Χρονόμετρο

    ΧΑΡΗΣ ΤΣΙΡΚΙΝΙΔΗΣ: Το ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΤΑΜΙ είναι το αίμα των αθώων που ζητάει δικαίωση

    Δημοσιεύτηκε στις

    Η εξομολόγηση του συγγραφέα και ιστορικού ερευνητή που αφιέρωσε τη ζωή του, στο να γίνει γνωστή η αλήθεια των τραγικών γεγονότων και υπογραμμίζει ότι ο μοναδικός σκοπός, είναι η Διεθνοποίηση της Αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων

     

     

    Συνέντευξη στην Βασιλική Κυφωνίδου

    Το ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΤΑΜΙ μπήκε ορμητικά στη ζωή μας, από το κανάλι του OPEN, σαρώνοντας τα ποσοστά τηλεθέασης και θυμίζοντας σε όλους τα τραγικά γεγονότα της Ποντιακής Γενοκτονίας. Για πολλούς η υπόθεση της Γενοκτονίας ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή τα 100 χρόνια από εκείνες τις θλιβερές ημέρες, για κάποιους όμως δεν έφυγε ποτέ από τη ζωή τους, είναι οι πρωταγωνιστές εκείνων των γεγονότων και των απογόνων τους… καθώς και σήμερα ζουν, με τις συνέπειες εκείνης της τραγωδίας. Πίσω από την τηλεοπτική επιτυχία του ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΠΟΤΑΜΙΟΥ, βρίσκεται η ζωή του συγγραφέα του μυθιστορήματος και ιστορικού ερευνητή, Χάρη Τσιρκινίδη, από την οποία δεν έφυγαν ποτέ οι αναμνήσεις και οι διηγήσεις που άκουσε για τον Πόντο και τον ξεριζωμό, από τους δικούς του ανθρώπους.  Αυτό ήταν και το κίνητρο να αφιερώσει ο Χάρης Τσιρκινίδης όλη του τη ζωή, στο να αναζητήσει από τα γαλλικά αρχεία, πληροφορίες, ακόμη και απόρρητες πολλές φορές, που αποτυπώνουν με τον πλέον σκληρό τρόπο, αλλά με τον ρεαλισμό που υπάρχει σε αυτές τις αναφορές, τα αιματοβαμμένα γεγονότα που όλα μαζί έγιναν ένα ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΤΑΜΙ που ζητάει δικαίωση, μέσα από την αναγνώριση που οφείλει η διεθνής κοινότητα. Η ζωή του Χάρη Τσιρκινίδη, σημαδεύτηκε από την έρευνα αυτή και έζησε ασκητικά προκειμένου να μπορέσει να χρηματοδοτήσει την έρευνά του και να φέρει στο φως της δημοσιότητας άγνωστες πτυχές αυτής της τραγικής ιστορίας που σηματοδότησε το τέλος ενός μακραίωνος ελληνικού πολιτισμού.

    Η ευτυχής συνάντηση του Χάρη Τσιρκινίδη με τον Ιβάν Σαββίδης ιδιοκτήτη του OPEN CHANNEL και του σκηνοθέτη Μανούσου Μανουσάκη οδήγησαν στο να αποτελέσει το μυθιστόρημα ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΤΑΜΙ σε μια επιτυχημένη σειρά.

    Ο κ. Τσιρκινίδης μίλησε στο «Χ» για την συγκίνηση που ένοιωσε όταν μελετούσε τα αρχεία, το σκοπό ζωής που έταξε για τον εαυτό του και τις θυσίες που έκανε, για να μπορέσει να αναγνωρίσει η διεθνής κοινότητα τις αγριότητες του Τουρκικού κράτους που οδήγησαν στην γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Πίσω από τα λόγια του μάλλον κρύβεται ένα χρέος που νοιώθει απέναντι στους δικούς του προγόνους, αλλά και σε όλους του Πόντιους να γίνει γνωστή η αλήθεια, για να μην επαναληφθούν στο μέλλον τα ίδια.

     

    • Πες μας πώς ξεκίνησε η σύλληψη αυτής της ιδέας ώστε να μεταφερθεί το βιβλίο «ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΤΑΜΙ» στην μεγάλη οθόνη;

     

    «Η ιδέα αυτή ξεκίνησε με την επίσκεψη του σκηνοθέτη Μανούσου Μανουσάκη στο οχυρό του  Ρούπελ. Εκεί τον πλησίασε θυμωμένη μια κυρία και του είπε κ. Μανουσάκη λυπάμαι πολύ που δεν ενδιαφερθήκατε ακόμη, να ασχοληθείτε την Γενοκτονία των Ελλήνων, ώστε να δούμε κάτι δικό σας στην τηλεόραση. Στην συνέχεια, τον παρότρυνε να διαβάσει το βιβλίο μου. Έτσι και έγινε, διάβασε ο κ. Μανουσάκης το βιβλίο, συγκινήθηκε και αφού παρουσιάστηκε η δουλειά του με τίτλο «Το Ουζερί Τσιτσάνης» ήρθε να με συναντήσει και να μου εκφράσει την επιθυμία του να δημιουργήσει κάτι ξεχωριστό για μένα. Εδώ 20 χρόνια μου είχαν υποσχεθεί διάφορα για πιθανές συνεργασίας οπότε και έτσι δεν έδωσα καμία σημασία, μάλιστα είπα στην γυναίκα μου ότι «αυτά τα λόγια θα είναι όπως όλα τα άλλα, οπότε μην δίνεις καμία σημασία». Παρά ταύτα μετά από μια εβδομάδα μου τηλεφώνησε για να με ενημερώσει πως μου έχει ήδη στείλει ένα συμβόλαιο, για κινηματογραφική ταινία, όχι για σίριαλ. Ξεκίνησε λοιπόν η συνεργασία μεταξύ μας. Στην συνέχεια πληροφορήθηκε την συνεργασία μας ο κ. Σαββίδης και αφού συνομίλησε με τον κ.  Μανουσάκη του είπε «αυτή την δουλειά την είχα υποσχεθεί στον Τσιρκινίδη και γι αυτό θέλω να συμμετέχω». Οφείλω να ομολογήσω πως ήταν καθοριστική η δική του συμμετοχή, γιατί απέκτησε το σίριαλ μια τεράστια δυναμική, συγκριτικά πάντα με την δική μου προσπάθεια. Θα ήθελα παρόλα αυτά να τονίσω πως η πρώτη κρυστάλλινη πηγή που βγαίνει το καθαρό νερό είναι το βιβλίο. Δεν μπορεί ποτέ να αποδώσει καμία ταινία και κανένα σίριαλ την αλήθεια του βιβλίου.

     

    – Θέλω να μας πείτε πώς νιώθετε μετά την προβολή του σίριαλ;

    «Θα αναφερθώ στην παρουσίαση της νέας σειράς το ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΤΑΜΙ στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Ο κ. Μανουσάκης και ο κ. Σαββίδης είπαν πολλά λόγια, εγώ είπα μονάχα τρεις  λέξεις για τις οποίες άλλοι γράφουν ολόκληρα βιβλία, «για την πατρίδα»… αυτή είναι η μοναδική μου επιθυμία, ο κόσμος σήμερα να καταλάβει τον πόνο που κρύβεται σε όλους εμάς που χάσαμε τους ανθρώπους μας, την αδικία που υπέστησαν, ότι δεν έχει σήμερα καταγραφεί και ότι οφείλουμε στην μνήμη των αθώων αυτών θυμάτων. Ας πάψουν τα λόγια και ας δημιουργήσουμε όλοι μέσα από πράξεις τα καλύτερα αποτελέσματα».

     

    • Βλέπουμε σήμερα ακόμη και οι νέες γενιές Ποντίων να ζουν τον πόνο που κουβάλησαν μαζί τους οι πρόγονοι τους από την Μικρά Ασία, να χορεύουν δηλαδή ποντιακά, να τραγουδάνε, να ασχολούνται με την λαογραφία μα και τα έθιμα με έναν δικό τους τρόπο. Θα ήθελα να μας πείτε ποιο είναι το δικό σας μήνυμα απέναντι στην νέα γενιά,  πώς μπορεί δηλαδή  ο κάθε ένας από εμάς να συμβάλλει ώστε να αναγνωριστεί διεθνώς η Γενοκτονία των Ποντίων;

    «Πολύ καλά κάνουνε και ασχολούνται με την μουσική και την λαογραφία. Θα ήθελα παρόλο αυτά να τονίσω την σημασία, να γίνουν από όλους μας νέες προσπάθειες σε πολιτικό, διπλωματικό επίπεδο  και στο  ιστορικό γίγνεσθαι, για να προβληθεί η Γενοκτονία των Ποντίων. Εδώ έχει δημιουργηθεί ένα κίνητρο μεγάλο, το οποίο θα ευαισθητοποιήσει όχι μόνο Έλληνες, αλλά και άλλους λαούς. Ελπίζω στο μέλλον να υπάρξουν και οι κατάλληλες μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες των βιβλίων μου, οπότε σε συνδυασμό με την παράδοση να γίνουν και νέες ενέργειες, σε  πιο υψηλό πλέον επίπεδο. Κάνω κάλεσμα λοιπόν σε όλους όσους είναι και νιώθουν Πόντιοι, να είναι ενωμένοι σαν μια γροθιά, γιατί η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων είναι μια εθνική πρόκληση… έτσι πρέπει να συστρατευτούμαι όλοι ώστε να αντιμετωπιστεί καλύτερα το θέμα της Γενοκτονίας, διότι όποιος δεν ανακινεί τα εθνικά του θέματα και τις εθνικές του τραγωδίες, μοιραίος είναι να ζήσει και άλλες τραγικές στιγμές.  Θα σου πω εγώ προσωπικά το δικό μου παράδειγμα. Ζω πολύ λιτά μαζί με την σύζυγο μου γιατί με δικά μου έξοδα, έχω οργώσει όλο τον κόσμο για αυτόν τον ιερό σκοπό, της Αναγνώρισης της  Γενοκτονίας των Ποντίων. Αυτή είναι η αποστολή της ζωής μου σε όλα τα επίπεδα, ακόμη και με την επιλογή μου να ασχοληθώ με την πολιτική,  η αιτία ήταν να αφυπνιστεί το ελληνικό κοινοβούλιο και να αποκατασταθεί  η δικαίωση των θυμάτων. Τώρα πια γίνεται η προσπάθεια μέσα από την νέα σειρά ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΤΑΜΙ. Εύχομαι να το χαρεί η Καβάλα».

     

    • Πείτε μας όταν σας εγκαταλείπουν οι ψυχικές σας δυνάμεις, πώς καταφέρνετε  να συνεχίσετε με συνέπεια τον σκοπό σας;

    «Νιώθω δυνατός άνθρωπος. Όταν εργαζόμουν στο στρατό πάντα στο νου μου είχα το καθήκον και πάντα με παρακινούσαν τα ισχυρά μου πιστεύω και τα υψηλά μου ιδανικά. Όταν πιστεύω σε κάτι πάντα ακολουθεί η καρδιά και η ψυχή».

     

    • Πόσα χρόνια έχετε αφιερώσει στην έρευνα, στην μελέτη και στην καταγραφή των αρχείων κυρίως της Γαλλίας,για τις αγριότητες που υπέστησαν οι Έλληνες του Πόντου από το τουρκικό κράτος;

    «Από μαθητής στην Σχολή Πολέμου στην Γαλλία, με όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπισα εκεί, προσπάθησα να φανώ στο επίπεδο που εγώ ήθελα, σαν Έλληνας αξιωματικός πάντα άξιος,  γιατί  ξέρετε οι Γάλλοι είναι πολύ απαιτητικοί.  Ταυτόχρονα ρίχτηκα κυριολεκτικά  μέσα στα αρχεία και εκεί μαγεύτηκα πραγματικά. Χρειάζεται μεγάλη αφοσίωση η έρευνα, και άπειρες ώρες μελέτης, ώστε να διαλέξεις τον κατάλληλο τόμο, τον κατάλληλο φάκελο, ώστε να σου αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια. Η πρόσβαση σε πιο απόρρητα αρχεία είναι πάντα μια δύσκολη υπόθεση, μα η επιμονή μου, η μεθοδικότητα και η ευγένεια μου πάντα είχαν τα καλύτερα αποτελέσματα».

     

    –  Υπάρχει κάποιο γεγονός που καταφέρατε να βρείτε μέσα από τα αρχεία το οποίο σας κλόνισε όταν σας αποκαλύφθηκε;

    «Αυτό που θυμάμαι από τα τόσα χρόνια έρευνας μου, είναι οι ποταμοί των δακρύων μου, από την σκληρότητα και την βαρβαρότητα που αντίκρισα στα καταγεγραμμένα αρχεία. Θα το δείτε και στην σειρά! Έχω να σας διηγηθώ ένα συγκλονιστικό γεγονός…. αφού έκλεισαν πολύ κόσμο, μέσα στην εκκλησία και έβαλαν μέσα όσους πιο πολλούς μπόρεσαν, τους έκαψαν ζωντανούς, τον παπά της εκκλησία τον έβγαλαν έξω από την εκκλησία του χωριού, έκοψαν τον μισό λαιμό του και στην συνέχεια τον έδεσαν πίσω από ένα άλογο και εκεί τον έσερναν ανελέητα και ασταμάτητα μέσα στο χωριό. Οπότε έτσι σέρνοντας τον, μέσα στο χωριό ο άνθρωπος δεν άντεξε και ξεψύχησε. Είναι πάρα πολλά τα φρικιαστικά εγκλήματα που διάβασα και κατέγραψα μέσα στα βιβλία μου και δυστυχώς για την ανθρωπότητα είναι  όλα αλήθειες».

     

     

    – Τέλος, ποιο μήνυμα θα ήθελες να μεταφέρεις σε όλους εμάς που παρακολουθούσε την σειρά το «ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΟΤΑΜΙ»;

    Θα ήθελα να πως πως το βιβλίο είναι καθοριστικό. Σήμερα μέσα από το σίριαλ στην τηλεόραση απευθυνόμαστε σε όλο τον Ελληνισμό σε κάθε σπίτι, σε κάθε φύλο και ηλικία, πράγμα που ποτέ δεν θα μπορούσε να συμβεί με ένα βιβλίο, ούτε με διαλέξεις και το ίδιο θα συνεχιστεί  και Παγκοσμίως. Τώρα γίνεται μια εκτίναξη αυτού του δράματος μέσα από την οθόνη, με μοναδικό σκοπό την Διεθνοποίηση της Αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων».

     

    Βιογραφικά στοιχεία

     

    Ο Χάρης Τσιρκινίδης γεννήθηκε το 1938, στη Λεκάνη Καβάλας, από γονείς πρόσφυγες του Πόντου. Στις παιδικές του αναμνήσεις κυριαρχούν οι ανεξίτηλες εικόνες, από τη βάρβαρη γερμανοϊταλοβουλγαρική κατοχή, από τους αδελφοκτόνους εμφύλιους πολέμους του 1944 και του 1946 – 49. Οι τραγικές διηγήσεις των προσφύγων γονιών του για το ολοκαύτωμα του Πόντου και τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι διωγμοί των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, εδραιώνουν την πικρή του πεποίθηση για την τραγική μοίρα της πατρίδας μας και το απάνθρωπο πρόσωπο του κόσμου.

     

    Το 1961 αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων σαν ανθυπολοχαγός πυροβολικού. Υπηρέτησε σε μονάδες και επιτελεία στην Ελλάδα και την Κύπρο. Απόφοιτος Σχολής Ευελπίδων. Πτυχιούχος Νομικής. Απόφοιτος Σχολής Ξένων Γλωσσών (αγγλικά και γαλλικά). Φοίτησε στις Σχολές Πολέμου Γαλλίας και Ελλάδας. Καθηγητής Σχολής Πολέμου. Υπηρέτησε επί τριετία τις ελληνικές πρεσβείες Παρισίων, Βρυξελλών και Μαδρίτης ως Ακόλουθος Άμυνας. Αποστρατεύτηκε ενώ υπηρετούσε σαν στρατιωτικός ακόλουθος στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι. Ιστορικός ερευνητής. Έγγραψε ιστορικά βιβλία και ιστορικά μυθιστορήματα.

