Χρονόμετρο

    ΦΙΛΙΠΠΟΙ: Ιστορία γραμμένη στις πέτρες

    Δημοσιεύτηκε στις

    Τα βράχια γύρω από την αρχαία πόλη των Φιλίππων είναι μια απέραντη «πινακοθήκη», με εικονογράφηση που ξεκινάει από τους προϊστορικούς χρόνους, περνάει στους αρχαϊκούς – κλασσικούς , συνεχίζει στην ύστερη αρχαιότητα 3 – 4 αιώνα και φτάνει μέχρι τις ημέρες μας. Όπως σε αυτή την φωτογραφία που συνυπάρχει το βραχοανάγλυφο με την Θεά Άρτεμης και δίπλα ακριβώς ένα σύγχρονο, όπου ο «καλλιτέχνης» φρόντισε να γράψει το όνομα και την ημερομηνία (1967), για να μην σκοτίζει πολύ τον αρχαιολόγο του μέλλοντος. Εναρμονισμένη με την ιστορία βέβαια και η σύγχρονη παρέμβαση του καλλιτέχνη, ένας άνδρας με περικεφαλαία, ο χώρος εμπνέει.

     

     

     

    Αν και οι καλλιτέχνες της αρχαιότητα έδειχναν την ίδια φροντίδα για την υστεροφημία τους, ίσως να γνωρίζαμε κάτι περισσότερο, για τα συγκεκριμένα ανάγλυφα επάνω στους βράχους. Να σημειώσουμε ότι ανάλογα βραχοανάγλυφα υπάρχουν και σε άλλα σημεία, στην ευρύτερη περιοχή και στην Μικρά Ασία, αλλά τόσα πολλά σε τόσο μικρή έκταση πουθενά αλλού. Μέχρι τώρα στους Φιλίππους έχουν εντοπιστεί 190 τουλάχιστον, ενώ δεν αποκλείεται να αποκαλυφθούν στο μέλλον και άλλα, με ανασκαφές στην πλαγία της Ακρόπολης.

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Περιηγήσεις, ΦΙΛΙΠΠΟΙ

    ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΝΑΤΟΙΚΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΜΕΛΕΤΗ : Η μάχη των Φιλίππων ως μάθημα για την στρατιωτική εκπαίδευση

    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Εξέταση των συνθηκών της μάχης στο πλαίσιο επιμορφωτικού προγράμματος

     

     

    Το γεγονός δεν είναι νέο, αλλά έχει την αξία του. Συγκεκριμένα πριν ένα χρόνο περίπου πραγματοποιήθηκε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό από τις 2 έως τις 3 Μαρτίου 2017 στους Φιλίππους από την ΝΑΤΟική μονάδα που εδρεύσει στην Θεσσαλονίκη. Το θυμήθηκα προχθές με αφορμή την επίσκεψη του γερμανού υπουργού Γιόχαν Φούχτελ, ο οποίος έρχεται και ξανάρχεται για στήσει καμία επένδυση στην περιοχή των Φιλίππων, είτε θρησκευτικού, είτε «στρατιωτικού» τουρισμού και εμείς πετάμε αετό. Γιατί δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα.

     

     

    Για το θέμα υπάρχει αφιέρωμα στο περιοδικό που εκδίδεται από την εν λόγω μονάδα – στο τεύχος Νοεμβρίου – και σύμφωνα με το σχετικό ρεπορτάζ μια κοινή ομάδα σχεδιασμού από το κεντρικό τμήμα, επισκέφθηκε τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων, προκειμένου να υλοποιήσει με τον καλύτερο τρόπο τις γνώσεις που αποκτήθηκαν από το μάθημα προγραμματισμού ολοκληρωμένων λειτουργιών, στο οποίο έγινε αναγωγή σε μια ιστορική μελέτη επάνω στα στοιχεία που καθόρισαν, τις στρατηγικές, επιχειρησιακές και τακτικές διαστάσεις της “Μάχης των Φιλίππων” που έλαβε χώρα το 42 π.Χ.  στην περιοχή που βρίσκεται δυτικά της αρχαίας πόλης.

     

    Στο πλαίσιο αυτού του μαθήματος προγραμματίστηκαν επισκέψεις σε διαφορετικά πεδία μάχης και μελέτης στρατιωτικών τακτικών. Οι μάχες που θεωρούνται ως μέρος αυτού του έργου είναι: Η Θρακική εκστρατεία της Σπάρτης και η μάχη της Αμφίπολης (422 π.Χ.) κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου μεταξύ του Αθηναίου στρατηγού Κλέοντας και του Σπαρτιάτη στρατηγού Βρασίδα.

     

    Αυτή η πρώτη δραστηριότητα, δηλαδή η «Μάχη των Φιλίππων, ήταν στο πλαίσιο του εμφυλίου πολέμου των Ρωμαίων, ανάμεσα στις Ρωμαϊκές δυνάμεις του Μάρκου Αντωνίου και του Οκταβιανού και εκείνων των Μάρκου Βρούτου και Γάιου Κάσιου, γνωστών ως Ελευθερωτών και ηγετών των Δημοκρατικών. Η σημασία αυτής της μάχης συνοψίζεται σε τρεις βασικούς παράγοντες: Πρώτον, η μάχη ξεκίνησε τη μετατροπή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καθώς πέρασε από το δημοκρατικό σύστημα στο αυτοκρατορικό, δεύτερον είχε αποφασιστική επίδραση στον γνωστό πολιτισμένο κόσμο εκείνης της εποχής και τελικά ήταν μια στρατηγική μάχη γιατί τις συνδυαστικές τακτικές, τις αρχές του πολέμου και τα συμπεράσματα που έχουν διαχρονική αξία, ακόμη και σήμερα.

     

    Οι ενημερώσεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των δύο ημερών περιλάμβαναν την Πολιτικοστρατιωτική κατάσταση, τη σύνθεση των αντιτιθέμενων παρατάξεων, την απεικόνιση του πεδίου μάχης, τα κέντρα βαρύτητας και για τις δύο πλευρές, τους Στρατηγικούς Επιχειρησιακούς Σκοπούς, τη φάση εκτέλεσης της μάχης και τέλος τα διδάγματα – τα προσδιορίζονται στη μελέτη. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με επιτόπια έρευνα στις τοποθεσίες όπου έγινε η μάχη το 42 π.Χ. και μια επίσκεψη στο ομώνυμο αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο στην πόλη των Φιλίππων.

     

    Η ερμηνείας αυτής της σημαντικής ιστορικής μάχης έφερε ποικίλα μαθήματα στους σχεδιαστές που επωφελήθηκαν όχι μόνο από τη σύνδεση της μάχης με τον σύγχρονο επιχειρησιακό σχεδιασμό αλλά και από τα μέλη της ομάδα που είχαν την ευκαιρία να ανταλλάξουν απόψεις και να συνεργαστούν μαζί, στην διαδικασία προγραμματισμού διαχείρισης κρίσης στο πλαίσιο της άσκηση Gordian Knot 2017.

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, ΦΙΛΙΠΠΟΙ

    ΦΙΛΙΠΠΟΙ: Η αρχαία πόλη, κάτω από την ρωμαϊκή αποικία

    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Γράφει ο Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

    Η ακρόπολη των Φιλίππων στέκει αγέρωχη, ψηλά στον κωνικό λόφο, απέναντι στο χρόνο και τους αιώνες που περνούν, αγναντεύοντας από εκεί ψηλά την πεδιάδα και στο βάθος το Παγγαίο όρος. Από εδώ ξεκίνησε και ο Μακεδόνας βασιλιάς Φίλιππος Β’, να χτίζει τη νέα πόλη, που ονομάστηκε Φίλιπποι και την προίκισε με οχυρωματικά έργα, με ένα εντυπωσιακού κάλους θέατρο, με αποστραγγιστικά έργα που περιόρισαν τα έλη, προσφέροντας νέα γη προς καλλιέργεια, αλλά αλλάζοντας και το κλίμα, οπότε έτσι της έδωσες τη δυνατότητα να γίνει μια μεγάλη και σημαντική πόλη που έμελλε να γράψει χρυσές σελίδες δόξας στην ιστορία. Το όνειρό του έγινε πραγματικότητα, γιατί η πόλη αυτή πρωταγωνίστησε σε όλα τα σημαντικά γεγονότα που καθόρισαν το μέλλον του κόσμου, με τους μύθους του Παγγαίου και το χρυσάφι από τη γη του, έδωσε την πρώτη ύλη για να οικοδομηθούν τα πιο μεγάλα ανθρώπινα επιτεύγματα. Οι μύθοι του Παγγαίου πλάστηκαν για να διδάξουν  την πίστη στην αναγέννηση και στην μετά θάνατο ζωή και ο χρυσός έδωσε τη δύναμη για να ξεκινήσει να υλοποιείται το μεγάλο όνειρο, ενδεχομένως ουτοπικό, αυτό της ενοποίησης του γνωστού κόσμου, ώστε να σταματήσουν οι πολεμικές συρράξεις.

