Χρονόμετρο

    Το πρωτογενές πλεόνασμα και το έλλειμμα ανθρωπιάς

    Δημοσιεύτηκε στις

    Επειδή σε πολλά σημεία του, το νεοελληνικό κράτος συνέχισε με την κληρονομιά της οθωμανικής αυτοκρατορίας, δηλαδή ρουσφέτια,  άδικη φορολογία, βιλαέτια, κοτζαμπάσηδες και όλα τα συναφή, πολύ γρήγορα άρχισε να διαμορφώνεται μια αντιπαλότητα ανάμεσα στο κρατικό μηχανισμό και τους πολίτες. Η κατάσταση  αυτής της αντιπαλότητας, επιδεινώθηκε και την περίοδο της βαυαροκρατίας  όπου τον έλεγχο τον είχαν οι βαυαροί επίτροποι. Πολλοί αγωνιστές της επανάστασης βρέθηκαν αντιμέτωποι με το νόμο, διασύρθηκαν και κυριολεκτικά ρημάχτηκαν. Ωστόσο αυτός ο ιδιότυπος διχασμός δεν σταμάτησε εκεί, εντάθηκε τα επόμενα χρόνια, είτε λόγω της κομματικής αντιπαλότητας – ημέτεροι και μιάσματα – είτε λόγω αυταρχικών καθεστώτων, είτε και πολεμικών γεγονότων όπως ο εμφύλιος.

    Μετά την μεταπολίτευση έγινε πάρα πολύ μεγάλη προσπάθεια και μέχρι ενός σημείο επιτεύχθηκε, όχι να κλείσει αλλά τουλάχιστον να μειωθεί αυτό το τόσο παράδοξο χάσμα. Παράδοξο, γιατί το κράτος υπάρχει για να υπηρετεί το σύνολο της κοινωνίας και όχι να την καταδυναστεύει. Με την οικονομική κρίση όμως που ήρθε και τα μνημόνια που την συνόδευσαν, όλο αυτό το κεφάλαιο εξανεμίστηκε. Πλέον το κράτος γύρισε στον αυταρχισμό, στην τιμωρητική διάθεση και τον καθημερινό βασανισμό του πολίτη και ιδιαίτερα του ανήμπορου και ανυπεράσπιστου. Σήμερα στην χώρα μας εφαρμόζονται νόμοι που υπαγορεύτηκαν από μια ξένη – ευρωπαϊκή γραφειοκρατία με εντολές των δανειστών – τοκογλύφων.

    Όλοι γνωρίζουν ότι οι πανηγυρισμοί για το πρωτογενές πλεόνασμα δεν είναι αποτέλεσμα μιας πιο σοβαρής, συνετής, υπεύθυνης και αποτελεσματικής διαχείρισης των οικονομικών αλλά μιας απάνθρωπης συμπεριφοράς απέναντι στους πιο αδύνατους και ευάλωτους που καθημερινά ξεζουμίζονται. Γιατί οι περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις, οι περικοπές στις δαπάνες στην παιδεία και την υγεία, η αδιάκριτη φορολόγηση φτωχών και πλουσίων, ο καθημερινός διασυρμός των μη εχόντων εισοδήματα, με τις χειροπέδες στα δικαστήρια και οι πλειστηριασμοί των ακινήτων δεν είναι για όλους, αλλά για τους μην έχοντες, όπως έχουμε επισημάνει και παλαιότερα, οι κλέφτες και τα λαμόγια έχουν να πληρώσουν.

    Σήμερα οι δικαστές είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόσουν νόμους που δεν κρίθηκαν αλλά απλά επικυρώθηκαν από την ελληνική Βουλή, εφαρμόζεται μέσα από την ελληνική δικαιοσύνη το δίκιο του τοκογλύφου και ο πολίτης νοιώθει το κράτος, όχι ως τον προστάτη του σε μια δύσκολη στιγμή, αλλά ως τον δυνάστη του. Γιατί άλλο είναι να λέει ο πατέρας στο παιδί του, με λόγια αγάπης, ότι δεν έχουμε να φάμε και πρέπει να μάθουμε στην πείνα και άλλο να του ρίχνει και ένα γερό βρωμόξυλο, συνοδευόμενο με βρισιές!!!

    Η οικονομική κρίση κάποτε θα τελειώσει, οι πληγές που ανοίγουν όμως τώρα, θα μείνουν και θα ταλαιπωρούν την ελληνική κοινωνία για δεκαετίες. Θα περάσουν ως βίωμα στα παιδιά μας και τα εγγόνια μας όπως πέρασαν τα βιώματα του πολέμου. Γι’ αυτό όσοι ψηφίζουν και εφαρμόζουν αυτούς τους νόμους δεν θα έχουν να απολογηθούν μόνο απέναντι στους πολίτες αλλά και στην Ιστορία.

     

    Θεόδωρος Α. Σπανέλης

     

    φωτό πηγή:tanea


    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.