     

     

     

    Βιβλιογραφία

     

    Τίτλοι βιβλίων: (2017) Γιέλενα Απολλώνεια, Ερωδιός, (2016)Επιτέλους τους ξεριζώσαμε…, Ερωδιός, (2009) Συνοπτική ιστορία της γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής, Αφοί Κυριακίδη,(2007) Πληγωμένος ήλιος…, Ερωδιός (2006)Το κόκκινο ποτάμι, Κυριακίδη Αφοί,  (2005)            Έχω όπλο την αγχόνη, Ερωδιός (2002) Γιέλενα Απολλώνεια, Κέδρος (2002) Σύννεφα στη Μακεδονία…, Ερωδιός

    (2001) Το κόκκινο ποτάμι, Ερωδιός (1999) At Last we Uprooted them, Αφοί Κυριακίδη (1999) The Red River…, Αφοί Κυριακίδη (1999) Αγώνες χωρίς δικαίωση, Ερωδιός (1998) Σύννεφα στη Μακεδονία, Αφοί Κυριακίδη (1997) Επιτέλους τους ξεριζώσαμε…, Αφοί Κυριακίδη,

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

    Από την Ξάνθη στην Ταϊβάν, στην πρώτη παγκόσμια ομαδική έκθεση για την τέχνη της σκιάς, τρία έργα του εικαστικού καλλιτέχνη Τριαντάφυλλου Βαΐτση

    Δημοσιεύτηκε στις

    Έργα τέχνης που ανατρέπουν τις αντιλήψεις για τη σχέση φωτός – σκιάς ως δυνατού – αδύναμου και για τα όρια μεταξύ εικονικότητας και πραγματικότητας, αυθεντικότητας και προσποίησης έχουν επιλεγεί για την πρώτη παγκόσμια ομαδική έκθεση για την τέχνη της σκιάς, που φιλοξενείται στο Μουσείο Chimei στην πόλη Ταϊνάν, στην Ταϊβάν.

     

    Με τρία έργα του συμμετέχει στην έκθεση «Beyond the Shadows» (Πέρα από τις Σκιές) στη νοτιοανατολική Ασία ο Έλληνας καλλιτέχνης, Τριαντάφυλλος Βαϊτσης, ο οποίος ζει στην Ξάνθη, όπου και δημιουργεί shadow art (γλυπτά σκιάς).

     

    Οι επισκέπτες της έκθεσης ανάμεσα στα έργα των 15 καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο γνωρίζουν τον Πλάτωνα και όλα τα στοιχεία του μύθου του σπηλαίου (έργο Ταξιδεύοντας στο Φως) και καλούνται να διακρίνουν αν κάθε τέλος έχει και νέα αρχή (έργο Αρχή του Τέλους και το Τέλος της Αρχής) καθώς και τι είναι καλό και τι κακό σε μία συνύπαρξη των δύο (Σχετικότητα), δημιουργίες του Τριαντάφυλλου Βαΐτση.

     

    Τον εικαστικό καλλιτέχνη προσέγγισαν οι διοργανωτές της έκθεσης αναζητώντας εκφραστές της τέχνης της σκιάς από όλα τα μέρη του κόσμου, με διαφορετικά χαρακτηριστικά αλλά συνέπεια και συνέχεια. «Πέρσι τον Σεπτέμβριο έλαβα ένα email με την πρόσκληση ενδιαφέροντος για να συμμετάσχω στην έκθεση. Ένα χρόνο πριν είχαν ήδη τον κατάλογο με τους καλλιτέχνες που προσκαλούσαν και τις διαστάσεις του χώρου», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Τριαντάφυλλος Βαΐτσης.

     

    «Γνώριζαν όλα τα έργα μου,επέλεξαν τρία για την έκθεση που εγκαινιάστηκε στις 12 Ιουλίου. Τους πρότεινα μία αλλαγή, ένα από τα τρία να είναι το Ταξιδεύοντας στο Φως που είναι σημαντικό για μένα και το δέχθηκαν», ανέφερε ο καλλιτέχνης, ο οποίος για πρώτη φορά παρουσιάζει έργα του στο εξωτερικό μαζί με άλλους εκφραστές της τέχνης της σκιάς.

     

    «Είναι πολύ διαφορετικά τα συναισθήματα», υπογράμμισε, απαντώντας στην ερώτηση πώς αισθάνεται για τη συμμετοχή του στην έκθεση στην Ταϊβάν. «Συνυπάρχω με όλους όσους παρακολουθώ και θαυμάζω όλα τα αυτά τα χρόνια. Έχουμε γνωριστεί και έχουμε δημιουργήσει φιλικές σχέσεις», ανέφερε ο κ. Βαΐτσης, ο οποίος ταξίδεψε στην Ταϊνάν για να στήσει τα έργα του στο Μουσείο Chimei και συναντήθηκε με τους άλλους καλλιτέχνες. «Γίναμε καλοί φίλοι, δέσαμε από την πρώτη στιγμή όλοι. Βλέπουμε όλοι, εστιάζουμε στη σκιά. Στις κατασκευές μπορούμε και παρατηρούμε τις ενδιαφέρουσες σκιές», επισήμανε.

     

    Ο Τριαντάφυλλος Βαΐτσης, ο οποίος σπούδασε μηχανικός περιβάλλοντος στην Πολυτεχνική σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την τέχνη της σκιάς μέσα από το διαδίκτυο βλέποντας έργα καλλιτεχνών.

     

    «Μου άρεσε πάρα πολύ η φιλοσοφία της τέχνης, από τότε άρχισα να αναζητώ περισσότερα για την τέχνη και να σκέφτομαι τι θα μπορούσα να κάνω διαφορετικό, που δεν είχε δημιουργήσει κάποιος άλλος. Η πρώτη ιδέα που γεννήθηκε, το 2010, ήταν να δημιουργήσω ένα γλυπτό με δύο σκιές. Ξεκίνησα λοιπόν με την ενότητα των αντιθέσεων. Το πρώτο έργο μου έχει τον τίτλο “Σχετικότητα” και ανήκει στην ενότητα “Αντιθέσεις”, η οποία φιλοξενείται στο Μουσείο Chimei», ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο εικαστικός καλλιτέχνης, ο οποίος από το 2013 έχει αφοσιωθεί με την τέχνη της σκιάς.

     

    Η επιστήμη του μηχανικού θεωρεί ότι τού έχει δώσει μία καλύτερη αντίληψη χώρου, ενδεχομένως των υλικών και των μηχανισμών. «Στις κατασκευές μου χρησιμοποιώ μαθηματικά, τριγωνομετρία, αλλά στη σύλληψη όχι στην κατασκευή», διευκρινίζει.

     

    Ο καλλιτέχνης προσπαθεί κάθε έργο τέχνης να συνθέτουν ανακυκλώσιμα υλικά ή απορρίμματα (υλικά από παλιές συσκευές, πλαστικά απορρίμματα από εργοστάσιο της περιοχής, λάστιχα αυτοκινήτων). Τα δύο έργα του που παρουσιάζονται στο Μουσείο στην Ασία είναι 100% από ανακυκλώσιμα υλικά και το τρίτο σε ποσοστό 90%.

     

    Από το 2014 δημιούργησε το «Σπίτι της Σκιάς», το εργαστήριό του στην Παλιά Πόλη της Ξάνθης, στο οποίο στεγάζει τα έργα του και είναι επισκέψιμο για το κοινό.

     

    Το γλυπτό του «Νίκος Γκάλης» (2015) εκτίθεται στο Μουσείο της ομάδας Μπάσκετ του Άρη, στη Θεσσαλονίκη. Εννέα δημιουργίες του, οι οποίες τα βράδια αλλάζουν όψη, κοσμούν παραλιακό πεζόδρομο στον Πρωταρά της Κύπρου. Ένα από τα γλυπτά είναι η «Φαντασίωση», μορφή άνδρα ύψους 1,80 μ., που αναζητά το άλλο του μισό. Τα βράδια η σκιά του γίνεται μία γυναίκα που τον αγκαλιάζει.

     

    «Για μένα η σκιά είναι λιγότερο φως, όταν δεν υπάρχει φως, όταν επικρατεί απόλυτο σκοτάδι δεν υπάρχει σκιά. Άρα η σκιά είναι λιγότερο φως. Νομίζω ότι η τέχνη της σκιάς στην ουσία είναι τέχνη του φωτός. Όποιος θέλει να πιστεύει ότι η σκιά είναι κάτι κακό, ας πιστεύει ότι είναι κάτι κακό», υπογραμμίζει ο εικαστικός καλλιτέχνης, εξηγώντας ότι ασχολείται με την τέχνη της σκιάς, επειδή τον κάνει ευτυχισμένο και επειδή κάνει και τους συνανθρώπους του, έστω και για λίγο, να αισθανθούν καλύτερα.

     

    Η έκθεση «Beyond the Shadows» με τις εντυπωσιακές οπτικές εμπειρίες των «σκιών» στη ζωή είναι διαρθρωμένη βάσει έξι ερωτημάτων που εξάπτουν τη φαντασία του κοινού. Οι επισκέπτες καλούνται να σκεφτούν, αν παραβλέπουν συχνά την ύπαρξη σκιών στη ζωή, αν νομίζουν ότι η σκιά είναι ένα είδος υλικού, αν πιστεύουν ότι η σκιά ενός αντικειμένου αντικατοπτρίζει το σχήμα του, αν θεωρούν ότι οι σκιές είναι πολύχρωμες, αν θεωρούν ότι οι σκιές κινούνται πάντα με τα αντικείμενά τους και αφού περιηγηθούν στην έκθεση να δηλώσουν αν άλλαξαν οι αντιλήψεις τους για τη σκιά. Η έκθεση στο Μουσείο Chimei της Ταϊνάν θα διαρκέσει έως τις 2 Ιουνίου 2020.

    ΑΠΕ ΜΠΕ

    Κατηγορία: Αφιερώματα, Πρόσωπα

    ΒΛΑΣΗΣ ΤΣΟΤΣΩΝΗΣ: «Ακτίνες Φωτός δοξαστικά πανηγυρίζουν μέσα από τα δύο μνημεία»

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ο δημιουργός αποκαλύπτει τα μυστικά της κατασκευής του μνημείου του Αποστόλου Παύλου και του Βαπτιστηρίου της Αγ. Λυδίας

     

     

     Συνέντευξη στην Βασιλική Κυφωνίδου

    «Ανοίγοντας τα μάτια μου για πρώτη φορά μέσα σε ένα ιδιαίτερο φως και αναπνέοντας θαλασσινό αυγουστιάτικο αεράκι, ήρθα στη ζωή τον Αύγουστο του 1951 στο Βέλο Κορινθίας. Η παιδική μου ηλικία πέρασε μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου τα κύρια διδάγματα για τη ζωή ήταν η Αγάπη, η Αυτοπεποίθηση, η Εργατικότητα και η Δικαιοσύνη. Στοιχεία που, μεγαλώνοντας, με συντροφεύουν στην πορεία της ζωής μου. Παράλληλα, οι προσωπικές αναζητήσεις αρχίζουν να εκφράζονται με το σχέδιο και το χρώμα, οδηγώντας σε ταξίδια της ψυχής και του νου, σε έναν άλλο κόσμο, διαμορφωμένο από εμένα. Αποφασίζω να τον υπηρετήσω κάνοντας σπουδές στη ζωγραφική. Μελετώ την Ιστορία της Τέχνης, την ελληνική ζωγραφική και προσεγγίζω τη βυζαντινή αγιογραφία.

    Ενθουσιάζομαι, νιώθω ότι μυούμαι σε κάτι ξεχωριστό και αρχίζω να εντρυφώ σε ιδιαίτερες τεχνικές αυτής της ιερής τέχνης. Η γνώση γίνεται αχόρταγη και άπληστη, χωρίς να σου δίνει την ικανοποίηση ότι κάνεις κάτι σπουδαίο. Μέχρι τη στιγμή που οι ζωγραφικές τεχνοτροπίες σε οδηγούν μέσω του δόγματος και σου αποκαλύπτουν τη μεγαλοπρέπεια και τη δόξα του Θεού.

    Νιώθεις δέος, ταπεινώνεσαι, νιώθεις ασήμαντος. Είναι η στιγμή του θαύματος. Φως ιδιαίτερο γεμίζει την ψυχή σου και μετατρέπεται σε πνευματική δύναμη. Λες: Θεέ μου, άφησε μια αχτίδα να περάσει μέσα μου, και μέσω των ματιών μου και των χεριών μου να υπηρετήσω τη δόξα Σου, και αφίεσαι…»

     

    ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΨΗΦΙΔΩΤΑ (ΠΑΝΟΔΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ YΦΑΣΜΑ ΚΑΙ ΧΡΥΣΟΤΥΠΙΚΕΣ ΕΚΤΥΠΩΣΕΙΣ), ΤΣΟΤΣΩΝΗΣ ΒΛΑΣΗΣ

    Εκδότης: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ

     

     

    – Τι σας οδήγησε να επιλέξετε την ιερή τέχνη της αγιογραφίας ως κύρια ενασχόληση σας;

     

    «Ξεκίνησα σπουδάζοντας ζωγραφική στην Αθήνα. Στην συνέχεια πηγαίνοντας να κάνω την σπουδή στην σχεδιαστική και στην χρωματική,  ασχολήθηκα στα ελεύθερα τοπία και μετά πηγαίνοντας σε διάφορα μοναστήρια, ώστε να μελετήσω το βυζαντινό σχέδιο και το βυζαντινό χρώμα, μου προξένησε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, η ατμόσφαιρα που υπήρχε μέσα σ’ αυτούς τους ναούς. Σαν νέος δεν είχα καμία ανησυχία, για να καταλάβω το θεολογικό χαρακτήρα από αυτά που έβλεπα. Άρχισαν να μου αρέσουν τα βλέμματα των αγίων που δινόταν τόσο απλοποιημένα και σιγά – σιγά άρχισα να μελετάω επάνω στην θεολογία. Όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί κατέληξαν να φτάσουν σε αυτή την απλοποίηση, την ιδιαιτερότητα, την σχεδιαστική. Όταν ξεκίνησα να ζωγραφίζω, δεν ζωγράφιζα κατά αυτόν τον τρόπο, όπως ζωγραφίζω σήμερα. Εκείνο που έμαθα στην ζωγραφική από τους δασκάλους μου, είναι το πώς θα φτιάξεις τα προπλάσματα, πώς θα γίνουν τα φωτίσματα, δεν έχει καμία σχέση η ζωγραφική που κάνω τώρα με την αρχική μου τεχνική. Πάνω σε θέματα αισθητικής, έχει υπάρξει η φυσιολογική ροή της ζωής που την διαμορφώνει, η εμπειρία που αποκτάς κατά την διάρκεια της ζωής σου».

     

    Πώς βρεθήκατε από την ζωγραφική στην τέχνη της αγιογραφίας;

     

    «Όταν ξεκίνησα έκανα την κλασσική σπουδή. Πέρασαν τα χρόνια, τελείωσα και μπήκα σε ένα εργαστήριο πολύ καλό του Γιώργου Κοτλίδη, ο οποίος ήταν καθαρά αριστερός και παράλληλα είχε πολύ μεγάλη αγάπη για την θεολογική τέχνη. Αυτός ο άνθρωπος, είχε μια ποιότητα, που σου έδινε με κάθε του λέξη, τον προβληματισμό του και την αφορμή να εμβαθύνεις στα πράγματα. Είχε πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα. Τότε εγώ τελειόφοιτος παρακολουθούσα στο εργαστήριο του και έτσι και έμαθα πολύ καλές τεχνικές. Η βυζαντινή τέχνη έχει άριστες τεχνικές. Από τον δάσκαλο αυτόν, έμαθα να έχω μαστοριά για αυτό που φτιάχνω. Τότε θυμάμαι, παρακολουθούσα και σκηνογραφία στο εργαστήριο του Σπύρου Βασιλείου, ο οποίος με εντυπωσίαζε πάρα πολύ με την ζωγραφική του. Μέσα μου υπήρχαν δυο στοιχεία. Πρώτον, αυτό που ονομάζουμε θεότητα.  Από μικρό παιδάκι θυμάμαι, από 7- 8 ετών, ζωγράφιζα τον Θεό με αφηρημένες έννοιες. Χρώματα μόνο χρώματα, και έλεγα αυτός είναι ο Θεός. Δεν ζωγράφιζα ένα γέροντα με γενειάδα άσπρη, όπως γίνεται κλασικά. Έδινα ένα φως, το οποίο πίστευα πως είναι ο Θεός για μένα. Κατά την πορεία, βλέποντας και σπουδάζοντας ζωγραφική, άρχισα να αγαπώ πάρα πολύ την νεοελληνική τέχνη, κυρίως τον Μόραλη,  και όλους αυτούς τους μεγάλους μας δασκάλους. Προσπάθησα μέσα από τα έργα μου, να δώσω ένα πάντρεμα, στην πορεία, όταν άρχισα και θυμάμαι όταν μου είχαν αναθέσει την πρώτη μου δουλειά, ήταν μια ζωγραφική σε ένα ναό, τον οποίο τον αντιμετώπισα με την κλασσική αυτή συνταγή, μπορώ να πω, την αυστηρότητα. Αφού έγινε ένα διάλλειμα από μένα, άρχισα να προετοιμάζω έργα που δεν ήθελα να ξεχωρίσω, την βυζαντινή τέχνη από την ζωγραφική, οπότε βρήκα έτσι ένα τρόπο, ένα  κωδικό κατά κάποιο τρόπο που να μπορέσω με τον χαρακτήρα αυτό, να αποδώσω την ζωγραφική με θεολογικό χαρακτήρα, αλλά παράλληλα να επεμβαίνει και στην σύγχρονη καθημερινότητα. Με ενδιέφερε πολύ ο καθημερινός άνθρωπος και η σχέση του με τον Θεό. Και έτσι αυτή ήταν η πρώτη μου αφορμή, να ξεκινήσω μέσω των αγγέλων, να στήνω θέματα τα οποία είχανε χαρακτήρα, για παράδειγμα, άγγελοι ποδηλάτες, άγγελοι να περιμένουν σε στάσεις λεωφορείων, ή σε ένα περίπτερο,  έφτιαξα π.χ  έναν περιπτερά άγγελο, και δίπλα του  να υπάρχουν νεοκλασσικά κτίρια. Οπότε, άρχισα να βάζω μέσα φιγούρες καθημερινές. Δηλαδή γυναίκες και παιδιά σε μορφές αγγέλων. Με ενδιέφερε να μπαίνουν οι άγγελοι στο σπίτι που έχουν ζήσει την ζωή τους, πολλοί άνθρωποι  και να σχολιάζουν την ζωή τους,  έτσι σαν συνοδοιπόροι με έναν διακριτικό πάντα τρόπο».

