλάχιστον μέχρι σήμερα, γιατί αύριο κανείς δεν ξέρει το γίνεται με τις ανατιμήσεις στα άλευρα – τα ψωμιά τα μοιράζουν και δωρεάν, δεν θα συνέβαινε αυτό, συμβαίνει όμως για το ηλεκτρικό ρεύμα. Σήμερα κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει ότι το ρεύμα είναι είδος πρώτης ανάγκης, αλλά επειδή είναι  τόσο σημαντικό για τον σημερινό άνθρωπο, έχουνε «φορτώσει» το λογαριασμό του με διάφορες επιβαρύνσεις. Αν δείτε με προσοχή τον λογαριασμό θα διαπιστώσετε ότι για ένα μέσο νοικοκυριό, η κατανάλωση του διμήνου, είναι περίπου το 45 – 50% του συνολικού ποσού. Αυτό σημαίνει ότι για ένα λογαριασμό των 120 ευρώ, τα 60 – 65 ευρώ είναι φόροι, δημοτικά τέλη και διάφορες άλλες επιβαρύνσεις, οι οποίες αν δεν υπήρχαν, ίσως να μην είχαμε τόσους πολλούς «μπαταξήδες» και τόσους πολλούς να σέρνονται στα δικαστήρια. Από την άλλη και για τη ΔΕΗ αυτή η κατάσταση δεν είναι καθόλου ευχάριστη, καθώς έχει απλήρωτους λογαριασμούς που ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο ευρώ.

     

    Όλοι έχουν μπει σε ένα σπιράλ φθοράς που μας πάει όλο και πιο χαμηλά, γιατί δίπλα σε αυτούς που συλλαμβάνονται για ρευματοκλοπή, βρίσκονται οι οφειλέτες προς τα ασφαλιστικά ταμεία που επίσης διώκονται ποινικά, οι οφειλέτες προς την εφορία, τις τράπεζες και αυτό το γαϊτανάκι δεν τελειώνει.

     

    Την ίδια ώρα στην πόλη μας ζούμε «πανηγυρικά», ειδικά το καλοκαίρι που πέρασε ήταν άκρως εντυπωσιακό για το πόσα χρήματα ξοδεύτηκαν σε γιορτές και πανηγύρια, ευτυχώς που οι επόμενες δημοτικές εκλογές είναι τον Μάιο και δεν θα χρειαστεί τον καλοκαίρι του 2019 να σπάσουμε όλα τα προηγούμενα ρεκόρ στην κατασπατάληση πόρων στο όνομα μιας ΔΗΘΕΝ πολιτιστικής ανάπτυξης.

     

    Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, το σύνθημα του Λένιν ήταν «ΕΞΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΣ = ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ» τώρα στα χρόνια της Αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα, η εξίσωση δεν βγαίνει. Αλλά αν μου επιτρέπεται να το παραλλάξω το σύνθημα χωρίς να θίγω τα ιερά και όσια του Κομμουνισμού, θα έλεγα ότι «ΕΞΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΣ = ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ» και αυτό ισχύει για τον οποιοδήποτε που διοικεί αυτόν τον τόπο σε όποια πολιτική παράταξη και αν ανήκει.

     

    Δεν είναι δυνατόν ξαφνικά να γέμισε η Ελλάδα μπαταξήδες, κάποιος φταίει γι’ αυτό. Οι πολίτες για τις πολιτικές τους επιλογές, είτε ήταν ΠΑΣΟΚ,  είτε ήταν ΝΔ, είτε ήταν ΣΥΡΙΖΑ τιμωρήθηκαν, το πολιτικό σύστημα τιμωρήθηκε;

    Μέχρι τις 24 Αυγούστου του 79 μ. Χ.. Εκείνη τη μέρα ο ήλιος δεν βγήκε ποτέ. Ο Βεζούβιος, που βρίσκεται δίπλα στη Πομπηία, βρυχιόταν από τις πρώτες πρωινές ώρες. Ένας σεισμός τις πρώτες πρωινές ώρες σπέρνει τον πανικό στη πόλη, όμως κανείς δεν έφυγε από τη πόλη. Στις 1 το μεσημέρι το ηφαίστειο εκρήγνυται και η πόλη περνάει για πάντα στην ιστορία.

    Αλήθεια πόσο απέχουμε από μια τέτοιου είδους έκρηξη; Κάποιοι λένε ότι αφού δεν έγινε μέχρι σήμερα, δεν θα γίνει ποτέ, άλλοι υποστηρίζουν ότι τα προειδοποιητικά σημάδια δυναμώνουν. Ποιος έχει δίκιο;

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

    Κατηγορία: Slider, Απόψεις, Γνώμη