     

    Η ιστορία όμως επιφύλασσε για την πόλη και άλλες σημαντικές στιγμές,  αφού έγινε το σημείο αναφοράς για δυο γεγονότα που καθόρισαν την ίδια την δομή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή, το πολίτευμα και τη θρησκεία.  Το 42 π.Χ. με την ήττα των δημοκρατικών περνάμε στην αυτοκρατορική εποχή, γεγονός που θα επηρεάσει την εξέλιξη μέχρι και τη σύγχρονη εποχή και το 59 μ.Χ. με την έλευση του Αποστόλου Παύλου θα γίνει η αφετηρία για το πέρασμα από τον αρχαίο στον χριστιανικό κόσμο.

     

    Σε όλη αυτή την ιστορία κάτι που μένει ως ένα μετέωρο ερώτημα είναι η ίδια η ονομασία των Φιλίππων. Εξηγήσεις έχουν δοθεί αλλά καμία δεν φτάνει στην πληρότητα μιας τεκμηριωμένης ιστορικά άποψης. Είναι ένα θέμα ανοιχτό, για το οποίο έχουν διατυπωθεί διάφορες  θεωρίες τις οποίες θα παρουσιάσουμε μόλις ολοκληρωθεί η έρευνα.

     

    Από την εποχή που τέθηκε ο πρώτος θεμέλιος λίθος της νέας πόλης των Φιλίππων, μέχρι το τέλος της, η ιστορία διατρέχει συνολικά 18 αιώνες, καθώς η ζωή της πόλης σβήνει λίγους αιώνες πριν το τέλος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Από την πόλη του Φιλίππου, δεν βλέπει πολλά απομεινάρια, ο σημερινός επισκέπτης, πέρα ίσως του αρχαίου θεάτρου που σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση, αλλά με προσεκτική παρατήρηση διακρίνονται κάποια επιπλέον ενδιαφέροντα σημεία, απομεινάρια της παλιάς εποχής.

     

    Ορισμένα από τα κατάλοιπα της αρχαίας εποχής:

     

    • Από την βραχύβια περίοδο της θασιακής αποικίας, ίσως το μοναδικό μέχρι σήμερα στοιχείο που έχει εντοπιστεί, είναι ένα ορθογώνιο λάξευμα που εμφανίζεται στην νότια πλευρά της πύλης της Νεαπόλεως. Ίσως να προορίζοντας για την ένθεση κάποιου ανάγλυφου θεότητας, προστάτη της πόλης, όπως αντίστοιχα έχουν βρεθεί στις πύλες της αρχαίας πόλης της Θάσου.
    • Κατασκευή του Φιλίππου είναι βέβαια το θέατρο, παρά τις μεγάλες επεμβάσεις που δέχθηκε κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, αλλά ακόμη και σήμερα έχουν διατηρηθεί τμήματα της αρχαίας κατασκευής, όπως οι μνημειακοί αναλημματικοί τοίχοι του κοίλου και των παρόδων. Επίσης η μαρμάρινη ράμπα που οδηγούσε στο προσκήνιο.
    • Δυτικά του θεάτρου, κοντά στην Βασιλική Α’ βρίσκεται το επονομαζόμενο «ΗΡΩΟ» το οποίο χρονολογείται από τα υστεροκλασσικά χρόνια. Πρόκειται για ναόσχημο κτήριο, το οποίο αφού δέχθηκε σημαντικές μετασκευές στα ρωμαϊκά χρόνια και στην συνέχεια μετατράπηκε σε δεξαμενή νερού και εντάχθηκε στα προκτίσματα της Βασιλικής Α’.

    Το παραπάνω κτήριο πρέπει να ήταν ιδιαίτερα σημαντικό κατά τους υστεροκλασσικούς και ελληνιστικούς χρόνους (τέλος του 4ου αιώνα π.Χ.), καθώς στην ανασκαφή του βρέθηκαν γωνιόλιθοι με σημαντικές επιγραφές για την πόλη. Είναι πιθανό στους τοίχους του ναού να υπήρχαν επιγραφές, με κείμενα που ρύθμιζαν σοβαρά ζητήματα της πόλης. Για παράδειγμα από τα μέχρι τώρα ευρήματα έχει βρεθεί τμήμα μιας επιγραφής επιστολής – διάγραμμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου καθώς και κείμενα σχετιζόμενα με πωλήσεις της ιεροκηρυκείας.  Είναι ισχυρό το ενδεχόμενο, το συγκεκριμένο κτήριο να συνδέεται με την λατρεία του Φιλίππου Β’, όπως μαρτυρεί σχετική επιγραφή, επάνω σε μαρμάρινο γωνιόλιθο που βρέθηκε πολύ κοντά στον εν λόγω μνημείο. Σε κάθε περίπτωση όμως πρέπει να υπήρχε ένα ιερό λατρείας του Φιλίππου στην πόλη. Μάλιστα αξίζει να έχουμε υπόψη μας ότι ανάλογη επιγραφή, χωρίς να έχει εντοπιστεί το ιερό, βρέθηκε σε άλλη πόλη, λίγα χιλιόμετρα ανατολικότερα, στην Πίστυρο του Νέστου (σχετικά εδώ), επίσης πόλισμα που ξεκίνησε ως εμπορίο των Θασίων.

    • Το δεύτερο σημαντικό μνημείο που ανάγεται στον 3ο αιώνα και κατ’ άλλους στον 2ο αιώνα π.Χ. είναι το ταφικό μνημείο του μύστη των Καβειρίων Μυστηρίων, Ευηφένη Εξηκέστου, ανατολικά του ρωμαϊκού φόρουμ που στην συνέχεια στα πρωτοχριστιανικά χρόνια έγινε το κέντρο της Χριστιανικής λατρείας. Εικάζεται ότι το συγκεκριμένο ταφικό συγκρότημα (υπόγειος καμαροσκεπής τάφος και υπέργειο ναόσχημο ηρώο) , ενδέχεται να ήταν μέρος της αρχαίας αγοράς και να την στόλιζε ως κτήριο μνημειακού χαρακτήρα, οπότε είναι πιθανόν στο μέλλον να εντοπιστούν στην εν λόγω περιοχή του Οκταγώνου και άλλα αρχιτεκτονικά μέλη που την κοσμούσαν.
    • Μια σημαντική ανακάλυψη, αν και δεν έχει ολοκληρωθεί η ανασκαφή είναι ο εντοπισμός, νότια της ρωμαϊκής αγοράς και στην αρχική του θέση, ενός μαρμάρινου βάθρου του 4ου αιώνα π.Χ. με αναθηματική επιγραφή στον Απόλλωνα Κωμαίο και στην Άρτεμη. Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι το συγκεκριμένο ανάγλυφο βρίσκονταν επίσης εντός της αρχαίας αγοράς η οποία εντοπίζεται κάτω από το ερειπιώνα που αντικρίζει ο σημερινός επισκέπτης του χώρου.
    • Τέλος σημαντικά ευρήματα εκείνης της εποχής έχουν βρεθεί μέσα σε τάφους και πολλά από αυτά εκτίθενται στου αρχαιολογικό Μουσείο των Φιλίππων.

     

     

    Η ιστορία και η μορφή της αρχαίας πόλης τελειώνει το 42 π.Χ. με την σημαντική για την εξέλιξη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, μάχη των Φιλίππων, καθώς αμέσως μετά θα επανιδρυθεί και εξελιχθεί σε μια σημαντική ρωμαϊκή αποικία. Στην μάχη αυτή δεν κρίθηκε μόνο το πολίτευμα της Ρώμης, αλλά το αποτέλεσμα ήταν αυτό που έφερε ένα βήμα πιο κοντά στο τέλος του και το τελευταίο Ελληνιστικό βασίλειο, αυτό της Αιγύπτου. Ως γνωστόν το δραματικό τέλος του ελληνιστικού βασιλείου,  θα κριθεί στην ναυμαχία του Άκτιου, όπου αντίπαλοι και πρωταγωνιστές ήταν οι δύο νικητές της μάχης των Φιλίππων, ο Οκταβιανός και ο Αντώνιος.