     

    Πότε ξεκίνησε η ενασχόληση σας με τα ψηφιδωτά;

     

    «Βρέθηκα στην Ιταλία με μια υποτροφία. Σπούδασα τον σχεδιασμό για ψηφιδωτά. Το ψηφιδωτό είναι μια τέχνη η οποία δεν ξεκινάει από ένα άτομο, αλλά υπάρχει σε αυτό μια ομαδικότητα. Είναι ο άνθρωπος που θα συλλάβει την ιδέα, ο άνθρωπος που θα δώσει το χρώμα, και ο άνθρωπος που θα συντονίσει όλους αυτούς που θα εργαστούν. Στα μωσαϊκά που φτιάχνω, η δική μου δουλειά φτάνει μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο μέχρι το φορμάρισμα, εγώ δεν τοποθετώ της πέτρες για παράδειγμα».

     

    – Είναι δικό σας το πιο λαμπρό σύγχρονο μνημείο στην πόλη μας,  την Καβάλα. Θέλετε να μας πείτε πώς ξεκίνησε η ιδέα αυτή;

     

    Η ιδέα αυτή ξεκίνησε από τον Μακαριστό Μητροπολίτη Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου Προκόπιο, ήτανε ιδιαίτερος άνθρωπος, και είχε το χάρισμα να βλέπει πάντα μπροστά. Στην αρχή μου είχε ανατεθεί μονάχα τη μελέτη. Στην πορεία μου ζήτησε να αναλάβω και την δημιουργία του Μνημείου.  Εκείνο που ήθελα ήταν το μνημείο αυτό, να το δέσω αρχιτεκτονικά με τον συνολικό χώρο, καθώς βρίσκεται ανάμεσα σε δυο δρόμους και  για το λόγο αυτό προτίμησα την κοιλότητα. Ουσιαστικά για να έχει μια συμμετοχή ακόμη και η αρχιτεκτονική του Μνημείου, ανάλογα από ποια οπτική θα το συναντήσεις. Ήθελα το Μνημείο να το σχεδιάσω, με λιτό χαρακτήρα, με στοιχεία ελληνιστικά. Έτσι ξεκίνησε η ιδέα και την αξιοποίησα κατά αυτό τον τρόπο, σε συνεργασία με τον Ιταλό Ρίνο Πασορούτι, καθηγητή Πανεπιστημίου στην Βόρειο Ιταλία, στην τοποθεσία Spilimbergo. Είναι σήμερα η καλύτερη σχολή που υπάρχει στον χώρο της Ιταλίας. Είχαμε στο πρόγραμμα να δημιουργήσουμε νέα πράγματα, με τον Μακαριστό Προκόπιο,  μα εργαζόμουν ασταμάτητα στον Πανάγιο Τάφο – τα  τελευταία χρόνια όπου είχα αναλάβει το σημείο της Αποκαθηλώσεως του Χριστού. Εκεί έχει γίνει μια σύνθεση 20 μέτρων που αναπαριστά την Αποκαθήλωση Του, τον Επιτάφιο Μυρισμό, όπου εκεί μπροστά βρίσκεται ο λίθος που ακούμπησαν τον Χριστό και μετά είναι ο ενταφιασμός του Χριστού, και  ουσιαστικά χαρακτηρίζει το τοπογραφικό όλου του Ιερού Ναού του Παναγίου Τάφου. Όπου η δουλειά μου αυτή, ήταν και η αρχή να αλλάξει η χρωματική μου γκάμα. Βλέποντας όλη αυτήν την δοξασία, δεν μπορούσα να εννοήσω πως με το σχέδιο και με το χρώμα, μέσα από ένα πιο αυστηρό ύφος, θα μπορούσα να απεικονίσω την δοξασία του Θεού.  Και ξεκίνησα να χρησιμοποιώ αυτά τα βασιλικά χρώματα, τις καρμίνες, τα χρυσά και τις ουλτραμαρίνες. Αυτό που ήθελα να καταφέρω, ήταν μέσα από τα έργα μου, η αίσθηση, να είναι πιο δοξαστική,  να στέκεται απέναντι ο άνθρωπος που πατάει με τα πόδια του στην γη και να βλέπει κάτι ιδιαίτερο από μακριά.  Να ταξιδέψει το μυαλό του, αυτό έχει σημασία. Αν μπορείς να βγάλεις ένα εισιτήριο που δίνει στον καθένα την δυνατότητα να ταξιδέψει,  έστω για μια – δυο ώρες είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Το παν είναι η ευρηματικότητα στην σύνθεση, να υπάρχει μαθηματική ισορροπία.

     

    Για παράδειγμα στον Ιερό Ναό του Βαπτιστήριου της Αγίας Λυδίας η αίσθηση που ήθελα να δώσω, είναι μπαίνοντας στον Ναό, να νιώθεις την αίσθηση του κρύου, να νιώσεις την αίσθηση του νερού, ως  Βαπτιστήριο. Για το λόγο αυτό, ζήτησα να γίνουν ορθομαρμαρώσεις, τόσο μεγάλες με άσπρο μάρμαρο και στα μικρά μωσαϊκά που μπαίνουν εκεί, να δώσουμε με τα χρώματα  ένα παλμό,  να πάρει τον χτύπο της καρδιάς, το Μνημείο. Διακριτικά. Πρόσφατα βρέθηκα στην Αμερική δημιούργησα εκεί ένα ναό πολύ μεγάλο, όπου προσπάθησα να δώσω αυτήν την ιδιαιτερότητα. Ο Ναός ανήκει σε Συρίους, Παλαιστινίους και Λιβανέζους. Έχουνε πολύ μεγάλη αγάπη οι άνθρωπο αυτοί, είναι ο τόπος που συγκεντρώνονται και έχουνε τις μνήμες από τις πατρίδες τους. Φτιάχνοντας εκεί την Πλατυτέρα, οι δυο Αρχάγγελοι αντί να κρατάνε την ράβδο της Εξουσίας βαστούν ένα κλωναράκι ελιάς, το οποίο περιγράφει ουσιαστικά την ελπίδα ώστε να ειρηνεύσει η περιοχή».

     

     

    – Μετά το βήμα του Αποστόλου Παύλου στην Καβάλα, και  τις  αγιογραφικές και ψηφιδογραφικές εργασίες στον Ιερό Ναό Αγίας Λυδίας Φιλίππων Καβάλας, σχεδιάζεται κάτι καινούργιο για την πόλη μας;

     

    «Στην Καβάλα, σήμερα,  με τον ιδιαίτερα καλλιεργημένο και δημιουργικό  Σεβασμιώτατο  Μητροπολίτη Φιλίππων Νεαπόλεως και Θάσου κ. Στέφανο, ετοιμάζουμε 2 εξαίρετα μωσαϊκά, όπου το ένα από αυτά,  απεικονίζει την Αγία Λυδία, δίπλα στο ποτάμι, με σκηνικό πίσω ακριβώς, τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων».

     

    – Ποιο είναι το επόμενο σας βήμα στο προσεχές μέλλον;

     

    «Στην σχολή όπου πήρα και την υποτροφία Scuola Mosaicisti di Friuli Spilimbergo, στην Ιταλία όπου ασχολείται με την τέχνη του ψηφιδωτού, μεγάλοι καλλιτέχνες εκεί από όλο τον κόσμο δημιουργούν. Στο πανεπιστήμιο  αυτό απέκτησα την υποτροφία και στην πορεία, απέκτησα την εμπειρία και την γνώση, κοντά σε λαμπρούς ψηφιδογράφους. Εκεί δεν υπήρχε το Βυζαντινό ψηφιδωτό,  το οποίο και είναι πολύ χαρακτηριστικό, δέχθηκα λοιπόν πρόσκληση να αναλάβω εγώ το τμήμα και να το οργανώσω. Εργάστηκα 8 χρόνια μεθοδικά και απέκτησα την συνεργασία με επώνυμους , ταλαντούχους ψηφιδογράφους.

    Τις επόμενες ημέρες και συγκεκριμένα στις  15 Αυγούστου θα βρεθώ εκεί, στην Ιταλία, σε  μια εκκλησία του 10ου αιώνα, όπου γίνεται αφιέρωμα στην δουλειά μου. Η διοργάνωση ανήκει στο Προξενείο της Τεργέστης σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Scuola Mosaicisti di Friuli Spilimbergo . Σε έναν άλλο ναό του 6ου αιώνα, υπάρχει μια δική μου δουλειά που απεικονίζει την Παναγία Καρδιοβαστάζουσα. Μια πελώρια εικόνα 2 μέτρων η οποία και φιλοξενήθηκε στο παρεκκλήσιο του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, την οποία αγάπησε τόσο πολύ ο κόσμος που ανάγκασε τον Επίσκοπο της περιοχής να  τοποθετήσει την εικόνα της Παναγίας  στην εκκλησία στον αριστερό πεσσό (στο τέμπλο)».

     

     

    Ο Βλάσιος Τσοτσώνης γεννήθηκε το 1951. Σπούδασε Καλές Τέχνες στην Αθήνα και διδάχθηκε την τέχνη της αγιογραφίας. Στη συνέχεια, σπούδασε Αισθητική της Ψηφιδογραφίας στη Scuola Mosaicisti di Friuli Spilimbergo, στην Ιταλία.

    Περισσότερες πληροφορίες: http://vlasiostsotsonis.gr/el/bio.html

     

     

     

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

    Ο παύλειος χριστολογικός ύμνος της Προς Φιλιππησίους Επιστολής (Φιλ 2:4-11)

    Δημοσιεύτηκε στις

    Του Κόττη Κωνσταντίνου θεολόγου

    konstantinosoa@yahoo.gr

    Στις επιστολές του απ. Παύλου, ξεχωρίζουν για την χριστολογική δογματική τους μορφή, ορισμένα αποσπάσματα τα οποία έχουν αναγνωρισθεί σήμερα από τους μελετητές ως ύμνοι. Αυτό υποστηρίζεται είτε με την έννοια πως έχουν ποιητικό ύφος, είτε και κυρίως πως συνιστούσαν λειτουργικούς ύμνους οι οποίοι βρίσκονταν σε χρήση στην αρχέγονη Εκκλησία. Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με τον σύντομο χριστολογικό ύμνο, ο οποίος εμπεριέχεται στην Προς Φιλιππησίους Επιστολή (Φιλ 2:4-11). Επισημάνθηκε πως το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει ένα υμνολογικό χαρακτήρα το 1928 από τον E. Lohmeyer. Παράλληλα υποστηρίχθηκε κατά καιρούς πως ενδέχεται να ήταν σε χρήση στην Εκκλησία προ του Παύλου ή ότι φέρει επιρροές από αιρέσεις του Γνωστικισμού.

    Αυτό το οποίο αναγνωρίζουμε στους πρώτους στίχους του, είναι το αίσθημα της ενότητας δια της αγάπης (Φιλ 2:4-5). Αυτό το στοιχείο, όντως εκφράσθηκε κατά τον Μυστικό Δείπνο, τουλάχιστον ως προς τον άμεσο συνεργάτη του Παύλου Λουκά (Κατά Λουκά 22:24-27) αλλά και τον Ιωάννη (Κατά Ιωάννη 13:34-35). Ο ίδιος ο Χριστός είναι φύσει Θεός και όχι ένας θεοποιημένος, ή «ισοδαίμων» όπως χαρακτηριστικά έλεγαν για τις περιπτώσεις των κατά χάριν θεοτήτων οι αρχαίοι Έλληνες. Στο κείμενο χρησιμοποιείται ο όρος «μορφή», ο οποίος πιθανότατα υποδηλώνει την τελειότητα. Συχνά οι λέξεις «εικόνα» και «μορφή», υποδήλωναν στο Δίκαιο το ολοκληρωμένο, όπως στις περιπτώσεις των αμβλώσεων. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως στην θεώρηση του πλατωνικού έργου «Τίμαιος», το δημιουργηθέν συνιστά εικόνα του νου δημιουργού του. Εν προκειμένω, μιλάμε για τον άκτιστο Λόγο και ενανθρωπίσαντα Χριστό ως εικόνα του Πατρός Του. Ωστόσο ειδικά η «μορφή», εδώ, ταυτίζεται με την φύση και όχι το κατά χάριν, την υιοθεσία, την ενέργεια, την πρόσκαιρη μεταμόρφωση και το προσωπείο (Ιωάννης Χρυσόστομος, Υπόμνημα εις την Φιλιππησίους επιστολήν πρώτην, PG 62, 219).

     

    Ως προς την έννοια «δούλος», βέβαιο είναι πως νομικά, τουλάχιστον, στην κλασσική Αθήνα, συνδέονταν με την διαδικασία της βασάνου και της ταλαιπωρίας (αν και αυτό δεν μπορούμε να το αναλύσουμε εδώ περαιτέρω). Σχετικούς νομικούς όρους, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, μαρτυρούνται στον Αντιφώντα, αλλά και τον Θουκυδίδη («Ιστορίαι», 1.20.1). Έτσι ο όρος ενδέχεται να υπαινίσσεται το άχραντο Πάθος ως μέρος της Θείας Οικονομίας. Από την άλλη, η λέξη «αρπαγμόν» (Φιλ 2:6), φαίνεται να απηχεί τις αρπαγές των αρχαιοελληνικών ιερογαμιών και μάλλον μυθολογήσεις όπου ένας θνητός άρπαζε την ιερογαμία, νυμφευόμενος αντικανονικά μια κατώτερη θεότητα, όπως ο Πηλεύς την Θέτιδα (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Γ΄, 13, 5). Ο Χριστός δεν αποτελεί ένα θνητό με μειωμένη θεότητα, ούτε απέκτησε μυθολογικά με αρπαγή ιερογαμική την θεία ιδιότητα. Είναι φύσει και Θεός (Κατά Ιωάννη 1:1).

    Πολλά έχουν ειπωθεί και έχω ακούσει και ο ίδιος στα θεολογικά συνέδρια, για το πώς ερμηνεύεται η εκούσια «κένωση» του Χριστού ώστε να πληρώσει την θεία οικονομία (Φιλ 2:7). Αναρωτιέμαι αν η κένωση αυτή, μπορεί να αποτελεί διαλεκτική με την «πλήρωση» και μάλιστα την «υπερπλήρωση» ως στοιχείο του Ύψιστου Θεού. Λ.χ. στο μεταγενέστερο νεοπλατωνισμό και τον Πλωτίνο (3ος αιώνας μ.Χ.), ο πρώτος ύψιστος Θεός, το Εν, δημιουργεί ακούσια αφού το άπειρο αυτού παρομοιάζεται με κάτι σαν δεξαμενή, της οποίας το περιεχόμενο υγρό υπερχείλισε και η απορροή δημιούργησε τον δεύτερο Θεό Νού (Πλωτίνος, Εννεάδες, Ε΄, 2.1). Αν η σκέψη μας είναι σωστή, η κένωση είναι το αντίστροφο της υπερπλήρωσης, χαρακτηρίζοντας τον Θεό που κατ΄ οικονομία αποποιήθηκε το άπειρο της υπερπλήρωσης για να κενωθεί ενανθρωπιζόμενος από αγάπη. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος εδώ, έδωσε έμφαση στην αποποίηση του κτητικού δικαιώματος ως άκτιστος Θεός, σε αντιδιαστολή με το άπληστο του Μαμωνά (PG 62, 226). Φυσικά μια άλλη έκφραση του Παύλου, το «εν ομοιώματι», διαλέγεται με την «κατ΄ εικόνα και ομοίωσιν» δημιουργία του ανθρώπου στη Γένεση (Γεν 1:26).

