Δημήτρης (Μήτσος) Παρτσαλίδης: Μια ζωή ταυτισμένη με την ιστορία της ελληνικής Αριστεράς
Το πρωί της Κυριακής, 22 Ιουνίου 1980 (σαν σήμερα πριν από 46 χρόνια), η καρδιά του Μήτσου Παρτσαλίδη σταμάτησε να χτυπά. Με τον θάνατό του έκλεισε ένα μεγάλο και πυκνό κεφάλαιο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, καθώς ο ίδιος υπήρξε ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων του 20ού αιώνα στη χώρα μας.
Από την Καβάλα στην πρώτη γραμμή των αγώνων
Γεννημένος στην Τραπεζούντα του Πόντου και μεγαλωμένος στην Καβάλα, ο Παρτσαλίδης συνδέθηκε από πολύ νωρίς με το εργατικό κίνημα της περιοχής, αναδεικνυόμενος σε ηγετική μορφή των καπνεργατών.
- Ιστορικό ορόσημο: Το 1934, σε ηλικία μόλις 29 ετών, εκλέχτηκε Δήμαρχος Καβάλας με το «Παλλαϊκό Μέτωπο», γινόμενος ο πρώτος κομμουνιστής δήμαρχος στην ιστορία της Ελλάδας (μαζί με τον Διονύση Μενύχτα στις Σέρρες). Η θητεία του βέβαια διακόπηκε βίαια από το κράτος της εποχής, το οποίο τον έπαυσε και τον εξόρισε.
Η Εθνική Αντίσταση και ο πρωταγωνιστικός ρόλος
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μήτσος Παρτσαλίδης βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της ίδρυσης και της γιγάντωσης του ΕΑΜικού κινήματος. Υπήρξε από τα ηγετικά στελέχη που καθοδήγησαν το ένοπλο κίνημα του ελληνικού λαού ενάντια στους φασίστες και ναζιστές κατακτητές.
Ως γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ, έβαλε τη σφραγίδα του στις πολιτικές εξελίξεις της περιόδου, ενώ αργότερα, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, ανέλαβε τη θέση του Προέδρου της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης (1949).
Το σχίσμα και η ανανέωση
Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού και τα πικρά χρόνια της πολιτικής προσφυγιάς, ο Παρτσαλίδης πρωταγωνίστησε στις εσωκομματικές διεργασίες που οδήγησαν στη μεγάλη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968.
Ταυτίστηκε με την πτέρυγα της ανανέωσης και του ευρωκομμουνισμού, συνιδρύοντας το ΚΚΕ Εσωτερικού. Πίστευε σε μια Αριστερά με δημοκρατικό πρόσωπο, προσαρμοσμένη στα ελληνικά δεδομένα, μακριά από δογματισμούς και ξένα κέντρα αποφάσεων.
Η παρακαταθήκη του
Ο Μήτσος Παρτσαλίδης γνώρισε όλο το φάσμα της μοίρας των Ελλήνων αγωνιστών της εποχής του: φυλακές, εξορίες (Ανάφη, Άη Στράτης, Γιούρα), καταδίκες σε θάνατο, αλλά και την τελική δικαίωση της επιστροφής στην πατρίδα μετά τη Μεταπολίτευση, όπου και εξέδωσε τα πολύτιμα απομνημονεύματά του («Στο της ζωής μου το πέρασμα»).
Η 22α Ιουνίου δεν είναι απλώς η επέτειος του θανάτου του, αλλά μια αφορμή για στοχασμό πάνω σε μια εποχή γεμάτη θυσίες, διαψεύσεις, αλλά και ακλόνητη πίστη για έναν δικαιότερο κόσμο. Ο «μπάρμπα-Μήτσος», όπως τον αποκαλούσαν σύντροφοι και φίλοι, πέρασε στην ιστορία ως μια σεμνή, ηγετική και βαθιά ανθρώπινη μορφή της ελληνικής Αριστεράς.
Δημοσιεύτηκε στις
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.
