Χρονόμετρο

    ΜΙΚΡΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ: Όταν το φυσικό τοπίο δένει με τις δημιουργίες των ανθρώπων

    Δημοσιεύτηκε στις

    «Ανθρώπων έργα» που δοκιμάζονται και αντέχουν στον χρόνο

     

     

    Η δυσκολία του κάθε σύγχρονου ανθρώπου, είναι να δει την εικόνα του εαυτού του και των έργων του, με τα μάτια ενός άλλου παρατηρητή, μιας άλλης εποχή, ίσως και αρκετούς αιώνες αργότερα.  Από την άλλη, υπάρχουν πρακτικές και συνήθειες που αντέχουν στο χρόνο και όσο και αν αλλάζει ο άνθρωπος, η ζωή του και οι αντιλήψεις του, αυτές παραμένουν αναλλοίωτες. Μια από αυτές είναι το βάδισμα! Να ξεκαθαρίσουμε ότι όπως υπογραμμίζει και ο Φρέντερικ Γκρός, το βάδισμα δεν είναι άθλημα, καθώς δεν προϋποθέτει τεχνική και κανόνες, επιδόσεις και ανταγωνισμό, όπως και πολλά άλλα που δυσκολεύουν την ενασχόληση πολλών με τον αθλητισμό. Απλά βάζεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και περπατάς!!! Το βάδισμα δίνει στο μικρό παιδί, την πρώτη αίσθηση ελευθερίας, αφού μπορεί να πάει όπου εκείνο επιλέγει. Τα μεγαλύτερα ταξίδια ξεκίνησαν με ένα απλό βήμα, ο άνθρωπος στάθηκε όρθιος και άρχισε να περπατάει, απλά!!!

     

     

    Για το βάδισμα και τον περίπατο, δηλαδή αυτήν την  – μερικές φορές  άνευ νοήματος – περιπλάνηση, έχουν γραφτεί πολλά. Αποτέλεσε απαραίτητο συμπλήρωμα για ρομαντικές σκέψεις μέχρι φιλοσοφικούς στοχασμούς. Τα τελευταία χρόνια έχει μπει στη ζωή μας και για λόγους υγείας. Μπορεί ο καθένας να περπατήσει οπουδήποτε, όταν όμως συνδυάζεται το βάδισμα και με ένα όμορφο φυσικό περιβάλλον, τότε το αποτέλεσμα είναι κάτι περισσότερο, από το να βάζεις το ένα πόδι μπροστά από το άλλο.

     

    Στην Καβάλα διαθέτουμε αρκετές διαδρομές για περίπατο, τόσο στα ορεινά της πόλης, όσο και μέσα στα στενά και τους δρόμους της, ωστόσο η πιο αγαπημένη διαδρομή πολλών είναι δίπλα στην θάλασσα, από το λιμάνι, δίπλα από τα παράλια τείχη της παλιάς πόλης, μέχρι την Ιχθυόσκαλα κα τα ερείπια της Αντισάρρας, αν και στο τέλος της, χάνεται σχεδόν το πεζοδρόμιο. Είναι μια διαδρομή που συνδέει δύο σημεία αρχαίας κατοίκησης της σημερινής Καβάλας.

     

    Καθημερινά εκατοντάδες συμπολίτες μας, βαδίζουν στην διαδρομή δίπλα στη θάλασσα, με αργό η πιο γρήγορο βάδισμα, απολαμβάνοντας την δροσιά του υγρού στοιχείου, τις όμορφες εικόνες που προσφέρει η φύση, συντροφιά με τις σκέψεις τους ή ακούγοντας και μουσική.