    Φυσικά από απόλυτα ελεύθερος ο Θεός, με την γέννησή Του στην Βηθλεέμ έγινε εκούσια υποκείμενος, ειδικά σε νομοτελειακές καταστάσεις της ύλης, όπως ο κάθε άνθρωπος προς τις βιωτικές ανάγκες και τους περιορισμούς του. Εν τέλει βίωσε την άκρα ταπείνωση έως του σταυρικού θανάτου, που παλαιοδιαθηκικά ταυτίζονταν με το επικατάρατο (Φιλ 2:8. Πρβλ. και Δευτερονόμιο 21:23 και Γαλάτας 3:13).

    Στον ύμνο υπάρχει ο όρος «υπερύψωση» (Φιλ 2:9). Στον Χρυσόστομο ο όρος «ύψωση» σημαίνει την Μεταμόρφωση ως εικόνα της Σταύρωσης και την Σταύρωση ως δόξα και εικόνα της Ανάληψης. Θέση η οποία φανερώνει ένα εσχατολογικό χαρακτήρα, αφού η Ανάληψη είναι εικόνα των Εσχάτων (Πράξεις 1:11). Ενδιαφέρουσα είναι και η ερμηνευτική πρόταση του Ι. Καραβιδόπουλου, ως κατά χάριν μετοχή του ανθρώπου στην θεότητα. Θα έλεγα μάλιστα πως η θεώρηση αυτή, δεν είναι μακριά από την ομηρική θέση, πως οι ψυχές κατέρχονται για να αναγεννηθούν εισερχόμενες σε άντρο από βορά και υπερυψώνονται προς την αθανασία δια του νότου (ένα σημείο το οποίο ταυτίζεται με το ανώτατο ύψος λόγω της ηλιακής κίνησης σε σχέση με την ακίνητη Γη, κατά την αρχαία γεωκεντρική αντίληψη). Ο ιερός Χρυσόστομος, έχοντας υπόψιν την Παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου (Κατά Λουκά 18:10-14), επισήμανε την αλαζονεία του να υψώνει κάποιος εαυτόν, ενώ ο Χριστός δέχεται υπό Θεού την υπερύψωση και όχι αφ΄ εαυτού (PG 61, 233-235).

    Η φράση «Κύριος Ιησούς Χριστός», αναγνωρίζεται ως υμνολογικό στοιχείο ενταγμένο σε αρχέγονα βαπτισματικά και ομολογιακά σύμβολα, πάντα σε συνάφεια με την ιδιότητα του Υιού προς τον ύψιστο Πατέρα (Φιλ 2:11). Εντοπίζεται και σε άλλα σημεία στην παύλεια γραμματεία (Ενδεικτικά αναφέρουμε το Ρωμαίους 1:4 και Α΄ Κορινθίους 8:6).

    Στον επίλογο του Ύμνου, βρισκόμαστε μπροστά σε δύο ορόσημα του βιβλικού χρόνου. Στο Φιλ 2:10 και την αναφορά σε επουράνιους, επίγειους και χθόνιους δαίμονες και λατρείες, συναντάμε την ομολογία του Χριστού ως απαραίτητο στοιχείο για την εκπλήρωση της πρώτης από τις δέκα εντολές και την ταύτισή Του με τον Θεό ο οποίος εντέλει τον Μωυσή (Δευτερονόμιο 5:6-9).

    Στον επόμενο στίχο αναγνωρίζουμε το άλλο χρονικό ορόσημο το οποίο είναι το εσχατολογικό. Αν και οι χρόνοι συγγραφής της Προς Φιλιππησίους σε σχέση με το Κατά Ματθαίον αποτελούν ένα ζήτημα, δεν αποκλείεται η αποκάλυψη αυτή να υπήρχε, ήδη, στην πηγή των ευαγγελικών λεγόμενων «λογίων»και την προφορική αποστολική παράδοση. Και η αποκάλυψη είναι, το ότι ο Παύλος κάνει λόγο για την ομολογία του Χριστού από κάθε γλώσσα. Αυτό παραπέμπει σε ένα χωρίο του Ματθαίου, το οποίο αποκαλύπτει πως όταν κηρυχθεί το ευαγγέλιο σε όλη την οικουμένη, σε μαρτυρία όλων των εθνών, τότε θα επέλθει η Δευτέρα Παρουσία (Κατά Ματθαίον 24:14).

    Πηγή: Εφημερίδα «Πτολεμαίος».

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

    Ανάβρα, ένας ορεινός τόπος που έγινε μύθος… όταν συναντήθηκε με τον Δημήτρη Τσουκαλά

    Δημοσιεύτηκε στις

    Συνέντευξη στην Βίκυ Κυφωνίδου

     

    Η Ανάβρα είναι χωριό του νομού Μαγνησίας χτισμένη στις δυτικές πλαγιές του όρους Όθρυς σε υψόμετρο 780 μέτρων.

    Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Αλμυρού της Περιφέρειας Θεσσαλίας (πρόγραμμα Καλλικράτης). Από το 1999 έως το 2010, την περίοδο εφαρμογής του Σχεδίου Καποδίστρια, παρέμεινε ανεξάρτητη κοινότητα του νομού Μαγνησίας όπως και πριν την εφαρμογή του σχεδίου.

    Απέχει 72 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, τον Βόλο. Αποτελεί ξεχωριστή κοινότητα και συνορεύει με τους δήμους Αλμυρού από την πλευρά της Μαγνησίας, Δομοκού από την πλευρά του νομού Φθιώτιδας και Ναρθακίου από την πλευρά του νομού Λάρισας. Η έκταση της κοινότητας είναι 121,9 Km2. Η περιοχή της Ανάβρας είναι δασωμένη ενώ κοντά στην Ανάβρα βρίσκονται οι πηγές του Ενιπέα.

    Η Ανάβρα έχει εξελιχθεί σε πρότυπο  κτηνοτροφικό  οικισμό πρότυπο. Έγινε ο πρώτος οικισμός της Ελλάδας που καλύπτει μερικώς  τις ενεργειακές του ανάγκες από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Παράλληλα το επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων είναι ένα από τα υψηλότερα στην Ελλάδα και είναι ένα από τα λίγα ορεινά αγροτικά χωριά της Ελλάδας που ο πληθυσμός του παρουσιάζει αύξηση.

    H Ανάβρα ονομαζόταν μέχρι το 1928 Γούρα, οπότε μετονομάστηκε σε Ανάβρα.

     

    Γεννήθηκε το 1948 στην Ανάβρα Αλμυρού Μαγνησίας, όπου και τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Συνέχισε τις σπουδές του στη Λαμία και Αθήνα, στη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς.

    • Μέχρι το 1998 ζούσε στην Αθήνα. Από τότε διαμένει μόνιμα στην Ανάβρα Μαγνησίας.
    • Υπήρξε ανώτερο στέλεχος της ΔΕΗ. Από το 2002 είναι συνταξιούχος.
    • Εξελέγη Πρόεδρος της Κοινότητας Ανάβρας Αλμυρού Μαγνησίας κατά τις τετραετίες: 1991-1994, 1999-2002, 2003-2006 και 2007-2010
    • Υπήρξε Πρόεδρος της Αναπτυξιακής Εταιρείας Ανάβρας Μαγνησίας (ΑΕΚΑΜ)
    • Είναι Πρόεδρος της Εθελοντικής Οργάνωσης ΑΝΑΒΡΑ-ΖΩ

     

    Για την δραστηριότητα και προσφορά του στην Κοινότητα Ανάβρας έχει επανειλημμένα τιμηθεί από επαγγελματικούς και άλλους φορείς, ενώ καλείται να συμμετέχει σε αναπτυξιακά συνέδρια διαφόρων περιοχών της Ελλάδας, αλλά και σε μεταπτυχιακά μαθήματα ΑΕΙ, με θέμα «ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Το παράδειγμα της Ανάβρας».

    Οι υποδομές του χωριού είναι υποδειγματικές: Το αιολικό πάρκο, που δίνει έσοδα 50.000-100.000 ευρώ ετησίως στην κοινότητα, τα τρία υπερσύγχρονα κτηνοτροφικά πάρκα που στεγάζουν το χειμώνα (όταν η Ανάβρα αποκλείεται από τα χιόνια,) 25.000 ζώα, το πρότυπο σφαγείο, που θυμίζει χειρουργείο, το διώροφο πάρκινγκ των 60 θέσεων, το γυμναστήριο με τα τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα, τα γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, το λαογραφικό μουσείο και το περιβαλλοντικό-πολιτιστικό πάρκο, έκτασης 240 στρεμμάτων.

    Μεγάλη σημασία δίνουν οι κάτοικοι και στην κοινωνική μέριμνα: νηπιαγωγείο και δημοτικό υψηλών προδιαγραφών, αγροτικό ιατρείο, δωρεάν στέγαση για τους δασκάλους και τους γιατρούς, «Βοήθεια στο σπίτι», σχεδιασμός για γηροκομείο, ακόμα και για πισίνα!

     

    Ποιο ήταν το όραμα σας όταν επιλέξατε να ζήσετε στην Ανάβρα;

    «Η Ανάβρα είναι ο τόπος καταγωγής μου. Ζούσα στην Αθήνα με την σύζυγο μου, την Μάχη Καραλή, η οποία ως αμισθή, από την αρχή, βοηθούσε ασταμάτητα δίπλα μου και   από την πλευρά της ως καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής, όπου σήμερα  έχει εξελιχθεί σε ομότιμη  Καθηγήτρια.  Σήμερα ασχολείται με το κέντρο δημιουργικής απασχόλησης μικρών παιδιών, και  το λαογραφικό μουσείο κτηνοτροφικής ζωής. Καταλαβαίνεται πως ήταν αρκετά δύσκολο για μας να πάρουμε την απόφαση να ζήσουμε σε ένα χωριό, το οποίο ήτανε σε κακή κατάσταση.  Θυμάμαι πως στην αρχή, από το χωριό δεν γίναμε αποδεκτοί, παρόλο που οι γονείς μου ζήσανε εδώ όλα τα χρόνια της ζωής του.  Υπήρχε η νοοτροπία ότι όσοι δεν ζούνε εδώ είναι οι  «ξένοι».

    Αποφασίσαμε έτσι λοιπόν να ασχοληθούμε με τα κοινά και να φτιάξουμε τον τόπο αυτόν από την αρχή. Είχαμε όρεξη, κέφι, και μεράκι να δημιουργήσουμε ένα νέο τόπο, με σκοπό να ζήσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας».

     

    Πείτε μας ποιά ήταν ακριβώς  η κατάσταση  στην  Ανάβρα;

    «Η Ανάβρα είναι ένα χωριό ορεινό.  Oι κάτοικοι εδώ  ασχολούνται κυρίως με την παραδοσιακή κτηνοτροφία.  Θυμάμαι παλαιότερα στο χωριό αυτό δεν υπήρχαν τα αυτονόητα, δηλαδή υπήρχε ένα κατεστραμμένο δίκτυο ύδρευσης,  δεν υπήρχε καν εσωτερική οδοποιία, θυμάμαι 30.000 ζώα τότε να  κυκλοφορούν μέσα στους δρόμους του χωριού και να δημιουργούν πολλές δυσκολίες.  Θα σας πω ένα παράδειγμα θυμάμαι η μάνα μου πήγαινε στην εκκλησία, με 2 ζευγάρια παπούτσια, για να μπορεί να αλλάξει και να φορέσει τα καθαρά. Η κατάσταση ήταν άκρως απογοητευτική. Στην πορεία φυσικά αναλάβαμε δράση και όλα με τον καιρό αλλάξανε».

     

     

    Τι θυμάστε πιο ευχάριστα από την προσπάθεια σας, να δημιουργήσετε έναν νέο τόπο τόσο για εσάς όσο και για τους κατοίκους;

    «Θυμάμαι πως είχα επισκεφθεί πριν χρόνια τον υπουργό και του ζήτησα να εξασφαλίσουμε έναν αγροτικό γιατρό. Καταλαβαίνεται πως τις δύσκολες μέρες του χειμώνα, δεν μπορούμε να πηγαίνουμε συνεχώς, στα πλησιέστερα αστικά κέντρα όπως στον Αλμυρό, την Λαμία, τον Βόλο κ.α Παρά τις πιέσεις μου στον υπουργό, δεν τα κατάφερα να έχω το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Επέμενα και τον συνάντησα και δεύτερη φορά, πιο οργανωμένος βέβαια, έχοντας στα χέρια μου μια πρόταση την οποία και υποστήριξα πεισματικά και έτσι καταφέραμε να βρεθεί μια καλή λύση. Με βάση τα αντικειμενικά κριτήρια, του πρότεινα να ονομαστούν «άγονα ιατρεία» σε όλη την Ελλάδα, όπως του Έβρου, των Άγραφων, των Κουφονήσιων, δηλαδή όλα αυτά που δεν καλύπτονται εύκολα οι θέσεις από γιατρούς.  Θυμάμαι μέχρι να φτάσω στα Καμμένα Βούρλα, χτύπησε το τηλέφωνο μου και με ενημέρωσε ο ίδιος ότι φεύγοντας,  κάλεσε τους νομικούς και οικονομικούς συμβούλους και διαπίστωσαν πως υπήρχε η οικονομική δυνατότητα, να καλύψει τους αγροτικούς γιατρούς που υπηρετούν στα άγονα ιατρεία, με αύξηση του μισθού τους. Και ενώ του είχα προτείνει να γίνει αύξηση κατά 50%, με δική του πρωτοβουλία πετύχαμε αύξηση κατά 75% για τους αγροτικούς γιατρούς που υπηρετούν στα «άγονα ιατρεία». Έτσι λύθηκε το πρόβλημα του αγροτικού ιατρού.  Φυσικά δεν στάθηκα μόνο εκεί, στην συνέχεια και καθώς μιλούσαμε στο τηλέφωνο ζήτησα και την κατασκευή ενός αγροτικού ιατρείου, ώστε να μην εξετάζουν οι γιατροί στα καφενεία, αλλά και να χτιστεί ένα σπίτι για να φιλοξενούνται. Πιο συγκεκριμένα του ζήτησα να μας χορηγήσει μια οικονομική βοήθεια, ώστε για να κατασκευαστεί και μια γκαρσονιέρα ώστε να μένει άνετα στο χωριό μας, ο  αγροτικός γιατρός. Μου απήντησε «είσαι τρελός». Τελικά έγινε και το ιατρείο και η γκαρσονιέρα. Με αυτό το αποτέλεσμα ο  γιατρός δεν πλήρωνε φως, νερό, ούτε και τηλέφωνο. Από τότε και στο εξής όταν προκηρυσσόταν θέση γιατρού, υπήρχε μεγάλη ζήτηση για το ποιος θα καταλάβει την θέση στην Ανάβρα.

     

    Ήμουν πάντα ανήσυχο πνεύμα και αντιδραστικός, γι’ αυτό ήθελα να βλέπω που υπάρχει ανάγκη για αλλαγή και στην συνέχεια να το διορθώνω… και πιστέψτε με, ήταν πολλά αυτά  στην Ανάβρα, τα οποία έπρεπε να διορθωθούν και να δημιουργηθούν από την αρχή. Αξίζει να σας πω πως για το έργο που έγινε εδώ, μας  έχουν επισκεφθεί πολλά από  όλα τα εθνικά  ευρωπαϊκά κανάλια, επίσης από Κορέα, από Αυστραλία, από Αμερική, με σκοπό να γνωρίσουν από κοντά το θαύμα που έγινε στον ορεινό αυτό τόπο».

     

    Η δική σας παρουσία πώς εξελίχθηκε στην Κοινότητα Ανάβρας;

    «Από την πρώτη τετραετία, η Ανάβρα κατάφερε να είναι πρώτη σε ανάπτυξη, σε όλη την Ελλάδα και δεύτερη σε ανάπτυξη στον ευρωπαϊκό Νότο μεταξύ Πορτογαλίας, Ισπανίας,  Ιταλίας και Ελλάδας. Στην αρχή δεν επιδιώκαμε κάτι τέτοιο. Πιστέψαμε όμως πως ο άνθρωπος, μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Έτσι και  έγινε. Πράγματα τα οποία μας φαινόταν στην αρχή  αδύνατα, στην πορεία γίνανε πολύ πιο εύκολα. Θεωρώ πως αν δεν εντασσόταν με τον Καλλικράτη η Ανάβρα στον Δήμο Αλμυρού, θα γινόταν Παγκόσμιο φαινόμενο».

