Χρονόμετρο
header banner

    ΑΚΤΟΠΛΟΙΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΘΑΣΟ: Γίναμε ρεζίλι λόγω απουσίας ασανσέρ

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ο Δημήτρης  Αντωνίου, δηλώνει ότι είναι «Ένας ρομαντικός αντιρρησίας και κατ’ επιλογήν αισιόδοξος που δε σταματάει στιγμή να αγωνίζεται για το καλύτερο» γι’ αυτό και το ταξίδι του στην Θάσο, έγινε η αφορμή να αναδείξει το πολύ σοβαρό πρόβλημα που υπάρχει στην ακτοπλοΐα μας, όσον αφορά την εξυπηρέτηση ατόμων που για την μετακίνησή τους χρησιμοποιούν αναπηρικό καροτσάκι. Η απουσία ασανσέρ ήταν η αφορμή ο κ. Αντωνίου να ταλαιπωρηθεί και όλο αυτό να γίνει μια ανάρτηση στο διαδίκτυο. Μένει να δούμε αν οι πλοιοκτήτες που συγκινηθούν ώστε να αναλάβουν τις ανάλογες πρωτοβουλίες ή θα θεωρήσουν το γεγονός ένας μεμονωμένο περιστατικό και θα το προσπεράσουν.

     

    Ας δούμε όμως πως περιγράφει ο ίδιος την περιπέτεια του: «Εδώ βλέπετε εμένα ‘’παγιδευμένο’’ με το αναπηρικό μου αμαξίδιο μεσα στο αυτοκίνητο σε μια πλατφόρμα στάθμευσης των οχημάτων ενός ferry boat που πάει προς Θάσο. Ξέρετε γιατί;

     

    Είπα φέτος να προσπαθήσω να ‘’κάνω διακοπές’’ 2-3 μέρες στην Καβάλα και σκέφτηκα γιατί να μην πάω και σε ένα νησί (πρώτη φορά μετά το ατύχημα), μιας και η θάσος είναι απέναντι. Στην αρχή ενθουσιάστηκα με την ιδέα ! Αμέσως όμως συνάντησα δυσκολίες που δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είναι αληθινές!

     

    Σχεδόν κανένα ferry boat δεν έχει προδιαγραφές (ασανσέρ ή κάτι αντίστοιχο) ώστε το αναπηρικό αμαξίδιο να μπορεί να βγαίνει από το αυτοκίνητο και να ανεβαίνει στο κατάστρωμα του πλοίου. Ίσα ίσα μου ‘’έκαναν και χάρη’’ που μου το επιτρέψανε γιατί σε πιο μακρινά ταξίδια για λόγους ασφαλείας δεν γίνεται να μένω εκεί κάτω. Αλλά ούτε και πάνω μπορώ να ανέβω. ‘’ΊΣΑ ΙΣΑ ΜΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗ ΧΑΡΗ’’ ;;;;;

     

    ΑΡΑ. Να λέω και ευχαριστώ που είμαι σαν τον ποντικό μες το αυτοκίνητο, αντί να βρίσκομαι στο κατάστρωμα και να απολαμβάνω τη διαδρομή.

     

    Φανταστείτε έστειλα έναν φίλο μου επάνω (και αυτοί ‘’αναγκάστηκαν’’ να μείνουν μαζί μου μες το αυτοκίνητο) για να βγάλει κάποιες φωτογραφίες για να δω τουλάχιστον έτσι την όμορφη θέα. Και για πιο μακρινούς προορισμούς ούτε να το διανοούμαι… το 2018… που όλοι είμαστε ευαίσθητοι με την αναπηρία και προσπαθούμε να εξαλείψουμε τις ‘’αδικίες’’-διακρίσεις.

     

    Δεν θα κάτσω να ψάξω τους νόμους γιατί είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν και αποκλείεται να ‘’επιτρέπουν’’ κάτι τέτοιο. Απλά κανενός δεν του καίγεται καρφί για το αν ‘’εγώ’’ στην αναπηρική καρέκλα στερούμαι το δικαίωμα να ταξιδέψω σαν άνθρωπος με το πλοίο αντί να ντροπιάζομαι και να θλίβομαι με αυτήν την απαράδεχτη αντιμετώπιση…

     

    Μια ακόμη μάχη μόλις ξεκίνησε…»

     

     


    Δημοσιεύτηκε στις

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.