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Περιηγήσεις, ΦΙΛΙΠΠΟΙ

    «ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ»: Ένα λιμάνι 27 αιώνων ιστορίας

    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Γράφει ο Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

    Χιλιάδες επισκέπτες διακινούνται κάθε χρόνο από το λιμάνι ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ, της Καβάλας, με τα εκατοντάδες πλοία που καταπλέουν στα νερά του, ενώ χιλιάδες είναι επίσης οι επισκέπτες που περπατούν δίπλα στην θάλασσα και από διάφορα  σημεία περιμετρικά της λιμενικής λεκάνης, έχουν φωτογραφήσει τις πιο όμορφες εικόνες της πόλης. Δεν είναι λίγες και οι selfieς που έχουν «τραβηχτεί» από διάφορες οπτικές γωνίες ως μια απόπειρα να προβάλουν στα κοινωνικά δίκτυα το σημαντικό γεγονός ότι βρέθηκαν εδώ, σε ένα λιμάνι που μετράει τουλάχιστον 27 αιώνες ιστορίας.

     

    Αν υπήρχε η δυνατότητα να αντικρίσει κανείς τα αρχαία κύματα που έσκαγαν στις ακτές της θρακικής γης (ανατολική Μακεδονία από την εποχή της κατάκτησης της περιοχής από τον Φίλιππο Β’ και μετά), στο σημείο που το όρος Σύμβολο ταπεινώνεται και οι πλαγιές του «σβήνουν» μέσα στα θαλασσινά νερά του βορείου Αιγαίου, θα έβλεπε μια εικόνα εντελώς διαφορετική από αυτή που αντικρίζει ο σημερινός επισκέπτης. Μια εικόνα που έμεινε σχεδόν αμετάβλητη για περίπου 26 αιώνες και μόνο τα τελευταία 100 χρόνια ξεκίνησαν να γίνονται επεμβάσεις χαλιναγώγησης των νοτιάδων που όταν ξεσπούν, σαρώνουν σαν αχαλίνωτες ορδές, τα πάντα στο πέρασμά τους.

     

    Εδώ στο σημείο που η στεριά δημιουργεί μια εσοχή και αγκαλιάζεται με τα κύματα της θάλασσας, δίπλα στην τριγωνική χερσόνησο, εκεί που σήμερα δεσπόζει η παραδοσιακή συνοικία της πόλης, προσόρμισαν τα πρώτα πλοία των Θάσιων και Πάριων αποίκων. Για τους περισσότερους  ερευνητές η πρώτη απόβαση έγινε στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. Το κίνητρο τους ήταν να δημιουργήσουν εμπορικούς σταθμούς και να εκμεταλλευτούν τους χθόνιους θησαυρούς που έκρυβε η γη, χρυσό, ασήμι, χαλκό. Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει ένα πόλεμος  που θα κρατήσει πολλά χρόνια προκειμένου οι άποικοι να αντικρούσουν τις επιθέσεις των ντόπιων θρακικών φύλλων, κύρια των Ηδωνών, των Σατρών και των Σαππαίων. Για να προστατευθούν οι πρώτοι  άποικοι οχυρώνονται στα ψηλά της τριγωνικής χερσονήσου (νυν συνοικία της Παναγίας) ιδρύοντας την νέα πόλη, τη Νεάπολης.

     

    Η πόλη αυτή έμελε να ταυτιστεί με σημαντικά ιστορικά γεγονότα, το πέρασμα του Ξέρξη την εποχή των Περσικών Πολέμων και λίγα χρόνια μετά «είδε» την ελληνική εκστρατεία με επικεφαλής τον Μέγα Αλέξανδρο να περνάει από εδώ για να πάει να κατακτήσει την Ανατολική οικουμένη. Λίγα χρόνια αργότερα είδε τον Αιγυπτιακό στόλο να καταπλέει στα νερά του λιμανιού, μεταφέροντας στρατό και εφόδια για τους δημοκρατικούς του Βρούτου και του Κάσιου. Είδε όμως και την μεγάλη απόβαση του Θείου Λόγου δια του Αποστόλου των Εθνών Παύλου, εδώ στην ακτή του για να μεταφέρει το μήνυμα της ανθρώπινης σωτηρίας στους Φιλίππους και από εκεί σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όλα τα παραπάνω γεγονότα δεσπόζουν ως σημαντικά και καθοριστικά στην παγκόσμια ιστορία, μέρος αυτών είναι και το λιμάνι ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ και μέσα από αυτό τα κύματα της καβαλιώτικης θάλασσας πέρασαν στις σελίδες της ιστορίας.

     

    Με επίκεντρο το λιμάνι αναπτύχθηκαν μεγάλες και πλούσιες δραστηριότητες, οικονομικής, κοινωνικής και θρησκευτικής φύσης από την αρχαιότητα μέχρι και τους χριστιανικούς χρόνους, εμπλουτίζονταν της ιστορία της πόλης με λαμπρά ορόσημα και τοπωνύμια. Θα τα δούμε σε επόμενο άρθρο, αλλά τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν δεν υπήρχε αυτό το λιμάνι, που για εμάς είναι μέρος της καθημερινότητας μας, αλλά για τους ξένους επισκέπτες και ειδικά τους γνώστες της παγκόσμιας ιστορίας είναι ένα μεγάλο ανεξάντλητο κεφάλαιο, που έγραψε και συνεχίζει να γράφει ιστορία!!!

    ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΛΙΜΕΝΑ ΚΑΒΑΛΑΣ Α.Ε.

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Περιηγήσεις, ΦΙΛΙΠΠΟΙ

    ΦΙΛΙΠΠΟΙ: Οι μαγευτικές εικόνες από τα ερείπια της βυθισμένης στα νερά πόλης

    Δημοσιεύτηκε στις 0

     Μια περιγραφή από  το Μάιο του 1834

     

    ΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΙΠΠΩΝ – Η ΘΕΑ, ΚΑΘΩΣ ΑΦΗΝΑΜΕ ΤΗΝ ΠΕΔΙΑΔΑ

    (Η ανεύρεση του κειμένου και η μετάφραση αυτού έγινε από τον Θόδωρο Δ. Λυμπεράκη)

     

    Τον Μάιο του 1834 οι δύο χριστιανοί (προτεστάντες και μάλιστα βαπτιστές) ιεραπόστολοι, Dwifht και Schauffler περιηγήθηκαν την Μακεδονία και την Θράκη και τις ταξιδιωτικές και. πνευματικές περιπλανήσεις τους δημοσίευσαν το 1836, στον 32ο τόμο της ετήσιας έκδοσης με τίτλο «THE MISSIONARY HERALD: CONTAlNING THE PROCEEDINGS AT LARGE OF THE AMERICAN BOARD OF COMMISSIONERS FOR FOREIGN MISSIONSM WITH A GENERAL VIEW OF OTHER BENEVOLENT OPERATIONS».

    Σε προηγούμενο άρθρο μου αναφέρθηκα στο τμήμα εκείνο της περιήγησης των δύο ιεραποστόλων, στο οποίο περιγράφουν την διαμονή τους στο Πράβι (σημερινή Ελευθερούπολη). Σήμερα τους ακολουθώ, καθώς κατηφορίζουν προς τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων, ( ο τίτλος του παρόντος άρθρου είναι και τίτλος του αντίστοιχου κεφαλαίου της περιήγησής τους):

    «Ξεκινήσαμε νωρίς για τους Φιλίππους. Η απόσταση από την Πράβιστα (ενν. το Πράβι) είναι οκτώ με εννέα μίλια. Αφού αναπαυθήκαμε σ’ ένα χάνι, που βρισκόταν πάνω στο δρόμο μας, συνεχίσαμε προς τα ερείπια. Η Ακρόπολη βρίσκεται πάνω σ’ ένα ύψωμα, το οποίο εκτείνεται προς την πεδιάδα από τα βορειοανατολικά. Η πόλη φαίνεται ότι απλωνόταν στους πρόποδες αυτού του υψώματος, προς τα νότια και νοτιοδυτικά. Ο οδηγός μας («σερουτζή», στο κείμενο) είχε αρκετά καλή, φυσική κατάσταση και γι’ αυτό ανέλαβε να μας ανεβάσει στην Ακρόπολη, πάνω στ’ άλογά μας, σύντομα, όμως, αυτό φάνηκε πως δεν ήταν καθόλου πρακτικό και γι’ αυτό ξεκαβαλικέψαμε και για την υπόλοιπη διαδρομή τα οδηγήσαμε εμείς στην κορυφή. Ο Τάταρος συνοδός μας, ο οποίος δεν αγαπούσε και πολύ τις αρχαιότητες, όπως εμείς, έμεινε στους πρόποδες του λόφου. Ήταν πράγματι δύσκολο ν’ ανεβούμε, αλλά η θέα από την κορυφή μας επιβράβευσε, για τον κόπο που κάναμε. Τα υπολείμματα του φρουρίου (κάστρου) συνίστανται σε τρεις (3) ερειπωμένους πύργους και αξιοσημείωτα τμήματα τοίχων φτιαγμένων από πέτρες, τούβλα κι από ένα ιδιαίτερα σκληρό κονίαμα. Σ’ έναν από τους πύργους μπορέσαμε ν’ ανεβούμε, από μια εξωτερική, πέτρινη σκάλα.

