Χρονόμετρο

    Καβάλα: Εικόνες από το χωριό Δωμάτια στους πρόποδες του Παγγαίου με τοξωτά γεφύρια και πλούσια ιστορία.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Το χωριό Δωμάτια έξω από την Καβάλα, στους πρόποδες του Παγγαίου, είναι γεμάτο εκπλήξεις. Τα τελευταία χρόνια, το ανακαλύπτουν όλο και περισσότεροι…Oι πρώτες ηλιόλουστες μέρες του Μαρτίου, καθώς η Άνοιξη ξεμυτίζει δειλά πίσω από τις γρίλιες του Χειμώνα, είναι ιδανική ευκαιρία για μια εξόρμηση στα χωριά που βρίσκονται στους πρόποδες ενός μυθικού βουνού, του Παγγαίου. Αναμφισβήτητα, το άλλοτε χρυσοφόρο Παγγαίο αποτελεί έναν προορισμό, “προκλητικά” πανέμορφο κι εξίσου “προκλητικά” προσβάσιμο μέχρι τις κορυφές του, κάνοντας κάποιον να αναρωτηθεί πώς μπορεί η φύση να είναι τόσο κοντά στον άνθρωπο αλλά δυστυχώς αυτός να φεύγει όλο και πιο μακριά της.

    Τα μικρά και μεγαλύτερα χωριά του που βρίσκονται στους πρόποδες αλλά και λίγο ψηλότερα παρουσιάζουν εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον με τις πεζοπορικές και ορειβατικές διαδρομές που μπορεί κάποιος να ανακαλύψει και να απολαύσει πάνω στο βουνό. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα η φυσική και αρχιτεκτονική ομορφιά των χωριών αυτών είναι σχεδόν καθηλωτική.

    Ένα τέτοιο χωριό, μικρό, αλλά γεμάτο εκπλήξεις είναι τα Δωμάτια. Μετά την Ελευθερούπολη, που αποτελεί την ομώνυμη διοικητική έδρα του δήμου Παγγαίου, η διαδρομή με το αυτοκίνητο γίνεται ανηφορική.

    Περνάτε τα Κηπιά (απαραίτητη στάση στο μοναδικό μουσείο κέρινων ομοιωμάτων του Θοδωρή Κοκκινίδη), το Χρυσόκαστρο (μικρή στάση για επίσκεψη στη ιερά μονή του Αγίου Παντελεήμων για να θαυμάσετε από ψηλά την υπέροχη θέα), την Μεσιά, την Αυλή, το Μελισσοκομείο, το Πυργοχώρι και φτάνετε στα Δωμάτια.

    Ένα προσφυγικό χωριό με τοξωτά γεφύρια

    Σε υψόμετρο 160 μέτρων περίπου, αυτό το παραδοσιακό χωριό κρύβει πολλές ομορφιές. Πρόκειται για ένα καθαρά προσφυγικό χωριό, που πήρε το όνομά του από τα Ντομάτια της Μικράς Ασίας, στην ευρύτερη περιοχή των Σωκίων, απ’ όπου και κατάγεται η μεγαλύτερη πλειοψηφία των κατοίκων του. Μέχρι το 1926 το χωριό ονομάζονταν Σαμάκοβο. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών εγκαταστάθηκαν σε αυτό περίπου 200 προσφυγικές οικογένειες.

    Εκείνο που το χαρακτηρίζει και το κάνει μοναδικό είναι τα πολλά τοξωτά πέτρινα γεφύρια που διαθέτει, τα οποία ο επισκέπτης μπορεί να ανακαλύψει και να θαυμάσει κάνοντας βόλτα στις γειτονιές του χωριού. Όλα σχεδόν τα γεφύρια κατασκευάστηκαν την περίοδο της Τουρκοκρατίας από ημιλαξευτούς λίθους και σήμερα έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα μνημεία. Ορισμένα αποκαταστάθηκαν πλήρως και συνεχίζουν να είναι απόλυτα λειτουργικά καθώς ενώνουν τις γειτονιές του χωριού.

    Ο ήχος από τα τρεχούμενα νερά είναι κυρίαρχος σε όλο τον οικισμό και πραγματικά σε ταξιδεύει. Ωστόσο, η έλλειψη βροχοπτώσεων μείωσε σημαντικά τον υδάτινο όγκο. Την Άνοιξη και το Καλοκαίρι το πανέμορφο φυσικό τοπίο μέσα στον οικισμό γεμάτο πλατάνια και οπωροφόρα δέντρα ανταμείβει τον επισκέπτη. Δεν είναι τυχαίο που επιλέγουν την περιοχή οι λάτρεις της πεζοπορίας, οι οποίοι την επισκέπτονται όλες τις εποχές του χρόνου. Επίσης, μια βόλτα στο ξωκλήσι πάνω στον λόφο δίνει μια μοναδική πανοραμική θέα όλου του κάμπου.

