Χρονόμετρο

    ΜΝΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Πως η ιστορία γίνεται οικονομία

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ένα μεγάλο θέμα που έχει ανακύψει με τα έργα που έχουν ολοκληρωθεί – κύρια με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση – και αφορούν μνημεία, είναι το πώς αυτά εντάσσονται στην σύγχρονη ζωή και πως συμβάλουν στην τοπική ανάπτυξη. Εξ αρχής είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχουν περιορισμοί, τους οποίους θέτει το ίδιο το μνημείο. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πάρα πολλές δυνατότητες αξιοποίησης και δημιουργίας οικονομικής προσόδου. Μέσα στον αστικό ιστό της Καβάλας υπάρχουν δύο πάρα πολύ σημαντικοί «δρόμοι», ο ένας είναι η αρχαία Εγνατία Οδός και ο άλλος είναι ο δρόμος του Νερού.

     

    Για την αρχαία Εγνατία η τελευταία φορά που εκτελέστηκε ένα έργο συντήρησης ήταν επί Στάθη Εριφυλλίδη, απ΄ τότε έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια!!! Κι όμως είναι το πιο αρχαίο μνημείο εντός της πόλης και αυτός από τον οποίον πέρασαν στρατοί, έμποροι, μεγάλοι ηγέτες, ιδέες και θρησκευτικές λατρείες και αγιασμένες μορφές που άλλαξαν τον ρου της παγκόσμιας ιστορίας.

     

    Ο δεύτερος είναι ο δρόμος του Νερού, αυτός που οδηγεί από τις Καμάρες μέχρι την Μάνα του Νερού, στην περιοχή Τρία Καραγάτσια. Βέβαια, αν εξετάσουμε συνολικά την ιστορία αυτού του δρόμου και πάμε και πριν την Ρωμαϊκή εποχή όπου έχουμε τα πρώτα ευρήματα ύδρευσης προς την πόλη της Νεαπόλεως, θα διαπιστώσουμε ότι για αρκετούς αιώνες, αυτή η διαδρομή ήταν ο δρόμος του Χρυσού, καθώς οδηγούσε από το λιμάνι της Νεαπόλεως στα Σκάβαλα, στην καρδιά της χρυσοφόρου περιοχής, από τους πρώτους ιστορικούς χρόνους και την εποχή του Α’ αποικισμού. Σήμερα αυτό που ξέρουμε σαν δρόμου του Νερού, περνάει δίπλα από αρχαία ορυχεία, διασχίσει την αρχαία πόλη των Σκάβαλων και φτάνει στην εκτεταμένη περιοχή των χρυσωρυχείων, εκεί που δέσποζε η πόλη του μεγάλου ιστορικού της αρχαιότητας του Θουκυδίδη.

     

    Περιορίζομαι σε ενδεικτικές αναφορές των στοιχείων ιστορίας, θεολογίας και οικονομίας, για να περάσω και στο θέμα του Φρουρίου της Καβάλας, όπου την περασμένη εβδομάδα αφιερώσαμε ρεπορτάζ για την πολύ κακή εικόνα που παρουσιάζει. Το φρούριο της Καβάλας αλλά και γενικότερα η χερσόνησος της Παναγίας, δεν είναι απλά μια όμορφη συνοικία – με ότι έχει μείνει από την παλιά αρχοντιά της -, πολύ περισσότερο το μνημείο στην κορυφή του λόφου, δεν είναι απλά ο πύργος που σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεται στην γέφυρα ενός πλοίου που αυλακώνει τα νερά του βορείου Αιγαίου. Είναι και κάτι παραπάνω, με μια ιστορία που διατρέχει τους αιώνες, από την προϊστορία μέχρι τις ημέρες μας.

     

    Μα καλά, θα ρωτήσει κάποιος,  όμορφα και ωραία όλα αυτά ως ακαδημαϊκή γνώση, πως όμως μπορούν να αλλάξουν την ζωή μας, να κινήσουν την οικονομία μας; Η απάντησε περνάει από έναν δρόμο που δεν είναι καινούργιος και τον έχουν περπατήσει άλλοι πριν από εμάς και μάλιστα σε περιοχές, πολύ φτωχότερες σε «ιστορικά και πολιτιστικά κοιτάσματα», εμείς εκείνο που δεν βλέπουμε είναι το πώς όλα αυτά θα γίνουν οικονομία.

     

    Εδώ δεν αρκούν μόνο τα έργα και οι παρεμβάσεις της όποιας δημοτικής αρχής, χρειάζεται και κάτι παραπάνω, ένας συνολικός σχεδιασμός που θα περιλαμβάνει από την επιμόρφωση μέχρι την παρότρυνση και την ενίσχυση για να ξεκινήσουν οι επιχειρηματικές πρωτοβουλίες.

     

    Θεόδωρος Αν. Σπανέλης


    Δημοσιεύτηκε στις

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.