Χρονόμετρο

    Ένας μέτριος με ολίγη…

    Δημοσιεύτηκε στις
    Γράφει ο Θεόδωρος Α. Σπανέλης

    Γράφει ο Θεόδωρος Α. Σπανέλης

     

     

     

     

     

     

     

    Παλιότερα όταν το μοναδικό μέρος που υπήρχε στην αγορά για να πιείς καφέ ήταν το καφενείο, υπήρχαν και πολλές παραλλαγές του ελληνικού καφέ, παραλλαγές που τις καθόριζε η ποσότητα της ζάχαρης, του καφέ αλλά και το βράσιμο… Σήμερα παραγγελία του είδους, «βαρύ και όχι», «ένα με ολίγη βαρύ βραστό», «πολλά γλυκύ βραστός» ή «βαρύ γλυκός» είναι πολύ σπάνιες. Θέλετε το ότι οι παραδοσιακοί καφετζήδες έχουν εκλείψει, θέλετε ότι το μενού έχει εμπλουτιστεί με άλλους καφέδες, όπως εσπρέσσο, καπουτσίνο, γαλλικός, νές και οι διάφοροι φρέντο, τις εξαφάνισαν. Όπως τείνει να αντικατασταθεί και το καφενείο από το καφέ. Τον τελευταίο μήνα στην Καβάλα άνοιξαν τρία νέα καφέ και οσονούπω θα έχουμε και τέταρτο καινούργιο, αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό…

     

    Το ελληνικό καφενείο, είναι μια έννοια και μια λειτουργία ταυτισμένη με την δημοκρατία, είναι μια προέκταση της αγοράς, όπου «αγορά» ως γνωστό προέρχεται από το αγορεύω και το αγοράζω είναι παράγωγο της ίδιας λέξη και όχι του δούναι και λαβείν, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στην τουρκική γλώσσα για παράδειγμα, όπου το αγοράζω μεταφράζεται ως αλισβερίσι, δηλαδή αυτό που στην καθομιλουμένη λέμε «δίνω και παίρνω». Στο ελληνικό καφενείο μπορούσε ο καθένας να έχει άποψη και να την εκφράζει, αυτός ο πλουραλισμός υπήρχε και στον καφέ… Πέρα από θεσμούς και συνταγματικές λειτουργίες υπήρχε η «δημοκρατία του καφέ», η οποία εκφραζόταν και με την μεγάλη γκάμα που υπήρχε στις παραγγελίες. Το πώς τον έπινε τον καφέ του ο καθένας σήμαινε πολλά, που και αυτό δεν είναι θέμα της ώρας, υπήρχε όμως η δυνατότητα να παραγγείλεις καφέ έτσι όπως τον ήθελες και υπήρχε και ένας καφετζής που ήξερε πώς να τον φτιάξει.

    Σήμερα οι καφέδες φτιάχνονται από τις μηχανές, η μοναδική επιλογή είναι στο είδος του καφέ και στην ποσότητα της ζάχαρης. Μαζί με την παραγγελία του καφέ, χάθηκε και η συζήτηση, κυριαρχεί πλέον, όλες τις ώρες, η μουσική, οπότε οι διάλογοι περιορίζονται σε ολιγοσύλλαβες λέξεις. Μαζί με το χάσιμο της ποικιλίας της παραγγελίας χάθηκε και η ουσία του καφενείου, το οποίο από χώρο διαλόγου, ανταλλαγής απόψεων και ενημέρωσης, μετατράπηκε σε «ανθρωποστάσιο», συγγνώμη για τον νεολογισμό, αλλά τα καφέ είναι ως επί των πλείστων ο χώρος που θα παρκάρει κανείς το «κουρασμένο» του κορμί, το «νωθρό» του μυαλό, για να απολαύσει ένα φρέντο και να «σκοτώσει» την ώρα του.

    Δεν νοσταλγώ τα «κόκκινα» και τα «πράσινα» καφενεία, νοσταλγώ όμως τα καφενεία που περιγράφουν παλιοί καβαλιώτες, είτε με τις αφηγήσεις τους, είτε με τα γραπτά τους, όπως οι αναφορές της κ. Ευθυμίας Πέγιου. Αυτά τα καφενεία είναι λίγα έως σπάνια – για να μην είμαστε και απόλυτοι – και το κενό τους δεν μπόρεσε να το καλύψει κάτι άλλο…


    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.