     

     

    Το χωριό είναι γεμάτο από παλιά αρχοντικά σπίτια ορισμένα από τα οποία εγκαταλειμμένα και ερειπωμένα, βουβοί μάρτυρες του προσφυγικού και οθωμανικού παρελθόντος, αλλά και μάρτυρες μιας άλλης ακμάζουσας εποχής. Υπάρχουν βέβαια και κάποια καινούργια σπίτια, ορισμένα αποκαταστημένα αρχοντικά που προκαλούν τον θαυμασμό.

     

    Ανακαλύπτοντας την πλούσια ιστορία του

    Η εντυπωσιακή πετρόχτιστη εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης που κατασκεύασαν οι πρόσφυγες το 1936 δεσπόζει στον παραδοσιακό οικισμό των Δωματίων, μαζί με το επίσης πολύ γραφικό παρεκκλήσι αφιερωμένο στην Παναγία την Παντάνασσα.

    Ακολουθώντας ο επισκέπτης τον κεντρικό δρόμο του οικισμού και αφού θαυμάσει τα πρώτα γεφύρια, θα συναντήσει στο δεξί του χέρι το λαογραφικό μουσείο και τον μικρό ξενώνα του χωριού που ανήκει στο Φιλανθρωπικό Σωματείο Δωματίων Παντάνασσα. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας το οίκημα υπήρξε κατοικία του Χότζα, με την εγκατάσταση όμως των προσφύγων δόθηκε για τη διαμονή του πρώτου ιερέα του χωριού.

    Τα τελευταία χρόνια ο δραστήριος ιερέας του χωριού π. Αλέξιος Μιχαηλίδης μαζί με τα μέλη του Σωματείου δούλεψαν ακούραστα για να αναδείξουν την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του νεοκλασικού οικήματος και να το μετατρέψουν σε ξενώνα και λαογραφικό μουσείο. Στο μουσείο φυλάσσονται και εκθέτονται εκκλησιαστικά κειμήλια, χρηστικά αντικείμενα του περασμένου αιώνα κι ένα χειροποίητο χαλί που έφεραν οι πρόσφυγες από τον Πόντο.

     

    Κατηγορία: Slider, Ειδήσεις, Περιηγήσεις

    H άνοιξη στην Δημοτική Ενότητα Φιλίππων μέσα από επτά οικισμούς.

    Δημοσιεύτηκε στις

     Στην πρώτη διαδρομή, από τη διασταύρωση Ζυγού – Παλαιάς Καβάλας, υπάρχουν οι οικισμοί της Παλαιάς Καβάλας, των Κορυφών, του Πολύνερου και του Κρανοχωρίου, ενώ στην άλλη πλευρά, μετά τη δημοτική κοινότητα Κρυονερίου, βρίσκονται το Βουνοχώρι, η Λιμνιά και το Λυκόστομο!

    Ο Δήμος Καβάλας κρύβει πολλές ομορφιές σε όλη την επικράτειά του. Μπορείτε να τις επισκεφτείτε και να τις απολαύσετε!

     

    Δείτε το video εδώ:

    http://www.facebook.com/Kavala.gov.gr/videos/1120145499168660/

     

    Κατηγορία: Slider, Ειδήσεις, Περιβάλλον, Περιηγήσεις

    Καταρράκτης του Λειβαδίτη: Ένα εντυπωσιακό δημιούργημα της φύσης στην Ξάνθη.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Στα ορεινά της Ξάνθης αποκαλύπτεται ένα υπέροχο οικοσύστημα

    Ο Λειβαδίτης ή καταρράκτης του Τραχωνίου έχει ύψος πάνω από 50 μέτρα/Photo: Shutterstock

    Ο Λειβαδίτης ή καταρράκτης του Τραχωνίου έχει ύψος πάνω από 50 μέτρα και θεωρείται ο μεγαλύτερος στα Βαλκάνια όσον αφορά την ποσότητα νερού. Βρίσκεται σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το χωριό Λειβαδίτης που είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1200 μέτρων και είναι το πιο ορεινό κατοικημένο χωριό της Θράκης. Όσο σημαντικά και να είναι αυτά τα αριθμητικά δεδομένα, δεν είναι αυτός ο λόγος που σας προτείνουμε να ταξιδέψετε στα βόρεια της Ξάνθης και στο κομμάτι της οροσειρά της Ροδόπης, που ονομάζεται Κούλα, αλλά η φυσική ομορφιά που θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε με λέξεις. Το καλύτερο βέβαια είναι να τη δείτε από κοντά με τα μάτια σας.

     

     

     

    Με αφετηρία την Ξάνθη παίρνουμε το δρόμο προς τα βορειοανατολικά. Μετά τη Σταυρούπολη και το χωριό Δαφνώνας σταδιακά ανηφορίζουμε σε βουνοπλαγιές και το τοπίο αλλάζει με μεγάλα δέντρα όπως βελανιδιές, οξιές και άλλα φυτά. Αφήνουμε το αυτοκίνητο στον άτυπο χώρο πάρκινγκ, εναλλακτικά, αν θέλει κανείς να οδηγήσει σε χωματόδρομο μπορεί να το αφήσει στην αρχή του και να περπατήσει για περίπου 40 λεπτά. Από το «πάρκινγκ» ξεκινάει ένα μονοπάτι που έχει κατηφορική κλίση και για τη διάσχισή του χρειαστήκαμε περίπου μιάμιση ώρα. Περπατώντας ανάμεσα σε οξιές και άλλα δέντρα, περνάμε δίπλα και πάνω από μικρά ποταμάκια και απολαμβάνουμε τον καθαρό αέρα και τη γενναιοδωρία της φύσης. Η διαδρομή είναι μέτριας δυσκολίας αλλά φυσικά απαιτούνται τα κατάλληλα παπούτσια και προμήθειες σε νερό.

