Χρονόμετρο

    Τι ξέχασε ο Αλέξης;

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ομολογώ ότι είχα την υπομονή να ακούσω το σύνολο της ομιλίας του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, επί των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησής του. Ήταν μια ομιλία που κινήθηκε με απόλυτη συνέπεια στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ… αν και μάλλον την υπονόμευε η προσπάθεια μίμησης του Ανδρέα Παπανδρέου και ο πλεονάζων συναισθηματισμός,  ωστόσο, πέρα από αυτά υπήρχε μια μεγάλη απουσία.

     

    Ενώ υπήρχε μια ιδιαίτερη έμφαση στην αποκατάσταση των πληγέντων από την μνημονιακή πολιτική, εργαζομένων και συνταξιούχων, ενώ υπήρχε πρόβλεψη για μέτρα καταπολέμησης της ανεργίας, για τις επιχειρήσεις, τον κορμό της οικονομίας δηλαδή,  οι μόνες αναφορές ήταν, αυτές που σχετίζοντας με φορολογία και τις 100 δόσεις των οφειλών προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία!!!

     

    Υπήρξε αναφορά για δημιουργία αρκετών χιλιάδων θέσεων εργασίας με τα προγράμματα του ΟΑΕΔ, αλλά όλοι γνωρίζουν ότι αυτά αφορούν ένα πρόσκαιρο μέτρο αντιμετώπισης του προβλήματος. Η ουσιαστικά και μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση έρχεται μέσα από την ανάπτυξη, δηλαδή τις επενδύσεις και την τόνωση της παραγωγής που δημιουργούν θέσεις εργασίας. Επ’ αυτού όμως, δεν υπήρξε καμία αναφορά, πολλώ δε όταν ο αρμόδιος υπουργών των Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης προτείνει ένα New Deal – κατά τα πρότυπα του Ρούσβελτ κατά το 1936 – στους ευρωπαίους εταίρους, για την τόνωση της οικονομίας. Μα ο κύριος στόχος του προέδρου Ρούσβελτ ήταν τότε η τόνωση της εγχώριας παραγωγής των ΗΠΑ (χάλυβας, οικοδομικά υλικά, χημικά, κ.λ.π.) μέσα από την υλοποίηση ενός μεγάλου προγράμματος δημοσίων επενδύσεων. Κυκλοφορία χρήματος – παραγωγή – ζήτηση, ήταν εν ολίγοις η λογική της «νέας συμφωνίας» που έβγαλε τις ΗΠΑ από την ύφεση.

     

    Στην Ελλάδα για ποια παραγωγή μιλάμε, όταν η γεωργία μας είναι διαλυμένη από τις επιδοτήσεις, η κτηνοτροφία δεν μπορεί να καλύψεις ούτε το 105 της εγχώριας ζήτησης, ενώ η βιομηχανική και τεχνολογική παραγωγή προϊόντων είναι σε πλήρη απορύθμιση, αν όχι διάλυση;

     

    Η μεγάλη κατάρα τα χώρας μας, δεν είναι το χρέος, αυτό είναι το αποτέλεσμα, αν θέλετε το σύμπτωμα, δημιουργήθηκε εξαιτίας της απουσίας παραγωγής βάσης σε συνδυασμό με έναν υπερτροφικό δημόσιο τομέα που γέννησε και συντήρησε την διαφθορά, (από τους καναλάρχες και τους μεγαλοεργολάβους μέχρι τις πολεοδομίες και τις εφορίες). Οποιαδήποτε απόπειρα να χτυπηθούν αυτά τα συμφέροντα (αν πέρα από τις δηλώσεις υπάρχει και η βούληση) θα προσφέρει πρόσκαιρα αποτελέσματα, όσο συνεχίσουν να υπάρχουν οι δομές εξουσίας που τα παράγουν.

     

    Το χτύπημα της διαφθοράς εμπίπτει σε εκείνους τους τομείς άσκησης πολιτικής, όπου λες λίγα και πράττεις πολλά, σε διαφορετική περίπτωση είναι πράξεις επιπολαιότητας. Και βέβαια το μεγάλο ζήτημα παραμένει, παραγωγή θα αποκτήσουμε;

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης


    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.