Χρονόμετρο

    Γιατί τόση αφέλεια με την Τουρκία;

    Δημοσιεύτηκε στις

    Αν δεχθούμε ότι οι πρόσφυγες έρχονται στη χώρα μας γιατί πιστεύουν ότι θα μπορέσουν να φτάσουν στις χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, τώρα θα πρέπει οι ροές στο Αιγαίο να περιοριστούν. Γιατί, τι νόημα έχει να θαλασσοπνίγονται για να περάσουν στην Ελλάδα όταν το καλύτερο που τους περιμένει είναι να εγκλωβιστούν σε μια χώρα χρεωκοπημένη που δεν μπορεί να τους εξασφαλίσει, ούτε το ελάχιστον επίπεδο επιβίωσης;

     

    Με αυτές τις συνθήκες θα πρέπει οι πρόσφυγες να αναζητήσουν άλλα περάσματα, ακόμη και αν είναι μεγαλύτερης επικινδυνότητας, αρκεί να παραμένουν ανοιχτά. Ένα τέτοιο πέρασμα είναι τα σύνορα της Τουρκίας με τη Βουλγαρία.

     

    Πολύ φοβάμαι όμως ότι η ροή προς την Ελλάδα, δεν θα σταματήσει και οι προσφυγικές ροές θα συνεχίσουν αμείωτες. Κι αυτό θα συμβεί γιατί η Τουρκία χρησιμοποιεί τους πρόσφυγες, για να πετύχει τους στόχους που έχει βάλει στο Αιγαίο και γι’ αυτό αδιαφορεί πλήρως για το ότι είναι άνθρωποι και μάλιστα ομόθρησκοί. Αλήθεια, εικόνες με εθελοντές που οργανωμένα ή μεμονωμένα προσφέρουν κάθε είδους δυνατή βοήθεια στους πρόσφυγες, γιατί δεν έχουμε δει στην Τουρκία; Εκεί δεν υπάρχουν εθελοντικές οργανώσεις, δεν υπάρχουν άνθρωποι με συναισθήματα; Στην ζυγαριά της ανθρωπιάς όλη η πλάστιγγα, γέρνει προς την δική μας πλευρά στο Αιγαίο; Δεν μπορώ να το πιστέψω. Σαφώς και υπάρχουν αλλά είναι μεμονωμένες και ενδεχομένως και παράνομες!!!

     

    Το παράδοξο με εμάς είναι ότι έχουμε για την Τουρκία την εντύπωση ότι είναι ένα κράτος σαν όλα τα άλλα, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ότι δεν είναι αυτό που φαίνεται. Πηγαίνουμε ως τουρίστες, περνάμε καλά και νομίζουμε ότι και για τους Τούρκους ισχύει το ίδιο. Η αλήθεια είναι ότι ισχύει, αλλά για πάρα πολύ λίγους. Τουλάχιστον το 90% του πλούτου είναι στα χέρια του 10% του πληθυσμού, αλλά αυτό δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα. Το πρόβλημα της φτώχειας γίνεται μεγαλύτερο καθώς συνδυάζεται με ένα αυταρχικό και αντιδημοκρατικό καθεστώς που επιβάλει παντού την δική του θέληση, ακόμη και με τα όπλα. Την ώρα που ο Έλληνας πρωθυπουργός χαριεντίζονταν με τον Τούρκο ομόλογο του, χιλιάδες Τούρκων πολιτών, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες και κάθε ένας που έχει διαφορετική άποψη από την κυρίαρχη, σαπίζει σε κάποια φυλακή. Αυτό που γίνεται με την εφημερίδα ΖΑΜΑΝ που λειτουργεί κάτω από αστυνομικό έλεγχο δεν είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην Τουρκία. Φυσικά σε αυτήν και χειρότερη μοίρα βρίσκονται οι Κούρδοι που από τη μια πολεμάνε τον ISIS και από την άλλη δέχονται τα χτυπήματα της Τουρκίας. Η Τουρκία είναι μια κοινωνία σε πόλεμο και η χώρα μια απέραντη φυλακή.

     

    Αντί λοιπόν ο κ. Τσίπρας να διαμαρτυρηθεί και να καταγγείλει το παιχνίδι της Τουρκίας στο Αιγαίο με τους πρόσφυγες, τον αυταρχισμό του καθεστώτος και την απουσία δημοκρατίας στην δημόσια ζωή, συναγελάζεται με τον Αχμέτ Νταβούτογλου και μοιράζει κόκκινα τριαντάφυλλα στις γυναίκες. Δεν τον είδαμε όμως να ρίχνει και ένα στεφάνι στα νερά της Σμύρνης για τους αδικοχαμένους του «συνωστισμού» της Σμύρνης του 1922. Περασμένα είναι, ξεχασμένα όμως;

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης


    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.