     

     

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ:

    https://www.travel.gr/experiences/i-agnosti-ellada/katarraktis-toy-leivaditi-ena-entypo/

     

     

    Κατηγορία: Slider, Ειδήσεις, Περιηγήσεις

    ΥΠΠΟ: Αποκαθίσταται η Νέα Μονή στη Χίο.

    Δημοσιεύτηκε στις

    ΥΠΠΟ: Αποκαθίσταται η Νέα Μονή, στη Χίο, μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Λ. Μενδώνη: Με τις επεμβάσεις που είναι σε εξέλιξη το μνημείο καθίσταται προσβάσιμο και επισκέψιμο στο σύνολό του.

     

    Έργο αποκατάστασης του αμυντικού πύργου και του οχυρωματικού περιβόλου του κτηριακού συγκροτήματος της Νέας Μονής στη Χίο, εξέχοντος μνημείου του 11ου αι., εγγεγραμμένο στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, εκτελεί η αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων.

    Όπως πληροφορεί ανακοίνωση του ΥΠΠΟ, με την ολοκλήρωση του έργου το 2025, το δυτικό τμήμα της περιβόλου της Μονής καθίσταται προσβάσιμο και επισκέψιμο. Το έργο, προϋπολογισμού 700.000 ευρώ, χρηματοδοτείται από πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.

    Η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, δήλωσε: «Με τις προβλεπόμενες επεμβάσεις στερέωσης, συντήρησης και αποκατάστασης του οχυρωματικού περιβόλου και του αμυντικού πύργου του κτηριακού μοναστηριακού συγκροτήματος, αποκαθίσταται συνολικά και αναδεικνύεται το μνημειακό συγκρότημα της Νέας Μονής.

    Με τις επεμβάσεις που είναι σε εξέλιξη, το εξέχον βυζαντινό μνημείο και ιστορικό τοπόσημο της Χίου, διεθνούς εμβέλειας, καθίσταται στο σύνολό του προσβάσιμο και επισκέψιμο. Οι συγκεκριμένες επεμβάσεις εντάσσονται σε ένα σύνολο έργων που εξυπηρετεί τον συνολικό στρατηγικό σχεδιασμό του Υπουργείου Πολιτισμού για την ανάδειξη και προβολή του εξαιρετικά σημαντικού πολιτιστικού αποθέματος των νησιών του βορείου Αιγαίου, στη μεγάλη ιστορική διαχρονία.

    Τα έργα, στο σύνολό τους, περιλαμβάνονται στην “Πολιτιστική Χάρτα Ανάπτυξης και Ευημερίας” με στόχο την ενίσχυση της κοινωνικής και αναπτυξιακής δυναμικής των νησιών μας. Ειδικά για τη Χίο, με πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης εκτελούνται έργα συντήρησης και αποκατάστασης σε σημαντικά μνημεία, όπως ο Ταξιάρχης στα Μεστά, ο Άγιος Γεώργιος στη Σιδηρούντα, ο Άγιος Θαλελαίος στο Άγιο Γάλας, ενώ σε διαδικασία δημοπράτησης τελεί η επέκταση και αναβάθμιση του Αρχαιολογικού Μουσείου του νησιού, προϋπολογισμού περίπου 17.000.000 ευρώ. Στόχος μας είναι τα έργα να ολοκληρωθούν το 2025, να αποδοθούν στους κατοίκους του νησιού, συμβάλλοντας στη βελτίωση της ποιότητας ζωής, ενισχύοντας την ανταγωνιστικότητα του τουριστικού προϊόντος, επενδύοντας στη βιώσιμη ανάπτυξη του νησιωτικού οικοσυστήματος».

    Η Νέα Μονή ιδρύθηκε στα μέσα του 11ου αιώνα με αυτοκρατορική χορηγία. Το μοναστηριακό συγκρότημα τειχίζεται με υψηλό περίβολο και προστατεύεται από αμυντικό πύργο ακολουθώντας την τυπική διάταξη των κτηρίων στα μοναστήρια των βυζαντινών χρόνων. Στο μέσο δεσπόζει το Καθολικό ενώ σε μικρή απόσταση από αυτό βρίσκεται η Τράπεζα, ο χώρος κοινής εστίασης των μοναχών στο κοινοβιακό σύστημα. Το 1049 έγιναν τα εγκαίνια του Ναού και οι εργασίες ολοκληρώθηκαν επί της βασιλείας της Θεοδώρας (1055-1056).

