Χρονόμετρο

    Ποιόν να λυπηθώ τελικά;

    Δημοσιεύτηκε στις

    Το έχω ξαναγράψει ότι λυπάμαι δύο φορές τους πρόσφυγες που δεν μπόρεσαν να φύγουν στην Ευρώπη, αφενός γιατί βιώνουν την σκληρή μοίρα του πρόσφυγα που ξεριζωμένος αφήνει πίσω του τις πατρογονικές εστίες καθώς και σε πολλές περιπτώσεις και αγαπημένα πρόσωπα που χάθηκαν στον πόλεμο και αφετέρου, γιατί εγκλωβίστηκαν στην πιο αδύναμη, ανοργάνωτη και ακατάλληλη χώρα για να υποδεχθεί πρόσφυγες.

     

    Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι επί τόσους μήνες, οι πρόσφυγες στρατοπέδεψαν στην Ειδομένη και συνεχώς επιχειρούσαν να σπάσουν το τείχος των Σκοπίων για να περάσουν απέναντι και να φτάσουν στον προορισμό τους, κύρια χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Δεν τα κατάφεραν και αυτή είναι η μεγάλη δυστυχία τους, δεν ξέρω αν είναι μεγαλύτερη ακόμη και από την ίδια την προσφυγιά!!!

     

    Αν αφήσουμε τους συναισθηματικούς και τις ευαισθησίες, πράγματα που κρατάνε πολύ λίγο και με μικρή αντίσταση στον σκληρό αγώνα της επιβίωσης, θα δούμε ότι σήμερα η κατάσταση είναι πάρα πολύ δύσκολη για τους ίδιους του Έλληνες που έχουν να αντιμετωπίσουν ένα σκληρό πόλεμο επιβίωσης, αυτό καθιστά ακόμη πιο δύσκολο την στήριξη φιλανθρωπικών προσπαθειών για μεγάλο χρονικό διάστημα. Την ίδια ώρα οι πρόσφυγες και ιδιαίτερα αυτοί που είναι οικογένειες με μικρά παιδιά, έχουν μια σειρά ανάγκες οι οποίες ούτε καν περνάνε από το μυαλό μας… είναι το φαγητό και η στέγαση, ως πρωταρχικά αλλά από εκεί και πέρα υπάρχει το ζήτημα της διαρκούς υγειονομικής περίθαλψης, της ένδυσης, της εκπαίδευσης, της δουλειάς και γιατί όχι της ψυχολογικής στήριξης όσων είναι θύματα πολέμου.

     

    Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι όλα αυτά μπορούν να τα βρουν στην Ελλάδα; Με ποια χρήματα, με ποια υποδομή, με ποιο προσωπικό και με ποιους μηχανισμούς Κοινωνικής Πρόνοιας, Εργασίας  και Υγείας μπορούν να υποστηριχθούν;

     

    Δεν υπάρχει τίποτα, αυτή είναι η πικρή αλήθεια και ως εκ τούτου η συζήτηση για το αν θα είναι στα αντίσκηνα ή στου ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ μπορεί να έχει αξία, αλλά μέχρι ενός σημείου. Ακόμη – ακόμη και η συζήτηση της ένταξης αυτών των ανθρώπων στην ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να είναι αρμοδιότητα ενός δημάρχου, ενός δημοτικού συμβουλίου ή μιας πρωτοβουλίας πολιτών όσο αγνά και ειλικρινή κίνητρα και να έχουν.

     

    Πριν λίγες ημέρες με δηλώσεις του, αυτός ο «αντιπαθητικός, αιμοδιψής, στυγερός και απάνθρωπος»  πολιτικός που τυχαίνει να είναι υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, ο Β. Σοϊμπλε με πολύ ξεκάθαρο λόγο – όπως κάνει πάντα – είπε ότι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι καλοδεχούμενοι στην Γερμανία γιατί αυτό επιτάσσει στο συμφέρον της χώρας. Τεκμηρίωσε δε την θέση του αυτή λέγοντας ότι σε διαφορετική περίπτωση η γερμανική κοινωνία των κλειστών συνόρων θα εκφυλιστεί και θα παρακμάσει!!! Εκείνη την στιγμή που διάβασα αυτά δεν μπορούσα να μην σκεφτώ ότι η Γερμανία ως μια σοβαρή και υπεύθυνη χώρα ξέρει πως θα αξιοποιήσει το «νέο αίμα» και την ώρα που εμάς μας κλείνει την πόρτα της Ευρώπης, την ανοίγει διάπλατα στους πρόσφυγες!!!

     

    Ποιόν να λυπηθώ τελικά, τους Έλληνες ή τους πρόσφυγες;

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης


    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.