     

    Τι θα συμβουλεύατε σήμερα τους νέους ανθρώπους που θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά και έχουν διάθεση για προσφορά;

    «Πιστεύω πως σήμερα είναι εποχή για συνθέσεις. Δεν γίνεται και αλλιώς,  αλλάξανε πλέον οι καιροί. Δεν θα μπορούσα βέβαια να ξεχάσω, όταν πήγα  στην Αυστρία, καλεσμένος από το δημοτικό συμβούλιο, με φιλοξένησε ο Δήμαρχος, εκεί  συνάντησα την  κ. Βασιλάκου ελληνικής καταγωγής, δημοτική σύμβουλος. Αργότερα σε κοινή μας  συμμετοχή σε  συνεδρίο του ΑΠΘ, η κ. Βασιλάκου αναρωτιόταν πώς μπόρεσα και ξεπέρασα τον «μπατζανακισμό» που επικρατεί στην χώρα μας, σε μια κοινότητα των 1000 κατοίκων.  Να σκεφτείτε πως  πρώτη μου φορά άκουγα αυτήν την λέξη, μα στο εξωτερικό αυτή την εικόνα έχουν σχηματίσει για εμάς. Η συνολική μου πορεία, τις τέσσερις τετραετίες, αποκάλυπτε την πίστη μου  να φτιαχτεί ένας νέος τόπος.  Θυμάμαι την πρώτη φορά είχα ποσοστά της τάξης του  35%, μετά  έφτασα το 70% και μετά 68%, φυσικά και ήτανε δύσκολο να το προσεγγίσεις αυτό το ποσοστό εύκολα, σε μια μικρή τοπική κοινωνία, περίπου των 800 ψηφοφόρων».

     

    Ποιες άλλες προοπτικές ανάπτυξης έχει ο τόπος σας;

    «Η μεγάλη επένδυση, η οποία δεν έγινε και έχει μείνει μόνο στα χαρτιά, είναι η μονάδα τηλεθέρμανσης, είναι ένα πρότυπο, καινοτόμο πρωτοποριακό σύστημα που έχει ως στόχο, όλα τα σπίτια, τον χειμώνα, να έχουν θέρμανση και ζεστό νερό 24 ώρες το 24ωρο, δωρεάν. Οι δρόμοι τον χειμώνα που παγώνουν, θα παραμένουν με το σύστημα αυτό προσβάσιμοι, γιατί θα περνάνε οι αγωγοί και θα ανεβάζουν την θερμοκρασία.

     

    Με όλα αυτά που κάναμε καταφέραμε, να έχουμε 0% ανεργία, 0% εγκληματικότητα, αύξηση του πληθυσμού, ενώ το εισόδημα των κατοίκων έχει κατά πολύ αυξηθεί. Σήμερα οι κάτοικοι έχουν κέρδη από 30.000 – 130.000 ευρώ  τον χρόνο. Έγινε η Ανάβρα πλέον ένα πολιτισμένο χωριό, μιας και δόθηκε  προτεραιότητα στην υγεία και την παιδεία. Έχουν δημιουργηθεί  επίσης 2 βιβλιοθήκες, η μια για μικρά παιδιά και η άλλη για μεγαλύτερους.   Το μουσείο το οποίο θα ζήλευε ακόμη και μια μεγάλη πόλη, δημιουργήθηκε μετά από μουσειολογική μελέτη.  Θα ήθελα επίσης να αναφερθώ στην  ευαισθησία μου και την ενασχόληση μου με το περιβάλλον, τα τελευταία χρόνια, καθώς έβλεπα τις δύσκολες μέρες που ζει ο πλανήτης μας,  μέσα από μεγάλες καταστροφές. Διαπίστωσα ότι η μόλυνση του πλανήτη γη, προέρχεται στο μεγαλύτερο ποσοστό έως και 50%,  από την καύση του πετρελαίου,  του λιγνίτη, και της χρήση της πυρηνικής ενέργειας, με σκοπό την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Οπότε προχωρήσαμε σε έργα αναπτυξιακά, φιλικά προς το περιβάλλον, όπως σε 3 μελέτες, συγκεκριμένα: Για ένα αιολικό πάρκο το οποίο και κατασκευάστηκε, για ένα μικρό υδροηλεκτρικό το οποίο δημοπρατήθηκε αλλά δεν έχει προχωρήσει και την τηλεθέρμανση. Υπήρχε από την πλευρά μας η πρόταση,  η οποία υποβλήθηκε στο υπουργείο περιβάλλοντος, με το ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΥΠΕΡΑΑ, ώστε να γίνουν όλα αυτά τα έργα, αλλά ο επόμενος δήμαρχος  αδιαφόρησε  και έτσι χάθηκαν 11.500.000.000 εκατομμύρια ευρώ.

    Με αποτέλεσμα να χαθεί και η ευκαιρία να γίνει η Ανάβρα παγκόσμιο φαινόμενο. Δυστυχώς η σημερινή κατάσταση δεν είναι αυτή που ήταν, όταν ήταν αυτόνομη κοινότητα μέχρι το 2010. Ο Δήμος Αλμυρού έχει  εγκαταλείψει την Ανάβρα»!!!

     

     

    Τέλος, θέλετε να μας πείτε ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας σας;

    «Μυστικό δεν υπάρχει. Το μυστικό είναι να είσαι εργατικός και τίμιος, να μην προσβλέπεις στο προσωπικό σου συμφέρον, όταν ασχολείσαι με τα κοινά, είτε ως δήμαρχος, είτε ως βουλευτής και το σημαντικότερο το να είσαι αποφασισμένος, όποιο και αν είναι το πολίτικο κόστος. Και θα έλεγα ότι όταν θέλεις να προσφέρεις, όταν αγαπάς αυτό που θέλεις να κάνεις, τότε βρίσκεις και τον τρόπο και τα μέσα, ώστε να τα καταφέρεις και αυτό κάναμε και εμείς. Άρα το μοντέλο Ανάβρας μπορεί να εφαρμοστεί οπουδήποτε με βάση τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του κάθε τόπου. Αρκεί να υπάρχει αγάπη,  και όρεξη για δουλειά, από ανθρώπους που δεν είναι εξαρτημένοι από κομματικά συμφέροντα».

     

     

     

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

    Η ΧΡΥΣΗ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ ΑΝΝΑ ΚΟΡΑΚΑΚΗ ΣΤΟ «Χ»: «ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΜΕ»

    Δημοσιεύτηκε στις

    Αναπολεί τις ημέρες στο Ρίο και σχεδιάζει το αγωνιστικό της μέλλον

     

    Συνέντευξη στην Βίκυ Κυφωνίδου

    Θυμάται τα πρώτα της χρόνια στον αθλητισμό, η χρυσή ολυμπιονίκης Άννα Κορακάκη μιλώντας στο «Χ», τις δυσκολίες που συνάντησε, το πόσο άλλαξε η ζωή της μετά τα δύο μετάλλια και φυσικά τον ενθουσιασμό που εισέπραξε από τους Έλληνες, για την χαρά που τους πρόσφερε με τις νίκες της. Επίσης μιλάει για τα επόμενα αθλητικά της σχέδια και για το τι περιμένει για την Ελλάδα.

    Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το άθλημα της σκοποβολής;

    Η επιλογή τα χρόνια εκείνα, δεν ήταν δική μου, για να πάω σε σκοπευτήριο, αλλά του πατέρα μου. Συνήθως έτσι κάποιος ξεκινάει σκοποβολή με την παρότρυνση των γονέων του. Εμένα με καθοδήγησε ο πατέρας μου. Ως τότε ήμουν αθλήτρια του στίβου, στα 100μ. Στίβο πήγαινα με σκοπό να ασχολούμαι με ένα άθλημα, μέχρι που σταμάτησα και στην συνέχεια ανέλαβε πρωτοβουλία ο πατέρας μου και έτσι ασχολήθηκα με την σκοποβολή.

     

    Πότε ξεκίνησε η συμμετοχή σας σε αγώνες σκοποβολής;

    Στα 12 μου χρόνια ξεκίνησα τις προπονήσεις και  14 ετών, πρωταθλήτρια πλέον,  μπήκα στην Εθνική Ελλάδος. Μετά από την συμμετοχή μου σε αγώνες στην Ελλάδα προκρίθηκα και συμμετείχα από τότε στην Εθνική .

     

    Πόσες ώρες προπονείστε την ημέρα για να καταφέρετε τόσο σπουδαία αποτελέσματα;

    Ναι, φυσικά είναι πολύ απαιτητικό άθλημα. Οτιδήποτε κάνεις σε υψηλό επίπεδο είναι απαιτητικό και όταν φτάσεις να το κάνεις, στον ύψιστο βαθμό,  σίγουρα έχεις αφιερώσει πολλές ώρες από την προσωπική σου ζωή. Δουλεύεις πάρα πολύ με την λεπτομέρεια, χρειάζεται τεχνική μιας και είναι πολύ απαιτητικό άθλημα. Ήταν απόφαση μου, ο πρωταθλητισμός και όχι απλά η σκοποβολή ως χόμπι. Η σκοποβολή χρειάζεται πολλές ώρες προπονήσεις, γυμναστική και συνδυαστικά πολλά άλλα πράγματα. Όπως και πολλές στερήσεις για παράδειγμα σχολικές εκδρομές , πάρτι,  ξεγνοιασιά και άλλες  σχολικές δραστηριότητες δεν τις θυμάμαι . Όμως μέσα από το  πρωταθλητισμό κέρδισα και πολλά άλλα,  οπότε δεν μπορώ να πω πως έχασα κάτι.

    Η κατάκτηση του χρυσού μεταλλείου στους Ολυμπιακούς του Ριο Ντε  Τζανέιρο  το 2016 ήταν αναμενόμενη;

    Λόγω του πρωταθλητισμού και πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, είχα πολλές διακρίσεις, με ήξεραν όλοι στην Παγκόσμια Σκοποβολή , στην Ελλάδα δεν υπήρχε προβολή. Όπως και πολλοί άλλοι αθλητές ερασιτεχνικών αθλημάτων που έχουν σημειώσει μεγάλες διακρίσεις, αλλά δεν τυχαίνουν προβολής. Είχα ήδη ευρωπαϊκά μετάλλια, παγκόσμια ρεκόρ, παγκόσμια μετάλλια. Συμμετείχα ως νεάνιδα, με την κατηγορία των γυναικών στους Παγκόσμιους Αγώνες και κατάφερα να πάρω  το Ολυμπιακό Μετάλλιο. Κάποιο μετάλλιο σίγουρα περιμέναμε. Η μεγάλη μας έκπληξη ήταν η απόκτηση των 2 μεταλλείων. Η νίκη αυτή είναι και που θα μου μείνει για πάντα αξέχαστη. Δεν υπάρχει κάτι μεγαλύτερο, για την πορεία ενός αθλητή. Είναι κάτι απίστευτο για μένα ακόμη και σήμερα. Πολλές φορές σκέφτομαι την νίκη μου και μου φαίνεται απίστευτο.

     

    Σίγουρα και ο χρόνος που πήρατε αυτό το μετάλλιο έχει πολύ μεγάλη σημασία. Σήμερα που ζει όλοι η Ελλάδα την κρίση, τόσο σε οικονομικό όσο και σε αξιακό επίπεδο.

    Έτσι ακριβώς. Το timing έχει πολύ μεγάλη αξία. Το συζητάω συχνά και με τα άλλα παιδιά που έχουν κερδίσει χρυσά μετάλλια στο Ρίο, όλοι αυτό έχουν σημειώσει  και κρατάνε στην καρδιά τους . Την χαρά και την ανταπόκριση του κόσμου με τις νίκες  μας. Μας προξενεί μεγάλη συγκίνηση το γεγονός που μας σταματάνε στον δρόμο, μας σφίγγουν τα χέρια και μας  λένε ευχαριστώ. Μας λένε  πόση χαρά, ευτυχία και αισιοδοξία τους δίνουν οι διακρίσεις μας και τα μετάλλια μας. Ακόμη και σήμερα όσοι μας συναντούν μας λένε πως δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ, πόσο υπερήφανους κάναμε όλους τους Έλληνες. Η χαρά η δική μας είναι απερίγραπτη.

     

    Τι θα θέλατε να συμβουλεύσετε σήμερα τους νέους αθλητές; Θα τους παροτρύνατε να συνεχίσουν την ενασχόληση τους με τον αθλητισμό;

    Φυσικά, θα ήθελα να τους συμβουλεύσω να μην τα παρατάνε ποτέ, γιατί είχα και εγώ το ίδιο βίωμα. Ίσως να ακούγεται πολύ τυπικό το μην τα παρατάς ποτέ, μα έτσι είναι. Αν κάτι πραγματικά το αγαπάς και σε κάνει πραγματικά χαρούμενο , αν τα παρατήσεις σίγουρα δεν σου μένει πια και καμία ευκαιρία ώστε να εξελιχθείς. Αν όμως συνεχίσεις έχεις και τις ευκαιρίες. Εγώ πάλεψα με πολύ δύσκολες συνθήκες. Είχα σκεφτεί τι θέλω να κάνω, στην Δράμα που ζω, έχω αυτές τις ευκαιρίες, αν συνεχίσω όμως όπου και αν είμαι, το αθλητικό μου όπλο και ο στόχος μου, όποιες και αν είναι οι συνθήκες, θα προσπαθήσω να κάνω το καλύτερο με ότι έχω. Μετά το Ρίο τα πράγματα αλλάξανε γίνανε πιο εύκολα. Ο αθλητισμός είναι υγεία και ειδικά αυτές τις μέρες που τα παιδιά είναι με τα κινητά και δέχονται από παντού ερεθίσματα, είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει και ο αθλητισμός στην ζωή τους.

     

    Τι ακριβώς άλλαξε στην ζωή σας μετά τους Ολυμπιακούς στο Ρίο προσωπικά και επαγγελματικά;

    Σίγουρα η αναγνώριση που απέκτησα, από τον κόσμο μετά την νίκη μου. Μου ζητάνε να βγαίνουμε φωτογραφίες. Αθλητικά και επαγγελματικά έχει αλλάξει το ότι έχουν κατασκευαστεί 2 σκοπευτήρια στην Δράμα, μετά από ιδιωτική πρωτοβουλία, από έναν επιχειρηματία Δραμινό που δραστηριοποιείται στην Αθήνα. Προσφέρθηκε μετά το Ρίο και κατασκεύασε τα προπονητήρια. Η Πολιτεία δεν είναι στο πλευρό μας, και δεν μιλάω μονάχα  για οικονομικά θέματα, είναι σε όλα απούσα. Τουλάχιστον ένα τηλεφώνημα δεν κοστίζει».

     

    Θα συνεχίσετε να μας εκπλήσσεται; Τι να περιμένουμε οι Έλληνες από την Άννα Κορακάκη για το 2019;

    Τώρα ξεκινάμε την νέα χρονιά, τον Μάρτιο, με Ευρωπαϊκό στην Κροατία, συνεχίζουμε με 2 Παγκόσμια Κύπελλα, πολλά Grand Prix , Meetings. Eίναι προολυμπιακή χρονιά, οπότε είμαστε σε συνεχή δράση και ρυθμούς Προολυμπιακών Αγώνων. Μακροπρόθεσμος στόχος μου είναι το Τόκιο, όπου και έχει  εξασφαλιστεί η συμμετοχή μου, έχω ήδη προκριθεί.

     

    Για την χώρα μας, την Ελλάδα, τι θα ευχόσασταν;

    Εύχομαι να ζήσουμε καλύτερες μέρες, και να μην δούμε τίποτα χειρότερο. Εύχομαι σε όλους μας Υγεία και  ψυχική υγεία, κουράγιο και δύναμη γιατί είναι δύσκολες ακόμη οι μέρες.

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

    Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΑΓΟΡΑΚΗΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟ «Χ»: Μαγικά ραβδιά δεν υπάρχουν. Είμαι άνθρωπος που ποτέ δεν πίστεψα σε νεράιδες.

    Δημοσιεύτηκε στις

    «Η πατρίδα μου η Καβάλα, ήταν το πρώτο σκαλί για την επιτυχημένη πορεία μου στον αθλητισμό» υπογραμμίζει μιλώντας για τα πρώτα του βήματα 

     

    Συνέντευξη

    στην Βίκυ Κυφωνίδου

     

    Ο Θοδωρής Ζαγοράκης μιλώντας στην αθλητική ΡΕΒΑΝΣ της Καβάλας μας μίλησε για τις αναμνήσεις του από τον αθλητισμό, πώς θυμάται την ομάδα της Καβάλας,  για τους ανθρώπους που πίστεψαν στο ταλέντο του, για τους νέους του στόχους για την πορεία του στην πολιτική,  και για το εθνικό θέμα της Μακεδονίας.

     

     

    –              Πότε ξεκίνησε η ενασχόληση σου με τον αθλητισμό, και τι σε ενέπνευσε να ασχοληθείς με το ποδόσφαιρο;

    Δύσκολο να θυμηθεί κανείς. Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, τον θυμάμαι με τον αθλητισμό. Με μία μπάλα στα πόδια να τρέχω στις αλάνες και τις γειτονιές του χωριού μου.