    Την περίοδο της Γενουατοκρατίας (1346), το γόητρο της Νέας Μονής αυξήθηκε και η ευημερία και η ακμή της συνεχίστηκαν κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, μετά το 1566. Αρχικά, η Μονή ακολούθησε το κοινοβιακό σύστημα έως την πρώτη ερήμωση (τέλη 11ου αιώνα), οπότε και εγκαταλείφθηκε. Όταν εγκαταστάθηκαν νέοι μοναχοί, υιοθετήθηκε ένα ιδιόρρυθμο σύστημα με κάποια κοινοβιακά στοιχεία, το οποίο διατηρήθηκε μέχρι και το 1950.

    Κατά το διάστημα των 1.000 σχεδόν χρόνων της ύπαρξής της, η Μονή δοκιμάστηκε πολλές φορές. Το πρώτο πλήγμα ήταν η καταστροφή και οι λεηλασίες του 1822. Το επόμενο πλήγμα ήταν ο σεισμός του 1881, καθοριστικός τόσο για τα κτίσματα όσο και για τα οικονομικά της Μονής.

    Από το αρχικό συγκρότημα του 11ου αιώνα, διατηρούνται σήμερα το Καθολικό, η κινστέρνα (δεξαμενή), ο πύργος, τμήμα της Τράπεζας και ο Ναός του Αγίου Λουκά στο κοιμητήριο της Μονής, εκτός του τείχους. Ο υπόλοιπος χώρος καταλαμβάνεται από άλλα κοινόχρηστα κτήρια και κυρίως από πτέρυγες κελιών, που χρονολογούνται στον 17ο, 18ο και 19ο αιώνα.

    Μέχρι και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η Μονή ήταν ανδρική. Το 1946, μετά τον θάνατο του τελευταίου μοναχού, η Μονή ερημώθηκε έως το 1950, όταν η Μητρόπολη Χίου, στην προσπάθειά της να κρατήσει το μοναστήρι ζωντανό, το μετέτρεψε σε γυναικείο, οπότε εγκαταστάθηκαν σε αυτό μοναχές.

    Το 2000, η Νέα Μονή κηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος μεγάλης έκτασης καθώς περιλαμβάνει το περιτειχισμένο μοναστηριακό συγκρότημα, τα κτίσματα εκτός του περιβόλου, τον κοιμητηριακό ναό των μοναχών εκτός του τείχους, δύο ναΐδια που υπάγονται στη Μονή και βρίσκονται σε μικρή απόσταση από αυτή, τον Ναό του Αγίου Αντωνίου και τον Ναό του Αγίου Φανουρίου, καλλιεργημένες εκτάσεις, καθώς και μεγάλες δασικές εκτάσεις. Το 1990, το Καθολικό της Μονής περιλήφθηκε στον Κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, σε κοινή εγγραφή με το Καθολικό της Μονής Δαφνίου στην Αττική και της Μονής Οσίου Λουκά στη Βοιωτία. Από το 2014, λειτουργεί ως ανδρώα Μονή.

     

    Κατηγορία: Ειδήσεις, Περιηγήσεις

    «Καρυάτιδες που Κλαίνε»: Μία εντυπωσιακή τοιχογραφία του καλλιτέχνη ΙΝΟ – Το μοναδικό αυτό έργο, μεγάλης κλίμακας, απεικονίζει τρεις ασπρόμαυρες Καρυάτιδες με μπλε δάκρυα.

    Δημοσιεύτηκε στις

    «Καρυάτιδες που Κλαίνε»: Μία εντυπωσιακή τοιχογραφία του καλλιτέχνη ΙΝΟ στο Μοναστηράκι
    Η μεγάλης κλίμακας τοιχογραφία «Καρυάτιδες που Κλαίνε».

    Μια νέα εντυπωσιακή τοιχογραφία του καλλιτέχνη ΙΝΟ κοσμεί κτήριο στην Ερμού στο Μοναστηράκι, με τίτλο: «Καρυάτιδες που Κλαίνε».

    Το μοναδικό αυτό έργο, μεγάλης κλίμακας, απεικονίζει τρεις ασπρόμαυρες Καρυάτιδες με μπλε δάκρυα.

    Για την δημιουργία του ο καλλιτέχνης κρεμάστηκε με σχοινιά από τη σκεπή του κτηρίου, μια τεχνική που, όπως αναφέρεται, δυσχεραίνει την υλοποίηση του έργου, αλλά του προσφέρει ελευθερία να δημιουργεί μόνος του και αθόρυβα χωρίς ανυψωτικούς γερανούς.

    Τοιχογραφία του ΙΝΟ «Καρυάτιδες που Κλαίνε»
    Επίσης, αποφεύγει τη σκαλωσιά η οποία κρύβει σημεία του έργου κατά την εκτέλεση.

    Περίπου 25 εργάσιμες ημέρες χρειάστηκαν για την ολοκλήρωση του έργου, οι οποίες έλαβαν χώρα σε διαφορετικές περιόδους, το δεύτερο εξάμηνο του 2023.

    Το έργο εντάσσεται στο πρόγραμμα δημόσιων τοιχογραφιών του Δήμου Αθηνών και η επιμέλεια έγινε από την Κατερίνα Κοσκινά.

