Χρονόμετρο

    ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΟΡΕΙΝΗ ΚΑΒΑΛΑ: Ένα «χρυσό» περιδέραιο πολύτιμων λίθων

    Δημοσιεύτηκε στις

    Επτά χωριά παραμελημένα που μπορούν να προσφέρουν πολύτιμους αναπτυξιακούς πόρους αρκεί ο Δήμος Καβάλας να δείξει ενδιαφέρον

     

    Γράφει ο Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

     

    Λίγα χιλιόμετρα από την Καβάλα, δηλαδή σε μια απόσταση περίπου μισής ώρας, υπάρχει ένας πραγματικός θησαυρός, παρατημένος στον χρόνο και στην αυθαιρεσία. Είναι επτά ορεινά χωριά, ιδιαίτερης ομορφιάς, για τα οποία δεν υπάρχει η παραμικρή φροντίδα από το Δήμο Καβάλας, πέραν ίσως από μερικές ποτίστρες που κατασκευάστηκαν για τους κτηνοτρόφους τα τελευταία χρόνια. Το Βουνοχώρι, η Λημνιά, το Λυκόστομο, οι Κορυφές, το Πολύνερο, το Κρανοχώρι, η Παλιά Καβάλα, αυτά τα επτά, αλλά και τα «δισυπόστατα» – με την έννοια του ημιορεινού χαρακτήρα τους χωριά της Λεύκης και του Χαλκερού, όπως επίσης και μερικοί ακόμη ερειπωμένοι οικισμοί, συνθέτουν ένα σύνολο, ενός μοναδικού αναπτυξιακού πόρου, που σήμερα η κύρια συνεισφορά του στην τοπική οικονομία είναι η κτηνοτροφία και η λατόμευση, κύρια μαρμάρου.

     

    Το «Χ» επισκέφτηκε όλα αυτά τα χωριά και κατέγραψε τις δυνατότητες που υπάρχουν, κάτι που δεν έκανε ο Δήμος Καβάλας που έχει να επιδείξει μόνο παντελή αδιαφορία για τα ίδια και για τα προβλήματά τους. Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνεται με δραματικούς ρυθμούς, η μείωση του πληθυσμού, ο περιορισμός των παραγωγικών δραστηριοτήτων και να ακολουθεί η πλήρης απαξίωση. Η περιοχή αυτή που συνθέτει ένα ορεινό τόξο που αγκαλιάζει βόρεια ανατολικά την πόλη της Καβάλας, έχει αφεθεί πολλές δεκαετίες πίσω. Αν τα πεδινά χωριά του πρώην Δήμου Φιλίππων παραπονιούνται για την απουσία και της ελάχιστης φροντίδας από πλευράς δημοτικής αρχής, τι να πούμε και οι ελάχιστοι κάτοικοι αυτών των χωριών;

     

    Αν σκεφτούμε ότι μέχρι το 1950 ο ορεινός όγκος των βουνών της Λεκάνης «ζούσε» σχεδόν πενήντα χιλιάδες ανθρώπους, με τους μισούς περίπου στα χωριά που ανήκουν σήμερα στο Δήμο Καβάλας, είναι εύκολο να αντιληφθούμε πόσο δραματικά είναι τα στοιχεία που έδωσε η απογραφή του 2011 όπου μετρήθηκαν και βρέθηκαν, στο Βουνοχώρι 106, στη Λιμνιά 35, στο Λυκόστομο 41, στις Κορυφές 38, στη, Παλιά Καβάλα 105, στο Κρανοχώρι 7, και στο Πολύνερο 18 κάτοικοι. Όλοι μαζί μετά βίας φτάνουν τον πληθυσμό ενός μικρού χωριού του κάμπου, όπως είναι το Δάτο. Αν μετρηθούν σήμερα σαφώς και θα είναι ακόμη λιγότεροι, είτε λόγω θανάτου των πιο ηλικιωμένων ή μετανάστευσης των νεώτερων.

     

    Η περιοχή αυτή στο μεγαλύτερο μέρος της καλύπτει και χωριά με σημαντική ιστορία τα οποία σήμερα είναι πλήρως εγκαταλειμμένα, όπως είναι τα Κόκκαλα, το Ορεινό, το Ανωχώρι και το Κατοχώρι κ.α.