    –              Υπήρξαν άνθρωποι που πίστεψαν στο ταλέντο του Θοδωρή Ζαγοράκη; Ποιοι;

    Αρχικά σαφώς οι συγχωριανοί μου από τη Δόξα Λυδίας. Θα πρέπει να θυμάστε τη μεγάλη προσπάθεια της διοίκησης του κ. Φραγκόπουλουμε το Λαμπαδίτη Βασίλη, το Σωτήρη Καλένη, τον Παπαδόπουλο Θεόδωρο, τον Πάκη Γκοράνη, τον Καρλιώτη Μιχάλη, τον Αντώνη Γιαμαλίδη, τον Τάσο Μεταξά, τον Πρόδρομο Καραμανώλη, τον Γιώργο Ζαχαριάδη, τον Μπαλαζή Γιάννης, τον Φαρσίκογλου Αβραάμ, τον Γιώργο Καλαντζή, τον Δημήτρη Μίσιο, οι οποίοι μάζεψαν τότε ό,τι πίστευαν καλύτερο από το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο για το καλό του  ΑΟ Καβάλας.

    –              Πέρα και πάνω από όλα ποια ήταν η πιο ξεχωριστή στιγμή που έζησες στα γήπεδα και σου έχει μείνει αξέχαστη;

    Θεωρώ ότι υπήρχαν πολλοί σημαντικοί σταθμοί στην πορεία μου. ¬-Θα φανεί κοινότοπο αλλά το αποκορύφωμα ήταν η κατάκτηση του euro του 2004. Τη στιγμή που σήκωνα το κύπελλο, αισθάνθηκα να σηκώνω την Ελλάδα στα χέρια μου.

    –              Τι αισθήματα σου δημιουργούν οι αναμνήσεις σου από την ομάδα της Καβάλας;

    Μόνο όμορφα συναισθήματα. Και μόνο που η πατρίδα μου, η Καβάλα, ήταν το πρώτο μου σκαλοπάτι με κάνει να έχω όμορφα συναισθήματα.

    –              Σήμερα πού βρίσκεσαι και ποιοι είναι οι στόχοι σου για το 2019;

    Όπως γνωρίζετε στις ευρωεκλογές του 2014 με τίμησε ο λαός με την ψήφο του να εκπροσωπώ τη χώρα μου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Επειδή αφουγκράζομαι τις ανάγκες των ανθρώπων και των φίλων μου στον κοινωνικό μου περίγυρο, γιατί σ’ αυτήν την κοινωνία ζω κι εγώ, ένας από τους στόχους μου είναι να προσφέρω ό,τι  μπορώ για να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Γι’ αυτό και η συνέχεια της πορείας μου στο Ευρωκοινοβούλιο είναι βασικός μου στόχος.

    –              Ο στίβος του αθλητισμού ή της πολιτικής είναι o πιο δύσκολος;

    Ο αθλητισμός είναι χαρά και ευλογία. Έχω τις αρχές και τις αξίες του αθλητισμού ως γνώμονα και στην πολιτική μου πορεία.  Ο αθλητισμός είναι μικρογραφία της κοινωνίας μας και καλό είναι να παίρνουμε παραδείγματα από εκεί σχετικά με την προσπάθεια, την προσφορά, το να κάνουμε πράγματα για το κοινό καλό.

    –              Πώς θα ήθελες να έχει εξελιχθεί η Ελλάδα μέχρι τον επόμενο χρόνο;

    Μαγικά ραβδιά δεν υπάρχουν. Είμαι άνθρωπος που ποτέ δεν πίστεψα σε νεράιδες. Όσοι το έκαναν στην πολιτική, και το λέω εγώ αυτό που δεν είμαι ο κλασσικός πολιτικός, προσγειώθηκαν απότομα. Μια Ελλάδα με λιγότερα προβλήματα, με περισσότερες ευκαιρίες και δουλειές για όλο τον κόσμο με ειρήνη, ευημερία πρωτίστως εθνική υπερηφάνεια και ενότητα που τείνει να χαθεί και αυτή. Το 2018 ήταν ένας χρόνος απαξίωσης της ιστορικής μας ταυτότητας και αυτό θα πρέπει να ανατραπεί. Το θέμα της Μακεδονίας δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους και δεν πρέπει να περάσει έτσι.

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

    Καστελλόριζο: Αλέξανδρος Ζυγούρης – Δαμάζει την ύλη ζώντας ασκητικά στην άκρη του Αιγαίου

    Δημοσιεύτηκε στις

    Το καράβι της γραμμής αποπλέει από το ανατολικότερο άκρο της Ελλάδας. Καθώς βγαίνει από το φυσικό λιμάνι του Καστελλόριζου μια λεπτή ανθρώπινη φιγούρα, μια ασκητική μορφή,σηκώνει τα χέρια του και αποχαιρετάει τον κόσμο που ταξιδεύει. Τον χαιρετάνε κι αυτοί. Κάποιοι τον γνωρίζουν από παλιά. Κάποιοι τον γνώρισαν φέτος. Είναι ένας αποχαιρετισμός γεμάτος ένταση και πάθος. Όπως αποχαιρετούν τα μικρά παιδιά με τον αυθορμητισμό που τα διακρίνει. Είναι έναςαποχαιρετισμός όχι πικρός αλλά σίγουρα στενάχωρος. Και ο κόσμος που ταξιδεύει και  η ασκητική αυτή ανθρώπινη μορφή αφήνουν πίσω τους από κάτι. Ίσως αναμνήσεις, ίσως την αίσθηση της ελευθερίας, την ανίκητη αίσθηση του καλοκαιριού που φεύγει, ίσως την ικανοποίηση της γνωριμίας με έναν άνθρωπο που ζει όπως θέλει. Χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς πρέπει, χωρίς δήθεν, χωρίς προσχήματα. Ζει αληθινά, λιτά, όμορφα.

    Αυτή είναι η ζωή του Αλέξανδρου Ζυγούρη, του γλύπτη του Καστελλόριζου, του «άγιου» όπως τον αποκαλούν ορισμένοι. Ο ίδιος πάντως αναρωτιέται «τι σχέση έχωεγώ με τους αγίους επειδήπερπατώ ξυπόλητος. Εξάλλου, τους αγίους τους ζωγραφίζουν με παπούτσια».

    Ο Αλέξανδρος ζει στο Καστελλόριζο τα τελευταία τριάντα εννέα χρόνια, από το 1979 οπότε και πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στο ακριτικό νησί. Το ατελιέ του είναι το σπίτι του, είναι ο χώρος όπου δημιουργεί και εκφράζεται. Το θολωτό κτίσμα κυριολεκτικά στην είσοδο του λιμανιού, πάνω στα βράχια,καλωσορίζειήαποχαιρέτα κάθε επισκέπτη του νησιού, που ανεβασμένος στο κατάστρωμα του πλοίου σφραγίζει το μυαλό του με την πανέμορφη εικόνατης μικρής κοινωνίας τουΚαστελλόριζου.

    Το ατελιέ του μοιάζει μεπαρεκκλήσι, δεν είναι όμως σίγουρα, μπορεί να παραπέμπει σε ναό αλλά δεν είναι. Είναι πάντως ένας χώροςσυνάθροισης και επικοινωνίας για όσους θελήσουν να τον ανακαλύψουν. Να απομακρυνθούν λίγα μέτρα από την γραφικότητα του παραλιακού μετώπου και περπατώντας στην άκρη του λιμανιού να φτάσουν μέχρι το μονοπάτι που θα τους οδηγήσει πρώτα στην υπαίθριαγκαλερί του γλύπτη και μετά στον προσωπικό του κόσμο. Εκεί, ο ΑλέξανδροςΖυγούρης θα τους αποκαλυφθεί, αφού πρώτα τους καλωσορίσει θερμά και τους ευχαριστήσει με φωνήβραχνή, με λόγια κοφτά. Η ψιλή λεπτή φιγούρα του  δένει τόσο αρμονικά με την  απλότητα τουχώρου και συνάμα τη ζεστασιά που χαρίζει το χρώμα  και η υφή της πέτρας που σκαλίζει.

    Φέτος, το ατελιέ του απέκτησε μια νέα μορφή αφού κατάφερε να σκαλίσει στο πίσω μέρος του τον βραχώδη τοίχο δημιουργώντας το πούλι της σοφίας, την κουκουβάγια, ενώ ίσα που αρχίζει να σκιαγραφείται και η εικόνα του ανθρώπου που συλλογίζεταιτην οποία θα ολοκληρώσει  το επόμενο διάστημα.

    Ο αδυσώπητος αγώνας του ανθρώπου

    Το ΑΠΕ – ΜΠΕ ταξίδεψε στην άκρη του Αιγαίου, για το 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Ιστορικού Ντοκιμαντέρ Καστελλορίζου «Πέρα από τα Σύνορα», που διοργανώνει το καθόλα δραστήριο Ελληνικό Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών (ΙΔ.ΙΣ.ΜΕ.). Ορισμένες από τις θεματικές αφίσες του φεστιβάλ προτρέπουν τον επισκέπτη να επισκεφθεί το ατελιέ του Αλέξανδρου, να δει τα έργα του, να νιώσει την αύρα του και πραγματικά να θαυμάσει το λιμάνι του νησιού από την ομορφότερη γωνιά του.

    Ο τρόπος ζωής του είναι συνυφασμένος με την τέχνη του. Απλός και λιτός, πάντα περπατάει ξυπόλητος στο βραχώδες νησί από άκρη σε άκρη, δίνονταςνόημα στον αδυσώπητο αγώνα του ανθρώπου όπως λέει «να φέρει το ασυνείδητοαντιμέτωπο με το συνειδητό», για τον ίδιο να δώσει σχήμα στην ύλη δαμάζοντας την πέτρα.

    Η γλυπτική γι’ αυτόν είναι η τέχνη της αφαίρεσης, για να μπορέσει ν’ αποκαλύψει την ουσία «όταν κοιτάζω έναν πέτρινο όγκο ψάχνω να βρω τι κρύβει μέσα του. Τότε αρχίζω ν’ αφαιρώ τα περιττά για να ξεκινήσει να φαίνεται η ζωτικότητά του».  Η κουβέντα μαζί του διακόπηκε πολλές φορές από τις επισκέψεις που δέχονταν. Άλλοι για να τον γνωρίσουν, άλλοι για να ξεναγηθούν, κάποιοι άλλοι για να του πουν μια καλημέρα και να βουτήξουν από εκεί στα καθάρια νερά της θάλασσας που σχεδόν γλύφει το ατελιέ του. Με όλους ευχάριστος, χαμογελαστός, πνευματώδης αλλά και αινιγματικός.

    Στα 16 του χρόνια φεύγει από το πατρικό του στην Ήπειρο. Κατεβαίνει στην Αθήνα και σπουδάζει μηχανολόγος μηχανικός. Εργάζεται σε μια μεγάλη επώνυμη γερμανική εταιρεία και εμπλέκεται στο συνδικαλιστικό κίνημα. Απογοητεύεται από την έλλειψη συνέπειας λόγων και έργων που επιδεικνύουν οι συνάδελφοί του συνδικαλιστές.

    Στην Αθήνα όμως του αποκαλύπτεται η γοητεία και η ομορφιά της Τέχνης. Μ’ ένα φίλο του επισκέπτεται και γνωρίζει πολλές γκαλερί και εκθέσεις ζωγραφικής. Πάντα αυτοδίδακτος και πάντα ανήσυχος ζωγραφίζει κάποια λίγα έργα και τα πουλάει. Την τέχνη της γλυπτικής όμως την ανακάλυψε εξολοκλήρου μόνος του. Μέσα από τα βιβλία. Τεχνικές, πετρώματα, εργαλεία, όλα τα έμαθεμέσα από βιβλία και εγχειρίδια που προμηθεύονταν. Τα βιβλία ήταν και παραμένουν όμως και μια πηγή έμπνευσης για το δημιουργικό έργο του.

    Η αναζήτηση, η επιθυμία να ταξιδέψει το μυαλό και να ζήσει ελεύθερος τον έφερε στο Καστελλόριζο.

    – Γιατί εδώ, τόσο άκρη;

    «Ήθελα να δω πως είναι να ζεις τόσο κοντά με κάποιον που θεωρείς εχθρό σου. Πως είναι να τον έχεις σχεδόν διπλά σου».

    Ωστόσο ο Αλέξανδρος είναι λάτρης των νησιών και το ομολογεί με μια αφοπλιστικήειλικρίνεια «στο χωριό μου βλέπεις τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους. Τίποτα νέο, τίποτα καινούργιο. Στα νησιά όλα είναι διαφορετικά. Τα πρόσωπα και οι εικόνες εναλλάσσονται. Στο Καστελλόριζο απ’ όλους όσους έρχονται εδώ να με δουν όλο και κάτι καινούργιο παίρνω. Παίρνω τον πολιτισμό τους,  μοιράζομαι τις εικόνες τους, τις ιδέες τους. Έχω περισσότερα ερεθίσματα, περισσότερες προσλαμβάνουσες. Όλα αυτά λειτουργούν ως έμπνευση για μένα».

    Η τέχνη δεν του έδωσε ποτέ λεφτά, ακόμα και όταν έβγαζε από τη δουλειά δεν τουχρειάζονταν τόσα «δούλευα πολύ στην Αθήνα, έπιανα δωδεκάωρα, έκανα υπερωρίες  αλλά ποτέ δεν έμενανλεφτά, λες και τα έχανα. Δεν πιστεύω στα λεφτά. Πέρα από την τέχνη δεν έχω κανένα άλλο πιστεύω. Δεν πιστεύω ούτε σε θεό ούτε σε δαίμονα», λέειχαμογελώντας.

    Τα περιττά δεν έχουν αξία ούτε στη ζωή

    Ζει μόνο με όσαχρειάζεται, μόνο με τα απαραίτητα. Χωρίς ρεύμα, χωρίς έπιπλα. Όλη η οικοσκευή του είναι το ατελιέ του, τα έργα του. Το βράδυ σκαλίζει ή διαβάζει με λάμπες πετρελαίου. Ένα φανάριπροστατεύει το φαγητότου κι ένα μικρό ραδιοφωνάκι που παίζει πάντα το Δεύτερο Πρόγραμμα είναι η μοναδική συντροφιά του. «Μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια δενπιάναμε ούτε την ΕΡΑ», λέει με παράπονο, «στο νησί δε μπορούσαμε να πιάσουμε ελληνικό σταθμό. Είναι βαρβαρότητα αυτό».

    Σε μια γωνιά τα εργαλεία της δουλειάς του, κι ένακομμάτι λευκό μάρμαρο που ξεκίνησε να το δουλεύει. Τα λιγοστά περίτεχνα έργα του τα λούζει το φως του ήλιου που μπαίνει από ένα μικρό παράθυρο με σίδερα, το φεγγίτη και την ξύλινη πόρτα. Το δάπεδο και αυτό σκαλισμένο. Γεμάτο εικόνες, σύμβολα, μηνύματα. Σε μια γωνιά μια μικρή βιβλιοθήκη και δίπλα τα ρούχα του.

    Η επικοινωνία με τους Καστελλοριζιούςτώρα πλέον σχεδόν ανύπαρκτη. Από επιλογή, από ανάγκη, από κατάληξη συναισθημάτων. «Όταν ήρθα, πριν σαράντα χρόνια, με καλοδέχτηκαν. Είχαμε επικοινωνία καλή. Μάλιστα, όσοι  δενθυμόντουσαν το όνομά μου με αποκαλούσαν «άγιο». Σήμερα, δυστυχώς δεν υπάρχει κοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Παλιότερα όλα ήταν καλύτερα. Ο άνθρωπος ενδιαφέρονταν για την κοινωνία όχι μόνο για το άτομο του. Μαζεύονται βράδυ να πάρουν όλοι μαζί μια κοινή απόφαση και μέχρι να ξημερώσει το ξεχνούν. Παντού έτσι είναι».

    «Εδώ, το Καστελλόριζο», συνεχίζει έχοντας αυξήσει την ένταση της φωνής του, «έπρεπε να είναι ο καθρέφτης της Ελλάδας. Έρχονται οι Τούρκοι για να δουν πως είμαστε, έρχονται οι ξένοι για να δουν πως ζούμε. Και οι άνθρωποι δεν δείχνουν το πρόσωπο που θα έπρεπε. Στο χωριό μου οι άνθρωποι μπορεί να είναι όπως θέλουν, εδώ όμως όχι. Οι κάτοικοι του νησιού πρέπει να είναι δυνατοί, όχι να κλαίγονται συνέχεια. Τριάντα οικογένειες είναι. Αυτοί θα φτιάξουν το μέλλον τους, πρέπει να νοιαστούν για τον τόπο τους, όχι να νοιάζεται μόνο η πολιτεία».

    «Δεκάρα δε δίνω για την υστεροφημία μου»

    Στην πλατεία του νησιού, μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου δεσπόζει ένα μνημείο που φιλοτέχνησε ο ίδιος. Είναι το μνημείο όσων χάθηκαν στην πυρκαγιά που ξέσπασε μεσοπέλαγα στο ατμόπλοιο EmpirePatrol, όταν στις 29 Σεπτεμβρίου 1945 μετέφερε πίσω στο νησί από το ΠόρτΣάιντ τους Καστελλοριζιούς που είχαν φύγει αναγκαστικά για να γλυτώσουν τα δεινά του πολέμου. Το πλοίο μετέφερε συνολικά 497 πρόσφυγες, ήταν η  πολυπληθέστερη αποστολή από τις δυο που είχαν προηγηθεί και μετέφεραν πίσω τον κόσμο. Η φωτιά που ξέσπασε είχε ως αποτέλεσμα να πνιγούν τριάντα τρεις Καστελλοριζιοί, ανάμεσά τους δεκατέσσερα παιδιά.