     

    ΑΠΕ – ΜΠΕ

    Κατηγορία: Slider, Ειδήσεις, Κοινωνία, Περιηγήσεις

    Τα ελαφάκια της Παναγίας Εικοσιφοίνισσας.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Σε μια θαυμάσια τοποθεσία, σε υψόμετρο 753 μ. στο όρος Παγγαίο, βρίσκεται η ιερά Μονή της Παναγίας της Εικοσιφοίνισσας. Ενας χώρος ιερός, που επισκέπτεται πλήθος πιστών, για να προσκυνήσουν την «αχειροποίητο θαυματουργό εικόνα της Θεοτόκου» αλλά και για να απολαύσουν το γαλήνιο και καταπράσινο περιβάλλον.

    Μεταξύ αυτών που «κλέβουν» τις εντυπώσεις, εκτός από την τοποθεσία, το ναό αλλά και γενικά το μοναστήρι, είναι τα μικρά και μεγάλα ελάφια, που έχουν υπό τη φροντίδα και την προστασία τους οι μοναχές.

    Εξω και πάνω από τα τείχη της Μονής, προς την ανατολή, βρίσκονται ο παλαιός ανεμόμυλος και το «στασίδιον της Παναγίας» με μικρό προσκυνητάρι. Σε εκείνο το σημείο, μπορεί κανείς να δει τα οικόσιτα ελαφάκια, σε ένα πανέμορφο περιβάλλον, παρόμοιο με το φυσικό τους, ώστε να μη διαταραχθούν οι ισορροπίες. Αλλωστε, το μόνο που θυμίζει πως δεν είναι ελεύθερα, είναι η περίφραξη που υπάρχει, κυρίως για την προστασία τους.

    Τα ελάφια της Παναγίας βρίσκονται εκεί για πολλά χρόνια και η παρουσία των ανθρώπων δεν τους τρομάζει, αντίθετα χαίρονται με την επίσκεψή τους. Δεν είναι τυχαίο πως αποτελούν πόλο έλξης, όχι μόνο για τα μικρά παιδιά που ξετρελαίνονται στην κυριολεξία αλλά και για τους μεγάλους, οι οποίοι με κάθε επίσκεψή τους στην περιοχή πάνε να τα δουν.

    Αξίζει να αναφέρουμε πως η Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσας είναι ένα ιστορικό μοναστήρι, ιδιαίτερα γνωστό και γιορτάζει στις 15 Αυγούστου, στη μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

     

    Δείτε το video:

    https://www.youtube.com/watch?v=LBEXz7Ru8Jo

    http://www.vimaorthodoxias.gr
    της Θένιας Μυλωθρίδου

    Κατηγορία: Slider, Ειδήσεις, Περιηγήσεις

    ΦΙΛΙΠΠΟΙ: Ιστορία γραμμένη στις πέτρες.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Τα βράχια γύρω από την αρχαία πόλη των Φιλίππων είναι μια απέραντη «πινακοθήκη», με εικονογράφηση που ξεκινάει από τους προϊστορικούς χρόνους, περνάει στους αρχαϊκούς – κλασσικούς , συνεχίζει στην ύστερη αρχαιότητα 3 – 4 αιώνα και φτάνει μέχρι τις ημέρες μας. Όπως σε αυτή την φωτογραφία που συνυπάρχει το βραχοανάγλυφο με την Θεά Άρτεμης και δίπλα ακριβώς ένα σύγχρονο, όπου ο «καλλιτέχνης» φρόντισε να γράψει το όνομα και την ημερομηνία (1967), για να μην σκοτίζει πολύ τον αρχαιολόγο του μέλλοντος. Εναρμονισμένη με την ιστορία βέβαια και η σύγχρονη παρέμβαση του καλλιτέχνη, ένας άνδρας με περικεφαλαία, ο χώρος εμπνέει.

     

    Αν και οι καλλιτέχνες της αρχαιότητα έδειχναν την ίδια φροντίδα για την υστεροφημία τους, ίσως να γνωρίζαμε κάτι περισσότερο, για τα συγκεκριμένα ανάγλυφα επάνω στους βράχους. Να σημειώσουμε ότι ανάλογα βραχοανάγλυφα υπάρχουν και σε άλλα σημεία, στην ευρύτερη περιοχή και στην Μικρά Ασία, αλλά τόσα πολλά σε τόσο μικρή έκταση πουθενά αλλού. Μέχρι τώρα στους Φιλίππους έχουν εντοπιστεί 190 τουλάχιστον, ενώ δεν αποκλείεται να αποκαλυφθούν στο μέλλον και άλλα, με ανασκαφές στην πλαγία της Ακρόπολης.

    Κατηγορία: Ειδήσεις, Ιστορία, Περιηγήσεις

    «Μετόχι Μυλοπόταμος»: Οι οίνοι που αντανακλούν την ενέργεια του Αγίου Όρους.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Το οινοποιείο, στο Ιερό Κάθισμα του Αγίου Ευσταθίου, με έναν βιολογικό αμπελώνα 60 στρεμμάτων, διαθέτει έξι ετικέτες, από τις οποίες δύο ξεχωρίζουν: το κρασί «Επιφανής», μονοποικιλιακός οίνος με βάση το Λημνιό, αλλά και το «Νάμα», που χρησιμοποιείται από τους ιερούς ναούς για τη Θεία Κοινωνία.

