ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΟΞΟΤΕΣ ΛΙΜΑΝΙ ΚΑΒΑΛΑΣ ΑΦΟΡΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ, ΤΩΝ ΛΙΓΩΝ
ΟΧΙ ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ, ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ
Το «μπλόκο» του Ελεγκτικού Συνεδρίου στο έργο της σιδηροδρομικής διασύνδεσης της Νέας Καρβάλης με τους Τοξότες, ανεξάρτητα των υφιστάμενων ή μη προβλημάτων ασφάλειας, άλλων περιβαλλοντικών προβλημάτων, αποτελεί την προσωρινή έκβαση της διαμάχης επιχειρηματικών συμφερόντων. Στο σημερινό εκμεταλλευτικό σύστημα αυτά τα συμφέροντα – και όχι οι λαϊκές ανάγκες – είναι που καθορίζουν ποια έργα θα προχωρήσουν, θα εγκριθούν και θα χρηματοδοτηθούν.
Άλλωστε το συγκεκριμένο έργο δεν είχε ποτέ σκοπό την πρόσβαση του λαού της Καβάλας σε φθηνές και ασφαλείς σιδηροδρομικές μεταφορές, αφού δεν προβλέπεται επιβατικός σταθμός και ανάλογες υπηρεσίες. Ο λαός της Καβάλας είναι αποκλεισμένος διαχρονικά από αυτές, ενώ τον ίδιο αποκλεισμό όλα τα τελευταία χρόνια βιώνει ο λαός ολόκληρης της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Η σιδηροδρομική αυτή διασύνδεση αφορά αποκλειστικά την αύξηση της κερδοφορίας των ομίλων logistics, που προσδοκούν επενδυτικές «ευκαιρίες» στην περιοχή μετά και την ιδιωτικοποίηση του εμπορικού λιμανιού «Φίλιππος Β», άλλες μεγάλες επιχειρήσεις που έχουν ως πύλη εισόδου και κόμβο μεταφορών το λιμάνι.
Η εγκατάλειψη του σιδηροδρομικού δικτύου της περιοχής, εκτός από τη γραμμή «Αλεξανδρούπολη – Ορμένιο», η οποία επαναλειτουργεί «για τα μάτια» του ΝΑΤΟ και θα χρηματοδοτηθεί από κοινοτικούς πόρους η αναβάθμισή της (ηλεκτροκίνηση), αποτελεί έναν επιπλέον ανασταλτικό παράγοντα για να προχωρήσει το έργο «Νέας Καρβάλης – Τοξότες» σε συνδυασμό με την ματαίωση του μεγαλεπίβολου σχεδίου για τη «σιδηροδρομική Εγνατία». Το κυβερνητικό σχέδιο εκχώρησης σε ιδιώτες μεγάλης έκτασης στην περιοχή ανάμεσα στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης και το αεροδρόμιο «Δημόκριτος», καθώς και το business plan του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης λειτουργούν επίσης ανταγωνιστικά προς το σχέδιο της διασύνδεσης «Νέας Καρβάλης – Τοξότες».
Αυτή τη «μεγάλη εικόνα» προσπαθούν να κρύψουν αυτοί που σήμερα κλαίνε και οδύρονται για το πάγωμα του έργου. Μιλούν για «εξωστρέφεια», «ανταγωνιστικότητα», «διαλειτουργικές υποδομές», «πυλώνα logistics και διαμετακομιστικού εμπορίου», «κόμβο συνδυασμένων μεταφορών», «πράσινες μεταφορές», «ανθεκτικότητα των εφοδιαστικών αλυσίδων» προσπαθώντας να στοιχίσουν το λαό στις επιδιώξεις τμημάτων του κεφαλαίου. Η «ανάπτυξη» που υπόσχονται είναι η βαρβαρότητα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, των 13ωρων δουλειάς, των ελαστικών σχέσεων εργασίας, της τεράστιας ακρίβειας. Είναι η «ανάπτυξη» των ομαδικών απολύσεων στα Πετρέλαια και το Λιπάσματα Καβάλας για να δουλεύουν οι σημερινοί εργαζόμενοι ως σύγχρονοι δούλοι, χωρίς μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, επί της ουσίας να παίζουν το κεφάλι τους καθημερινά κορώνα γράμματα, με το ενδεχόμενο βιομηχανικού ατυχήματος μεγάλης έκτασης να αποτελεί κίνδυνο – θάνατο για όλη την περιοχή. Είναι η «ανάπτυξη» της αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακα στον Πρίνο, για την οποία ρέουν ήδη τα εκατομμύρια από τις τσέπες των λαών της ΕΕ και της Ελλάδας στο όνομα του «πράσινου» θαψίματος των ρύπων, για λογαριασμό της «Ενεργειακής» και των ρυπογόνων βιομηχανιών.
Το προτεινόμενο ψήφισμα στο Δημοτικό Συμβούλιο Καβάλας κρύβει την αλήθεια από τους Καβαλιώτες. Προσπαθεί να παρουσιάσει το έργο ως «στρατηγική επένδυση εθνικής εμβέλειας, με πολλαπλασιαστικά οφέλη για την οικονομία, την κοινωνία και το περιβάλλον». Στο όνομα του «κοινού εθνικού συμφέροντος» προσπαθεί να το παρουσιάσει ως έργο από το οποίο θα βγουν «όλοι κερδισμένοι», την ώρα που οι αποφάσεις της ΕΕ για την αύξηση του μεταφορικού σιδηροδρομικού έργου στα πλαίσια της «στρατιωτικής κινητικότητας» ναρκοθετούν ακόμα παραπέρα την ασφάλεια των μεταφορών. Την ώρα που η στρατηγική της ΕΕ για την «απελευθέρωση» των σιδηροδρομικών μεταφορών πολλαπλασιάζει τα εγκλήματα, όπως στα Τέμπη, στην Ισπανία πρόσφατα και αλλού.
Ο λαός της Καβάλας δεν πρέπει να μπει ανάμεσα στη διαμάχη των επιχειρηματικών κολοσσών και να πάρει θέση για ένα έργο που ούτε στοιχειωδώς δεν πρόκειται να τον ωφελήσει. Αντίθετα εμπεριέχει επιπλέον κινδύνους στο βαθμό που το έργο περιληφθεί στους ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς, αφού συνδέει το σιδηρόδρομο με το «αριστερό» παπούτσι των ΗΠΑ στην περιοχή (κατά δήλωση του τέως πρέσβη Πάιατ), δηλαδή το λιμάνι «Φίλιππος Β», που έχει περάσει ήδη σε αμερικάνικα χέρια και συμπληρώνει το «δεξί», το λιμάνι και τις υποδομές της Αλεξανδρούπολης, διεκπεραιώνοντας ήδη ΝΑΤΟϊκές αποστολές.
Αυτό, που σήμερα είναι αναγκαίο και δυνατό, είναι η κάλυψη των συνδυασμένων λαϊκών αναγκών για καθολικές, φθηνές, ποιοτικές, ασφαλείς μετακινήσεις και μεταφορές, που προϋποθέτει υποδομές και μέσα που να λειτουργούν συνολικά με κοινωνική ιδιοκτησία, με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό έλεγχο.
Καβάλα 02-06-2026
ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΟΤΟΛΙΑΣ
ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
Δημοσιεύτηκε στις
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.