    Η κατάβασή μας στην πεδιάδα ήταν επίπονη, ιδιαίτερα για τα φτωχά τα άλογά μας. Φθάσαμε στους πρόποδες του λόφου και σύντομα βρεθήκαμε ανάμεσα στα ερείπια της πόλης. Μόνο ερείπια – κάποιοι λιθοσωροί και σκουπίδια, καλυμμένοι από αγκάθια και βάτα, ήταν ορατοί. Δεν φαίνεται τίποτε από τις αναρίθμητες προτομές, τα αγάλματα και τους χιλιάδες κίονες και όλους τους απέραντους όγκους των ερειπίων, όπως εκείνα της Παλμύρας, τα οποία είχαν δει στον τόπο αυτόν κι είχαν περιγράψει παλαιότεροι ταξιδιώτες. Ερείπια ιδιωτικών οικοδομημάτων είναι ακόμη ορατά. Επίσης, κάτι που μοιάζει με ημικύκλιο – πιθανόν μια αγορά ή κάποιο φόρουμ, ίσως εκείνο στο οποίο ο Παύλος και ο Σίλας υπέμειναν τα μαστιγώματα που δεν τους άξιζαν. Πλην όμως, όλα ήταν απλώς ερείπια και λιθοσωροί. Σύμφωνα με τον επίσκοπο της Πράβιστας και άλλους Έλληνες που γνωρίσαμε εκεί, μεγάλο μέρος από τα ερείπια (της πόλης) καλύπτονται σήμερα από λιμνάζοντα ύδατα και μπορεί κανείς να τα δει στον πυθμένα των υδάτων αυτών, αλλά αυτό το τμήμα της πόλης βρισκόταν πολύ μακριά από την περιοχή που θα επισκεπτόμασταν εμείς. Στην πραγματικότητα, θ’ απαιτούνταν μέρες, όχι ώρες, για να εξερευνήσουμε μια τοποθεσία σαν κι αυτήν. Το πιο γνωστό τμήμα των ερειπίων είναι τα απομεινάρια ενός παλατιού, η αρχιτεκτονική του οποίου είναι σπουδαία και τα υλικά κατασκευής του ακριβά (εννοούν την Βασιλική Β’). Το σκίτσο που σχεδίασε ο κ. Dwight θα σας δώσει την καλύτερη ιδέα των αναλογιών του, μολονότι η ομορφιά των διακοσμητικών στοιχείων του έχει χαθεί, επειδή ο κ. Dwight υποχρεώθηκε να το σχεδιάσει από αρκετή απόσταση, εξ αιτίας των σκουπιδιών που περιέβαλλαν το οικοδόμημα.  Οι κίονές του, τα κιονόκρανά του είναι από το πιο τέλειο, λευκό μάρμαρο και οι τοίχοι του ήταν παλαιότερα καλυμμένοι από την ίδια πέτρα. Αυτοί οι μαρμάρινοι όγκοι με τον καιρό κατεδαφίστηκαν από τους Τούρκους και χρησιμοποιήθηκαν στις ανόητες ταφόπλακές τους. Είδαμε ένα γεροδεμένο όγκο μαρμάρου με μια μεγάλη επιγραφή κι ήταν το μόνο που μπορέσαμε να βρούμε εκεί, αλλά το μισό ήταν κατεστραμμένο κάθετα, προκειμένου απ’ αυτό να φτιαχτεί μια ταφόπλακα και το κομμάτι που είχε απομείνει δεν ήταν πια κατανοητό.

    Μείναμε για τρεις περίπου ώρες ανάμεσα σ’ αυτά τα ενδιαφέροντα ερείπια. Τι ενθουσιασμός θα μας είχε καταλάβει, αν είχαμε βρει την φυλακή του Παύλου και του Σίλα, (αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατό) και την οικία του ευτυχισμένου δεσμοφύλακα. Θα είχαμε ευχαρίστως παραιτηθεί από το προνόμιο να δούμε και να σχεδιάσουμε τα θαυμάσια απομεινάρια του παλατιού του σουλτάνου Ντιμτζιμέχ, (σημ. δική μου: Τα ερείπια της Βασιλικής Β’ θεώρησαν οι δυο ιεραπόστολοι ως παλάτι αυτού του ανύπαρκτου σουλτάνου), όπως κι από όλα τα αρχαία τείχη και τους πύργους της Ακροπόλεως, όπου τα πόδια του Παύλου δεν περπάτησαν ποτέ. Αλλ’ όμως αυτή είναι η πραγματικότητα. Μπορούσαμε να δούμε ένα μικρό μόνο μέρος του συνόλου και να ερευνήσουμε ένα ακόμη μικρότερο μέρος του, αλλά τα απομεινάρια αυτού του ευρωπαϊκού λίκνου της Χριστιανοσύνης είναι υπερβολικά παραμορφωμένα. Όσο για τον Τάταρο συνοδό μας, αυτός έχασε ολότελα την υπομονή του με μας, απορώντας, τι ενδιαφέρον μπορούσαμε να βρίσκουμε, στο να παρατηρούμε παλιά σκουπίδια  και να σταματάμε ανάμεσα σε πέτρες και σκόνες και θάμνους, κάτω από τον καυτό ήλιο, στερούμενοι τις ολόγλυκες ανέσεις της πίπας ή του καφέ.

    Στ’ ανατολικά της Ακρόπολης, μέσα στην κοιλάδα, υπάρχει ένα τουρκικό χωριό. όπως, όμως, παρατήρησα, καμιά άνεση δεν θα μπορούσε να προσφέρει σ’ ένα κουρασμένο ταξιδιώτη και δεν αισθανθήκαμε καθόλου την ανάγκη να το επισκεφθούμε. Εν τέλει, επιστρέψαμε στο μικρό μας χάνι (εννοεί στο Πράβι, σημερινή Ελευθερούπολη) και μείναμε σ’ αυτό ακόμη μια φορά, προτού προχωρήσουμε προς την Καβάλλα. Εγώ επωφελήθηκα απ’ αυτό το διάλειμμα κι από εκείνο το σημείο έριξα μια ματιά στην περιοχή. Αυτή βρισκόταν κοντά στα νερά και «ποιος ξέρει;» σκέφθηκα, «πού συνηθιζόταν να γίνεται η προσευχή;» Μας αρέσει να ενδίδουμε σε τέτοιες φαντασίες, παρόλο που ενδεχομένως να μη καταφέρουμε να τις κάνουμε πραγματικότητα.