    Με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου να αντικρίζουν τον αμπελώνα του, ακριβώς δίπλα στη θάλασσα, στην ανατολική ακτή του Αγίου Όρους, ανάμεσα σε βράχια, έναν ποταμό, ένα πράσινο δάσος και έναν πλούσιο ελαιώνα, το οινοποιείο «Μετόχι Μυλοπόταμος» στο Ιερό Κάθισμα του Αγίου Ευσταθίου συνδέεται καθημερινά με την ιδιαίτερη ομορφιά και την ξεχωριστή ενέργεια του τόπου. Μια ενέργεια που αποτυπώνει στα κρασιά του τα τελευταία 30 χρόνια, μετά την αναβίωση της αμπελουργικής και οινοποιητικής παράδοσης του Μυλοποτάμου, την οποία εμπνεύστηκε ο αείμνηστος μοναχός, Γέροντας Επιφάνιος και συνεχίζει με το ίδιο σθένος ο μοναχός, Γέροντας Ιωακείμ, συνοδοιπόρος του επί δεκαετίες.

     

     

     

    «Είναι μαγικό να παρατηρείς τα αμπέλια να ζωντανεύουν, να ανθίζουν. Οι ακτίνες του ήλιου που βλέπουν το αμπέλι, το θαλασσινό αεράκι, το τοπίο, όλα συνθέτουν μια εικόνα που με μάγεψε από την πρώτη στιγμή» λέει στη Voria.gr ο Γέροντας Ιωακείμ, που θέλει να κρατήσει ζωντανό το έργο του προκατόχου του και να συνεχίσει να δημιουργεί με τους υπόλοιπους μοναχούς καλό κρασί που θα το χαίρεται ο κόσμος, έναν μοναστηριακό οίνο που θα αντλεί την έμπνευσή του από την πνευματικότητα της περιοχής.

     

     

     

     

    Σήμερα το οινοποιείο, με έναν βιολογικό αμπελώνα 60 στρεμμάτων, όπου πρωταγωνιστούν το Ασύρτικο, το Μοσχάτο Αλεξανδρείας, το Λημνιό, το Merlot και το Cabernet Sauvignon, διαθέτει έξι ετικέτες, από τις οποίες δύο ξεχωρίζουν: το κρασί «Επιφανής», το «παιδί» του αείμνηστου Γέροντα Επιφάνιου, μονοποικιλιακός οίνος με βάση το Λημνιό, την αρχαιότερη καταγεγραμμένη ποικιλία σταφυλής, αλλά και το Νάμα, ένα αρωματικό γλυκό κόκκινο κρασί, που παράγεται από σταφύλια Μοσχάτου Αλεξανδρείας και Merlot, και το οποίο χρησιμοποιείται από τους ιερούς ναούς για τη Θεία Κοινωνία, αν και αρκετοί οινόφιλοι το επιλέγουν και ως επιδόρπιο οίνο.

     

    Η ετήσια παραγωγή του οινοποιείου είναι 80.000 φιάλες, με το μεγαλύτερο κομμάτι της να κατευθύνεται στην εσωτερική αγορά και ένα 15% να ακολουθεί εξαγωγικούς δρόμους για χώρες όπως η Γαλλία, η Αυστρία, η Ελβετία και η Σιγκαπούρη, όπως λέει ο υπεύθυνος διανομής των κρασιών, Γιώργος Στεφανίδης. Ο ίδιος σημειώνει ότι η οινική φιλοσοφία του «Μετόχι Μυλοπόταμος» αντανακλά τον μοναστικό βίο, σε έναν συνδυασμό παράδοσης και λιτότητας, χωρίς υπερβολές στην οινοποίηση.

     

     

    www.voria.gr

    Κατηγορία: Ειδήσεις, Κοινωνία, Περιηγήσεις

    Δράμα: Το έθιμο του κουρμπανιού στο Καλαμπάκι ανήμερα του Αγίου Αθανασίου.

    Δημοσιεύτηκε στις
      Ανήμερα του Αγίου Αθανασίου και στο Καλαμπάκι της ακριτικής Δράμας αναβιώνει το φημισμένο «κουρμπάνι», ένα από τα μακροβιότερα έθιμα που είναι άρρηκτα δεμένο με την πλούσια παράδοση των κατοίκων που ήρθαν πρόσφυγες από τις αλησμόνητες πατρίδες της Μικράς Ασίας.

       Η φετινή αναβίωση του εθίμου έχει ιδιαίτερη σημασία για τους κατοίκους του χωριού αλλά και όλα τα μέλη του δραστήριου πολιτιστικού συλλόγου, καθώς με απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού το «κουρμπάνι» αποτελεί πλέον εγγεγραμμένο στοιχείο άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας. Μαζί, εγγράφτηκαν δυο ακόμα έθιμα που αναβιώνουν κάθε χρόνο στο Καλαμπάκι, η «Καλογεροδευτέρα» και τα «Χριστουγεννιάτικα κάλαντα».

