Παρά τις δυσκολίες, η παράδοση αιώνων διατηρείται, αν και κινδυνεύει να χαθεί, σύμφωνα με τους επαγγελματίες του χώρου της ξυλοναυπηγικής.
Το Καρνάγιο (ή αλλιώς Ταρσανάς) είναι όρος της ναυτικής γλώσσας, με λατινική προέλευση. Αναφέρεται στο τμήμα ή τα τμήματα του αιγιαλού, εντός λιμένων ή όρμων, που, λόγω ομαλής κλίσης, επιτρέπουν την ανέλκυση και την καθέλκυση μικρών σκαφών, πλοιαρίων ή ψαράδικων, είτε ξύλινων είτε πλαστικών, με σκοπό τη συντήρησή τους.
Τα καρνάγια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας. Δυστυχώς, κανένα από τα καρνάγια που έχουν απομείνει δεν χαρακτηρίζεται από την ένταση και τη ζωντάνια του παρελθόντος, και ο ευρύτερος κλάδος της ξυλοναυπηγικής αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Τα περισσότερα καρνάγια στην Ελλάδα, που επισκευάζουν σκάφη με τον παραδοσιακό τρόπο, έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Στη Λευκάδα, τη Σύρο, τη Μαγνησία, την Κάλυμνο, τη Σάμο, την Αιτωλοακαρνανία, τη Χαλκιδική, καθώς και στην Καβάλα, μπορεί κανείς να βρει τα λίγα εναπομείναντα παραδοσιακά καρνάγια της Ελλάδας.
Ανέλκυση του σκάφους στο καρνάγιο.
Στην Καβάλα, η παλαιότερη μαρτυρία για ναυπηγεία υπάρχει από το 1591. Βέβαια, ελάχιστα γνωρίζουμε για τους οθωμανικούς ταρσανάδες. Είναι, όμως, βέβαιο ότι η πόλη διέθετε χώρους για τον ελλιμενισμό, την επισκευή, τη συντήρηση και τη ναυπήγηση σκαφών.
Το 1922 ιδρύθηκε το καρνάγιο της Καβάλας, το οποίο σώζεται και λειτουργεί μέχρι σήμερα. Δίπλα του, την ίδια χρονιά, δημιουργήθηκε και το παλαιότερο εστιατόριο της πόλης. Σύμφωνα με τον κ. Ευθύμη Στεφανίδη, παλιό καραβομαραγκό που πλέον εργάζεται στο εστιατόριο του Καρνάγιου, το καρνάγιο χτίστηκε από Μικρασιάτες και αρχικά αποτελούνταν από τέσσερις επιχειρήσεις: δύο κατασκευαστήρια και δύο ανελκυστήρια.
Από αριστερά προς τα δεξιά: Το καρνάγιο της Καβάλας / Εσωτερικός χώρος της αποθήκες του Καρνάγιου / Ξύλα και παλιές φωτογραφίες που είναι στους τοίχους του εστιατορίου του Καρνάγιου Καβάλας 20 με 30 χρόνια πριν.
Σήμερα, το καρνάγιο της Καβάλας φιλοξενεί μόνο μία ναυπηγοεπισκευαστική επιχείρηση, η οποία ασχολείται κυρίως με τη συντήρηση ξύλινων και πλαστικών σκαφών. Νέα μεγάλα σκάφη δεν κατασκευάζονται πια, ενώ μικρά φτιάχνονται όλο και λιγότερα. Παρά τις δυσκολίες, η παράδοση αιώνων διατηρείται, αν και κινδυνεύει να χαθεί, σύμφωνα με τους επαγγελματίες του χώρου.
Ο λόγος που σταμάτησε η κατασκευή νέων ξύλινων σκαφών, εκτός από το υψηλό κόστος, είναι οι αυστηροί ευρωπαϊκοί νόμοι, που δεν δείχνουν σεβασμό στην παράδοση και στην απαιτητική τέχνη των καραβομαραγκών. Το επάγγελμα, που γνώρισε ακμή τη δεκαετία του ’70, φθίνει και πλέον υπάρχουν ελάχιστα ναυπηγεία και ταρσανάδες.
Διαβάστε περισσότερα εδώ:https://www.oneman.gr/originals/sto-karnagio-kavalas-ligo-prin-xathei-gia-panta/
Δημοσιεύτηκε στις
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.
