Χρονόμετρο

    Όαση μέσα στην κρίση…

    Δημοσιεύτηκε στις

    Μέσα από τις στήλες του «Χ» παρουσιάσαμε χθες, την επιχειρηματική δράση των κατοίκων στα Λουτρά του Άγκιστρου,  προκειμένου να δείξουμε ότι υπάρχουν επιτυχημένα μοντέλα αξιοποίησης φυσικών πόρων, με τρόπο που η υπεραξία που δημιουργείται διαχέεται στην κοινωνία. Αυτό το κάναμε για να υπογραμμίσουμε ότι τέτοιου είδους επενδύσεις, είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικές όταν συνυπάρχει η επιχειρηματική δράση, με την τοπική κοινωνία και όλοι μαζί δημιουργούν μια υπολογίσιμη αναπτυξιακή μονάδα.

    Ωστόσο, μέσα από το ρεπορτάζ έβγαινε και ένα άλλο συμπέρασμα, ιδιαίτερα χρήσιμο. Σε μια εποχή που στην Ελλάδα διαλύθηκαν τα πάντα, κάτω από το βάρος των μνημονίων, σε κάποιο παραμεθόριο χωριό των Σερρών, δημιουργήθηκε μια μονάδα που άντεξε στα χτυπήματα της κρίσης, κράτησε τους κατοίκους στο χωριό τους, τους πρόσφερε εργασία και τους έκανε να αγαπήσουν και να προσέχουν ακόμη περισσότερο τον τόπο τους. Έτσι, ούτε οικογένειες διαλύθηκαν κάτω από το βάρος της οικονομικής ανέχειας, ούτε οι νέοι έφυγαν μετανάστες, ούτε οι γειτονιές ερήμωσαν… αντιθέτως, αξιοποιήθηκε ένας φυσικός πόρος, ο τόπος τους έγινε πόλος έλξης και διάγουν την μνημονιακή εποχή με τις λιγότερες απώλειες.

    Αναμφίβολα, ανά το πανελλήνιο υπάρχουν και άλλες μονάδες, με ανάλογη δράση και αποτελέσματα, οι οποίες όμως ποτέ δεν προβλήθηκαν, αλλά ούτε και αναδείχθηκαν ως ένα παράδειγμα υποδειγματικής διαχείρισης σε μια δύσκολη, οικονομικά και κοινωνικά, εποχής. Γιατί σε όλα αυτά τα εγχειρήματα, το σημαντικό δεν είναι μόνο το οικονομικό, αλλά και το κοινωνικό, όπως και η αίσθηση να ζεις και μάλιστα καλά, στον τόπο που γεννήθηκες και αγάπησες… Επιπλέον, φαίνεται ότι όταν υπάρχουν άνθρωποι με μεράκι και αγάπη ο ένας για τον άλλον, ξεπερνιόνται όλα τα γραφειοκρατικά προβλήματα και τα εμπόδια που βάζει η καθεστηκυία τάξη της απραξίας και της δημοσιοϋπαλληλικής λογικής και οι ικανοί άνθρωποι φεύγουν μπροστά. Η κλάψα και η μιζέρια μπορεί να εκτονώνουν το συναίσθημα, αλλά δεν παράγουν πλούτο!

    Ευτυχώς μέσα στην γενικότερη κατήφεια και μαυρίλα υπάρχουν αυτές οι οάσεις που δίνουν την ελπίδα ότι αν θέλουμε, μπορούμε να βρούμε τον δρόμο για να αλλάξουμε τις ζωές μας. Η φυγή, η απραξία και η μιζέρια δεν είναι λύση, είναι ένα σπιράλ καθοδικής πορείας που δεν οδηγεί πουθενά. Αυτές τις δύσκολες ώρες που περνάει η πατρίδα μας, είθε αυτές οι οάσεις, σαν το Άγκιστρο ή και η Κερκίνη που είναι εκεί κοντά, να γίνουν ο κανόνας και να μην είναι η εξαίρεση!!!

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης


    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.