     

    «Το “κουρμπάνι” στις 18 Ιανουαρίου, στον Άη Θανάση είναι από τα ελάχιστα γνήσια πανηγύρια που απέμειναν και συνεχίζουν με τον ίδιο τρόπο στο νέο τόπο εγκατάστασης εδώ και εκατό χρόνια», επισημαίνει, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η πρόεδρος του μορφωτικού πολιτιστικού συλλόγου Αθανασία Θεοδωρίδου και συνεχίζει: «το κουρμπάνι, με το πέρασμα των ετών, μετεξελίχθηκε από έθιμο μιας προσφυγικής ομάδας σε μια συλλογική έκφραση της κοινότητας που κατάφερε να διαμορφώσει την κοινή ταυτότητα πάνω σε μια μνήμη που δεν ήταν κοινή. Το “κουρμπάνι” δεν είναι απλά ένα έθιμο, είναι η συνάντηση τριών γενιών που κρατούν την υπόσχεση που δόθηκε από τους πρώτους κατοίκους του χωριού».

     

    Κοινό σημείο αναφοράς για όλους τους κατοίκους

    Οι αλλαγές που αναγκαστικά έχουν επέλθει στην διαδικασία του εθίμου αφορούν μόνον στους τρόπους που επιτυγχάνεται η ασφάλεια, η υγιεινή και οι σύγχρονες συνθήκες εθελοντικής εργασίας για τους ανθρώπους που προσφέρουν τον κόπο και τον χρόνο τους για να συνεχίσουν την παράδοση των προγόνων τους. Έτσι, το κουρμπάνι στο Καλαμπάκι της Δράμας, κατάφερε να διατηρήσει τον αρχικό του χαρακτήρα, δηλαδή την καθολική συμμετοχή, τον πυρήνα τέλεσής του και την ακολουθία που κάθε πράξη έχει, συνενώνοντας ταυτόχρονα όλους όσοι επέλεξαν να ζήσουν στον χωριό διαμορφώνοντας ένα κοινό σημείο αναφοράς.

    Τα υλικά που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή του κουρμπανιού αποτελούν προσφορά όλων των μελών της κοινότητας, δίνοντας σε όλους αυτοδίκαια το δικαίωμα να συμμετέχουν σε αυτή την παραδοσιακή γιορτή και να λάβουν μερίδιο από το φαγητό. «Η πρακτική αυτή διαφυλάσσει τον πάνδημο και διαγενεακό χαρακτήρα τους εθίμου» τονίζει με έμφαση η κ. Θεοδωρίδου.

     

    Απαραίτητη η συμβολή των «κουρμπαντζήδων»

    Κάθε στάδιο παρασκευής του κουρμπανιού πραγματοποιείται μόνο από εθελοντές. Ξεκινούν από τη γύρα στο χωριό για να μαζέψουν τα υλικά και συνεχίζεται με την ετοιμασία του χώρου, το άλεσμα για την παρασκευή του πλιγουριού, την μεταφορά του κρέατος, το τελετουργικό ανάμα των καζανιών, την ολονύχτια προετοιμασία, το γλέντι που ξεκινάει την παραμονή και συνεχίζει την επόμενη μέρα, το μοίρασμα του κουρμπανιού σε όλους ανεξαιρέτως τους κατοίκους του χωριού και τους συμμετέχοντες στο πανηγύρι, μέχρι το καθάρισμα τις επόμενες ημέρες.

    «Όποιες κι αν είναι οι καιρικές συνθήκες», σημειώνει η κ. Θεοδωρίδου, «το έθιμο πραγματοποιείται χάρη στο μεράκι και την αγάπη των εθελοντών και των μελών του συλλόγου, των «κουρμπαντζήδων». Έτσι και φέτος ξεκινήσαμε με τη “γύρα” στο χωριό, την Κυριακή 7 Ιανουαρίου. Όλα τα σπίτια πρόσφεραν για το κουρμπάνι. Μικροί και μεγάλοι κουρμπαντζήδες γύρισαν το χωριό πόρτα πόρτα συνεχίζοντας την παράδοση που τους κληροδοτήθηκε. Τις επόμενες μέρες ετοιμάσαμε τον χώρο τέλεσης του εθίμου που φέτος έχει πλήρως ανακαινιστεί με τη φροντίδα του συλλόγου και την αρωγή πολύτιμων χορηγών. Φροντίζουμε να είναι όλα στη θέση τους ώστε να μπορέσουν όλοι να μετέχουν στο μεγαλύτερο πανηγύρι του νομού μας και να μοιραστούν μαζί μας τη φλόγα της παράδοσης που εξακολουθεί να ζεσταίνει τις καρδιές των νέων ανθρώπων κάθε ηλικίας έναν αιώνα τώρα».

     

    Μια μακρά παράδοση εκατό χρόνων

    Το «κουρμπάνι» αναβιώνει αδιάλειπτα εκατό χρόνια τώρα, καθώς χρονολογείται από το 1922 και ανάγεται στους κατοίκους από το Κρυόνερο της ανατολικής Θράκης. Οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στο Καλαμπάκι και σε άλλες περιοχές της ανατολικής Μακεδονίας δεν ξέχασαν όσα τους ένωναν με τις πατρογονικές εστίες. Ήθη, έθιμα, παραδόσεις, γιορτές, τραγούδια, πανηγύρια και γλέντια που δεν αφήνουν το μυαλό να ξεχάσει και τις μνήμες να ξεφτίσουν στο πέρασμα του χρόνου.