    Ιδιαίτερα ευχαριστημένοι απ’ αυτή την εκδρομή, επιστρέψαμε, προκειμένου να συνεχίσουμε προς την Καβάλλα και η ιππασία μας προς αυτήν ήταν πραγματικά ευχάριστη και κοινωνική. Παντού υπήρχαν αγρότες που καλλιεργούσαν τους αγρούς τους, άνθρωποι που πηγαιοέρχονταν κλπ. Όταν φθάσαμε στο τέλος της κοιλάδας, στο ανατολικό άκρο της, ήμασταν υποχρεωμένοι να περάσουμε έναν μέτριο, ορεινό όγκο. Ο δρόμος κοβόταν στα πιο αδιάβατα σημεία του και ήταν πλακόστρωτος σ’ όλο το μήκος του. Αυτός ήταν, χωρίς αμφιβολία, ο δρόμος, μέσω του οποίου ο Παύλος ήλθε εδώ από τη Νεάπολη. Κι αυτό γιατί δεν είναι μόνο ο πιο ευθύς δρόμος, που θα μπορούσε να πάρει κάποιος, αλλά, πραγματικά, κι ο μόνος δρόμος που εγώ μπόρεσα ν’ ανακαλύψω. Όταν φθάσαμε στην κορυφή του βουνού, στο σημείο όπου ο Παύλος πρέπει να έρριψε την πρώτη ματιά του στην πεδιάδα και στην πόλη (των Φιλίππων), στην οποία επρόκειτο να κάνει το πρώτο κήρυγμα του Ευαγγελίου σ’ ευρωπαϊκό έδαφος, γύρισα κι εγώ να δω, ποιαν εντύπωση θα μπορούσε να είχε προκαλέσει και σ’ εκείνον η θέα και, πραγματικά, πιο συναρπαστική προοπτική δεν θα μπορούσε κανείς ούτε να φανταστεί. Ο δρόμος είναι αρκετά πλατύς κι ο λόφος διαπλατύνεται τόσο προς τη μεριά της πεδιάδας, που κάνει ορατό, με μια ματιά, ένα πολύ μεγάλο και πλούσιο τμήμα αυτής της τελευταίας, η κατεύθυνση δε του δρόμου είναι τέτοια, που τοποθετεί ακριβώς στο κέντρο της εικόνας τον εκτεινόμενο μέσα στην πεδιάδα λόφο, με την Ακρόπολη στην κορυφή του και την πόλη των Φιλίππων στους πρόποδές του. Δεν θα συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου, που δεν είδα τη θέα από αυτό το σημείο, το οποίο είναι, από κάθε άποψη, το πιο ενδιαφέρον. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Παύλος και η μικρή, αποστολική ομάδα του σταμάτησαν εδώ με θαυμασμό κι ευχαρίστηση και κοίταξαν κάτω προς την πεδιάδα, γεμάτοι προσδοκίες και ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ίσως και  να κάθισαν πάνω σε κάποιον από αυτούς τους βράχους για να ξεκουραστούν, έχοντας ανέβει το κοπιαστικό βουνό και για να ενισχύσει ο ένας την πίστη του άλλου προς τον Κύριο, μέσα από ευσεβείς συζητήσεις και μέσα από την επανάληψη της πίστης τους στην πολύτιμη υπόσχεση (του Κυρίου), για την μεταστροφή ολόκληρου του κόσμου και για την προσδοκώμενη οικουμενικότητα της βασιλείας του Χριστού. Ίσως και ν’ αποσύρθηκαν για λίγο σε κάποιο απομονωμένο σημείο μέσα σ’ αυτά τα δάση, για να ενώσουν τις προσευχές τους για τους Φιλίππους εκεί κάτω, για την Μακεδονία και για όλο τον παρηκμασμένο κόσμο. Μακάρι άλλη μια ομάδα ιεραποστόλων να επισκεφθεί την Μακεδονία και να της μεταφέρει, γι’ άλλη μια φορά, το φως που αυτή είχε απολαύσει σ’ εκείνες τις ευτυχισμένες, περασμένες μέρες, η οποία, όμως είναι σήμερα εξαντλημένη κι έχει επιτρέψει να κυριαρχήσει πάνω της η ψυχράδα και το σκοτάδι του τάφου. Η Μακεδονία ακόμη ζητάει βοήθεια και μακάρι η φωνή της ν’ ακουστεί σύντομα, πέρα απ’ τις θάλασσες και τους ωκεανούς! Μια ακόμη ματιά κι έστρεψα το βλέμμα μου προς την ανατολή, όχι χωρίς κάποια προσπάθεια. Σε λίγο εμφανίστηκε το θρακικό πέλαγος, με τα διάσπαρτα, ορεινά νησιά του και με τα χαρωπά, φουσκωμένα πανιά των καραβιών του και η θέα εκτεινόταν μέχρι τον κόλπο του Σάρου (παλιά, Μέλανα κόλπο), ίσια με εκεί που το μάτι μπορούσε να φθάσει. Σύντομα έγινε ορατή κι η αρχαία Νεάπολις – εγώ θα πρόσθετα εδώ «όμορφη λόγω της θέσης της», δηλαδή του υψηλού ακρωτηρίου στο οποίο αυτή είναι χτισμένη. Κι επειδή κι εμείς αισθανόμασταν πια την ανάγκη ν’ αναπαυθούμε, δεν μας ενόχλησε καθόλου που είδαμε μπροστά μας το σημερινό τόπο του προορισμού μας. Φθάσαμε στην Καβάλλα το απόγευμα, με αρκετά καλό καιρό, που μας επέτρεψε να κάνουμε μια βόλτα στην πόλη.

    Κάνοντας μιαν αναδρομή στον τόπο που μόλις είχαμε εγκαταλείψει, οφείλω να προσθέσω ότι η θέση της Ακρόπολης των Φιλίππων, όπως φαίνεται από την ορεινή διάβαση προς τη Νεάπολη ή Καβάλλα, είναι από βορειοδυτική έως βόρεια. Ο χάρτης του Neander, στην ιστορία που έγραψε για την  αποστολική εκκλησία, τοποθετεί τους Φιλίππους πολύ εγγύτερα στην παραλία και βάζει τον Παύλο να πηγαίνει μέσω θαλάσσης σ’ αυτή την πόλη της ενδοχώρας. Αυτό δημιουργεί μια ολότελα εσφαλμένη εντύπωση. Ο Παύλος κι οι σύντροφοί του έκαναν το ταξίδι τους από τη Νεάπολη προς τους Φιλίππους από την ξηρά και, φυσικά, πεζή. Ήταν εύκολο για εκείνους να διανύσουν αυτή την απόσταση και μέσα στην ίδια μέρα να κάνουν και όλες τις απαιτούμενες συμφωνίες για τη διαμονή τους κλπ. στους Φιλίππους, μια και η απόσταση (μεταξύ των δύο πόλεων) δεν είναι πάνω από δέκα μίλια, ίσως μικρότερη κι από εννέα μίλια, μολονότι είναι, κατά ένα μέρος της, ορεινή και κουραστική. Το λιθόστρωτο της οδού είναι δουλειά των Τούρκων.

    27 Μαϊου 1834. Στην Καβάλλα είχαμε μαζί μας μια συστατική επιστολή για τον αυστριακό πρόξενο κ. W. Αυτός κι ένας άλλος κύριος, με τον οποίο συνεργάζεται επαγγελματικά, είναι γερμανικής καταγωγής. Ο κ. W μας προσκάλεσε να περάσουμε τη νύχτα μαζί του, αλλ’ εμείς προτιμήσαμε να μείνουμε στο χάνι, στο οποίο βρίσκονταν ήδη οι αποσκευές μας. Μαζί με τους δυο κυρίους κάναμε ένα περίπατο στην πόλη. Το πιο ενδιαφέρον πράγμα που είδαμε ήταν μια σχολή που είχε ιδρύσει και συντηρούσε ο Μοχάμετ Άλυ της Αιγύπτου. Η Καβάλλα είναι ο τόπος από τον οποίο κατάγεται ο επαναστάτης πασάς της Αιγύπτου. Και μολονότι, όταν άρχισαν οι δυσκολίες ανάμεσα στην Πύλη και την Αίγυπτο, οι συγγενείς του είχαν μεταφερθεί από την Καβάλλα στην πρωτεύουσα, οι κληρονόμοι τους είναι ακόμη πολυάριθμοι μέσα και γύρω από την πόλη. Η σχολή, ένα μεγάλο, πέτρινο κτίριο, φιλοξενεί περί τους τριακόσιους υποτρόφους. Είναι χτισμένη σε θαυμάσια τοποθεσία, κοντά στην παραλία. Οι μαθητές έχουν ξεχωριστά δωμάτια, με διαφορετικά μεγέθη και διαφορετική οικοσκευή, ανάλογα με τις τάξεις φοίτησής τους. Όλα τα δωμάτια είναι καθαρά, μ’ ελάχιστες εξαιρέσεις και δροσερά και απόλυτα κατάλληλα για μελέτη και διαλογισμό. Η γενική εμφάνιση των μαθητών ήταν κατηφής και μυστικιστική (ησυχαστική). Τους ρώτησα, τι σκόπευαν να κάνουν, όταν θα ολοκλήρωναν το πρόγραμμα των σπουδών τους; Μου απάντησαν «Συνέχιση της μελέτης». Δεν σκοπεύετε να διδάξετε σε άλλους όσα έχετε μάθει; Ρώτησα εγώ. «Ίσως», απάντησαν εκείνοι, αλλά η σκέψη αυτή (της διδασκαλίας των άλλων) ήταν ολοφάνερα αρκετά μακριά από τα μυαλά τους. Σ’ ένα αναγνωστήριο βρήκαμε έναν αριθμό μαθητών καθισμένων στις φτέρνες τους, που άκουγαν το μάθημα από  έναν σεβάσμιο καθηγητή. Όλες οι δυνατές ανέσεις παρέχονται στη σχολή και το κάθε τι αποπνέει πολύ μεγάλη γενναιοδωρία. Είδα μερικά από τα βιβλία τους, δεν είχαν τίποτε  σχετικό με τις επιστήμες, τίποτε πέραν του μαύρου, ζοφερού Μωαμεθανισμού….

