Τα στοιχεία του 16ου Βαρόμετρου για την υπεύθυνη οδήγηση δεν είναι απλώς ανησυχητικά. Είναι προειδοποίηση. Και μάλιστα από εκείνες που δεν επιτρέπουν εφησυχασμό. Η μεγάλη ευρωπαϊκή έρευνα της Ipsos BVA για το Ίδρυμα VINCI Autoroutes δείχνει ότι η ηλικιακή ομάδα 16 έως 24 ετών κινείται σε μια επικίνδυνη ζώνη οδηγικής συμπεριφοράς, όπου η απροσεξία, η υπερβολική αυτοπεποίθηση και η εξάρτηση από το κινητό τηλέφωνο γίνονται εκρηκτικός συνδυασμός.
Το πιο σοκαριστικό εύρημα είναι ότι η χρήση smartphone ή ο προγραμματισμός GPS κατά την οδήγηση αγγίζει το 82% στους νέους οδηγούς στην Ελλάδα. Δηλαδή οκτώ στους δέκα νέους παραδέχονται ότι κάνουν κάτι που μπορεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να μετατρέψει μια απλή διαδρομή σε τραγωδία. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι το 46% δηλώνει πως στέλνει ή διαβάζει SMS και email ενώ οδηγεί. Δεν μιλάμε πλέον για αμέλεια. Μιλάμε για μια σχεδόν κανονικοποιημένη επικίνδυνη συμπεριφορά.
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή όταν βλέπουμε ότι το 48% των νέων στην Ελλάδα οδηγεί χωρίς ζώνη ασφαλείας, ποσοστό υπερδιπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, που βρίσκεται στο 22%. Εδώ δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Η ζώνη δεν είναι επιλογή, ούτε τυπική υποχρέωση για να αποφύγει κανείς το πρόστιμο. Είναι η λεπτή γραμμή ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο.
Αν σε αυτά προστεθούν η κόπωση, το αλκοόλ και, σε μικρότερο ποσοστό, η χρήση ουσιών, τότε το πρόβλημα ξεπερνά την ατομική ευθύνη και γίνεται κοινωνικό. Γιατί κάθε νέος που οδηγεί κουρασμένος, μεθυσμένος, αφηρημένος ή χωρίς ζώνη, δεν θέτει σε κίνδυνο μόνο τον εαυτό του. Θέτει σε κίνδυνο τους φίλους του, την οικογένειά του, τον πεζό, τον δικυκλιστή, τον άγνωστο οδηγό που θα βρεθεί απέναντί του.
Το τραγικό είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια Ευρώπη που, παρότι καταγράφει μείωση των θανάτων από τροχαία κατά 3%, εξακολουθεί να μετρά σχεδόν 19.800 νεκρούς στους δρόμους. Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένα πρόσωπο, μια οικογένεια, μια άδεια καρέκλα, μια ζωή που κόπηκε απότομα.
Η Ελλάδα, δυστυχώς, εξακολουθεί να έχει βαθιά ριζωμένη μια κουλτούρα ανοχής στην παραβατικότητα του δρόμου. Το κινητό στο χέρι, η ταχύτητα, η μη χρήση ζώνης, το «έλα μωρέ, εδώ κοντά πάω», το «το ελέγχω», είναι φράσεις και συμπεριφορές που πληρώνονται πολύ ακριβά.
Το ζήτημα δεν λύνεται μόνο με πρόστιμα, αν και η αστυνόμευση είναι απαραίτητη. Χρειάζεται συστηματική παιδεία οδικής ασφάλειας από το σχολείο, ουσιαστική εκπαίδευση των νέων οδηγών, καμπάνιες που να μιλούν στη γλώσσα τους και, κυρίως, μηδενική ανοχή στην επικίνδυνη οδηγική συμπεριφορά.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι οι νέοι δεν γνωρίζουν τον κίνδυνο. Το πρόβλημα είναι ότι πιστεύουν πως μπορούν να τον ελέγξουν. Και αυτή ακριβώς η ψευδαίσθηση είναι πολλές φορές το πρώτο βήμα προς το δυστύχημα.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΥΦΩΝΙΔΟΥ
Δημοσιεύτηκε στις
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας εφόσον αναφέρεται ευκρινώς η πηγή του. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα.
