Χρονόμετρο

    Που θα φτάσει η κατάσταση στην ΒΦΛ;

    Δημοσιεύτηκε στις

    Το παιχνίδι που παίζεται δεν θα πρέπει να έχει νικητές και ηττημένους, αν θέλει η τοπική κοινωνία της Καβάλας να βγει κερδισμένη

     

    Γράφει ο Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

     

    Μέχρι τώρα η Καβάλα ανησυχούσε για την μόλυνση που προκαλεί στο περιβάλλον η λειτουργία της ΒΦΛ. Μόνο που όλοι έμεναν στην ανησυχία, γιατί κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει ανοιχτά για το θέμα και ο λόγος ήταν ότι από το συγκεκριμένο εργοστάσιο ζούσαν εκατοντάδες οικογένειες με ένα καλό εισόδημα, το οποίο διαχέονταν στην τοπική αγορά. Γι’ αυτό όλα τα προβλήματα που προκαλούσε το εργοστάσιο, κρύβονταν κάτω από το χαλί, τα πάντα καλύπτονταν από τη γνωστή φράση «η Καβάλα έχει δύο οικονομικούς πνεύμονες, τα λιπάσματα και τα πετρέλαια». Μόνο που στα πετρέλαια η κατάσταση σε σχέση με την προστασία του περιβάλλοντος, δεν ξέφυγε ποτέ από τα επιτρεπτά όρια.

     

    Τους τελευταίους μήνες στο εργοστάσιο της ELFE (ΒΦΛ για όλη την Καβάλα), έχουν έρθει τα πάνω κάτω στις εργασιακές σχέσεις και φυσικά στις αμοιβές του προσωπικού. Οι μεθοδεύσεις αυτές ακόμη και αν είναι απόλυτα νόμιμες, στερούνται ηθικού ερείσματος. Η πλευρά της εργοδοσίας υποστηρίζει ότι είναι αναγκαίες, οι περικοπές στις δαπάνες μισθοδοσίας, οι οποίες δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητες, είναι η αλήθεια. Όπως επίσης δεν είναι μυστικό ότι οι περισσότεροι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο είναι «διορισμένοι», είτε ως συγγενείς παλαιότερων εργαζομένων ή ως οι εκλεκτοί πολιτικών γραφείων.

     

    Από την άλλη αποδεικνύεται ότι όλοι οι εργαζόμενοι δεν είναι το ίδιο δεκτικοί στις μειώσεις μισθών και στις αλλαγές των εργασιακών σχέσεων. Έτσι, οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα και μαζί τους και η Καβάλα. Από την μια πλευρά αυτοί που δεν αποδέχονται τα μέτρα Λαυρεντιάδη, για περικοπές στους μισθούς και από την άλλη  πλευρά αυτοί που δέχονται τις μειώσεις, αρκεί να έχουν δουλειά. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο αυτό, πάντα υπήρχε και μάλιστα σε περιόδους οικονομικής κρίσης, είναι όλο και πιο συχνό.

     

    Ωστόσο, στην περίπτωση της ΒΦΛ, ο διχασμός έχει διαχυθεί στην κοινωνία. Ήδη έχουμε ένα γεγονός βίας, που εκδηλώθηκε σε παραλιακή καφετέρια και είχε ως αποτέλεσμα να υπάρξει ένας τραυματισμός εργαζομένου, μια έγκυος να χάσει τα δύο νεογνά που κυοφορούσε – σύμφωνα με αυτά που υπέπεσαν στην αντίληψή μας – και ένας πρώην εργαζόμενος να βρεθεί κατηγορούμενος για την επίθεση και να έχει υποχρεωθεί σε παραίτηση από το Δ.Σ. του σωματείου. Ακόμη και ψευδή να είναι τα όσα ακούγονται για συγκρούσεις των δύο πλευρών, είναι ικανά να συντηρήσουν και να εντείνουν τον διχασμό. Η αισιόδοξη άποψη είναι, ότι αυτό είναι ένα μεμονωμένο γεγονός και δεν θα υπάρχει συνέχεια. Μακάρι να ήταν έτσι, αλλά εδώ, από την αρχή της  κρίσης και μέχρι σήμερα, υπάρχει μια κλιμάκωση που δημιουργεί την πεποίθηση ότι όσο το πρόβλημα παραμένει άλυτο, θα εντείνονται οι συγκρούσεις. Ακόμη όμως και αν λυθεί η διένεξη, με αμοιβαίες υποχωρήσεις, είναι πάρα πολύ σημαντικό και καθοριστικό το τι θα  έχει προηγηθεί εξαιτίας της πόλωσης, μεταξύ πρώην και νυν εργαζομένων. Αν αύριο δοθεί η ευκαιρία στο πλαίσιο μιας συμφωνίας να επιστρέψουν στην εργασία τους οι απολυμένοι, κάτω από ποιες συνθήκες και με τι όρους θα συνεργαστούν με αυτούς που σήμερα θεωρούν «προδότες και πουλημένους» και που για διάφορους λόγους ο καθένας δέχθηκε να  υπογράψει τις νέες συμβάσεις;

    Υπογραμμίζω αυτή την παράμετρο, γιατί θέλω να τονίσω ότι ο χρόνος για την εξεύρεση λύσης, ενώ είναι εξαιρετικά σημαντικός παράγοντας, ο διαθέσιμος ήδη έχει τελειώσει και όσο περνάει ο καιρός τα πράγματα θα έχουν μπει σε τροχιά χωρίς επιστροφή.

