Χρονόμετρο

    Κάτι σαν κωμωδία…

    Δημοσιεύτηκε στις

    Στην ιστορία δεν υπάρχουν ταυτίσεις, υπάρχουν όμως αναλογίες, με συνέπεια δύο εποχές διάφορες μεταξύ τους να παρουσιάζουν τόσες ομοιότητες που με ένα μικρό ρίσκο θα μπορούσε κανείς να προβλέψει γεγονότα.

     

    Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ –  στα βορειοανατολικά της αρχαίας Νεάπολης και νυν Καβάλας, στην Σκαπτή Ύλη, ο μεγάλος ιστορικός και συντοπίτης μας Θουκυδίδης, έγραψε στην Ξυγγραφή του, όπου σημειώνει στο προοίμιο του έργου του για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο ότι «θα είμαι ικανοποιημένος αν το έργο μου κριθεί ωφέλιμο από όσους θελήσουν να έχουν ακριβή γνώση των γεγονότων που συνέβησαν και εκείνων που θα συμβούν στο μέλλον, τα οποία, με δεδομένη την ανθρώπινη κατάσταση, θα είναι όμοια ή παραπλήσια. Έγραψα την ιστορία μου για να μείνει αιώνιο κτήμα των ανθρώπων…»!!! Ο Θουκυδίδης ήταν ουσιαστικά ο πρώτος που ξέφυγε από την αφηγηματική γραφή του Ηρόδοτου και πέρασε στην ανάλυση των γεγονότων, ψάχνοντας εκείνο το «γιατί» που δίνει απαντήσεις στα βασανιστικά ερωτήματα που έχουν να κάνουν με την φύση των ανθρώπων, άρα και με τα έργα τους.

     

    Η κατοχή και ο εμφύλιος έγραψαν στον τόπο μας, την μεταπολεμική ιστορία με την δύναμη των όπλων, η κορύφωση αυτής της κατάστασης ήταν το πραξικόπημα του 1967, όπου πλέον οι στρατιωτικοί μην αντέχοντας τα παιχνίδια των πολιτικών και κρίνοντας τους ανίκανους να διαχειριστούν την τύχη της χώρας, κατέλαβαν την εξουσία με τα όπλα!!! Με όπλα ξεκίνησε ο κύκλος, με όπλα έφτασε στην κορύφωση και με όπλα τελείωσε, με την είσοδο του τανκ στο Πολυτεχνείο – κύρια συμβολική η αξία του – και την στρατιωτική προδοσία της Κύπρου – ουσιαστικά εδώ έπαιξε ρόλο η απουσίας μιας οργανωμένης στρατιωτικής αντίστασης.

    Το Πολυτεχνείο μπόρεσε να πετύχει το σκοπό του, επειδή υπήρχε κάτι που του έδινε δύναμη, ήταν αυτό που πήρε την φωνή των αγωνιζόμενων φοιτητών και την έκανε πιο δυνατή!!! Πόσοι από εσάς δεν έχετε ακούσει στα ετήσια αφιερώματα, την φωνή της Μαρίας Δαμανάκη να φωνάζει «Εδώ Πολυτεχνείο»; Χωρίς το ραδιόφωνο αυτή η φωνή δεν θα έβγαινε έξω. Αυτή η φωνή έγινε το σύμβολο της αντίστασης, αλλά και η φωνή που άνοιγε μια νέα εποχή… Στο εξής το ραδιόφωνο και όλα τα στην συνέχεια ΜΜΕ θα αποτελούσαν τον νέο «όπλο» της νέας τάξης πραγμάτων που θα γεννούσε η Μεταπολίτευση. Τι θα ήταν η Μαρία Δαμανάκη αν δεν είχε την τύχη να κρατάει εκείνες τις ημέρες το μικρόφωνο; Ποιος θα την ήξερε; Η φωνή της όμως έδωσε υπόσταση στην νέα πολιτική κατάσταση που κυοφορήθηκε τότε και πήρε σάρκα και οστά μετά την Κυπριακή τραγωδία. Στο εξής τα όπλα θα έμεναν στον οπλοβαστούς, οι «εκτελέσεις» θα γίνονταν με τα μικρόφωνα και τις κάμερες. Η μεγάλη καμπή της ιστορίας ήταν το 1989, δεν θα το έλεγα «βρώμικο» όπως αρέσει σε πολλούς, αλλά μια ημερομηνία ενηλικίωσης της ήδη συντελεσθείσας στο Πολυτεχνείο Media-γονίας!!!

    Αύριο η συνέχεια…

     

    Θεόδωρος Α. Σπανέλης


    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.