    Κάθε βράδυ παρακολουθεί ανελλιπώς τις ταινίες και τις παράλληλες δράσεις του 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ιστορικού Ντοκιμαντέρ Καστελλόριζου «Πέρα από τα Σύνορα» στο οποίο το ΑΠΕ – ΜΠΕ ήταν χορηγός επικοινωνίας. Θεωρεί ότι η καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ και γεν. γραμματέας του ΙΔΙΣΜΕ, η καθηγήτρια στο Τμήμα Ελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, η χαρισματική Ειρήνη Σαρίογλου, θα φέρει πάλι στο νησί μετά από χρόνια την πνευματική και πολιτιστική αναγέννηση που τόσο έχει ανάγκη ο ακριτικός αυτός τόπος.

    Ο Αλέξανδρος Ζυγούρης τους δύο, τρεις χειμωνιάτικους μήνες επιστρέφει για λίγο μόνο πίσω στο γενέθλιο τόπο του,την Ήπειρο, για να δει πρόσωπα οικεία, τα δυο μικρότερα αδέλφια του, να θυμηθεί ό,τι τον δένει με το παρελθόν που άφησε πίσω για να ζήσει το μέλλον που ήθελε και είχε τόσο ανάγκη. Αυτή η ανάγκη για ελευθερία, για δημιουργία, για επικοινωνία, για αναζήτηση της αλήθειας μέσα από τις ιστορίες των ανθρώπων, τον φέρνει πάντα πίσω στο Καστελλόριζο. Ο πορώδης ασβεστόλιθος δε θα αντισταθεί στο καλέμι και το σφυρί του, ακόμα και αν χρειαστεί να δουλεύει μέρα, νύχτα για να προσφέρει ότι καλύτερο μπορεί.

    • Σας ενδιαφέρει η υστεροφημία σας; Το τι θα αφήσετε πίσω σας;

    «Δε με αφορά τίποτα όσον αφορά τη φήμη μου. Δεκάρα δε δίνω. Σημασία έχει αυτό που κάνουμε να εμπνεύσει κάποιους άλλους, τις επόμενες γενιές, τους ανθρώπους μετά από εμάς κι ας περάσουν δεκάδες χρόνια. Να κάνουμε κάτι καλύτερο γι’ αυτούς που θα έρθουν να το δουν και να εμπνευστούν από αυτό».

    • Νιώθετε γεμάτος από τη ζωή σας;

    «Νιώθω πληρότητα. Είμαι πολύ ευχαριστημένος. Δεν μετανιώνω για τίποτα, ούτε για τους ανθρώπους. Αν γεννιόμουν ξανά την ίδια ζωή θα ήθελα να ζήσω».

     

    Φωτογραφίες του Γιώργου Δέτση και του συντάκτη του άρθρου

    (ΑΠΕ – ΜΠΕ – του ανταποκριτή μας Βασίλη Λωλίδη)

     

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

    Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ: Ολυμπιάς, βασίλισσα, αρχιέρεια, εκθεωμένη

    Δημοσιεύτηκε στις

    Γράφει ο Κόττης Κωνσταντίνος  

     

    Η περιώνυμη βασίλισσα, κατάγονταν από την Πασσαρώνα της Ηπείρου. Είδε το φως της ζωής πιθανόν στις αρχές της δεκαετίας του 370΄, χωρίς να γνωρίζουμε το ακριβές έτος. Ήταν θυγατέρα του βασιλέα Νεοπτόλεμου του Β΄ των Μολοσσών της Ηπείρου. Ο Πλούταρχος διέσωσε τα τέσσερα ονόματα από τις τρεις μετονομασίες της: από Πολυξένη σε Μυρτάλη, από Μυρτάλη σε Ολυμπιάδα και από Ολυμπιάδα σε Στρατονίκη. Έχει προταθεί το ότι μετονομάσθηκε σε «Πολυξένη» κατά τον Γάμο, «Ολυμπιάς» τιμής ένεκεν της ολυμπιακής νίκης του Φιλίππου το 356 π.Χ και «Στρατονίκη» ως κατελθούσα στη Μακεδονία να πολεμήσει τον Κάσσανδρο. Επ΄ αυτών, αυτό το οποίο μπορούμε να πούμε, είναι πως το «Ολυμπιάς» είναι συζητήσιμο, εάν προέκυψε από την πρώτη ολυμπιακή νίκη του Φιλίππου το 356. Περισσότερο θα άρμοζε, ως χρονική αναφορά στην αναφερόμενη διογενή γέννηση του Αλεξάνδρου κατά το ίδιο έτος.

     

     

    Το «Ολυμπιάς», λ.χ. κατά τον Λιβάνιο, μαρτυρείται πως δίδονταν ως όνομα σε ποταμούς. Η  θεοσέβεια προς τους ποταμούς, ήταν ζώσα παράδοση, τόσο των Τημενιδών, όσο, κυρίως, των Αιακιδών. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος μετονόμασε έτσι πηγή της Αντιοχείας, εξισώνοντας τα εκεί νάματα με το γάλα της μητρός του. Εξάλλου οι μετονομασίες γυναικών κατά τους Γάμους τους με μέλη της αυλής, αποτελούσε μακεδονικό έθος. Κάπου εδώ, αφού γίνεται λόγος για ποταμούς, θα πρέπει να τονιστεί πως ως πρώτος γενάρχης της Ολυμπιάδος παραδίδεται ο Αιακός, προσδίδοντάς σε αυτήν τις σχετικές θεολογικές παραδόσεις του θρυλικού αυτού  Οίκου. Ο Αιακός φέρονταν ως απόγονος του ποταμού Ασωπού, αφού η μητέρα του Αίγινα, μυθολογούνταν ως μια από τις 20 θυγατέρες του (όπως ανάλογα η μητέρα της Μετώπη, ως θυγατέρα του ποταμού Λάδωνος). Μάλιστα στο μαντείο της Δωδώνης το οποίο διαχειρίζονταν ο κλάδος του Οίκου των Αιακιδών στον οποίο ανήκε η Ολυμπιάς, κατά τους χρησμούς τελούσαν και θυσία προς τον Αχελώο.

     

     

    Το πιθανότερο είναι πως και στο ιερό μνημείο του Καστά τελούνταν χρησμοδοσίες, προφανώς μετά από θυσία στον εκεί θεοποιημένο ποταμό Στρυμόνα, αν το ίδιο το μνημείο δεν περιελάμβανε και το ιερό του Απόλλωνος και Στρυμόνος. Η γέννηση του Αιακού παραδίδεται ως Αρπαγή της μητρός του Αιγίνης υπό του Διός σε μορφή αετού. Εξ αυτού μετονομάσθηκε η νήσος Οινώνη σε Αίγινα, όνομα το οποίο διατηρείται έως σήμερα. Ο Αιακός κατέφυγε στην Δωδώνη, όταν στην Αίγινα επέπεσε η οργή της Ήρας, ενώ τα μαντεία της Δωδώνης, και του εν Αιγύπτω Άμμωνος Διός, υπήρξαν εξ αρχής, κατά μια έννοια, «αδελφοποιημένα». Πολύ ενδιαφέρουσα, επίσης, είναι η ταυτότητα της τιμωμένης λατρείας του δωδωναίου Διός. Επρόκειτο για μια μορφή χθόνια ή μάλλον για τον ίδιο τον Άδη, με παράλληλη λατρεία της Μητρός Γης.

     

    Η μητρώα λατρεία, η χθόνια λατρευτική έφεση των Αιακιδών, αλλά και η ταύτιση της Μητρός Γαίας με την Δήμητρα, αλλά και την Ρέα και την Ήρα, μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για την κατανόηση της παρουσίας της αρκετά σπάνιας θεματολογίας της «Αρπαγής της Περσεφόνης ή «Κόρης» στην μακεδονική αυλή στα χρόνια της Ολυμπιάδος. Ο Αιακός σχετίσθηκε με μια, ακόμη, σπάνια παράδοση, την οποία διέσωσε λυρικά ο Πίνδαρος. Σύμφωνα με αυτήν, πέραν του Ποσειδώνος, στην οικοδόμηση των τειχών της Τροίας συμμετείχε και ο Απόλλων με τον Αιακό. Έπειτα από απολλώνιο χρησμό τον οποίο ο Έλενος αναγκάσθηκε να αποκαλύψει στον Οδυσσέα, είχε προαναγγελθεί η πτώση της Τροίας από απόγονο του Αιακού. Στον Απολλόδωρο, ονοματίσθηκε ο Νεοπτόλεμος ως ο ευλογημένος Αιακιδεύς του χρησμού αυτού.

     

    Μάλιστα ο βασιλικός Οίκος των Πριαμιδών μέσω του διασωθέντος μάντη Έλενου, συνδέθηκε μέσω ενός ιδιότυπου γάμου, με τον Οίκο των Αιακιδών στο Βουθρωτό της Βορείου Ηπείρου. Η παράδοση αυτή των ευλογημένων Αιακιδών, συνεχίστηκε με τους Αιακιδείς νικητές των Περσών Μιλτιάδη και Αλέξανδρο τον Μέγα. Η Ολυμπιάς, είναι γνωστό πως συνάντησε πρώτη φορά τον Φίλιππο τον Β΄, σε συν-μύηση στα Καβείρια Μυστήρια της Σαμοθράκης. Ούσα ορφανή από το 362, τον μνηστεύθηκε και τελικά τον υπανδρεύθηκε, πιθανώς, περί το φθινόπωρο του 357. Λιγότερο γνωστό είναι πως σε άλλη πηγή κατονομάζεται και ως ιερατική λειτουργός στα Καβείρια της Σαμοθράκη, ιδιότητα την οποία λογικά κατείχε ως βασιλικός γόνος των Πριαμιδών της Τροίας. Πρώτιστα όμως ο Οίκος της σχετίζονταν με τις χθόνιες λατρείες και τον Διόνυσο. Ακόμα και το πρώτο όνομα του Αχελώου ήταν Θόας, ο οποίος ήταν υιός Διονύσου και ο μόνος επιζήσας από την ανδροκτονία της Λήμνου.

     

    Η Ολυμπιάς είπε προς τον Φίλιππο πως ο Αλέξανδρος δεν ήταν υιός του, αλλά αποτέλεσμα ιερογαμίας με τον Άμμωνα Δία, τον οποίο δέχθηκε ως κεραυνό, σε μια αφήγηση που παραπέμπει στην διονυσιακή και δωδωναία παράδοση. Το πώς ο Φίλιππος αντέδρασε, αλλά και το τι έπραξε στη συνέχεια, είναι ένα ζήτημα διφορούμενο στις πηγές. Στον Πλούταρχο π.χ., ο οποίος είναι βασική πηγή, η αλήθεια αποκαλύφθηκε στον Φίλιππο αργότερα κατ΄ όναρ.  Στην Επιτομή του Ιουστίνου αντίθετα, παραδίδεται πως ο Φίλιππος είχε δημόσια αρνηθεί τον Αλέξανδρο ως υιό του και πως είχε χωρίσει την Ολυμπιάδα ως ένοχη μοιχείας. Αντίθετα σε παραλλαγές του επισφαλούς ψευδο-Καλλισθένους, ο Φίλιππος υποτάχθηκε στο θείο θέλημα και κατακρίθηκε για την αρχική αμφιβολία του. Μετά τον θάνατο του Φιλίππου, η Ολυμπιάς κάποια στιγμή αποχώρησε από την Μακεδονία, αφού δεν κατάφερε να υποσκελίσει τον Αντίπατρο.

     

    Σημειωτέον πως δεν συμπαθούσε ούτε τον Ηφαιστίωνα. Παρά την απόσταση, καθοδηγούσε με επιστολές την θεολογική τάξη, συμβουλεύοντας λ.χ. για τα βακχικά τον Αλέξανδρο ή προστατεύοντας τα δικαιώματα των Αιακιδών στην Δωδώνη από τους Αθηναίους. Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου το 323 π.Χ., ο στρατηγός Πολυπέρχων ως επιμελητής του Αλεξάνδρου του Δ΄, της ζήτησε να επιστρέψει στην Μακεδονία. Ο λόγος ήταν ώστε να αναλάβει, προσωπικά, την επιμέλεια του ανήλικου διαδόχου, Αλέξανδρου του Δ΄ έως ότου φθάσει σε ηλικία ανάληψης καθηκόντων. Έτσι περί το 317 η Ολυμπιάδα επανήλθε, κυρίως όμως προς αντιμετώπιση του Κασσάνδρου. Εγκαταστάθηκε στην Πύδνα, τόπο όπου υπήρχε Ναός και ίσως ο τάφος του θεοποιημένου Αμύντα, πατρός του Φιλίππου του Β΄, μαζί με την Ρωξάνη και τον Αλέξανδρο τον Δ΄.

     

    Έλεγξε για λίγο την Πέλλα και έως τέλους της ιερά πόλη της Αμφιπόλεως, αφού εκεί διοικούσε ο στενός συνεργάτης της Αριστόνους. Υπήρξε σκληρή στη διακυβέρνηση της, αφού και εκτελέσεις ευγενών Μακεδόνων διέταξε και δρομολόγησε την εκτέλεση του βασιλικού ζεύγους Φιλίππου Γ΄ του Αρριδαίου και Ευρυδίκης το 317 π.Χ.. Μάλιστα ακόμα και σε άτομα τα οποία αξιώθηκαν θρησκευτική ταφή, προχώρησε σε βεβήλωση. Όπως την ίδια χρονιά συνέβη με τα οστά του Ιόλα, υιού του Αντιπάτρου, θεωρώντας τον δολοφόνο του Αλέξανδρου κατ΄ εντολή του πατέρα του (και κατά συνέπεια προδότη και ιερόσυλο). Στην Αρχαία Ελλάδα το άταφο στους Έλληνες θεωρούνταν βδέλυγμα, όπως και η αυτοχειρία στην οποία ανάγκασε την Ευρυδίκη: η αυτοχειρία κατά την ελληνική θεολογική θεώρηση δεν επέτρεπε την υποδοχή του αυτόχειρα στον Άδη. Πιθανότατα και αντίστοιχα ο Κάσσανδρος, έκρινε ως ιερόσυλη την Ολυμπιάδα. Αρχικά επέτρεψε σε συγγενείς θυμάτων της να την λυντσάρουν, με τον Παυσανία να μαρτυρεί λιθοβολισμό. Πριν είχαν αρνηθεί οι στρατιώτες να την εκτελέσουν μέσα στην μεγαλοπρέπειά της και σεβόμενοι τον Αλέξανδρο. Εν συνεχεία δόθηκε εντολή να μείνει άταφη.

     

    Το άταφο ήταν πανελλήνιο έθος, προς προδότες και ιερόσυλους. Θεοποιήθηκε πιθανότατα εν ζωή από τον Αλέξανδρο, όπως εν ζωή θεοποιήθηκε και ο ίδιος, όπως και ο πατέρας του. Ο Παυσανίας μας περιγράφει πως στο κυκλικό Φιλίππειο της Ολυμπίας, μέσα στην ιερά Άλτη και ακριβώς πίσω από το ναό της Ήρας (πολιούχου του Άργους), υπήρχαν οι αδριάντες της θεοποιημένης βασιλικής οικογένειας. Τιμήθηκε σε πάρα πολλές πόλεις ειδικά στην Μικρά Ασία, την Αίγυπτο και την Θεσσαλονίκη, όπου η κόρη της βασίλευε. Ταυτίσθηκε ως Μεγάλη Μήτηρ και κυρίως ως ορφική Περσεφόνη, μήτηρ του Διονύσου – Αλεξάνδρου. Υπήρξε απόστολος των ελληνικών μυστηρίων, κάτι που είναι ευδιάκριτο σε αναρίθμητους νομισματικούς τύπους (παρότι γνωστός είναι μόνο αυτός ο οποίος αποτυπώθηκε στο μετάλλιο του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, με προέλευση το Αμπουκίρ της Αιγύπτου). Είναι βέβαιο πως ο καθοριστικός ρόλος της κατά την διάδοση του ελληνικού πολιτισμού ήταν κομβικός και δεν έχει αξιολογηθεί μέχρι σήμερα όπως πρέπει.

     

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα

    Σταυρούλα Τσολακίδου : Μου αρέσει η επίθεση

    Δημοσιεύτηκε στις

    Η 18χρονη παγκόσμια πρωταθλήτρια στο σκάκι μιλάει για την πορεία της προς την κορυφή, για τα σχέδια της ενήλικης ζωής και για την ακλόνητη πίστη που πρέπει όλοι να έχουμε στις δυνατότητές μας.