    Στη συνέχεια οι ιεραπόστολοι κατευθύνθηκαν προς την Αδριανούπολη, την οποία περιέγραψαν στο επόμενο κεφάλαιο του πονήματός τους.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Περιηγήσεις, ΦΙΛΙΠΠΟΙ

    Η συγκίνηση δύο ιεραποστόλων όταν αντίκρισαν τα ερείπια των Φιλίππων

    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Αγαπητοί φίλοι και συμπολίτες από την Ελευθερούπολη.

    Τον Μάιο του 1834 δύο χριστιανοί (προτεστάντες) ιεραπόστολοι, οι Dwifht και Schauffler, έκαναν ένα ταξίδι στην Μακεδονία και την Θράκη και στις 25 Μαΐου του 1834 βρέθηκαν στο Πράβι (σημερινή Ελευθερούπολη). Δείτε πώς περιγράφουν την διαμονή τους εδώ.

    «Στις εξήμισι η ώρα περίπου φθάσαμε στην Πράβιστα. Η απόστασή της από τις Σέρρες είναι περίπου δεκαπέντε ώρες ή σαράντα πέντε μίλια. Κουρασμένοι από το επίπονο ταξίδι μας, επιστρέψαμε στο χάνι μας, χαρούμενοι που βρήκαμε ένα ανεκτό δωμάτιο για τους εαυτούς μας, όπου μπορούσαμε να ξεκουραστούμε κι ακόμη πιο χαρούμενοι, γιατί είχαμε μπροστά μας άλλη μια μέρα ξεκούρασης, (άλλο ένα Σάββατο), από την οποία φαίνεται πως είχαμε μεγάλη ανάγκη, και σωματικά και πνευματικά.

    Ολόκληρη την υπόλοιπη ημέρα μείναμε μόνοι κι ανενόχλητοι. Είχαμε απλωμένα τα κρεβάτια μας και στις δύο πλευρές του μικρού μας δωματίου και θεωρούσαμε τους εαυτούς μας ιδιαίτερα προνομιούχους, που μας ήταν δυνατό να ξεκουραστούμε στη διάρκεια του ταξιδιού μας, υπό τέτοιες άνετες συνθήκες. Επειδή δεν είχαμε κανένα τόπο λατρείας, τον οποίο να μπορούμε να επισκεφθούμε, για ηθικοπλαστική διδασκαλία, διαβάσαμε την Καινή Διαθήκη κι οι δυο μαζί κι έχοντας απρόσκοπτη θέα προς τα ερείπια των Φιλίππων, ποιο εδάφιο θα μπορούσε να είναι πιο ενδιαφέρον για μας, από αυτό της επίσκεψης του Παύλου σ’ αυτόν τον τόπο κι από την γλυκιά, τρυφερή επιστολή του προς την μητέρα εκκλησία ολόκληρης της Ευρώπης και της Αμερικής, την εκκλησία των Φιλίππων; Πολλά ποίμνια (εκκλησιάσματα) στις χριστιανικές χώρες μπορεί να διάβαζαν, την ίδια ώρα με μας, κάποιο από τα εδάφια (της Καινής Διαθήκης) που εμείς διαβάζαμε, αλλά κανένα, το λέω με περηφάνια, από αυτά τα εκκλησιάσματα δεν διάβαζε και δεν άκουγε (αυτό το εδάφιο) μέσα στη ζωντανή πραγματικότητα που εμείς το κάναμε, στο σκοτεινό δωμάτιο του τουρκικού χανιού μας.

    Κατά το βραδάκι επισκεφθήκαμε τον Έλληνα επίσκοπο. (Σημ. υπογράφοντος: Επρόκειτο για τον Άνθιμο Γρυπάρη από τη Σίφνο, ο οποίος ποίμανε την τότε επισκοπή Ελευθερουπόλεως από το 1826 μέχρι το 1863). Έδειξε αληθινά ευχαριστημένος που μας είδε. Μιλήσαμε πολύ για την πρόσφατη βελτίωση που έλαβε χώρα παντού στα σχολεία και για την ολοένα και περισσότερο αυξανόμενη ελευθερία που υπήρχε σε σχέση με αυτό το ζήτημα. Βρήκαμε τον επίσκοπο τόσο πολύ διατεθειμένο να μιλήσει και ν’ ακούσει σοβαρά πράγματα, ώστε τον εμπιστευθήκαμε και κάναμε παρατηρήσεις θρησκευτικής φύσης, για τις οποίες κι ο ίδιος (ο επίσκοπος) και οι λοιποί παριστάμενοι έδειχναν πολύ ευχαριστημένοι. Σύμφωνα μ’ αυτόν, ο μεικτός πληθυσμός της Πράβιστας, Τούρκοι κι Έλληνες, κατοικούσε σε περίπου διακόσια σπίτια. Υπάρχει μια ελληνική εκκλησία εδώ, αλλά δεν υπάρχει σχολείο. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του επισκόπου, υπάρχει ένα ελληνικό Μοναστήρι στο Παγγαίο στο οποίο μονάζουν διακόσιοι μοναχοί (σημ. μεταφρ.: προφανώς εννοεί την Εικοσιφοίνισσα). Το Πράβι έχει σπουδαία ορυχεία σιδήρου. Το μετάλλευμα το εξάγουν υπό μορφή άμμου. Υπάρχει επίσης εδώ κι ένα χυτήριο σιδήρου, όπου παρασκευάζουν μπάλες (βλήματα) κανονιών. Ξεκινήσαμε πρωί για τους Φιλίππους. Η απόσταση από το Πράβι είναι οκτώ ή εννέα μίλια……»

    Σε άλλο σημείο του κειμένου οι δύο ταξιδιώτες, αναφερόμενοι στα εντυπωσιακά ερείπια των Φιλίππων, λένε ότι «σύμφωνα με τον επίσκοπο της Πράβιστας και άλλους Έλληνες που γνωρίσαμε εκεί, μεγάλο μέρος από τα ερείπια (της πόλης) καλύπτονται σήμερα από λιμνάζοντα ύδατα και μπορεί κανείς να τα δει στον πυθμένα των υδάτων αυτών, αλλά αυτό το τμήμα της πόλης βρισκόταν πολύ μακριά από την περιοχή που θα επισκεπτόμασταν εμείς…» (Στην περιγραφή των Φιλίππων θ’ αναφερθώ σε άλλη δημοσίευσή μου).

    ΘΟΔΩΡΟΣ Δ. ΛΥΜΠΕΡΑΚΗΣ

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Περιηγήσεις, ΦΙΛΙΠΠΟΙ

    Philippi & Amphipolis: Two cities in the shadow of the mythical Pangaion Hill

    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Gold «moved» the wheel of history for the two cities

    By Theodoros An. Spanelis

     

    According to Greek mythology, Zeus took the form of golden rain to be able to impregnate Danae and thus Perseus was born.Someone would think that such things only happen in the myths. But, sometimes myths come together with the scientific truth;It happened million years ago. The stars collapse and the augmentation of their density to an unimaginable extent caused the creation of heavy metals. Among those who forged in the kiln of their hot nucleus, there was also gold. That gold scattered like rain and a part of it reached the earth and some of it fell onto the Pangaion Hill and Lekani’s mountains (the hill east to Philippi) thus creating a thick golden grid of auriferous veins. Geological study of Pangaion estimated that the hill was formed approximately 300 million years ago, thus the scattered gold, penetrated in the form of veins in the shell of the geological core of the mountain, creating a golden grid around the harsh heart of the mountain.

