Με αφορμή την έναρξη εκ νέου της συζήτηση, στο δημοτικό συμβούλιο Καβάλας, για την αξιοποίηση του παλιού νοσοκομείου, ο πρώην δήμαρχος Καβάλας και νυν αντιπεριφερειάρχης Ανάπτυξης Κωστής Σιμιτσής καταθέτει τις δικές του απόψεις και εξηγεί πόσο θα κόστισε και τι θα σήμαινε αν γίνονταν φοιτητικές εστίας. Αναλυτικά σημειώνει ο κ. Σιμιτσής ότι «Κάποιοι «συνάδελφοι» αυτοδιοικητικοί έκαναν την αντιπολιτευτική υπερβολή δεύτερη φύση τους και στο τέλος έφτασαν να πιστεύουν ως αλήθεια τα ψέματα που έλεγαν με ελαφριά καρδιά. Έμαθα πως δύο δημοτικοί σύμβουλοι με κατηγόρησαν σήμερα στο Δημοτικό Συμβούλιο επειδή όταν ήμουν δήμαρχος δεν μετέτρεψα το παλιό νοσοκομείο σε φοιτητική εστία, αντίθετα το άφησα αφύλακτο με αποτέλεσμα να γίνει «πλιάτσικο» και να χάσει τη λειτουργικότητά του.
Ας πάρουμε τα θέματα με τη σειρά.
Όταν οι ιατρικές και νοσηλευτικές υπηρεσίες μετακόμισαν στο καινούργιο Νοσοκομείο, το 2010, το παλιό κτίριο δεν είχε πια καμιά απολύτως λειτουργικότητα. Είχαν απομείνει σε αυτό τα απολύτως άχρηστα έπιπλα, κάτι σκουριασμένα κρεβάτια, μερικοί τενεκεδένιοι φοριαμοί, ένα σάπιο αποχετευτικό δίκτυο. Για πολλά χρόνια δεν είχε γίνει καμιά συντήρηση, επειδή όλοι ανέμεναν την ολοκλήρωση του νέου κτιρίου. Τα κουφώματα είχαν φθαρεί, τα ασανσέρ μόνο από θαύμα δούλευαν, οι ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις, τα κλιματιστικά, διάφορα μηχανήματα είχαν αφαιρεθεί από τη διοίκηση του Νοσοκομείου για να δοθούν σε Κέντρα Υγείας, σε γηροκομεία ή άλλους χώρους κοινωνικής φροντίδας. Στο τέλος το Υπουργείο Υγείας πούλησε σε σιδερά για σκραπ τα μεταλλικά έπιπλα που απέμειναν αζήτητα και άχρηστα, απογυμνώνοντας το κτίριο. Ούτε ο Δήμος Καβάλας ούτε το Ελληνικό Δημόσιο θα μπορούσαν να υποχρεώσουν τους φοιτητές να μείνουν σε έναν τέτοιο χώρο.
Για έναν περίπου χρόνο η διοίκηση του Νοσοκομείου μίσθωνε υπηρεσίες φύλαξης από εταιρία σεκιούριτυ, επειδή παρατηρήθηκε πως έμπαιναν τοξικοεξαρτημένοι και άναβαν φωτιές για τη δόση τους προκαλώντας ανησυχία στη γειτονιά. Ο διοικητής του Νοσοκομείου, ο σεβαστός Σάββας Κοσμίδης, φρόντισε ώστε όλα να γίνουν όπως πρέπει προκειμένου να προστατευθούν το κτίριο και η γειτονιά.
Συνεπώς δεν υπήρξε ούτε πλιάτσικο ούτε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια εξαιτίας της οποίας δήθεν απαξιώθηκε το κτίριο τότε. Αντίθετα, θεμελιώθηκε η νομική μας επιχειρηματολογία δυνάμει της οποίας τελικά το έτος 2021 το Υπουργείο Οικονομικών αναγνώρισε πως το 80% ανήκει κατά πλήρη κυριότητα στον Δήμο Καβάλας και ως εκ τούτου έπαψε να το διεκδικεί.
Οι λάβροι και αγωνιστικοί στα λόγια δημοτικοί σύμβουλοι δεν μας συνόδευσαν το 2013 στη συμβολική κατάληψη του κτιρίου. Ούτε αντέδρασαν στις αχαρακτήριστες δηλώσεις του Α. Γεωργιάδη ότι θα παραχωρούσε το κτίριο στον Δήμο αν ο τελευταίος είχε προηγουμένως υποκύψει αναγνωρίζοντας την κυριότητα του Δημοσίου!
Τουναντίον, ειδικεύονται στο εύκολο τάξιμο. Αλήθεια, τι θα σήμαινε για την πόλη μας η πραγματοποίηση των προτάσεών τους; Ας το δούμε.
Το μεγάλο κτίριο έχει επιφάνεια 8.500 τετραγωνικά μέτρα. Πόσο άραγε θα κόστιζε η μετατροπή του σε φοιτητική εστία; Με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς το κόστος είναι τουλάχιστον 500 ευρώ το μέτρο. Ο Δήμος λοιπόν θα πλήρωνε περίπου 4 εκατομμύρια ευρώ για να φιλοξενεί δωρεάν τα παιδιά (επιτελώντας έτσι το χρέος της Πολιτείας). Επιπλέον, τα 8.500 τμ αποδίδουν περίπου 300 δωμάτια και διάφορους κοινόχρηστους χώρους. Άρα ισάριθμα διαμερίσματα θα έμεναν κενά στην πόλη και η τοπική οικονομία θα στερούνταν το πολύτιμο έσοδο από τα ενοίκια.
Το συμπέρασμα είναι πως οι συνάδελφοι έχουν βρει το λεφτόδεντρο και το γλυκό μαντζούνι της παροχολογίας. Τι ανάγκη έχουν λοιπόν να κατηγορούν έναν απόντα από τη συνεδρίαση;»
Δημοσιεύτηκε στις
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.