    Αυτήν την έκτασης που περιγράφουμε, στα χρόνια του Μακεδονικού βασιλείου, την αποκαλούσαν τα Άσυλα του Φιλίππου και παλαιότερα τα Άσυλα του Διονύσου, μάλιστα όπως μας παραδίδει ο ρωμαίος ιστορικός Αππιανός, μυθολογείται ότι ανατολικά των Φιλίππων, σε μια από τις κορυφές των βουνών, υπήρχε ο τάφος του Διονύσου, δηλωτικό της σχέσης της διονυσιακής λατρείας με την εξορυκτική δραστηριότητα του χρυσού. Εδώ πιθανολογείται από τους αρχαιολόγους ότι υπήρχαν τα αρχαία Σκάβαλα, όπως και η Σκαπτή Υλη, το χωριό όπου έζησε και έγραψε την ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου ο Θουκυδίδης.

     

    Από αυτή τη γη ο Φίλιππος Β’ έφτασε να βγάζει 1.000 χρυσά τάλαντα τον χρόνο. Με αυτόν τον χρυσό, γράφτηκαν οι πιο «χρυσές σελίδες» του Μακεδονικού βασιλείου, δικαιώνοντας τον χρησμό του Μαντείου των Δελφών που δόθηκε ως συμβουλή στον Φίλιππο Β, ότι δηλαδή «Αργυρέαις λόγχαισι μάχου και πάντα κρατήσεις …». Είναι από τους χρησμούς που δικαιώθηκαν απόλυτα, καθώς ο μακεδονικός χρυσός άνοιξε τον δρόμο και ακολούθησαν οι λόγχες της μακεδονικής φάλαγγας, για να μπορέσει ο μακεδόνας βασιλιάς να ενοποιήσει τον ελληνικό χώρο υπό την ηγεσία του, προετοιμάζοντας το έδαφος για την εκστρατεία εναντίον των Περσών.

     

    Η ορεινή Καβάλα πέρα από τα εκατοντάδες χρυσορυχεία που διαθέτει, έχει δεκάδες σπήλια και βάραθρα για τους λάτρεις της σπηλαιολογίας και της ορειβασίας, μάλιστα είναι σε τέτοια πυκνότητα που μπορεί σε μια ημέρα ο επισκέπτης να γνωρίσει 3 – 4. Επίσης κρύβει πάρα πολλούς θησαυρούς της αρχιτεκτονικής μας παράδοσης, πλούσια πανίδα με ελάφια και άγρια άλογα αλλά και χλωρίδα με σπάνια βότανα, φυσικές ομορφιές με πανοραμική θέμα προς κάθε σημείο του ορίζοντα και φυσικά το τεράστιο έργο των οχυρών που το 1916 παραδόθηκαν στους Βούλγαρους χωρίς να πέσει μια σφαίρα, γράφοντας έτσι μια από τις πιο ατιμωτικές σελίδες στην ιστορία του ελληνικού στρατού.

     

    Τα παραπάνω, είναι απλά μια ενδεικτική απαρίθμηση των τεραστίων δυνατοτήτων που ξεκινάει, από τις βιολογικές καλλιέργειες αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής που μπορεί να αναπτυχθεί μέχρι τον αγροτουρισμό και τις πολιτιστικές διαδρομές που διατρέχουν την ιστορία από την προϊστορική εποχή με τις βραχογραφίες, το δρόμο του Νερού και του χρυσού και τους πλούσιους μύθους αλλά και φτάνουν μέχρι τα πρόσφατα χρόνια με τον σπάνιο οθωμανικό τουρμπέ που υπάρχει.

    Η περιοχή και οι δυνατότητες της, είναι εκεί και περιμένουν, είναι μια μεγάλη πρόκληση για κάθε δημοτική αρχή που θέλει να αφήσει εποχή, γράφοντας με «χρυσό μελάνι» τις επόμενες σελίδες της τοπικής ιστορίας.

     

     

     

     


    Δημοσιεύτηκε στις

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.