    Around the auriferous Pangaion Hill, two “super – local” centers will be developed in which the producing wealth is accumulated. They are two cities that when they “change hands” they also change names. At the eastern end Krinides is located, who will be renamed Philippi by the Macedonians and at the west the Ennea Odoi (Nine roads), who will be renamed as Amphipolis by the Athenians. Both cities will become big and they will gain prestige, wealth, glory and reputation that will last for centuries. The two cities will share the gold of Pangaion Hill and its rich myths, with their fame starting from its highest peaks reaching the Atlantic and India.

    In the early Christian years, the only existing bishoprics in Eastern Macedonia are those of Philippi and Amphipolis that are subjected to the metropolis of Thessaloniki which is the reference point for the whole of Macedonia and the Southeastern Europe. Strangely, in both cities, in Philippi around the Roman Forum and in Amphipolis within the Acropolis, a large number of temples are being built, one close to each other, fact that still raises questions for the researchers.

    For the end, I kept two images. The first one is one of the oldest portrayal of a horse.It’s a depiction that occurs very often at the Philippi’s rock paintings and it comes from the end of the Neolithic era. The second one is an image much younger, just of the end of 4th century B.C. that also shows two horses. It’s a part of the mosaic representation, located at the burial monument of Kasta (Amphipolis) Tomb, maybe one of the greatest moments of the mosaic art. Between those two images there is a conceptual link that brings Philippi and Amphipolis really close and that is that at the end what’s left in both cases is the hint of the horse’s worship in the area of Pangaion.

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Περιηγήσεις, ΦΙΛΙΠΠΟΙ

    Φίλιπποι και Αμφίπολη: Δύο πόλεις στη σκιά του μυθικού Παγγαίου

    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Ο χρυσός και η μυθολογία «κίνησαν» τον τροχό της ιστορίας των δύο πόλεων

    Philippi & Amphipolis: Two cities in the shadow of the mythical Pangaion Hill

    Γράφει ο Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

     

    Εν συντομία

    Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ο Δίας για να μπορέσει να γονιμοποιήσει την Δανάη μετατράπηκε σε χρυσή βροχή και έτσι γεννήθηκε ο Περσέας!!! Νομίζει κανείς ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στους μύθους. Να όμως που μερικές φορές οι μύθοι συναντιόνται και με την επιστημονική αλήθεια. Συνέβη πριν από εκατομμύρια χρόνια, η κατάρρευση αστεριών και η αύξηση της πυκνότητάς τους σε ασύλληπτο βαθμό, προκάλεσε την δημιουργία βαρέων μετάλλων. Μεταξύ των μετάλλων που σφυρηλατήθηκαν στο καμίνι του θερμού πυρήνα τους, ήταν και ο χρυσός. Αυτός ο χρυσός σκόρπισε σαν βροχή και ένα μέρος της έφτασε στη γη, μέρος της έπεσε στο Παγγαίο και τα βουνά της Λεκάνης (τα βουνά ανατολικά των Φιλίππων) σχηματίζοντας ένα πυκνό χρυσό πλέγμα από χρυσοφόρες φλέβες. Γεωλογική μελέτη για το Παγγαίο υπολόγισε ότι  περίπου πριν από 300 εκ. χρόνια σχηματίστηκε το όρος, ο χρυσός που έπεσε σαν βροχή εισχώρησε σε φλέβες στον περίβλημα του γεωλογικού πυρήνα του ορεινού όγκου, δημιουργώντας ένα χρυσό πλέγμα γύρω από την σκληρή καρδιά του βουνού.

     

     

    Στους ιστορικούς χρόνους γύρω από το χρυσοφόρο Παγγαίο θα αναπτυχθούν δύο υπερ-τοπικά κέντρα, στα οποία συσσωρεύεται ο παραγόμενος πλούτος, είναι δύο πόλεις που όταν αλλάζουν χέρια, αλλάζουν και ονόματα. Στο ανατολικό άκρο είναι οι Κρηνίδες που θα μετονομαστούν σε Φίλιππους, από τους Μακεδόνες και στο δυτικό οι Εννέα Οδοί, που θα μετονομασθούν σε Αμφίπολη από τους Αθηναίους. Και οι δύο πόλεις θα γίνουν μεγάλες και θα  αποκτήσουν αίγλη, πλούτο, δόξα και μια φήμη που θα κρατήσει για αιώνες. Οι δύο πόλεις θα μοιραστούν το χρυσάφι του Παγγαίου και τους πλούσιους μύθους του (βλέπε σχετικά εδώ), οι οποίοι ξεκινώντας από τις ψηλότερες κορυφές του θα φτάσουν μέχρι τον Ατλαντικό και τις Ινδίες.

     

    Στα πρωτοχριστιανικά χρόνια, οι μοναδικές επισκοπές που υπήρχαν στην Ανατολική Μακεδονία είναι των Φιλίππων και της  Αμφίπολης, οι οποίες  υπάγονταν στην Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, η οποία είναι το σημείο αναφοράς για το σύνολο της Μακεδονίας και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Κατά περίεργο τρόπο και στις δύο πόλεις, στους Φιλίππους  πέριξ του Ρωμαϊκού Φόρουμ και στην Αμφίπολη εντός της Ακροπόλεως, οικοδομείται ένα πλήθος ναός, ο ένας κοντά στον άλλον, με συνέπεια το γεγονός αυτό να προκαλεί ακόμη την απορία των μελετητών.

     

    Το πλήρες κείμενο στο υπό έκδοση βιβλίο για τους ΦΙΛΙΠΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΓΑΙΟ

     

     

    Η κορυφή Τρίκορφο του Παγγαίου που έδωσε μερικές από τις πιο πλούσιες φλέβες χρυσού.

     

     

    Ο ποταμός Στρυμών περιπλέει την πόλη της Αμφίπολης. Στο βάθος ο Τύμβος Καστά και η πρώτη ακρόπολη.


    Ο Ζυγάκτης ποταμός διέρχεται δυτικά της πόλης των Φιλίππων και δίπλα σε αυτόν έλαβαν χώρα δύο σημαντικότατα γεγονότα. η μάχη των Φιλίππων και η βάπτιση της Αγίας Λυδίας.

     

     

    Το ρωμαϊκό φόρουμ δεσπόζει στο πιο κεντρικό σημείο των Φιλίππων.

     

     

     

    Το ψηφιδωτό δάπεδο αποτυπώνει την πορεία του Αποστόλου Παύλου, που άλλαξε το ρου της ιστορίας.

     

    Το Οκτάγωνο των Φιλίππων είναι χτισμένο επάνω στην αρχαιότερη εκκλησία της Ευρώπης.

     

    Το εξάγωνο της Αμφίπολης είναι από τους πιο σπάνιους, λόγω αρχιτεκτονικής, ναούς του κόσμου.

     

     

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Περιηγήσεις, ΦΙΛΙΠΠΟΙ

    PHILIPPI’S ROCK PAINTINGS: the secrets of the rocks

    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Prayers, obsecrations, signs of mystic men – metallurgists and celestial maps through the theology of the eternal marks.

    By TheodorosAn. Spanelis

     

    In order to get to know the extremely important and admirably rich history of Philippi, the visitor is able to move in three different fields, in the archeological site and the museum, the historical sources and the rocks exhibition.  A large part of Philippi history, from prehistory to its historical end, is written on the hard stone, with scribbles and reliefs.

     

    The “Voices” of the rocks, throughout the ages have been revealing their secrets, but as they “speak” a forgotten language, we can’t understand it and can’t perceive the meanings they carry in the present from the deep prehistoric times. Secret prayers to known and unknown gods, movements of celestial bodies and totemic representations, are “written” on the rocks. Unknown and lost in time ceremonies took place above and next to these emblazonments, in these outdoor sanctuaries or more accurately, temples, as life, with its agonies and doubts was intersected, with the transcendental and unknown space. Sacred places, pilgrimages, bloody and bloodless sacrifices, came into being in those places that stand as perdurable witnesses of a history, not only of the people, but also of the chronicle of their relation with God.

    A point where someone can witness some of the most beautiful rock paintings is the one found in the village of Philippi, on three rocks, near the chapel of prophetess Elijah (Elias) (see map). One rock is located on the north side of the road at a distance of 30 meters, while the other two on the south side, at a distance of 40 meters and are fenced with wooden piles.

