Χρονόμετρο

    Μια επιστολή από την Καβάλλα του χθές

    Δημοσιεύτηκε στις

    Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ ΤΟ ΕΤΟΣ 1906. ΧΟΡΟΙ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΝ ΕΠΟΧΗ.

    Άλλη μια φορά αναφέρθηκα στον πολύτιμο θησαυρό που ακούει στο όνομα «JOURNAL DE SALONIQUE», (Εφημερίδα της Θεσσαλονίκης), μια δισεβδομαδιαία έκδοση της Ισραηλιτικής Κοινότητας της Θεσσαλονίκης, που υπάρχει ολόκληρη, σε ψηφιακή μορφή, στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, στις 780 περίπου, συνολικά, ανταποκρίσεις της οποίας από την Καβάλα, περιγράφεται η οικονομική, η κοινωνική κι η πολιτική ζωή της πόλης μας , στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα.

    Στις 5 Μαρτίου του 1906 έτους, μια ανταπόκριση της εφημερίδας περιγράφει με γλαφυρότητα μερικές ανέμελες στιγμές της πολύπαθης πόλης μας, λίγο προτού η λαίλαπα των δύο παγκοσμίων πολέμων σωριάσει σ’ ερείπια τις ζωές των συμπολιτών μας και της πόλης μας.

    Αντιγράφω την ανταπόκριση:

    ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΒΑΛΛΑ

    (ενός έκτακτου ανταποκριτή μας)

    Το μεγάλο νέο της ημέρας είναι ο χορός που δόθηκε από τις κυρίες της υψηλής, ελληνικής Κοινωνίας, την 24η αυτού του μηνός, προς όφελος των φιλανθρωπικών έργων της κοινότητάς τους. Πριν απ’ αυτόν τον χορό είχαμε τον χορό των ελληνικών σχολείων και πριν κι απ’ αυτόν, τον χορό των ισραηλιτικών σχολείων. Έτσι, η Καβάλλα χόρεψε τρεις φορές μέσα σε χρονικό διάστημα μικρότερο του ενός μηνός.

    Ο χορός των Ισραηλιτών ξεχώρισε για την διακόσμηση της αίθουσας. Οι επίτροποι, μεταξύ των οποίων οφείλουμε ν’ αναφερθούμε ιδιαίτερα στον Διευθυντή των αυστριακών Ταχυδρομείων, εκτέλεσαν τα καθήκοντά τους με αξιέπαινο ζήλο κι ενεργητικότητα. Έκαναν υπεράνθρωπες προσπάθειες, προκειμένου να δώσουν στην αίθουσα του χορού την μαγική εικόνα που της απέδωσαν ομόφωνα όλοι οι παραστάντες. Η αίθουσα μετατράπηκε με ακρίβεια σ΄ ένα γοητευτικό χώρο χορού. Ποτέ μέχρι τώρα δεν κατάφερε κανείς μια διακόσμηση πιο τερπνή (εκφραστική) απ’ αυτήν. Οι τοίχοι είχαν εξαφανιστεί κάτω από τις σημαίες, τα παραπετάσματα, τις χλοερές γιρλάντες και τα χίλια ακόμη διακοσμητικά μοτίβα κι όλα αυτά τακτοποιημένα με γούστο κι εξαιρετική επιδεξιότητα.

     

    Οι δύο χοροί τους οποίους οργάνωσαν οι Ελληνίδες Κυρίες δόθηκαν στην αίθουσα του ελληνικού Γυμνασίου. Αυτή η αίθουσα, τέλεια διευθετημένη (τακτοποιημένη) και διακοσμημένη για την περίσταση, εμφάνιζε μια έντονη αλλά και μεγαλόπρεπη ζωντάνια, χάρη στον πλούσιο φωτισμό της και στο μεγάλο πλήθος που έσπευσαν σ’ αυτήν.

    Ο μπουφές ήταν ωραία διακοσμημένος και είχε μεγάλη επισκεψιμότητα. Γύρω – γύρω στην αίθουσα ήταν τοποθετημένοι καναπέδες και πολυθρόνες για τις πολιτικές και στρατιωτικές αρχές. Τον κυβερνήτη συνόδευαν τα δυο κοριτσάκια του που ήταν ντυμένα με χάρη και φαίνονταν να διασκεδάζουν πολύ σ’ αυτή την γιορτή.

    Από τις τρεις βραδιές που διασκέδασαν ολόκληρη την Καβάλλα μέσα σ’ ένα μήνα, ο τελευταίος, αυτός που οργανώθηκε από τις αξιοσέβαστες, ελληνίδες κυρίες, ήταν εκείνος που είχε την μεγαλύτερη επιτυχία. Υπήρχαν σ’ αυτόν άνθρωποι από τις πιο απομακρυσμένες συνοικίες, παρά την ραγδαία βροχή. Μέχρι το τέλος της βραδιάς κυριαρχούσε η πιο έντονη και πιο χαρούμενη ενεργητικότητα και ήταν εμφανής η εγκάρδια οικειότητα μεταξύ των παρευρισκομένων. Ανάμεσα σ’ όλο τον κόσμο, έβλεπες τον Μ. Βουλγαρίδη, τον πρόξενο της Γαλλίας, ο οποίος είναι η προσωποποίηση της αβρότητας (ευγένειας), να πηγαινοέρχεται και να προσφέρει το μπράτσο του στις πολυάριθμες κυρίες των γνωριμιών του, για να τις συνοδεύσει στον μπουφέ ή στην τόμπολα.

    Την πρώτη πρωινή ώρα τα ζευγάρια προσκλήθηκαν να καθίσουν μπροστά σ’ ένα μακρύ τραπέζι, στο οποίο υπήρχαν νοστιμότατα τρόφιμα, με πολυτέλεια σερβιρισμένα και συνοδευόμενα από μπύρα και σαμπάνια, που σερβίρονταν, προκειμένου ν’ ανακτήσουν τις δυνάμεις τους οι ακούραστοι  χορευτές.

    Η λαμπρή επιτυχία αυτής της γιορτής οφειλόταν κατά το μεγαλύτερο μέρος στη δραστηριότητα και στην αφοσίωση της κ. Βουλγαρίδου, προέδρου του εξαιρετικού, φιλανθρωπικού έργου, χάριν του οποίου έλαβε χώρα αυτή η βραδιά.

    Αυτή η γιορτή ήταν, όπως έλεγαν όλοι όσοι συμμετείχαν, η πιο όμορφη και η πιο απολαυστική γιορτή που είδαν ποτέ στην Καβάλλα. όταν αυτή τελείωσε, οι πρώτες λάμψεις του ήλιου φώτιζαν τον ορίζοντα και οι χορευτές γυρνούσαν στα σπίτια τους,  μουσκεμένοι από την βροχή, που δεν είχε σταματήσει να πέφτει μέχρι το πρωί.

    Ένας θεατής

    (Μετάφραση: Θόδωρος Δ. Λυμπεράκης)  


    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.

    Αφήστε μια απάντηση

    Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

    2 × four =