    Από το 1979, έτος ίδρυσης του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Καλαμπακίου, το «κουρμπάνι» αναβιώνει και οργανώνεται με την αποκλειστική ευθύνη, των μελών του συλλόγου.

     

    Το ελάφι που έστελνε ο Θεός

    Σύμφωνα με την παράδοση, ο Θεός κάθε χρόνο, το ξημέρωμα της γιορτής του Αγίου Αθανασίου, έστελνε στο προαύλιο του ναού των Κρυονεριτών ένα ελάφι, το οποίο αφού ξεκουραζόταν, «θυσιαζόταν» με την ευλογία του ιερέα νωρίς το πρωί της γιορτής από τους «κουρμπαντζήδες», οι οποίοι το μαγείρευαν και στη συνέχεια το μοίραζαν σε όλους τους κατοίκους.

    Μια χρονιά που τα χιόνια ήταν πολλά, το ελάφι άργησε να έρθει και οι «κουρμπαντζήδες» θορυβημένοι από την καθυστέρηση, επέσπευσαν την θυσία χωρίς να το αφήσουν να ξεκουραστεί, όπως το έθιμο απαιτούσε. Έκτοτε το ελάφι δεν ξαναφάνηκε ίσως γιατί, όπως πίστευαν οι Κρυονερίτες, ο Θεός θύμωσε μαζί τους επειδή δεν τήρησαν τους κανόνες της θυσίας. Από τότε, στη θέση του ελαφιού χρησιμοποιούσαν ταύρο ή αγελάδα.

    Κατηγορία: Ειδήσεις, Περιηγήσεις

    Με κουδούνια ξυπνούν τη φύση σε Καβάλα και Δράμα.

    Δημοσιεύτηκε στις

    Οι νέοι συνεχίζουν το έθιμο των «Αράπηδων», ένα πανάρχαιο δρώμενο που αναπαριστά πιθανότατα τη μάχη του Διονύσου με τους Τιτάνες.

    Με κουδούνια ξυπνούν τη φύση σε Καβάλα και Δράμα-1
    Μετά την αναζωογόνηση του «νεκρού», ολόκληρη η ομάδα των «Αράπηδων» ξεσπά σε ξέφρενο χορό και εκκωφαντικά κουδουνίσματα. [ΝΙΚΟΣ ΘΩΜΑΪΔΗΣ]

     

     

    Τα κουδούνια των «Αράπηδων», ικανά να ξυπνήσουν και… νεκρούς με το πανδαιμόνιο που προκαλούν, αναλαμβάνουν συμβολικά να αφυπνίσουν τη φύση καταμεσής του χειμώνα και να προαναγγείλουν τον ερχομό της άνοιξης. Δεν είναι όμως παντού το δρώμενο ακριβώς το ίδιο. Στον Ξηροπόταμο της Δράμας η ομάδα των «Αράπηδων» αποκαλείται «τσέντα» (σλαβόφωνο), ενώ υπάρχουν και άλλοι ρόλοι (γαμπρός, νύφη, παλιάτσος) που δίνουν πιο εύθυμο – σατιρικό χαρακτήρα, σε σχέση με τη δωρικότητα του εθίμου της Νικήσιανης. Ολα αυτά είχαμε την ευκαιρία να τα παρακολουθήσουμε από κοντά στο πλαίσιο της Πεδιάδας Πολιτισμού, ενός πρότζεκτ που συνδιοργανώνεται από τις Αναπτυξιακές Καβάλας, Δράμας και Σερρών, με χρηματοδότηση από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και έκταση σε οκτώ δήμους, τρεις περιφερειακές ενότητες και δύο περιφέρειες.

    Παρά τις διαφορές πάντως, οι άνθρωποι των πολιτιστικών συλλόγων που συναντήσαμε στα χωριά της Δράμας και της Καβάλας, έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό τη βαθιά αγάπη για τον τόπο και τις παραδόσεις τους. Οχι τυχαία, είναι ακριβώς οι νεότεροι εξ αυτών που συνεχίζουν να τελούν τα συγκεκριμένα δρώμενα, ενώ και όσοι δεν μένουν πια στο χωριό επιστρέφουν για να τα γιορτάσουν – στη Νικήσιανη δύο νεαροί ταξίδεψαν από τη Γερμανία μόνο και μόνο για να ντυθούν «Αράπηδες». Οπως μας είπαν, τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί σημαντικά και οι επισκέπτες, οι οποίοι έρχονται για να παρακολουθήσουν και φυσικά να συμμετάσχουν στο γλέντι που (απαραιτήτως) ακολουθεί.

    Α.Χαρμπή

    https://www.kathimerini.gr/culture/562831495/me-koydoynia-xypnoyn-ti-fysi-se-kavala-kai-drama/

    Κατηγορία: Slider, Ειδήσεις, Περιηγήσεις