     

    In these rock paintings there are various animals, but the one thing that makes them stand out are the various human forms depicted, with the most important perhaps being the one of the warrior holding many weapons, a possible sign of great power or even of divine power. Probably, the site was an open-air sanctuary of the ancient Thracians, as there are a number of evidence supporting this point of view. These particular rock paintings are some of the most beautiful and characteristic of the genre and it is worthwhile for someone to take the time, sit and look for forms hidden in these “magical images”.

     

     

     

     

    A few kilometers to the west the archeological site of Philippi is located, where also here, in various spots the habitants of the ancient city have left engraved prints, in their passage. From drawings with “board games” to crosses and unexplained symbols.

     

    Nevertheless, the place where the visitor feels that he is experiencing something totally different, is when he’ll go beyond the archeological site and up to the sacred rock of the acropolis of Philippi, as the southern as well as the western sides are scattered by the unique engraved rocks.

     

    The stone is the protagonist in the ruins of the archeological site of Philippi. From the top of the acropolis rock, the ancient city began to unfold and with the same stone as the raw material this bright city was built. This city that gives you the feeling that it hovers between earth and sky. On the stone the history of this place was written, as the need of the man for answers met with his fears and these two together wrote an epic on the rock that lasted for almost 20 centuries. These stones became a meeting point for Thracian, Greek and Roman deities and then they all confronted with Apostle Paul and the Divine Word that eventually triumphed!

    Κατηγορία: Αφιερώματα, Περιηγήσεις, ΦΙΛΙΠΠΟΙ

    ΒΡΑΧΟΓΡΑΦΙΕΣ & ΒΡΑΧΟΑΝΑΓΛΥΦΑ ΦΙΛΙΠΠΩΝ: Τα μυστικά των βράχων

    Δημοσιεύτηκε στις 0

    Προσευχές, δεήσεις, σημάδια μυστών – μεταλλουργών και ουράνιοι χάρτες μέσα από την θεολογία των αιώνιων σημαδιών

     

     

    Γράφει ο Θεόδωρος Αν. Σπανέλης

     

    Εν συντομία

     

    Σε τρία πεδία έχει την δυνατότητα να κινηθεί ο επισκέπτης, για να γνωρίσει την εξαιρετικά σημαντική και αξιοθαύμαστα πλούσια ιστορία των Φιλίππων, στον αρχαιολογικό χώρο και το μουσείο, τις  ιστορικές πηγές και στην έκθεση των βράχων! Ένα μεγάλο τμήμα της ιστορίας των Φιλίππων, από την προϊστορία μέχρι και το ιστορικό τέλος της, είναι γραμμένη επάνω στην σκληρή πέτρα, με χαράγματα και ανάγλυφα

     

    Οι «φωνές» των βράχων, εδώ και αιώνες αποκαλύπτουν τα μυστικά τους, αλλά επειδή «μιλάνε» μια ξεχασμένη γλώσσα, δεν μπορούμε  να την κατανοήσουμε και να αντιληφθούμε τα νοήματα που μεταφέρουν στο παρόν από την βαθιά προϊστορία. Μυστικές προσευχές σε γνωστούς και άγνωστους θεούς, κινήσεις ουράνιων σωμάτων και τοτεμικές απεικονίσεις, είναι «γραμμένες» επάνω στα βράχια. Άγνωστες και χαμένες μέσα στο χρόνο τελετές έλαβαν χώρα επάνω και δίπλα σε αυτές τις παραστάσεις, σε αυτά τα υπαίθρια ιερά ή καλύτερα τεμένη αφού η ζωή, με τις αγωνίες και τις αμφιβολίες της, τέμνονταν, με το χώρο του υπερβατικού και αγνώστου. Ιεροί χώροι, προσκυνήματα, αιματηρές  και αναίμακτες θυσίες, έλαβαν χώρα σε αυτά τα σημεία που στέκονται αιώνιοι μάρτυρες, μιας ιστορίας, όχι απλά κάποιων ανθρώπων, αλλά το χρονικό της σχέσης τους με το Θεό.

     

    Ένα σημείο στο οποίο μπορείτε να δείτε μερικά από τα πιο όμορφα βραχογραφήματα είναι αυτά που βρίσκονται στο χωριό Φίλιπποι, σε τρείς βράχους, κοντά στο παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία (δες στο χάρτη). Ο ένας βράχος βρίσκεται στην βόρεια πλευρά του δρόμου σε μια απόσταση 30 μέτρων, ενώ οι άλλοι δύο στην νότια, σε απόσταση 40 μέτρων και είναι περιφραγμένοι με ξύλινους πασσάλους.

    Στις εν λόγω παραστάσεις υπάρχουν διάφορα ζώα, αλλά εκείνο που τις κάνει να ξεχωρίζουν, είναι οι διάφορες ανθρώπινες μορφές που αποτυπώνονται, με σημαντικότερη ίσως αυτή του πολεμιστή που κρατάει πάρα πολλά όπλα, δείγμα ίσως μεγάλης εξουσίας ή ακόμη και θεϊκής δύναμης. Πιθανότατα ο χώρος να ήταν ένα υπαίθριο ιερό των αρχαίων θρακών, καθώς υπάρχουν μια σειρά στοιχείων που συνηγορούν υπέρ αυτής της άποψης. Τα συγκεκριμένα βραχογραφήματα είναι από τα πιο όμορφα και χαρακτηριστικά του είδους και αξίζει να καθίσει κανείς ώρα και να αναζητήσεις μορφές που είναι κρυμμένες μέσα στις «μαγικές εικόνες».

     

    Λίγα χιλιόμετρα δυτικότερα βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων, όπου και εδώ σε διάφορα σημεία οι κάτοικοι της αρχαίας πόλης έχουν αφήσει τα εγχάρακτα αποτυπώματά, από το πέρασμα τους. Σχέδια από «επιτραπέζια» παιχνίδια μέχρι σταυρούς και ανερμήνευτα σύμβολα.

     

    Εκεί όμως που ο επισκέπτης νοιώθει ότι βιώνει μια τελείως διαφορετική εμπειρία, είναι όταν θα βγει εκτός του αρχαιολογικού χώρου και θα ανηφορήσει στον ιερό βράχο της ακρόπολης των Φιλίππων, καθώς η νότια, αλλά και η δυτική πλευρά είναι διάσπαρτες από τα μοναδικά βραχοάναγλυφα.

     

     

    Η πέτρα είναι ο πρωταγωνιστής στον ερειπιώνα του αρχαιολογικού χώρου των Φιλίππων, από την κορυφή του βράχου της ακρόπολης άρχισε να ξετυλίγεται η αρχαία πόλη και με την ίδια πέτρα ως πρώτη ύλη χτίστηκε αυτή η λαμπρή πολιτεία που σου γεννάει την αίσθηση ότι αιωρείται μεταξύ γης και ουρανού. Επάνω στη πέτρα γράφτηκε η ιστορία αυτού του χώρου, καθώς η ανάγκη του ανθρώπου για απαντήσεις συναντήθηκε με τους φόβους του και αυτά τα δύο επάνω στην πέτρα έγραψαν μια εποποιία που κράτησε κοντά 20 αιώνες!!! Σε αυτές τις πέτρες συναντήθηκαν θρακικές, ελληνικές, ρωμαϊκές θεότητες και στην συνέχεια όλες αυτές αναμετρήθηκαν με τον Απόστολο Παύλο και τον Θείο λόγο που τελικά θριάμβευσε!!!

     

    Το πλήρες κείμενο στο υπό έκδοση βιβλίο για τους ΦΙΛΙΠΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΓΑΙΟ

    Από αυτά τα βράχια ξεπήδησε η πρώτη εικόνα, για να κατακλύσει την οικουμένη.

    Τα σημάδια επάνω στα βράχια μας δείχνουν το δρόμο της ανάβασης του ανθρώπου από τα άγρια σκοτάδια της προϊστορίας στο φως του ιστορίας, εκεί που περιμένει να συναντηθεί με το θείο.

     

     

    Η τοποθεσία που είναι τα ιερά των βράχων προσφέρεται για μια συνολική θεώρηση της περιοχής, από τον αρχαιολογικό χώρο μέχρι τις κορυφές του Παγγαίου.

     

    Μερικές από τις βραχογραφίες που υπάρχουν μέσα στον αρχαία πόλη των Φιλίππων

     

    Κατηγορία: Slider, Αφιερώματα, Περιηγήσεις, ΦΙΛΙΠΠΟΙ