Χρονόμετρο

    CENTRO CAFE: Τέλος εποχής, αρχή μιας άλλης…

    Δημοσιεύτηκε στις

    Ένα από τα πιο παλιά και αγαπητά στέκια της Καβάλας, κλείνει τον κύκλο της ζωής του, εν μέσω πανδημίας, όπως και πολλά άλλα πράγματα που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε. Η εξέλιξη αυτή έγινε γνωστή πριν λίγο με ανάρτηση του Κώστα Παπαδόπουλου που έγραψε στο FB ότι:

     

    Έχουν περάσει 24 χρόνια από όταν πήγα για πρώτη φορά για δουλειά στο Centro. Δεν είχα κλείσει καλά καλά τα 18 χρόνια ζωής και όλα μου έμοιαζαν βουνό! Μεγάλο “σχολείο” σε αυτό το αντικείμενο της εργασίας, χαρές και στεναχώριες πέρασαν αλλά πάνω από όλα εξελίχτηκε σε οικογένεια. Γιατί για να δουλέψεις εκεί, εκτός από την γνώση της δουλειάς, έπρεπε πριν από όλα να είσαι καλός άνθρωπος, καλό παιδί που λέμε στην πιάτσα! Είμαι ο τελευταίος που θα μιλήσω (γράψω) για τον Πάνο, τον Τάσο και το μαγαζί σαν οργανισμό, αλλά θα μεταφέρω με δυο λόγια αυτά που έζησα όλα αυτά τα χρόνια.

    Λοιπόν, Centro ήταν, ο γάμος του Δημήτρη, το παιδί του Τάσου, η πρόσληψη του Θόδωρου, το πτυχίο που πήρε ο Γιάννης, η πρώτη φορά που έπαιξε μουσική ο Νίκος, οι αρραβώνες της Μαρίας με τον Βασίλη, ο πρωινός καφές της Δέσποινας, τα γενέθλια του Άκη, το χαρτί για το στρατό του Σίμου, η γέννηση του Γαβριήλ, οι καφέδες του Κώστα, τα ποτά του Γιάννη, οι χοροί της Φωτεινής, ο Σταμάτης που γνώρισε την Αγγελική και έκαναν οικογένεια, το κλάμα του Μάριου, ο Νίκος που ερωτεύτηκε, η Κατερίνα που χώρισε, ο Γιώργος που πρώτη φορά ήπιε αλκοόλ, τα σφηνάκια του Τάσου, η προαγωγή του Ηλία και η ανάγκη του καθένα από εμάς να μοιραστούμε τις εμπειρίες- σταθμούς της ζωής μας σε ένα ωραίο, καθαρό και φιλικό περιβάλλον! Παρόλα αυτά τίποτα δεν τελείωσε και η ζωή είναι μπροστά μας με νέες προκλήσεις και στόχους.


    Δημοσιεύτηκε στις

    Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.