     

    Πριν λίγες ημέρες κατά μήκος αυτής της διαδρομής, αναρτήθηκαν διαφημίσεις για την προβολή της παραλιακής ζώνης της Αλεξανδρούπολης που πρόσφατα αναπλάστηκε και προσφέρεται για περίπατο ή και για ποδηλατάδα. Να μια ευκαιρία που προσφέρει ένα ακόμη στοιχείο στην τουριστική εικόνα μια περιοχής. Εμείς βέβαια δεν το έχουμε εντάξει στην τουριστική προβολή της Καβάλας, αν και προσφέρει μια μοναδική εμπειρία στον επισκέπτη η αμεσότητα με τη θάλασσα και η θέαση της «συναλλαγής» που έχει ο ανάγλυφος ορεινός όγκος με το πέλαγος. Είναι μια διαδρομή που δεν χρειάζεται πολλές επεμβάσεις, για να γίνει τέλεια. Η σημαντικότερη επέμβαση είναι κύρια η διαπλάτυνση σε κάποια σημεία που στενεύει πάρα πολύ, δυσκολεύονταν την διέλευση. Πρόκειται για το σημείο που αρχίζει αμέσως μετά το Φάληρο, κινείται παράλληλα με την παραλία της Ραψάνης μέχρι το τέλος της, στο αντλιοστάσιο της ΔΕΥΑΚ. Κάποια πλακάκια σπασμένα που θέλουν άλλαγμα και ίσως λίγο πράσινο παραπάνω, από την πλευρά του δρόμου, ώστε να δημιουργεί ένα «τείχος» στην ρύπανση των οχημάτων, να είναι οι παραπάνω επεμβάσεις. Κατ΄  άλλα, είναι μια διαδρομή άψογη που από τα χαράματα μέχρι τα βαθιά μεσάνυχτα, θα δείτε κάποιους να την περπατάνε.

     

    Αναμετρήθηκε με το χρόνο…

     

    Περπατώντας στα βουνά, συναντάς πέρα από μνημεία φυσικής ομορφιάς και έργα ανθρώπων που άντεξαν στον χρόνο και τα οποία συνέβαλαν στην επιβίωση, πάρα πολλών ορεινών οικισμών, για χιλιάδες χρόνια. Ο αρχαίος δρόμος που βλέπεται στην φωτογραφία, μετράει αρκετούς αιώνες ίσως και χιλιάδες χρόνια ζωής, όπου με συνεχείς επεμβάσεις οι αρχαίοι άνθρωποι τον κράτησαν σε καλή κατάσταση, για να μπορούν να βαδίζουν αυτοί και τα ζώα τους, ώστε να μεταφέρουν εμπορεύματα, αλληλογραφία, καημούς και χαρές.

    Βρίσκεται, το συγκεκριμένο σημείο σε υψόμετρο περίπου 700 μέτρων και γι’ αυτό προσφέρει μια εξαιρετική θέαση, σε όλο το βόρειο Αιγαίο και δυτικά προς το Παγγαίο.  Είναι ένας αρχαίος δρόμος που ξεκινάει από χαμηλά, μεταξύ Χαλκερού και Λεύκης και ανεβαίνει προς τα ορεινά χωριά, των βουνών της Λεκάνης. Η κατασκευή του είναι άρτια και σίγουρα έχουν γίνει πάρα πολλές επεμβάσεις, επάνω στην αρχαία κατασκευή, με αποτέλεσμα αυτό που βλέπουμε να είναι η τελευταία εικόνα που ανάγεται στα οθωμανικά χρόνια. Το αξιοσημείωτο όμως δεν είναι μόνο το πόσο παλιός είναι, αλλά το γεγονός ότι ενώ έχει να συντηρηθεί για σχεδόν εκατό χρόνια, παραμένει σε πολύ κατάσταση και μπορείς να τον περπατήσεις με άνεση. Αν μη τι άλλο είναι ένα θαύμα της μηχανικής και ένα μνημείο των οδικών έργω με πέτρα, τόσο για την πολύ καλή χάραξη που ακολουθεί, όσο και για την τελειότητα της κατασκευής του. Είναι ένας αρχαίος δρόμος που αναμετρήθηκε με το χρόνο και κέρδισε!!! Αλήθεια πόσα έργα της εποχής μας θα κερδίσουν αυτό το έπαθλο;

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης


    Δημοσιεύτηκε στις

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.