     

    Είναι καθισμένη μπροστά στη σκακιέρα. Μοιάζει να είναι άλλωστε ο φυσικός της χώρος. Η 18χρονη Σταυρούλα Τσολακίδου, παγκόσμια πρωταθλήτρια στο σκάκι στις νεάνιδες το 2016 και Νo 4 στην παγκόσμια κατάταξη γυναικών σε ηλικίες κάτω των 20 ετών αυτή τη στιγμή, κρατά στα χέρια της ένα μαύρο πιόνι. «Είναι αλήθεια ότι προτιμάς τα μαύρα σε σχέση με τα λευκά;» τη ρωτώ. «Κουβαλώ μάλλον αυτή τη φήμη, θα έλεγα. Παλαιότερα ίσως συνέβαινε. Πλέον εκτιμώ όμως τα λευκά, γιατί εκείνα κάνουν την πρώτη κίνηση όταν ξεκινάει η παρτίδα. Οταν έπαιζα σε χαμηλότερο επίπεδο ήταν κάτι που δεν έπαιζε σημαντικό ρόλο. Πλέον όμως έχω αλλάξει επίπεδο».

     

    Πράγματι, το όμορφο κορίτσι με τα κατάξανθα μαλλιά  και τη φυσική ευγένεια  όχι μόνο έχει αλλάξει επίπεδο, αλλά συγκαταλέγεται στην ελίτ της παγκόσμιας σκακιστικής κοινότητας. Συναντιόμαστε στην Αθήνα, στη Σκακιστική Σχολή Γαλανός, και όχι στην πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε, την Καβάλα. Βρίσκεται για λίγες ημέρες στην πρωτεύουσα για συναντήσεις με την εθνική ομάδα γυναικών στο σκάκι. Εχει μόλις επιστρέψει από την Κρήτη. Εκεί έλαβε μέρος στο 11ο Διεθνές Σκακιστικό Τουρνουά της Παλαιόχωρας, ενώ στο Ενετικό λιμάνι των Χανίων εντυπωσίασε σε αγώνα σιμουλτανέ – με 32 αντιπάλους ταυτόχρονα. Αυτές ήταν και οι διακοπές της για αυτή τη χρονιά. Δεν φαίνεται πάντως να την πειράζει. «Συνήθως οι σκακιστές συνδυάζουμε διασκέδαση και τουρνουά» λέει χαμογελώντας.

     

    Η Σταυρούλα τελείωσε εφέτος τη Γ’ Λυκείου. Δεν χρειάστηκε να περάσει τον γολγοθά των πανελλαδικών εξετάσεων. Η θέση της παγκόσμιας πρωταθλήτριας τής εξασφάλιζε αυτόματα εισαγωγή στη σχολή της αρεσκείας της. Οχι βέβαια ότι οι Πανελλαδικές θα αποτελούσαν και κάτι ιδιαίτερα δύσκολο για εκείνη. Μολονότι μελετούσε τουλάχιστον τρεις ώρες την ημέρα σκάκι και ταξίδευε συχνά μέσα στη χρονιά για να πάρει μέρος σε τουρνουά, οι επιδόσεις της στο σχολείο ήταν αξιοθαύμαστες, με το απολυτήριο να αναγράφει «Αριστα» και βαθμό 19,4. Οταν τη ρωτώ πάντως τι θα σπουδάσει, η απάντησή της εκπλήσσει: «Προσανατολίζομαι είτε στα Παιδαγωγικά είτε στην Ψυχολογία». «Θυμάμαι ότι λάτρευες τα μαθηματικά» παρατηρώ. «Συνεχίζω να τα αγαπώ. Αλλά χρειάζομαι μια σχολή όχι ιδιαίτερα απαιτητική, θα έλεγα. Σκοπεύω να ασχοληθώ επαγγελματικά με το σκάκι».

     

    Η πορεία της νεαρής σκακίστριας έμοιαζε με έναν τρόπο προδιαγεγραμμένη. Το 2009 και το 2010 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδας στα κορίτσια κάτω των δέκα ετών. Επειτα ήρθαν τα παγκόσμια πρωταθλήματα: 1η θέση στον κόσμο στην κατηγορία κάτω των 14 ετών το 2013, 1η θέση στον κόσμο στην κατηγορία κάτω των 16 ετών το 2015 και 1η θέση στην κατηγορία κάτω των 18 ετών το 2016. Σήμερα, στα 18 της, κατέχει ήδη τον τίτλο της Woman Grandmaster (WGM), τον υψηλότερο τίτλο που μπορεί να κατακτήσει μία γυναίκα, ενώ κατέχει και τη διάκριση International Master (ο δεύτερος τη τάξει τίτλος που μπορεί να κατακτήσει ένας σκακιστής).

     

    Εμαθε τις πρώτες κινήσεις στη σκακιέρα από τον πατέρα της. «Ημουν οκτώ ετών, θυμάμαι» αναφέρει. «Παίζαμε μαζί με τη μεγάλη μου αδελφή, τη Μαρία. Εκείνη στην πορεία δεν συνέχισε. Υστερα διοργανώθηκαν μαθήματα στο σχολείο, από έναν δάσκαλο του Σκακιστικού Ομίλου Καβάλας. Ετσι πήρα μέρος σε κάποια σχολικά πρωταθλήματα. Τα πήγα πολύ καλά και με προέτρεψαν να συνεχίσω πιο εντατικά στον όμιλο. Νομίζω η πόλη μου με έκανε τη σκακίστρια που είμαι. Η Καβάλα έχει μεγάλη παράδοση.

     

    Η κορυφαία ελληνίδα σκακίστρια, Αννα-Μαρία Μπότσαρη, κατάγεται από εδώ. Ο Βασίλης Θεοδωρίδης, πρόεδρος του Σκακιστικού Ομίλου Καβάλας, έχτισε έναν δυνατό σύλλογο». Αλήθεια, εκείνη βλέπει τον εαυτό της σαν συνέχεια αυτής της παράδοσης; «Μακάρι» λέει χαμογελώντας, σχεδόν ντροπαλά. «Ελπίζω και εγώ να βοηθήσω». Αν και δεν το παραδέχεται, αποτελεί πλέον σταρ των τουρνουά, ειδικά στην πόλη της. Τα παιδιά μαζεύονται γύρω της όταν παίζει. Της ζητούν να παίξει μαζί τους. Και εκείνη δεν αρνείται. «Δεν μου αρέσει να χαλάω χατίρια» σχολιάζει.

    Σχεδόν από τα οκτώ της χρόνια θυμάται τον εαυτό της να μελετά καθημερινά σκάκι. «Αρχικά με βοήθησε πολύ ο πατέρας μου. Είναι ερασιτέχνης σκακιστής. Είχε πολύ μεράκι. Εψαχνε να δώσει υλικό. Διαβάζαμε μαζί. Μάλιστα, από μικρός συγκέντρωνε αποκόμματα εφημερίδων με κινήσεις από παρτίδες».

     

    Οι μεγάλοι παίκτες

     

    Το 2013, με την κατάκτηση της 1ης θέσης, οι ώρες μελέτης αυξήθηκαν. «Τουλάχιστον τρεις την ημέρα» αναφέρει. «Και τι μελετάς δηλαδή;» τη ρωτώ. «Αυτή την ερώτηση μου την κάνουν συχνά. Γενικά, κάθε παρτίδα χωρίζεται σε τρία μέρη: στο άνοιγμα, στο μέσο, στο φινάλε. Χρειάζεται να έχεις διαβάσει χιλιάδες στρατηγικές και κινήσεις. Να τις θυμάσαι, να τις απομνημονεύεις. Το σκάκι είναι πραγματικά ανεξάντλητο. Ανανεώνεται συνεχώς. Και πρέπει να ενημερώνεσαι συνεχώς, να μη μένεις πίσω. Παρακολουθούμε μεγάλα παιχνίδια κορυφαίων παικτών στο Internet. Θέλει πολύ διάβασμα».

     

    «Είναι λοιπόν θέμα απομνημόνευσης ή ευστροφίας;». «Χρειάζονται και τα δύο. Θα έλεγα ότι πάνω από όλα χρειάζεται να έχεις κλίση σε αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο σκέψης. Το σκάκι θέλει προσπάθεια. Θέλει να θυμάσαι παρτίδες. Πέρα όμως από παιχνίδι είναι άθλημα. Και είναι πολύ σημαντικό για εμάς τους σκακιστές να είναι αναγνωρισμένο ως άθλημα, γιατί εδώ στην Ελλάδα συνδυάζουν τον αθλητισμό μόνο με τη σωματική δραστηριότητα. Ομως και το σκάκι θέλει αντοχή. Θέλει γερά νεύρα. Οι κορυφαίοι παίκτες φροντίζουν πολύ τη φυσική τους κατάσταση, κάνουν γυμναστική. Ο μεγαλύτερος αγώνας που έχω παίξει είχε διάρκεια 6,5 ώρες. Πάντα δίπλα μου στους αγώνες έχω ένα κομμάτι σοκολάτας, λίγους ξηρούς καρπούς. Ναι, δεν είναι μύθος ότι βοηθούν».

     

    Αναρωτιέμαι αν το σκάκι τής έχει στερήσει πράγματα από την εφηβεία της. «Απλά δεν είχα ελεύθερο χρόνο να κάνω όλα αυτά τα που έκαναν τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας μου. Αλλά άξιζε τον κόπο». «Γιατί;» τη ρωτώ. «Μου έμαθε συγκέντρωση, υπομονή, όξυνε τη μνήμη μου, την κριτική μου ικανότητα. Με έχει δομήσει ως άνθρωπο. Το βλέπω πάνω στον τρόπο λήψης αποφάσεων αυτό. Αλλωστε, οι εμπειρίες που έχω αποκτήσει από το σκάκι είναι απίστευτες. Χάρη στο σκάκι έχω ταξιδέψει σε πάνω από 20 χώρες. Η Νότιος Αφρική μού άρεσε πολύ. Ηταν διαφορετική. Και φυσικά η Ρωσία. Ισως γιατί είναι πολύ “σκακιστική” χώρα».

     

    «Εχεις γνωρίσει από κοντά ινδάλματά σου;» τη ρωτώ. «Τους έχω δει από κοντά και αυτό φτάνει» λέει γελώντας. «Το 2014, στη Σκακιστική Ολυμπιάδα, είχα δει από κοντά τον παγκόσμιο πρωταθλητή, τον Νορβηγό Μάγκνους Κάρλσεν. Ετρεχα κυριολεκτικά από πίσω του να πάρω αυτόγραφο. Εχω δει και την Ουγγαρέζα Τζούντιθ Πόλγκαρ. Είναι το ίνδαλμά μου. Η καλύτερη σκακίστρια όλων των εποχών. Είχα επίσης την τιμή να παίξω και με τον Γκάρι Κασπάροφ σε έναν αγώνα επίδειξης. Είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη και έπαιξε ταυτόχρονα ενάντια σε τέσσερις ελληνίδες σκακίστριες. Μας νίκησε όλες, αλλά ήταν φανταστική εμπειρία. Θυμάμαι μετά το τέλος μού εξήγησε ποιες ήταν οι σωστές κινήσεις που έπρεπε να κάνω πάνω στη σκακιέρα. Και έχω γνωρίσει και τον Ανατόλι Καρπόφ στο πλαίσιο ενός πολιτικού δείπνου. Η συμβουλή του; “Δουλειά και πολύ διάβασμα”».

     

    Ο Σεπτέμβριος θα τη βρει φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη. Κάτι που θα τη βοηθήσει και στην προετοιμασία της, καθώς ο προπονητής της, ο κορυφαίος έλληνας σκακιστής Γιάννης Παπαϊωάννου, μένει μόνιμα εκεί. «Τα προηγούμενα χρόνια ερχόταν για προπονήσεις στην Καβάλα κάθε Κυριακή και Δευτέρα, ενώ κάναμε και προπονήσεις μέσω skype. Συνολικά μιλάμε για επτά ώρες την εβδομάδα προετοιμασία. Τώρα θα τις αυξήσουμε. Μελετάμε παρτίδες, ανοίγματα, στρατηγικές». «Παίζετε και καθόλου μαζί;» τη ρωτώ. «Οχι ιδιαίτερα, και μάλιστα το φέρει λίγο ως παράπονο αυτό. Εχω πολύ άγχος όταν παίζω μαζί του. Και φοβάμαι μην τον απογοητεύσω».

     

    Φουλ επίθεση

     

    Οι άνδρες είναι καλύτεροι από τις γυναίκες στο σκάκι; «Δύσκολη ερώτηση» απαντά. «Ηταν κάτι που δεν ήθελα να παραδεχθώ, αλλά πλέον καταλαβαίνω ότι εμείς οι γυναίκες είμαστε πιο συναισθηματικά όντα από τους άνδρες και αυτό ίσως είναι ένα μειονέκτημα. Το βλέπω και πάνω μου. Με επηρεάζει πολύ το συναίσθημα, ενώ θα έπρεπε να κρίνω πιο αντικειμενικά πάνω στην παρτίδα. Βέβαια, σε αυτή τη διαπίστωση ίσως έχουν συμβάλει και κοινωνικοί λόγοι: ένας γονιός πιο εύκολα θα πάει τον γιο του να μάθει σκάκι παρά την κόρη του. Είναι κάτι πάντως που μπορεί να ανατραπεί».

     

    Αγαπημένο της πιόνι είναι η βασίλισσα. Γιατί; «Γιατί είναι πιο εύκολο να επιτεθεί στον αντίπαλο βασιλιά και γενικά μου αρέσει πολύ η επίθεση. Αν και πρέπει να είσαι καλός σε όλες τις θέσεις – και στις πιο ήσυχες αλλά και στις πιο μαχητικές».

     

    Ποιο είναι το δικό της μεγάλο προσόν ως παίκτριας; «Είμαι πολύ μαχητική και δεν το βάζω ποτέ κάτω. Να φανταστείτε, στα παγκόσμια πρωταθλήματα που κατέκτησα, στους πρώτους γύρους δεν είχα πάει καλά και δεν φαινόταν ότι θα μπορούσα να έρθω πρώτη. Δεν τα παράτησα όμως, το πάλεψα». Τη ρωτώ αν στην Ελλάδα βρισκόμαστε σε καλό επίπεδο στο σκάκι. «Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε παράδοση όπως άλλες χώρες. Το σκάκι άρχισε να εξαπλώνεται τη δεκαετία του 1980. Και έχουμε πολλά ονόματα πρωταθλητών με διεθνείς διακρίσεις: τον Στέλιο Χαλκιά, τον Χριστόδουλο Μπανίκα, την Αννα-Μαρία Μπότσαρη κ.ά. Μολονότι δεν υπήρξε στήριξη από την πολιτεία, έχουν γίνει άθλοι».

     

    Αναρωτιέμαι αν η ίδια έχει βοηθηθεί από το κράτος. «Μέχρι να στεφθώ παγκόσμια πρωταθλήτρια το 2013, τα έξοδα των μετακινήσεων στους αγώνες και στα τουρνουά καλύπτονταν από τους γονείς μου. Από το 2013 και μετά χορηγός μου είναι η Cosmote και αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί ο πρωταθλητισμός είναι πολυδάπανος. Δεν θέλω πάντως να περάσει το μήνυμα ότι το σκάκι είναι ένα ακριβό άθλημα».

     

    Η ίδια έχει μπροστά της πολλή μελέτη, καθώς την περιμένει ένα δύσκολο φθινόπωρο. Από 4 έως 16 Σεπτεμβρίου στην Τουρκία διεξάγεται το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτω των 20 ετών, ενώ στις 23 Σεπτεμβρίου θα ταξιδέψει με την εθνική ομάδα στη Γεωργία για την 43η Σκακιστική Ολυμπιάδα.

     

    Αναρωτιέμαι αν σκέφτεται να μείνει στην Ελλάδα ή να φύγει. «Ισως φύγω μετά το τέλος των σπουδών μου. Δεν μπορείς πολύ εύκολα να ασχοληθείς με το σκάκι επαγγελματικά στην Ελλάδα. Στο εξωτερικό είναι περισσότερες οι ευκαιρίες. Πάντως, ακόμη κι αν φύγω θα επιστρέψω. Κανείς δεν θέλει να αφήσει τον τόπο του». Τη ρωτώ αν θεωρεί τη γενιά της αδικημένη. «Σίγουρα τα πράγματα είναι δύσκολα για όλους μας. Δεν μπορείς να προβλέψεις τι θα γίνει αύριο. Παραμένω αισιόδοξη. Και όπως είπα, δεν πρέπει να τα παρατάμε». «Αυτό είναι το μότο σου» παρατηρώ. «Μάλλον. Δηλαδή, ξεκάθαρα» απαντά χαρίζοντας ένα αστραφτερό χαμόγελο.

     

     

     

    * Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 19 Αυγούστου 2018.

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Πρόσωπα