Χρονόμετρο

    Θα χάσουμε την ευκαιρία;

    Δημοσιεύτηκε στις

    Γράφαμε χθες ότι βλέποντας τα πόθεν έσχες των πολιτικών καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι περισσότερο από αυτούς απέχουν πάρα πολύ από το μέσο όρο αυτής της χώρας, φύση και θέση βρίσκονται πολύ μακριά από τον πολίτη που υποφέρει για να βγάλει το μεροκάματό  του και να φέρει βόλτα μια σκληρή πραγματικότητα που πολλές φορές απορρέει από τις δύσκολες και βασανιστικές σχέσεις του με το κράτος.

    Χθες διαβάζοντας την είδηση που αφορούσε την οδική συμπεριφορά του πρώην υπουργού Μιχάλη Λιάπη, σκεπτόμουνα ότι η απουσία μιας παραδειγματικής τιμωρίας των κυριοτέρων εκπροσώπων του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης, έχει μετατρέψει το χώρο της πολιτικής και κατά συνέπεια όλη τη χώρα σε ένα φυτώριο όπου καθημερινά φύονται παραβατικές συμπεριφορές. Γιατί όταν βλέπει ο τελευταίος πολίτης τον πρώην υπουργό μεταφορών να κυκλοφορεί με ανασφάλιστο αυτοκίνητο, χωρίς δίπλωμα οδήγησης, με πλαστές πινακίδες και παραβιάζονταν το «στοπ»,  πως μπορεί να μην τον μιμηθεί; Αν δεν το μιμηθεί πως θα μετέχει και αυτός στην βιωματική εμπειρία του νεοελληνικού ονείρου που συνοψίζεται στην φράση «κάνω ότι μου αρέσει και δεν υπολογίζω τίποτα»;

    Θα θυμίσω ότι ο κ. Λιάπης ήταν από τους «άτυχους» που το όνομά του ενεπλάκη στον σκάνδαλο της SIEMENS!!! Άλλος με δωρεάν εισιτήρια, άλλος με ηλεκτρικές συσκευές, άλλος με ακριβά δωράκια και άλλοι με πακέτα που διακινήθηκαν μέσω των υπεράκτιων εταιριών, βρέθηκαν μπλεγμένοι και μαζί με αυτούς και όλοι εμείς. Δεν θα ξαφνιαστώ  καθόλου αν η σκαπάνη του ιστορικού του μέλλοντος αποκαλύψει ότι το μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας, εν έτη 2010 πήρε παράταση ζωής, ελέω μνημονίου, γιατί η πολιτική ηγεσία της γερμανικής κυβέρνησης τους κρατούσε όλους στο χέρι με την απειλή αποκαλύψεων από το σκάνδαλο της SIEMENS.

    Έτσι μαζί με αυτούς είμαστε και εμείς, ολόκληρη η χώρα και το μέλλον της, όμηροι μιας πολιτικής που μετατρέπει την Ευρώπη, από την ήπειρο του διαφωτισμού σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η δική μας χώρα γίνεται σταδιακά μια αποικία του χρέους που ποτέ ίσως, δεν θα μπορέσουμε να σηκώσουμε κεφάλι. Αυτή είναι η χώρα που θέλουμε να αφήσουμε στα παιδιά της; Η χώρα του χρέους, της ανεργίας, της φτώχειας και της μετανάστευσης; Όσο το πολιτικό σύστημα υπακούει στα κελεύσματα των δανειστών μας, θα παίρνουμε τις δόσεις – με την δέουσα χαρά βέβαια – αλλά θα βουλιάζουμε όλο και περισσότερο, ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο. Αυτή τη ελπίδα της ανάταξης δεν θα μας δώσουν την ευκαιρία να την ζήσουμε, μην έχουμε αυταπάτες.

    Από τότε που ξεκίνησε η μνημονιακή εποχή για τη χώρα μας λένε σε όλους τους τόνους ότι η «κρίση είναι ευκαιρία»!!! Ο,τι είναι η κατάλληλη στιγμή να ανατρέψουμε όλα τα στραβά του παρελθόντος, μήπως λοιπόν το πρώτο στραβό που πρέπει να αλλάξουμε είναι το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα για να σπάσουμε τα δεσμά με το αμαρτωλό παρελθόν, ως προϋπόθεση μιας νέας πορείας της χώρας;

     

    Θεόδωρος Α. Σπανέλης


    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.