     

    Αν η εργοδοσία συνεχίσει να παραμένει αμετακίνητη στις θέσεις της, είναι πολύ πιθανόν να περάσει το δικό της, αυτό όμως θα είναι μια πύρρειος νίκη, η επόμενη ημέρα για το εργοστάσιο και την σχέση του με την τοπική κοινωνία δεν θα είναι η ίδια. Ως γνωστόν το σύγχρονο επιχειρείν, ακόμη και στον καιρό της κρίσης – ίσως πολύ περισσότερο – στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην κοινωνική ευθύνη της επιχείρησης, απέναντι στους εργαζόμενους και στο σύνολο της κοινωνίας. Η εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσούσα βιομηχανία, αν θέλει να έχει μέλλον οφείλει να λάβει υπόψιν της και την επόμενη ημέρα, αλλά και οι τοπικοί άρχοντες σε όλες τις βαθμίδες, δεν θα μπορούν  πλέον να κάνουν τα στραβά μάτια απέναντι στην ανάγκη για σωστή λειτουργία της μονάδας, στο όνομα της τοπικής οικονομίας.

    Ανάμεσα, στις μισθολογικές υπερβολές από τη μια πλευρά και στους μισθούς πείνας και στις εργασιακές συνθήκες γαλέρας από την άλλη, υπάρχει και η μέση οδός, η οποία για να επιτευχθεί θέλει νηφαλιότητα και σχέσεις εμπιστοσύνης. Δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες, αλλά ας έχουμε υπόψιν ότι και σε άλλες επιχειρήσεις με προβλήματα παρόμοια με της ΒΦΛ, τόσο η εργοδοσία όσο και οι εργαζόμενοι συμφώνησαν σε ένα σχέδιο σωτηρίας, με αμοιβαίες θυσίες και υποχωρήσεις. Εδώ φαίνεται ότι κυριαρχούν οι εγωισμοί και η τιμωρητική διάθεση της μιας πλευράς προς την άλλη. Ιδιαίτερα στο χώρο των εργαζομένων θα πρέπει να γίνει σαφές ότι η αποδοχή της πολιτικής του «διαίρειν και βασίλευε» ευνοεί την εργοδοσία και καθόλου τους ίδιους. Ακόμη και αυτοί που δέχθηκαν να υπογράψουν συμβάσεις πείνας, μην έχουν καμία αμφιβολία ότι λίγο καιρό αργότερα, θα κληθούν να υπογράψουν νέες συμβάσεις με ακόμη χαμηλότερους μισθούς, ειδάλλως θα χάσουν  τις θέσεις τους από άλλους πιο πρόθυμους – για παράδειγμα οικονομικούς μετανάστες ή και πρόσφυγες – που θα δεχθούν να δουλέψουν και με 300 ευρώ το μήνα!!! Το γεγονός ότι οι σημερινοί απολυμένοι θα δυσκολευτούν αφάνταστα να  βρουν μια νέα εργασία, θα λειτουργεί ως φόβητρο για να υπογράψουν ακόμη χειρότερες συμβάσεις.

     

    Είναι νομίζω ξεκάθαρο ότι η υπόθεση της ΒΦΛ εξελίσσεται τόσο άσχημα, γιατί απουσιάζει από την σκηνή ο «Ειρηνοποιός», αυτός που θα ξεκαθαρίσει προς κάθε πλευρά τις συνέπειες που θα έχει η επιμονή στην σκληρή στάση και η συστηματική εξαίρεση από  το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης ενός τρίτου παράγοντα – πέραν των εργαζομένων και της εργοδοσίας – που είναι το συμφέρον του συνόλου της κοινωνίας και το οποίο οφείλουν να υπερασπιστούν οι εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες. Η καλύτερη λύση είναι αυτή που δεν θα έχει ούτε νικητές, αλλά ούτε και ηττημένους, αλλά ένα νέο πλαίσιο συνεργασίας. Το ερώτημα είναι βέβαια ποιος έχει την διάθεση και τις δυνατότητες να το δημιουργήσει.

     

    Υ.Γ. Αυτά περί κρατικοποίησης και αυτοδιαχείρισης μόνο ως αναγκαία «πυροτεχνήματα» στο πλαίσιο της σύγκρουσης μπορεί να τα λάβει κανείς υπόψιν του και όχι βέβαια ως σοβαρές προτάσεις που θα αποτελέσουν μέρος της λύσης.


    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.